सर्वप्रथम सन्जोप रावांचे अभिनंदन! चांगला लेख लिहिल्याबद्द्ल तर आहेच पण चर्चेला एक नवा विषय दिल्याबद्द्ल!! नाहीतर हल्ली जे काही विषय चालले होते, उदा. शिवाजीची जात, शाळेतले धार्मिक शिक्षण, सहा महिन्यात कर्जमुक्त वगैरे! आता मेंबरं एकमेकांच्या नरड्यावर बसणार असं वाटायला लागलं होतं.:) नाहीतर अगदी दुसरं टोक म्हणजे पुण्यातल्या पाट्या, गॅलरीत वाळत घातलेल्या चड्डीची चित्रे वगैरे!! आज अखंड भारत पाहिजे म्हणून तुम्ही घेणार का पाकिस्तान आणि बांगला देशाला आपल्यात सामावून? का नाही? यू.पी. आणि बिहार नाही सामावून घेतला? देशासाठी त्याग करायला नको? बोला, भारतमाता की जय!! आणि इंडस बासमती राईस खायला मिळेल तो वेगळाच!! दमादम मस्त कलंदर!!:)) डबल बॅरल दिलीप संतापाने जांभळा झाला होता. आम्ही सहज म्हणून लिहिलेले बिरूद असे चिकटलेले पाहुन आम्ही धन्य झालो आहोत!!:)) तरी नशीब चतुरंगांनी दिलेले नांव (कोणतं ते आम्ही नाही सांगणार जा! मिपा ची शंभर पाने वाचुन काढा जर माहिती करून घ्यायचे असेल तर!) चिकटले नाही (अजून!) 'सकाळी तोंडसुद्धा न धुता क्वार्टर लावण्याने आलेली प्रचिती' या माझ्या लेखाबाबत. बाबारे, मोठ्याने म्हणूसुद्धा नकोस! आम्ही "नशा" या विषयावर (पूर्ण शुद्धीत राहून) एकच चिंतन काय लिहिलं तर दहा वड्यांनी (वडा = जो स्वतःला बेवडा समजत नाही तो) आम्हांला झापलं. पण शिंच्यांची गंमत बघ, स्वतः न प्यालेल्या दारूबद्दल धडाधडा बोलले पण त्याच लेखात मी लिहिलेल्या चहा/कॉफीच्या सवयीबद्दल मात्र अळिमिळी गुपचिळी!! हे आमचं नशीब! नाहीतर बघ काही माणसं कसल्या-कसल्या बायकांच्या पाठीला साबण लावूनसुद्धा नामानिराळी राहतात! नाहीतर आम्ही भरलेला ग्लास तोंडाला लागण्याआधीच "शौकिन' (बेवडे असं वाचायचं!) म्हणून डिक्लेअर!!!:)) "धमु नका रे म्हणू मला.." धमाल मुलगा कळवळला. अरे, लहान आहे रे तो अजून! कशाला छळता त्याला? आधीच लग्न करू का नको, करू का नको अशा विचाराने धास्तावलाय बिचारा! लग्नानंतरच्या हनिमूनचं टेन्शन ते वेगळंच!!:))) आता याला आपण पिडा म्हणतो, त्याला काही वाटतं का त्याचं?" त्याला काय वाटणार! तो बारा गावचं पाणी पिऊन टणक झालाय!! आणि नाहीतरी तो कधी कधी दुसर्‍याना पिडा देतोच!!! सारखं राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या फलकांसारखं कुठं या अण्णाला शुभेच्छा, या दादाचं अभिनंदन असं करत राहण्यात काही हशील नाही, काय? हे मात्र अगदी खरं! तिच्यायला अगदी असंच व्हायला लागंलंय अलिकडे! आणि कहर म्हणजे नुसतं अभिनंदन केलं तरी त्याच्यावर टीकात्मक प्रतिक्रिया येतात!! आता 'अ' ने 'ब' चं केलेलं अभिनंदन 'क' ला का टोचतं कळत नाही!!:)) इकडे इनोबा, धमाल मुलगा आणि पिवळा डांबिस 'दिसामाजी काहीतरी वैचारिक वाचनाचे फायदे' या विषयावर गंभीरपणे बोलत होते. ते आम्ही नाही, धमु तर मुळिच नाही, ते फक्त इनोबा! ते बोलतात आणि आम्ही ऐकतो. आम्हाला त्यांच्याबद्दल अतीव आदर आहे हो! खरंतर आम्हाला विनायक नांवाच्या माणसांबद्द्ल एकूणच अतीव आदर आहे! मराठी संस्कृतीचे खरे पाईक! पेशवाईत साडेतीन शहाणे होते म्हणतात तसे मिपावर साडेतीन विनायक अती आदरणीय आहेत: एक मंगलमूर्ती (महादेव-पार्वती पुत्र), दुसरे सावरकर, तिसरे सेनापती बापट आणि अर्धे आमचे इनोबा अनिवसे!! काय पटतं की नाही?:))) वरील लेखनातील पात्रे प्रत्यक्षातील असली तरी प्रसंग पूर्ण काल्पनिक आहेत, हे कळायला काही आईन्स्टाईनची बुद्धीमत्ता नको. हे खास सर्किटरावांसाठी लिहिलंय वाटतं. त्यांना अलिकडे निर्बुध्द माणसाच्या मेंदूतील पेशी होण्याचे डोहाळे लागले आहेत!!:) बाकी लेख झकास! पस्तीस वर्षांपूर्वी लागून गेलेल्या 'पिंजर्‍या'च्या २००८ मधल्या पंचनाम्यापेक्षा हे आवडलं! काय समजलांत!!!:)))) आपला कृपाभिलाषी, पिवळा डांबिस (पिडा)

बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?" :) आन हितं येऊन बगतो तर काय, ह्यो केशवसुमार तात्याच्या कुल्ल्याला कुल्ला लावून बसलेल्या. गणिम सूर्याजी पिसाळ..." हा हा हा! मांडीला मांडी लावून बसणे हे ऐकले होते, कुल्ल्याला कुल्ला हे बाकी क्लासच! :) "व्यक्तिस्वातंत्र्याचा पुरस्कार आणि दडपशाही व कंपूबाजीमुक्त वावर हेच धोरण आपण आजवर सांभाळलेले आहे. मी बघ कसा जनरल डायरला रिटायर करून नवीन संपादक मंडळाच्या हातात संपादन सोपवून मोकळा झालो आहे. " हम्म! आता पुन्हा तोच विचार सुरू आहे. नवीन संपादक मंडळाकरता आम्ही काही सभासद पुन्हा हेरले आहेत. आणि लवकरच आणिबाणी मागे घेऊन लोकशाहीची दुसरी फेज थोड्या वेगळ्या स्वरुपात मिपावर जाहीर करू म्हणतो! लोकशाहीत वृत्तपत्र स्वातंत्र्याला मुभा असते. त्यामुळे 'साप्ताहिक मिसळपाव' असं एखादं साप्ताहिक इथे मिपावरच सुरू करीन म्हणतो! काय रावसाहेब, आठवड्यातून एकदा "संपादकीय अग्रलेख" लिहायची जिम्मेदारी घेता काय? तुम्ही एकदम फस्क्लास लिहू शकाल म्हणून विचारतो! :) तात्याचे लेख बघ 'बाबुजींच्या गाण्यातल्या हुकलेल्या जागा' आणि 'भाईकाका कुठे घसरले?' -तर 'तात्यासेठ, डोळ्यात पाणी आणलंत हो, जिंकला, जिंकला तुम्ही'या आशयाच्या पंचेचाळीस प्रतिक्रिया. तात्पर्य काय, तर असं मनाला लावून घ्यायचं नसतं... " अहो तेवढ्या प्रतिक्रिया मिळवण्यासाठी तेवढा आंतरजालीय अभ्यास असावा लागतो! आमचं ट्रेनिंग तर थेट तुमच्या मनोगतातच झालं आहे. तिथे पण साला आपण मिळवायचो साला ४०/४५ प्रतिक्रिया! काय रावशेठ, खरं की नाय?! :) "बरोबर आहे हां" आतापर्यंत गप्प बसलेला संजिव म्हणाला. मलाही हाच अनुभव आहे. 'सकाळी तोंडसुद्धा न धुता क्वार्टर लावण्याने आलेली प्रचिती' या माझ्या लेखाबाबत. त्यावेळी तर माझी ओळखही नव्हती कुणाशी." :)))) जाऊ द्या रावशेठ, साला येताजाता तात्याला हाणता तेवढं पुरे आहे की! त्या संजिवच्या पंच्याला क उगाच हात घालताय? अहो, देवभक्त भला माणूस आहे तो! :) असो, तुमचा हातखंडा असलेल्या विषयावर बर्‍याच दिवसांनी वाचले, खूप आनंद वाटला! खयाली पुलावचे पुढचेही भाग अंतराअंतराने येऊ द्यात ही विनंती... जाता जाता - हा लेख 'आपापसात' मध्ये न जाता मुख्यप्रवाहातच राहील एवढं तरी मिपाचं वैशिष्ठ्य तुम्हाला मानायला हरकत नाही रावसाहेब! :) आपला, (साप्ताहिक मिसळपाव सुरू करून संपादकीय अग्रलेखाची जबाबदारी संजोपवर सोपवायची एक नवीनच कल्पना सुचलेला!) तात्या.

एका नव्या आदिबंधात्मक सौंदर्यशास्त्राच्या पायाभूत दृष्टांताची मुहूर्तमेढ म्हणतो. इत्यलम् ! ;-)

सर्वप्रथम सन्जोप रावांचे अभिनंदन! चांगला लेख लिहिल्याबद्द्ल तर आहेच पण चर्चेला एक नवा विषय दिल्याबद्द्ल!! नाहीतर हल्ली जे काही विषय चालले होते, उदा. शिवाजीची जात, शाळेतले धार्मिक शिक्षण, सहा महिन्यात कर्जमुक्त वगैरे! आता मेंबरं एकमेकांच्या नरड्यावर बसणार असं वाटायला लागलं होतं.:) नाहीतर अगदी दुसरं टोक म्हणजे पुण्यातल्या पाट्या, गॅलरीत वाळत घातलेल्या चड्डीची चित्रे वगैरे!! डांबिसकाका, हे मात्र झकासच..! संजोपराव, आपला हा खयाली पुलाव अतिशय चांगला जमला आहे. हा हैद्राबादी पुलाव होता.. आता पुढचा पुलावचा प्रकार कोणता आणि कधी शिजवताय?? :))) - (सर्वव्यापी)प्राजु www.praaju.blogspot.com

सिम्प्ली सुपर्ब! (आस्वादक)बेसनलाडू

प्रसिद्ध विनोदी अमेरिकन टीव्ही सिरिज "साईन्फेल्ड" मधे "बिझारो वर्ल्ड" नावाचा एक सुप्रसिद्ध एपिसोड आहे. त्याची आठवण झाली. या एपिसोडचा सारांश असा की जेरी, जॉर्ज आणि क्रेमर , या अत्यंत आळशी, विचित्र, विक्षिप्त अशा तीन मित्रांमधे वावरणार्‍या इलेनला अचानक तीन नवे असे लोक भेटतात जे या तीन मित्रांसारखेच जवळजवळ दिसतात, पण त्यांच्या बरोब्बर उलट्या स्वभाव-विभावांचे (म्हणजे नम्र , अभ्यासू, सभ्य - आणि म्हणूनच अत्यंत वैशिष्ट्यहीन, कंटाळवाणे !) असतात. संजोपरावानी एक असेच "बिझारो" जग रेखाटले आहे, ज्यात जो जो जसा जसा "नॉर्मल" जगात आहे तो तो त्याच्या बरोब्बर उलटा या "बिझारो" जगात आहे :-) " साईन्फेल्ड"च्या त्या एपिसोडमधे मूळचे "नॉर्मल" मित्र आणि त्यांच्या "बिझारो" जगातल्या प्रतिकृतींची शेवटी गमतीशीर भेट होते. संजोपरावांच्या दुनियेत असे झाले तर ??

काय वो तुमचे ते लेखन संजोपराव ! " हे बघ दिलीप.." प्रमोद त्याच्या दंडाला धरुन म्हणाला. "मलाही कधी कधी त्वेषानं वार करावासा वाटतो. मीही कधीतरी एकदा 'सहमत नाही' असं लिहून बघणार आहे. पण काय करणार सांग." आम्ही आम्ची सगळी कॉफी ठ्ठ्या करून आमच्या ल्यापटापवर सांडवली बघा.. एकदा तरी प्रमोदकाका नॉन-पॉलिटिकल झालेत, तर तुमच्या घरीच सत्यनारायण घालू... - सर्किट

मानामान किती | तुझ्या क्षुल्लका संपत्ती || जा रे चाळवी बापुडी | कोणी धरिती ती गोडी || पाहतोसी काय | आता पुढे करी पाय || वरि ठेवू दे मस्तक | ठेलो जोडुनी हस्तक || रिद्धीसिद्धी देसी | आम्ही चुंभळे नव्हो तैसी || तुका म्हणे ठका | ऐसे नागविले लोका || वा वा. (आस्वादक) आजानुकर्ण

संजोपराव , तोडलतं तुम्ही ... जवाब नही ... ""हेच ते, प्राण्यांची शरीरं वगैरे... पण पीतही नाहीस म्हटल्यावर.. बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?"" हा हा हा, खरे आहे. सुमारशेठ, विचार करा ..... "सर्किट म्हणाला. "त्याचबरोबर सदस्यांचा अनामिक रहाण्याचा मूलभूत अधिकार जपण्याच्या कामात माझा खारीचा वाटा आहे, याचा मला सार्थ आनंद आहे."" जबरा ... "इकडे इनोबा, धमाल मुलगा आणि पिवळा डांबिस 'दिसामाजी काहीतरी वैचारिक वाचनाचे फायदे' या विषयावर गंभीरपणे बोलत होते." आता मात्र खरचं पोट दुखुस्तोवर हसू आलं. मस्त ... अवांतर : असे लेख लिहण्याची कल्पना चांगली आहे, बघु आम्ही पण ट्राय करतो ... छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

सन्जोप राव तुमी खरेच जब्बर लिवताय्.....मला तर प्रत्यक्ष आपण बसलोय असे वाटायला लागले. बाकी खरेच आपण एकदा सगळे मिळुन कॉफी प्यायला बसूच( ए धमु हसलास का रे? ऑ.....तुला काय कॉफी चे नुसते नाव काढले तरी लत्ता ( अर्थ: कीक) बसु लागली की काय. मजा आला ....जरा क्लायंट शी तह आणि वाटाघाटी चालल्यात. मोकळा झालो की येतोच घाटात. बाकी सध्या इथले लोक कसले कसले घाट घालताहेत. घाटाच्या पायथ्याशी वैचारीक कट्टा करण्याचा घाट घालुन तो पार ही करतात. हां, तर इथं लिहिताना आपण काहीतरी गंभीर आणि वैचारिक लिहिलं पाहिजे. सारखं राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या फलकांसारखं कुठं या अण्णाला शुभेच्छा, या दादाचं अभिनंदन असं करत राहण्यात काही हशील नाही, काय? हे मस्तच.... इतके डायरेक्ट लिहु नका नायतर ही मंडळी " कायम चूर्ण चांगले की ईसबगूल "यावर जब्बरी वैचारीक परी संवाद घडवायचे. सन्जोप काकांचा पुतण्या विजुभाऊ

संजोपराव, ज ह ब ह रा हा.. "हेच ते, प्राण्यांची शरीरं वगैरे... पण पीतही नाहीस म्हटल्यावर.. बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?" खो खो खो खि खि खि... लवकरच तुमच दर्शन घ्यायला हवे.. ते प्राण्यांची शरीर नाही हो.. प्रेतं.. प्रेत.. ते तेव्हढ लगेच बदला बघू.. केशवसुमार अवांतर :तुम्ही कविता /गझल कधी लिहताय..??

" हरामखोर आहे साला. आरे, आजवर आपन सर्वांणी त्याच्या पालख्या उचलल्या. भोई झालो त्याचे, भोई. त्याच्या धोतराला धरुन भेंचोत त्यो जाईल त्या जागेवर गेलो. त्यानं म्हनलं की इथं शेनाचा वास येतोय, की आपन लगेच त्याला हागणदारी म्हनून मोकळे झालो. त्यो म्हनाला, माझ्या पत्राला उत्तर देत न्हाईस काय, आपुन लाथ मारतो तुझ्यावर, की आपुनबी पायतानं काखोटीला मारुन त्याच्यामागं च्यूत्यासारखे पळत आलो. च्यायला! आमचे बिरुटेशेठ एवढ्या शिव्या कधीपासून द्यायला लागले? :)) की, एक प्राध्यापक दुसर्‍या प्राध्यापकाच्या तोंडी शिव्या घालून शिव्या द्यायची हौस भागवू पाहतोय!? :) चालू द्या, चालू द्या, तुमच्या शिव्या-ओव्या सगळं काही यथास्थित चालू द्या! आमचं काहीच म्हणणं नाही. पण काय रे संजोप, अरे अजून किती अभिव्यक्ति स्वातंत्र्य पाहिजे तुम्हा लोकांना? आणिबाणीच्या परिस्थितीतही लेको तुम्हाला एवढं अभिव्यक्ति स्वातंत्र्य मिळतं आहे, तरीही अभिव्यक्ति स्वातंत्र्याच्या नावाने माझ्या नावाने शिमगा करून माझ्या डोक्यावर मिरे वाटता? :) अरे थोडासा तरी न्याय करा की रे! की तात्या म्हणजे भिकारचोटच माणूस आहे असा ठरावच पास करून घेतलाय तुम्ही लोकांनी? :) छ्या..! मिपावर तात्पुरते/प्रासंगिक यथास्थित भांडू पण शेवटपर्यंत सगळे एकत्र आनंदाने नांदू एवढीच माझी मनापासूनची इच्छा आहे असं मी तुला जुना मित्र म्हणून आणि चंचीला स्मरून शेवटचंच सांगतो आहे संजोप! लेका पुण्यात मिपाचा कट्टा झाला, मन मोठं करून तू काही नाही गेलास त्या कट्ट्याला सांग बरं! साला, मला मनोमन खूप आनंद झाला असता! लेका पुण्यात राहतोस आणि कट्ट्यकडे पाठ फिरवतोस? शोभलं नाही तुला! :) तात्या.

तात्याच्या भाषेत ...और ये लगा सिक्सर! "संजोप स्पेशल" टच, खूप दिवसांनी तुमच्या खास टच चे लिखाण केलेत. मजा आली वाचताना! स्वाती

च्यामारी, सध्या वेळ नाहीय्ये निवा॑त प्रतिसाद टाकायला... उद्या तब्ब्येतीत लिहितो उत्तर :-) बाकी चिमटे एकदम फस्कल्लास -(कळवळणारा) धमु

लिखाणाच्या सोयीसाठी काही ज्येष्ठांचे उल्लेख एकेरी करावे लागले आहेत, त्याबद्दल क्षमस्व. ठीक आहे, ठीक आहे. ज्जा! तुला केली क्षमा!! :) आपला, (क्षमाशील ज्येष्ठ!) तात्या.

स्टार वॉर्स सागा कन्टिन्युज एन्ड ओबी-वन [का पालपटाइन] इज बॅक!! एक दिवस ल्युक स्कायवॉकर्णाला, डार्थ खेचर म्हणणार आय एम युअर फादर!! मग द जेडाय कॉन्सील एन्ड द सीथ लिव्हड हॅपीली एव्हर अफ्टर!! वारकरी जी. एं. लुकास!! [गुरू, 03/27/2008 - 11:25 माफ करा. कार्यबाहुल्य. जी.एं. वर लिहायचे तर अभ्यास करावा लागतो. उगीच जाताजाता अमुकला ग्रेट म्हणावे की नाही किंवा 'आमचा गो इतिहास...' असे गळे काढण्याचे ते काम नव्हे. तेवढा वेळ सध्या नाही. सवड मिळाली की लिहितो.] हे बदडायच काम सवडीच का सोयीचं? अभ्यासपुर्वक की जाताजाता खरडलेल? :-) तुम्ही "ओबी वन राव" का "संजोप पालपटाईन" एकदाचे काय ते ठरवा. डार्थ खेचरला इतके घट्ट धरुन ठेवताय. चेल्याने गिर्यारोहण / यात्रा संपले असल्यास गुरुजींना अर्थ समजवावा!!

हेच ते, प्राण्यांची शरीरं वगैरे... पण पीतही नाहीस म्हटल्यावर.. बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?"

संजोपजी, मजा आला. शैलीसुद्धा धमाल. प्रत्येकाची वैशिष्ट्ये छान टिपली आहेत. (स्वतःच्याही पाठीपर्यंत साबण न पोहोचल्याने हळहळणारा) भोचक

सर्वसाक्षी आणि विजुभाऊचे वेगळेच चालले होते. "जुने जाऊद्या मरणालागुनि" की अशीच काहीशी ऒळ आहे ना रे ती? या इतिहासाच्या कचाट्यातून आपण कधी बाहेर पडणार कुणास ठाऊक." हा विजुभाऊ चा स्वभाव एकदम फक्कड पकडला आहे. हो ! तो "जुने जाऊद्या मरणालागुनि" म्हणताना ऐतिहासिक भाषा पण टेचात वापरतो...काय वल्ली आहे हे नीट कळतच नाही. ऐतिहासीक म्हणावा तर परवा संजीव च्या स्तोत्रावर जाम घसरला आणि उखडला. तुम्हाला काय कर्ण पिशाच्च वश झालेय की काय अशी शन्का येत्येय. स्वभावाचे यक्झॅक्ट वर्णन ....धमु चे सुद्धा. कट्ट्यावर न जाता सुद्धा येवढं? लेख आवडला.........अगदी मनापासुन

विजुभाऊ चा स्वभाव एकदम फक्कड पकडला आहे. हो बरे झाले मला ते तरी समजले. आपले इतिहासावर प्रेम आहे. पण आपण त्यामुळे केवळ इतिहासातच रहात नाही. ईतिहासावर प्रेम करताकरता उगच स्वतःच ऐतिहासिक पुराण वस्तु व्हायला आवडत नाय आपल्याला आपल्या इतिहासातल्या योग्य त्याच गोष्टींचा अभिमान आहे. कोणी उगाच स्तोत्रे म्हणुन कर्ज फिटेल म्हणाले की आपल्या डोक्यातली सगळे बाजीप्रभु जागे होतात गनीम टीपायला.स्तोत्रे म्हणुन फारतर म्हणण्याची हौस फिटेल स्तोत्रांचा उपयोग मला फार झाला वर्गात गाण्यांच्या भेंड्या खेळताना. र वरुन तर रामरक्षेमुळे कधीच प्रॉब्लेम आला नाय.

जबरा हो संजोपराव.... पुलाव अगदी झक्कास जमलाय. वि.सू.:ज्यांना झेपत नसेल त्यांनी हा पुलाव जास्त खाऊ नये,नाहीतर पूलाखाली बसायची वेळ येईल. :) "दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे" -इनोबा म्हणे

सुंदर लिखाण केले आहे. प्रत्येकाचे वैशिष्ट्य छान टिपले आहे.

'तात्यासेठ, डोळ्यात पाणी आणलंत हो, जिंकला, जिंकला तुम्ही' हे एकदम जब्रा..... असे काथ्याकूट सुरुच राहिले! अशाच काथ्याकुटांच्या प्रतिक्षेत :) - छोटी टिंगी ;)

"पन तात्या, तुज्या संपादक मंडळात आमची वर्दी न्हायी लावलीस तू. मी न्हाई, प्रकाश घाटपांडे न्हाई, प्राजू न्हाई, गारंबीचा बापू न्हाई, नाना चेंगट न्हाई... यवडंच काय पन धोंडोपंतबी न्हाई. तू निवडलंस ते पोष्टमन, किमयागार आन आपासाहेब चौघुले या तिगास्नी. ह्ये काय तुजं कळंना राव..." खल्लास रावसाहेब! जींकलात!!.. पण काय हो तो किमयागार तर ठार झाला बाळासाहेब (आपासाहेब नव्हे) रुसुन गेलाय वाटतं, पोष्टमन तर घरोघरी पोथ्या पोहिचवतोय..मग ते गारंबीचा बापू, शलाका पेंडसे, राजीव अनंत भिडे हे लोक कुठे गेले ओ? आजकाल कुठे गेले.. तिच्यामायला तात्याच्या लिखाणाला पण ते प्रतिसाद घालत नाहीत बघून काळजी वाटते. अगदी अलीकडचा 'उथळ आणि बटबटीत प्रतिसादांपासून सुटका' हा छोट्या डॉनचा लेख बघ.. हे तर कै च्या कैच! १ नंबर!! 'तात्यासेठ, डोळ्यात पाणी आणलंत हो, जिंकला, जिंकला तुम्ही' असले प्रतिसाद देणार्‍यांना लाल भडक तर्रीची धुरी देऊन नुसत्या डोळ्यातुनच नव्हे तर आणखी कुठून कुठून पाणी काढावेसे वाटते बघा!उगाच मिसळपाव मिसळपाव करुन नाचतात आणि गुळमट प्रतिसाद टाकतात लेकाचे.

खयाली पुलाव. अभिनंदन, धन्यवाद. सुधीर कांदळकर.

शीर्षकावरून "खयाली पुलाव , कित्ता बी खाव !" असे म्हणणार्‍या अस्सल "कोल्लापुरी" पै. अमान मोमीनांची आठवण झाली .

मागे बिरुटे साहेबांचा "तात्या मनोगतावर परतला" असाच काहितरी एक लेख होता. त्यात सुध्दा ब-याच लोकांचि स्टाईल (ने?) मारलि होती! तसाच हा एक झकास "लेख". मोकळा वेळ मिळत नसल्याने आम्हि काहि इथे जास्त लिहित नाहि,पण मि.पा.वर वाचन मात्र चालू असते. त्यामुळे बरीच पात्रे ,त्यांची शैली माहित आहे.त्यामुळे लेखाचा जास्त आनंद घेता आला. असो. (फक्त मिसळपाववरतिच वावरणारा) अबब

संकेतस्थळावरील व्यक्तिचित्रांची चांगलीच खेचली आहे. लेखन बहारदार झाले  आहे आणि ते आवडले.
बाकी आमच्या तोंडी खालील लेखनात ओव्या जरा लैच झाल्या, जाऊ द्या !!!!  या निमित्ताने आपण आपली हौस तर भागवून घेतली. :)

" हरामखोर आहे साला. आरे, आजवर आपन सर्वांणी त्याच्या पालख्या उचलल्या. भोई झालो त्याचे, भोई. त्याच्या धोतराला धरुन भेंचोत त्यो जाईल त्या जागेवर गेलो. त्यानं म्हनलं की इथं शेनाचा वास येतोय, की आपन लगेच त्याला हागणदारी म्हनून मोकळे झालो. त्यो म्हनाला, माझ्या पत्राला उत्तर देत न्हाईस काय, आपुन लाथ मारतो तुझ्यावर, की आपुनबी पायतानं काखोटीला मारुन त्याच्यामागं च्यूत्यासारखे पळत आलो.

सहमत !!!! ;) हाहाहाहाहा:))))))))) 

'एक जबरदस्त फसलेला आंतरजालीय दिवाळी अंक'  या विषयावर आपण कधीतरी आमचे खिसे चाचपणार हेही आम्हाला माहित होतं :)

खयाली पुलावात  'दिलीप' च्या मसाल्याचा लै  वापर झाल्यासारखा  वाटला !!!! :)
'ज्योतिषविषयक लेख वाचण्यापासून कसा बचाव कराल?' हा प्रकाश घाटपांडेचा लेख घे,
:)))))) ह. ह. पु. वा. च्यायला आमच्या घाटपांडे साहेबांनी काय लिहावे आता !!!

आणि जी.ए.कुलकर्णी हा कालबाह्य झालेला लेखक आहे, असं माझं मत आहे" कर्ण जोरात म्हणाला. हे शक्य तरी आहे का ? जी. ए.चे जगभरात दोनच वाचकच शिल्लक राहिले आहेत, एक आपण आणि आमचा मित्र कर्ण ;)

अवांतर :) लेखनाच्या या आकृतीबंधाचा  वापर आपल्यापासुनच आम्ही शिकलो. त्यावर आम्ही दोन प्रयोग केले. आणि आपलेही दोन झाले. आता नवीन काही तरी शोधा बॉ !!! :)

आपला

दिलीप
(डबल बॅरलवाला)

तुमचे मुक्तचिंतन वाचले, मनात आलं इतक्या सुंदर कल्पनाविलासाला थातुरमातुर प्रतिसाद देण्यात हशील नाही. पण काय लिहावे सुचेना. २ दिवस खालच्या पापणीला वरची पापणी लागली नाही. खरोखरच मागल्या शुक्रवारी वातावरण पार कोंदटले होते, (मिपाचे ग्रहयोगच तसे असतील म्हणा पण) तात्यांच्या इडलीवड्याच्या आत्मचरित्राने त्या धुमसत्या निखार्‍यांवर पाणी टाकले आणि आपल्या ह्या हलक्या फुलक्या लेखाने तर कित्येकांच्या मनातली साचलेपणाची जळमटं निघाली. खडाजंगी, वादविवादाने जे साहित्यिक अग्निमांद्य आले होते ते ह्या दिलपाक लिखाणाने समूळ नष्ट झाले. अगदी अलिकडच्या अक्करमाशी लिखाणांचा धांडोळा घेतला तर तुमचा लेख सर्वांगसुंदर आहेच पण त्यात दांभिकपणाचा लवलेश नाही. विनोदाच्या क्षितिजावर जणू कस्तुरीचे हास्यतुषार दरवळले. मी अधून मधून तल्लफ आली कि हा लेख वाचते, तेव्हढेच काही काळ ह्या धकाधकीच्या जीवनात दाठरलेले मन प्रफुल्लित होते. बाकी काही म्हणा, तुमचा हा लेख उमजला तर एखादा नसनखवडा पण पोट धरधरून हसेल. ह्या ठाव घेणार्‍या लेखात तुम्ही अनेकांच्या नाकावर लिंबू घासलेत. खरी मजा तर आता सुपात असणार्‍यांची आहे. आपला काय पंचनामा होणार ह्या भीतीने त्यांना घोसळले आहे . पुढचा लेख झटकन् येऊ दे. हा असला प्रौढ मराठीत प्रतिसाद देण्यासाठी मराठी शब्दकोशात ठेवणीतले मराठी शब्द धुंडाळणारी, सृला > > बा आनंदी पक्ष्या देई, प्रसाद अपुला मजला काही, जेणे मन हे गुंगून जाई प्रेमाच्या डोई...

जखमेवर मीठ चोळणे हे माहीत होते.......... नाकावर लिम्बु घासणे? नाक ठेचणे हे माहीत होते....नाकाला मिर्च्या झोंबणे हे ही माहीत होते. स्रुश्टीताई "नाकावर लिम्बु घासणे" या नव्या वाक्प्रचाराबद्ल मसाप मधे ठराव घेतो. ..............."पोहोर्‍याचा अण्णु" होताना मनापासुन पाहीले. (पोहोर्‍याचा अण्णु होणे....संदर्भ : अंतु बर्वा. मधली आळी,रत्नागिरी )

सन्जोप काका भगिनिमंडळावर तुमचा एवढा आकस का हो? अगदी अनुल्लेखाने मारताय वरदाबै , प्राजुबै , स्वाती राजेशबै , मीनल तै , स्रुष्टी तै ,मनस्वी बै , सुवर्णमयी बै ,स्वाती दिनेश तै यांच्या बद्दल काहीतरी लिहा नाय तर त्या भडकतील आणि मिपा वहिनी सेना काढुन तुमचे त्यात भाषण ठेवतील्... ३३% जागा तरी लिहा त्यांच्या वर .......................टी व्ही मालीकेत ही महीलां वर अन्याय न पाहु शकणारा...विजुभाऊ

हा खयाली पुलाव झाला.....आता पियाली पुलाव..............हे चॅलेन्ज कोण मिसळवीर घेणार. ..............................पुलाव मनापासुन आवड्तो

पुलावाच्या अजुन कोणकोणत्या व्हरायटीज येणार आहेत इथे? अवांतरः एक सहज म्हणुन विचारतो...पुलाव आणि बिर्याणी यात एक्झॅक्ट फरक काय( रंग सोडुन)

सर्वप्रथम सन्जोप रावांचे अभिनंदन! चांगला लेख लिहिल्याबद्द्ल तर आहेच पण चर्चेला एक नवा विषय दिल्याबद्द्ल!! नाहीतर हल्ली जे काही विषय चालले होते, उदा. शिवाजीची जात, शाळेतले धार्मिक शिक्षण, सहा महिन्यात कर्जमुक्त वगैरे! आता मेंबरं एकमेकांच्या नरड्यावर बसणार असं वाटायला लागलं होतं.:) नाहीतर अगदी दुसरं टोक म्हणजे पुण्यातल्या पाट्या, गॅलरीत वाळत घातलेल्या चड्डीची चित्रे वगैरे!! आज अखंड भारत पाहिजे म्हणून तुम्ही घेणार का पाकिस्तान आणि बांगला देशाला आपल्यात सामावून? का नाही? यू.पी. आणि बिहार नाही सामावून घेतला? देशासाठी त्याग करायला नको? बोला, भारतमाता की जय!! आणि इंडस बासमती राईस खायला मिळेल तो वेगळाच!! दमादम मस्त कलंदर!!:)) डबल बॅरल दिलीप संतापाने जांभळा झाला होता. आम्ही सहज म्हणून लिहिलेले बिरूद असे चिकटलेले पाहुन आम्ही धन्य झालो आहोत!!:)) तरी नशीब चतुरंगांनी दिलेले नांव (कोणतं ते आम्ही नाही सांगणार जा! मिपा ची शंभर पाने वाचुन काढा जर माहिती करून घ्यायचे असेल तर!) चिकटले नाही (अजून!) 'सकाळी तोंडसुद्धा न धुता क्वार्टर लावण्याने आलेली प्रचिती' या माझ्या लेखाबाबत. बाबारे, मोठ्याने म्हणूसुद्धा नकोस! आम्ही "नशा" या विषयावर (पूर्ण शुद्धीत राहून) एकच चिंतन काय लिहिलं तर दहा वड्यांनी (वडा = जो स्वतःला बेवडा समजत नाही तो) आम्हांला झापलं. पण शिंच्यांची गंमत बघ, स्वतः न प्यालेल्या दारूबद्दल धडाधडा बोलले पण त्याच लेखात मी लिहिलेल्या चहा/कॉफीच्या सवयीबद्दल मात्र अळिमिळी गुपचिळी!! हे आमचं नशीब! नाहीतर बघ काही माणसं कसल्या-कसल्या बायकांच्या पाठीला साबण लावूनसुद्धा नामानिराळी राहतात! नाहीतर आम्ही भरलेला ग्लास तोंडाला लागण्याआधीच "शौकिन' (बेवडे असं वाचायचं!) म्हणून डिक्लेअर!!!:)) "धमु नका रे म्हणू मला.." धमाल मुलगा कळवळला. अरे, लहान आहे रे तो अजून! कशाला छळता त्याला? आधीच लग्न करू का नको, करू का नको अशा विचाराने धास्तावलाय बिचारा! लग्नानंतरच्या हनिमूनचं टेन्शन ते वेगळंच!!:))) आता याला आपण पिडा म्हणतो, त्याला काही वाटतं का त्याचं?" त्याला काय वाटणार! तो बारा गावचं पाणी पिऊन टणक झालाय!! आणि नाहीतरी तो कधी कधी दुसर्‍याना पिडा देतोच!!! सारखं राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या फलकांसारखं कुठं या अण्णाला शुभेच्छा, या दादाचं अभिनंदन असं करत राहण्यात काही हशील नाही, काय? हे मात्र अगदी खरं! तिच्यायला अगदी असंच व्हायला लागंलंय अलिकडे! आणि कहर म्हणजे नुसतं अभिनंदन केलं तरी त्याच्यावर टीकात्मक प्रतिक्रिया येतात!! आता 'अ' ने 'ब' चं केलेलं अभिनंदन 'क' ला का टोचतं कळत नाही!!:)) इकडे इनोबा, धमाल मुलगा आणि पिवळा डांबिस 'दिसामाजी काहीतरी वैचारिक वाचनाचे फायदे' या विषयावर गंभीरपणे बोलत होते. ते आम्ही नाही, धमु तर मुळिच नाही, ते फक्त इनोबा! ते बोलतात आणि आम्ही ऐकतो. आम्हाला त्यांच्याबद्दल अतीव आदर आहे हो! खरंतर आम्हाला विनायक नांवाच्या माणसांबद्द्ल एकूणच अतीव आदर आहे! मराठी संस्कृतीचे खरे पाईक! पेशवाईत साडेतीन शहाणे होते म्हणतात तसे मिपावर साडेतीन विनायक अती आदरणीय आहेत: एक मंगलमूर्ती (महादेव-पार्वती पुत्र), दुसरे सावरकर, तिसरे सेनापती बापट आणि अर्धे आमचे इनोबा अनिवसे!! काय पटतं की नाही?:))) वरील लेखनातील पात्रे प्रत्यक्षातील असली तरी प्रसंग पूर्ण काल्पनिक आहेत, हे कळायला काही आईन्स्टाईनची बुद्धीमत्ता नको. हे खास सर्किटरावांसाठी लिहिलंय वाटतं. त्यांना अलिकडे निर्बुध्द माणसाच्या मेंदूतील पेशी होण्याचे डोहाळे लागले आहेत!!:) बाकी लेख झकास! पस्तीस वर्षांपूर्वी लागून गेलेल्या 'पिंजर्‍या'च्या २००८ मधल्या पंचनाम्यापेक्षा हे आवडलं! काय समजलांत!!!:)))) आपला कृपाभिलाषी, पिवळा डांबिस (पिडा)

बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?" :) आन हितं येऊन बगतो तर काय, ह्यो केशवसुमार तात्याच्या कुल्ल्याला कुल्ला लावून बसलेल्या. गणिम सूर्याजी पिसाळ..." हा हा हा! मांडीला मांडी लावून बसणे हे ऐकले होते, कुल्ल्याला कुल्ला हे बाकी क्लासच! :) "व्यक्तिस्वातंत्र्याचा पुरस्कार आणि दडपशाही व कंपूबाजीमुक्त वावर हेच धोरण आपण आजवर सांभाळलेले आहे. मी बघ कसा जनरल डायरला रिटायर करून नवीन संपादक मंडळाच्या हातात संपादन सोपवून मोकळा झालो आहे. " हम्म! आता पुन्हा तोच विचार सुरू आहे. नवीन संपादक मंडळाकरता आम्ही काही सभासद पुन्हा हेरले आहेत. आणि लवकरच आणिबाणी मागे घेऊन लोकशाहीची दुसरी फेज थोड्या वेगळ्या स्वरुपात मिपावर जाहीर करू म्हणतो! लोकशाहीत वृत्तपत्र स्वातंत्र्याला मुभा असते. त्यामुळे 'साप्ताहिक मिसळपाव' असं एखादं साप्ताहिक इथे मिपावरच सुरू करीन म्हणतो! काय रावसाहेब, आठवड्यातून एकदा "संपादकीय अग्रलेख" लिहायची जिम्मेदारी घेता काय? तुम्ही एकदम फस्क्लास लिहू शकाल म्हणून विचारतो! :) तात्याचे लेख बघ 'बाबुजींच्या गाण्यातल्या हुकलेल्या जागा' आणि 'भाईकाका कुठे घसरले?' -तर 'तात्यासेठ, डोळ्यात पाणी आणलंत हो, जिंकला, जिंकला तुम्ही'या आशयाच्या पंचेचाळीस प्रतिक्रिया. तात्पर्य काय, तर असं मनाला लावून घ्यायचं नसतं... " अहो तेवढ्या प्रतिक्रिया मिळवण्यासाठी तेवढा आंतरजालीय अभ्यास असावा लागतो! आमचं ट्रेनिंग तर थेट तुमच्या मनोगतातच झालं आहे. तिथे पण साला आपण मिळवायचो साला ४०/४५ प्रतिक्रिया! काय रावशेठ, खरं की नाय?! :) "बरोबर आहे हां" आतापर्यंत गप्प बसलेला संजिव म्हणाला. मलाही हाच अनुभव आहे. 'सकाळी तोंडसुद्धा न धुता क्वार्टर लावण्याने आलेली प्रचिती' या माझ्या लेखाबाबत. त्यावेळी तर माझी ओळखही नव्हती कुणाशी." :)))) जाऊ द्या रावशेठ, साला येताजाता तात्याला हाणता तेवढं पुरे आहे की! त्या संजिवच्या पंच्याला क उगाच हात घालताय? अहो, देवभक्त भला माणूस आहे तो! :) असो, तुमचा हातखंडा असलेल्या विषयावर बर्‍याच दिवसांनी वाचले, खूप आनंद वाटला! खयाली पुलावचे पुढचेही भाग अंतराअंतराने येऊ द्यात ही विनंती... जाता जाता - हा लेख 'आपापसात' मध्ये न जाता मुख्यप्रवाहातच राहील एवढं तरी मिपाचं वैशिष्ठ्य तुम्हाला मानायला हरकत नाही रावसाहेब! :) आपला, (साप्ताहिक मिसळपाव सुरू करून संपादकीय अग्रलेखाची जबाबदारी संजोपवर सोपवायची एक नवीनच कल्पना सुचलेला!) तात्या.

एका नव्या आदिबंधात्मक सौंदर्यशास्त्राच्या पायाभूत दृष्टांताची मुहूर्तमेढ म्हणतो. इत्यलम् ! ;-)

सर्वप्रथम सन्जोप रावांचे अभिनंदन! चांगला लेख लिहिल्याबद्द्ल तर आहेच पण चर्चेला एक नवा विषय दिल्याबद्द्ल!! नाहीतर हल्ली जे काही विषय चालले होते, उदा. शिवाजीची जात, शाळेतले धार्मिक शिक्षण, सहा महिन्यात कर्जमुक्त वगैरे! आता मेंबरं एकमेकांच्या नरड्यावर बसणार असं वाटायला लागलं होतं.:) नाहीतर अगदी दुसरं टोक म्हणजे पुण्यातल्या पाट्या, गॅलरीत वाळत घातलेल्या चड्डीची चित्रे वगैरे!! डांबिसकाका, हे मात्र झकासच..! संजोपराव, आपला हा खयाली पुलाव अतिशय चांगला जमला आहे. हा हैद्राबादी पुलाव होता.. आता पुढचा पुलावचा प्रकार कोणता आणि कधी शिजवताय?? :))) - (सर्वव्यापी)प्राजु www.praaju.blogspot.com

सिम्प्ली सुपर्ब! (आस्वादक)बेसनलाडू

प्रसिद्ध विनोदी अमेरिकन टीव्ही सिरिज "साईन्फेल्ड" मधे "बिझारो वर्ल्ड" नावाचा एक सुप्रसिद्ध एपिसोड आहे. त्याची आठवण झाली. या एपिसोडचा सारांश असा की जेरी, जॉर्ज आणि क्रेमर , या अत्यंत आळशी, विचित्र, विक्षिप्त अशा तीन मित्रांमधे वावरणार्‍या इलेनला अचानक तीन नवे असे लोक भेटतात जे या तीन मित्रांसारखेच जवळजवळ दिसतात, पण त्यांच्या बरोब्बर उलट्या स्वभाव-विभावांचे (म्हणजे नम्र , अभ्यासू, सभ्य - आणि म्हणूनच अत्यंत वैशिष्ट्यहीन, कंटाळवाणे !) असतात. संजोपरावानी एक असेच "बिझारो" जग रेखाटले आहे, ज्यात जो जो जसा जसा "नॉर्मल" जगात आहे तो तो त्याच्या बरोब्बर उलटा या "बिझारो" जगात आहे :-) " साईन्फेल्ड"च्या त्या एपिसोडमधे मूळचे "नॉर्मल" मित्र आणि त्यांच्या "बिझारो" जगातल्या प्रतिकृतींची शेवटी गमतीशीर भेट होते. संजोपरावांच्या दुनियेत असे झाले तर ??

काय वो तुमचे ते लेखन संजोपराव ! " हे बघ दिलीप.." प्रमोद त्याच्या दंडाला धरुन म्हणाला. "मलाही कधी कधी त्वेषानं वार करावासा वाटतो. मीही कधीतरी एकदा 'सहमत नाही' असं लिहून बघणार आहे. पण काय करणार सांग." आम्ही आम्ची सगळी कॉफी ठ्ठ्या करून आमच्या ल्यापटापवर सांडवली बघा.. एकदा तरी प्रमोदकाका नॉन-पॉलिटिकल झालेत, तर तुमच्या घरीच सत्यनारायण घालू... - सर्किट

मानामान किती | तुझ्या क्षुल्लका संपत्ती || जा रे चाळवी बापुडी | कोणी धरिती ती गोडी || पाहतोसी काय | आता पुढे करी पाय || वरि ठेवू दे मस्तक | ठेलो जोडुनी हस्तक || रिद्धीसिद्धी देसी | आम्ही चुंभळे नव्हो तैसी || तुका म्हणे ठका | ऐसे नागविले लोका || वा वा. (आस्वादक) आजानुकर्ण

संजोपराव , तोडलतं तुम्ही ... जवाब नही ... ""हेच ते, प्राण्यांची शरीरं वगैरे... पण पीतही नाहीस म्हटल्यावर.. बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?"" हा हा हा, खरे आहे. सुमारशेठ, विचार करा ..... "सर्किट म्हणाला. "त्याचबरोबर सदस्यांचा अनामिक रहाण्याचा मूलभूत अधिकार जपण्याच्या कामात माझा खारीचा वाटा आहे, याचा मला सार्थ आनंद आहे."" जबरा ... "इकडे इनोबा, धमाल मुलगा आणि पिवळा डांबिस 'दिसामाजी काहीतरी वैचारिक वाचनाचे फायदे' या विषयावर गंभीरपणे बोलत होते." आता मात्र खरचं पोट दुखुस्तोवर हसू आलं. मस्त ... अवांतर : असे लेख लिहण्याची कल्पना चांगली आहे, बघु आम्ही पण ट्राय करतो ... छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

सन्जोप राव तुमी खरेच जब्बर लिवताय्.....मला तर प्रत्यक्ष आपण बसलोय असे वाटायला लागले. बाकी खरेच आपण एकदा सगळे मिळुन कॉफी प्यायला बसूच( ए धमु हसलास का रे? ऑ.....तुला काय कॉफी चे नुसते नाव काढले तरी लत्ता ( अर्थ: कीक) बसु लागली की काय. मजा आला ....जरा क्लायंट शी तह आणि वाटाघाटी चालल्यात. मोकळा झालो की येतोच घाटात. बाकी सध्या इथले लोक कसले कसले घाट घालताहेत. घाटाच्या पायथ्याशी वैचारीक कट्टा करण्याचा घाट घालुन तो पार ही करतात. हां, तर इथं लिहिताना आपण काहीतरी गंभीर आणि वैचारिक लिहिलं पाहिजे. सारखं राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या फलकांसारखं कुठं या अण्णाला शुभेच्छा, या दादाचं अभिनंदन असं करत राहण्यात काही हशील नाही, काय? हे मस्तच.... इतके डायरेक्ट लिहु नका नायतर ही मंडळी " कायम चूर्ण चांगले की ईसबगूल "यावर जब्बरी वैचारीक परी संवाद घडवायचे. सन्जोप काकांचा पुतण्या विजुभाऊ

संजोपराव, ज ह ब ह रा हा.. "हेच ते, प्राण्यांची शरीरं वगैरे... पण पीतही नाहीस म्हटल्यावर.. बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?" खो खो खो खि खि खि... लवकरच तुमच दर्शन घ्यायला हवे.. ते प्राण्यांची शरीर नाही हो.. प्रेतं.. प्रेत.. ते तेव्हढ लगेच बदला बघू.. केशवसुमार अवांतर :तुम्ही कविता /गझल कधी लिहताय..??

" हरामखोर आहे साला. आरे, आजवर आपन सर्वांणी त्याच्या पालख्या उचलल्या. भोई झालो त्याचे, भोई. त्याच्या धोतराला धरुन भेंचोत त्यो जाईल त्या जागेवर गेलो. त्यानं म्हनलं की इथं शेनाचा वास येतोय, की आपन लगेच त्याला हागणदारी म्हनून मोकळे झालो. त्यो म्हनाला, माझ्या पत्राला उत्तर देत न्हाईस काय, आपुन लाथ मारतो तुझ्यावर, की आपुनबी पायतानं काखोटीला मारुन त्याच्यामागं च्यूत्यासारखे पळत आलो. च्यायला! आमचे बिरुटेशेठ एवढ्या शिव्या कधीपासून द्यायला लागले? :)) की, एक प्राध्यापक दुसर्‍या प्राध्यापकाच्या तोंडी शिव्या घालून शिव्या द्यायची हौस भागवू पाहतोय!? :) चालू द्या, चालू द्या, तुमच्या शिव्या-ओव्या सगळं काही यथास्थित चालू द्या! आमचं काहीच म्हणणं नाही. पण काय रे संजोप, अरे अजून किती अभिव्यक्ति स्वातंत्र्य पाहिजे तुम्हा लोकांना? आणिबाणीच्या परिस्थितीतही लेको तुम्हाला एवढं अभिव्यक्ति स्वातंत्र्य मिळतं आहे, तरीही अभिव्यक्ति स्वातंत्र्याच्या नावाने माझ्या नावाने शिमगा करून माझ्या डोक्यावर मिरे वाटता? :) अरे थोडासा तरी न्याय करा की रे! की तात्या म्हणजे भिकारचोटच माणूस आहे असा ठरावच पास करून घेतलाय तुम्ही लोकांनी? :) छ्या..! मिपावर तात्पुरते/प्रासंगिक यथास्थित भांडू पण शेवटपर्यंत सगळे एकत्र आनंदाने नांदू एवढीच माझी मनापासूनची इच्छा आहे असं मी तुला जुना मित्र म्हणून आणि चंचीला स्मरून शेवटचंच सांगतो आहे संजोप! लेका पुण्यात मिपाचा कट्टा झाला, मन मोठं करून तू काही नाही गेलास त्या कट्ट्याला सांग बरं! साला, मला मनोमन खूप आनंद झाला असता! लेका पुण्यात राहतोस आणि कट्ट्यकडे पाठ फिरवतोस? शोभलं नाही तुला! :) तात्या.

तात्याच्या भाषेत ...और ये लगा सिक्सर! "संजोप स्पेशल" टच, खूप दिवसांनी तुमच्या खास टच चे लिखाण केलेत. मजा आली वाचताना! स्वाती

च्यामारी, सध्या वेळ नाहीय्ये निवा॑त प्रतिसाद टाकायला... उद्या तब्ब्येतीत लिहितो उत्तर :-) बाकी चिमटे एकदम फस्कल्लास -(कळवळणारा) धमु

लिखाणाच्या सोयीसाठी काही ज्येष्ठांचे उल्लेख एकेरी करावे लागले आहेत, त्याबद्दल क्षमस्व. ठीक आहे, ठीक आहे. ज्जा! तुला केली क्षमा!! :) आपला, (क्षमाशील ज्येष्ठ!) तात्या.

स्टार वॉर्स सागा कन्टिन्युज एन्ड ओबी-वन [का पालपटाइन] इज बॅक!! एक दिवस ल्युक स्कायवॉकर्णाला, डार्थ खेचर म्हणणार आय एम युअर फादर!! मग द जेडाय कॉन्सील एन्ड द सीथ लिव्हड हॅपीली एव्हर अफ्टर!! वारकरी जी. एं. लुकास!! [गुरू, 03/27/2008 - 11:25 माफ करा. कार्यबाहुल्य. जी.एं. वर लिहायचे तर अभ्यास करावा लागतो. उगीच जाताजाता अमुकला ग्रेट म्हणावे की नाही किंवा 'आमचा गो इतिहास...' असे गळे काढण्याचे ते काम नव्हे. तेवढा वेळ सध्या नाही. सवड मिळाली की लिहितो.] हे बदडायच काम सवडीच का सोयीचं? अभ्यासपुर्वक की जाताजाता खरडलेल? :-) तुम्ही "ओबी वन राव" का "संजोप पालपटाईन" एकदाचे काय ते ठरवा. डार्थ खेचरला इतके घट्ट धरुन ठेवताय. चेल्याने गिर्यारोहण / यात्रा संपले असल्यास गुरुजींना अर्थ समजवावा!!

हेच ते, प्राण्यांची शरीरं वगैरे... पण पीतही नाहीस म्हटल्यावर.. बरं मग किमान त्या रां.. आपलं, काही विशिष्ट सेवा पुरवणार्‍या बायकांच्या पाठीला साबण तरी चोळतोस की नाहीस? नाही? अरे, मग कसं होणार तुझं इथं या मिसळपाववर?"

संजोपजी, मजा आला. शैलीसुद्धा धमाल. प्रत्येकाची वैशिष्ट्ये छान टिपली आहेत. (स्वतःच्याही पाठीपर्यंत साबण न पोहोचल्याने हळहळणारा) भोचक

सर्वसाक्षी आणि विजुभाऊचे वेगळेच चालले होते. "जुने जाऊद्या मरणालागुनि" की अशीच काहीशी ऒळ आहे ना रे ती? या इतिहासाच्या कचाट्यातून आपण कधी बाहेर पडणार कुणास ठाऊक." हा विजुभाऊ चा स्वभाव एकदम फक्कड पकडला आहे. हो ! तो "जुने जाऊद्या मरणालागुनि" म्हणताना ऐतिहासिक भाषा पण टेचात वापरतो...काय वल्ली आहे हे नीट कळतच नाही. ऐतिहासीक म्हणावा तर परवा संजीव च्या स्तोत्रावर जाम घसरला आणि उखडला. तुम्हाला काय कर्ण पिशाच्च वश झालेय की काय अशी शन्का येत्येय. स्वभावाचे यक्झॅक्ट वर्णन ....धमु चे सुद्धा. कट्ट्यावर न जाता सुद्धा येवढं? लेख आवडला.........अगदी मनापासुन

विजुभाऊ चा स्वभाव एकदम फक्कड पकडला आहे. हो बरे झाले मला ते तरी समजले. आपले इतिहासावर प्रेम आहे. पण आपण त्यामुळे केवळ इतिहासातच रहात नाही. ईतिहासावर प्रेम करताकरता उगच स्वतःच ऐतिहासिक पुराण वस्तु व्हायला आवडत नाय आपल्याला आपल्या इतिहासातल्या योग्य त्याच गोष्टींचा अभिमान आहे. कोणी उगाच स्तोत्रे म्हणुन कर्ज फिटेल म्हणाले की आपल्या डोक्यातली सगळे बाजीप्रभु जागे होतात गनीम टीपायला.स्तोत्रे म्हणुन फारतर म्हणण्याची हौस फिटेल स्तोत्रांचा उपयोग मला फार झाला वर्गात गाण्यांच्या भेंड्या खेळताना. र वरुन तर रामरक्षेमुळे कधीच प्रॉब्लेम आला नाय.

जबरा हो संजोपराव.... पुलाव अगदी झक्कास जमलाय. वि.सू.:ज्यांना झेपत नसेल त्यांनी हा पुलाव जास्त खाऊ नये,नाहीतर पूलाखाली बसायची वेळ येईल. :) "दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे" -इनोबा म्हणे

सुंदर लिखाण केले आहे. प्रत्येकाचे वैशिष्ट्य छान टिपले आहे.

'तात्यासेठ, डोळ्यात पाणी आणलंत हो, जिंकला, जिंकला तुम्ही' हे एकदम जब्रा..... असे काथ्याकूट सुरुच राहिले! अशाच काथ्याकुटांच्या प्रतिक्षेत :) - छोटी टिंगी ;)

"पन तात्या, तुज्या संपादक मंडळात आमची वर्दी न्हायी लावलीस तू. मी न्हाई, प्रकाश घाटपांडे न्हाई, प्राजू न्हाई, गारंबीचा बापू न्हाई, नाना चेंगट न्हाई... यवडंच काय पन धोंडोपंतबी न्हाई. तू निवडलंस ते पोष्टमन, किमयागार आन आपासाहेब चौघुले या तिगास्नी. ह्ये काय तुजं कळंना राव..." खल्लास रावसाहेब! जींकलात!!.. पण काय हो तो किमयागार तर ठार झाला बाळासाहेब (आपासाहेब नव्हे) रुसुन गेलाय वाटतं, पोष्टमन तर घरोघरी पोथ्या पोहिचवतोय..मग ते गारंबीचा बापू, शलाका पेंडसे, राजीव अनंत भिडे हे लोक कुठे गेले ओ? आजकाल कुठे गेले.. तिच्यामायला तात्याच्या लिखाणाला पण ते प्रतिसाद घालत नाहीत बघून काळजी वाटते. अगदी अलीकडचा 'उथळ आणि बटबटीत प्रतिसादांपासून सुटका' हा छोट्या डॉनचा लेख बघ.. हे तर कै च्या कैच! १ नंबर!! 'तात्यासेठ, डोळ्यात पाणी आणलंत हो, जिंकला, जिंकला तुम्ही' असले प्रतिसाद देणार्‍यांना लाल भडक तर्रीची धुरी देऊन नुसत्या डोळ्यातुनच नव्हे तर आणखी कुठून कुठून पाणी काढावेसे वाटते बघा!उगाच मिसळपाव मिसळपाव करुन नाचतात आणि गुळमट प्रतिसाद टाकतात लेकाचे.

खयाली पुलाव. अभिनंदन, धन्यवाद. सुधीर कांदळकर.

शीर्षकावरून "खयाली पुलाव , कित्ता बी खाव !" असे म्हणणार्‍या अस्सल "कोल्लापुरी" पै. अमान मोमीनांची आठवण झाली .

मागे बिरुटे साहेबांचा "तात्या मनोगतावर परतला" असाच काहितरी एक लेख होता. त्यात सुध्दा ब-याच लोकांचि स्टाईल (ने?) मारलि होती! तसाच हा एक झकास "लेख". मोकळा वेळ मिळत नसल्याने आम्हि काहि इथे जास्त लिहित नाहि,पण मि.पा.वर वाचन मात्र चालू असते. त्यामुळे बरीच पात्रे ,त्यांची शैली माहित आहे.त्यामुळे लेखाचा जास्त आनंद घेता आला. असो. (फक्त मिसळपाववरतिच वावरणारा) अबब

संकेतस्थळावरील व्यक्तिचित्रांची चांगलीच खेचली आहे. लेखन बहारदार झाले  आहे आणि ते आवडले.
बाकी आमच्या तोंडी खालील लेखनात ओव्या जरा लैच झाल्या, जाऊ द्या !!!!  या निमित्ताने आपण आपली हौस तर भागवून घेतली. :)

" हरामखोर आहे साला. आरे, आजवर आपन सर्वांणी त्याच्या पालख्या उचलल्या. भोई झालो त्याचे, भोई. त्याच्या धोतराला धरुन भेंचोत त्यो जाईल त्या जागेवर गेलो. त्यानं म्हनलं की इथं शेनाचा वास येतोय, की आपन लगेच त्याला हागणदारी म्हनून मोकळे झालो. त्यो म्हनाला, माझ्या पत्राला उत्तर देत न्हाईस काय, आपुन लाथ मारतो तुझ्यावर, की आपुनबी पायतानं काखोटीला मारुन त्याच्यामागं च्यूत्यासारखे पळत आलो.

सहमत !!!! ;) हाहाहाहाहा:))))))))) 

'एक जबरदस्त फसलेला आंतरजालीय दिवाळी अंक'  या विषयावर आपण कधीतरी आमचे खिसे चाचपणार हेही आम्हाला माहित होतं :)

खयाली पुलावात  'दिलीप' च्या मसाल्याचा लै  वापर झाल्यासारखा  वाटला !!!! :)
'ज्योतिषविषयक लेख वाचण्यापासून कसा बचाव कराल?' हा प्रकाश घाटपांडेचा लेख घे,
:)))))) ह. ह. पु. वा. च्यायला आमच्या घाटपांडे साहेबांनी काय लिहावे आता !!!

आणि जी.ए.कुलकर्णी हा कालबाह्य झालेला लेखक आहे, असं माझं मत आहे" कर्ण जोरात म्हणाला. हे शक्य तरी आहे का ? जी. ए.चे जगभरात दोनच वाचकच शिल्लक राहिले आहेत, एक आपण आणि आमचा मित्र कर्ण ;)

अवांतर :) लेखनाच्या या आकृतीबंधाचा  वापर आपल्यापासुनच आम्ही शिकलो. त्यावर आम्ही दोन प्रयोग केले. आणि आपलेही दोन झाले. आता नवीन काही तरी शोधा बॉ !!! :)

आपला

दिलीप
(डबल बॅरलवाला)

तुमचे मुक्तचिंतन वाचले, मनात आलं इतक्या सुंदर कल्पनाविलासाला थातुरमातुर प्रतिसाद देण्यात हशील नाही. पण काय लिहावे सुचेना. २ दिवस खालच्या पापणीला वरची पापणी लागली नाही. खरोखरच मागल्या शुक्रवारी वातावरण पार कोंदटले होते, (मिपाचे ग्रहयोगच तसे असतील म्हणा पण) तात्यांच्या इडलीवड्याच्या आत्मचरित्राने त्या धुमसत्या निखार्‍यांवर पाणी टाकले आणि आपल्या ह्या हलक्या फुलक्या लेखाने तर कित्येकांच्या मनातली साचलेपणाची जळमटं निघाली. खडाजंगी, वादविवादाने जे साहित्यिक अग्निमांद्य आले होते ते ह्या दिलपाक लिखाणाने समूळ नष्ट झाले. अगदी अलिकडच्या अक्करमाशी लिखाणांचा धांडोळा घेतला तर तुमचा लेख सर्वांगसुंदर आहेच पण त्यात दांभिकपणाचा लवलेश नाही. विनोदाच्या क्षितिजावर जणू कस्तुरीचे हास्यतुषार दरवळले. मी अधून मधून तल्लफ आली कि हा लेख वाचते, तेव्हढेच काही काळ ह्या धकाधकीच्या जीवनात दाठरलेले मन प्रफुल्लित होते. बाकी काही म्हणा, तुमचा हा लेख उमजला तर एखादा नसनखवडा पण पोट धरधरून हसेल. ह्या ठाव घेणार्‍या लेखात तुम्ही अनेकांच्या नाकावर लिंबू घासलेत. खरी मजा तर आता सुपात असणार्‍यांची आहे. आपला काय पंचनामा होणार ह्या भीतीने त्यांना घोसळले आहे . पुढचा लेख झटकन् येऊ दे. हा असला प्रौढ मराठीत प्रतिसाद देण्यासाठी मराठी शब्दकोशात ठेवणीतले मराठी शब्द धुंडाळणारी, सृला > > बा आनंदी पक्ष्या देई, प्रसाद अपुला मजला काही, जेणे मन हे गुंगून जाई प्रेमाच्या डोई...

जखमेवर मीठ चोळणे हे माहीत होते.......... नाकावर लिम्बु घासणे? नाक ठेचणे हे माहीत होते....नाकाला मिर्च्या झोंबणे हे ही माहीत होते. स्रुश्टीताई "नाकावर लिम्बु घासणे" या नव्या वाक्प्रचाराबद्ल मसाप मधे ठराव घेतो. ..............."पोहोर्‍याचा अण्णु" होताना मनापासुन पाहीले. (पोहोर्‍याचा अण्णु होणे....संदर्भ : अंतु बर्वा. मधली आळी,रत्नागिरी )

सन्जोप काका भगिनिमंडळावर तुमचा एवढा आकस का हो? अगदी अनुल्लेखाने मारताय वरदाबै , प्राजुबै , स्वाती राजेशबै , मीनल तै , स्रुष्टी तै ,मनस्वी बै , सुवर्णमयी बै ,स्वाती दिनेश तै यांच्या बद्दल काहीतरी लिहा नाय तर त्या भडकतील आणि मिपा वहिनी सेना काढुन तुमचे त्यात भाषण ठेवतील्... ३३% जागा तरी लिहा त्यांच्या वर .......................टी व्ही मालीकेत ही महीलां वर अन्याय न पाहु शकणारा...विजुभाऊ

हा खयाली पुलाव झाला.....आता पियाली पुलाव..............हे चॅलेन्ज कोण मिसळवीर घेणार. ..............................पुलाव मनापासुन आवड्तो

पुलावाच्या अजुन कोणकोणत्या व्हरायटीज येणार आहेत इथे? अवांतरः एक सहज म्हणुन विचारतो...पुलाव आणि बिर्याणी यात एक्झॅक्ट फरक काय( रंग सोडुन)

ज ह ब ह र्‍या!!!! खर॑च अस॑ होत॑ बॉ! कधी-मधी मलाही असा शुद्ध मराठीचा झटका येतो आणि मग मी घरादाराला वात आणतो :-) पण विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे ह॑! कारण काय आहे ना, की हल्ली मराठी वर्डस् रिमे॑बर करायला स्लाईटली डिफिकल्टच जात॑ हो. आता वर्डस् ची ही कथा तर तुम्हाला वस्तु काय मिळणार कप्पाळ? बाकी, एकदम खुसखुशीत लेख हो! आवडला आपल्याला. आपला, - (मराठीत) ध मा ल.

मजेशीर लेख आवडला. :-)

लेख मनापासून आवडला..... आपला ( मराठीप्रेमी )विद्याधर

लेख मनापासुन आवडला....

दादरला सुप्रसिद्ध कबुतरखाना आहे. तिथली दादरभर शीटा टाकत फिरणारी कबुतरे आणि त्यांचे जैन बांधवांकडून होणारे अवास्तव लाड हा समस्त जुन्या दादरकरांचा रागाचा विषय आहे. तिथे जवळच एक राम मंदीर आहे. एकदा माझ्या ओळखीच्या एका गृहस्थांनी शीवहून येताना एक राममंदीर द्या असे थाटात त्या थांब्याचे नाव सांगितले. त्यावर बस वाहकाच्या मेंदूची चक्र विचार करकरून थकली शेवटी तो म्हणाला, कुठे आले हे राममंदीर... त्यावर ह्यांनी त्या वाहकाला जवळपासच्या सगळ्या खुणा सांगितल्या. शेवटी तो कंटाळून म्हणाला, अहो काका, त्यापेक्षा कबुतरखाना म्हणाला असतात तर लगेच कळले असते. त्यावर ते मराठी-अभिमानी काका म्हणाले, काही नाही हो सकाळी सकाळी रामाचे नाव घेत होतो. तो बसवाहक असला तडकला. > > वरि जोडे ब्रह्मसुख पवित्र, ते मर्‍हाटी बोलैन...

बिचारा राम तरी मराठी कुठे आहे? तो तर पक्का उत्तर प्रदेशी.......

बिचारा राम तरी मराठी कुठे आहे? तो तर पक्का उत्तर प्रदेशी.......

लेख मस्त आहे. बरीच करमणूक केली. मराठी भाषेने दुकान, रुमाल, मैदान पासून कोण कोणते शब्द दुसर्‍या भाषेतून घेतले आहेत ह्यावर विचार करून 'शुद्ध मराठीत' बोलायला गेले तर कोणाला कळणारही नाही असे वाटते. पण पिढ्या न् पिढ्या रुळलेले शब्द, पँट-शर्ट प्रमाणे, स्विकारून जमेल तितके आणि इतरांना समजताना कष्ट पडणार नाहीत इतके मराठी बोलत राहावे आणि निदान ह्या पुढे तरी मराठीचा र्‍हास होणार नाही ह्याची काळजी घ्यावी, कसें?

खुसखुशीत तर आहेच - वाचणार्‍यांसाठी विचारप्रवर्तकही व्हावा ही आशा करूया.

मस्तच आहे. डोळ्यात काजळ घालतोय असे सांगून अंजन घालणारा!;) धनंजयशी सहमत. चतुरंग

आज पासून आपण वरील लेखका प्रमाणे वागायला लागलो तर? :)))) व्वा काय धमाल येईल नाही? धमाल = मजा/गंमत हा अर्थ घ्यावा. (मि.पा. च्या सदस्याचे नाव आहे म्हणून)

जोक्स अपार्ट्...पण खरंच विचार करायला लावणारा लेख. अरेच्या !! पहिलेच दोन शब्द आपोआप आंग्ल भाषेतले आले की !

अगदि मनापासून.. - (सर्वव्यापी)प्राजु www.praaju.blogspot.com

मस्त धमाल आणि खुसखुशीत लेख.

मी कांही भाषातज्ञ नाही. पण माझ्या मते भाषा प्रवाही आणि नव्या शब्दांना व शब्दरचनांना सामावून घेणारी असावी. इंग्रजी भाषा तशी आहे. कॉम्प्यूटर युग आल्यापासून आणि विशेषतः इंटरनेटच्या प्रसारानंतर त्यात किती नवे शब्द आले आहेत आणि 'रन', 'सेव्ह', 'डिफॉल्ट', 'स्क्रॅप' आदि जुन्या शब्दांना नवे अर्थ प्राप्त झाले आहेत. चॅटिंगसाठी तर नवी लिपीच तयार झाली आहे. आपण ते सगळे सहजपणे वापरतो. त्यांऐवजी मराठीत 'धांवा', 'वाचवा' वगैरे म्हणतांना जीभ अडखळेल . आपण ठरवू किंवा न ठरवू , आपल्या मनातले विचार आपोआप सोयीस्कररित्या व्यक्त होतात. माझे आईवडील ज्या बोलीत माझ्या लहानपणी बोलत असत, ज्या शब्दात मी माझ्या मुलांशी बोलत होतो आणि आता ज्या भाषेत ते त्यांच्या मुलांशी संभाषण करतात या मराठी भाषेच्याच तीन भिन्न त-हा मी एकाच आयुष्यात पाहिल्या आहेत. त्या वेळेस आपण व्याकरणाचा किंवा भाषाशुध्दतेचा विचार करत नाही. आपले सांगणे ऐकणा-याला लगेच समजणे हे जास्त महत्वाचे असते. आपले लेखन वाचणारे अनेक लोक असतात. आपल्याला अभिप्रेत असलेला नेमका अर्थच त्यांना त्यातून कळावा यासाठी लेखनाच्या भाषेत शुध्दलेखनाचे थोडे पालन करणे आवश्यक असते.

ज ह ब ह र्‍या!!!! खर॑च अस॑ होत॑ बॉ! कधी-मधी मलाही असा शुद्ध मराठीचा झटका येतो आणि मग मी घरादाराला वात आणतो :-) पण विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे ह॑! कारण काय आहे ना, की हल्ली मराठी वर्डस् रिमे॑बर करायला स्लाईटली डिफिकल्टच जात॑ हो. आता वर्डस् ची ही कथा तर तुम्हाला वस्तु काय मिळणार कप्पाळ? बाकी, एकदम खुसखुशीत लेख हो! आवडला आपल्याला. आपला, - (मराठीत) ध मा ल.

मजेशीर लेख आवडला. :-)

लेख मनापासून आवडला..... आपला ( मराठीप्रेमी )विद्याधर

लेख मनापासुन आवडला....

दादरला सुप्रसिद्ध कबुतरखाना आहे. तिथली दादरभर शीटा टाकत फिरणारी कबुतरे आणि त्यांचे जैन बांधवांकडून होणारे अवास्तव लाड हा समस्त जुन्या दादरकरांचा रागाचा विषय आहे. तिथे जवळच एक राम मंदीर आहे. एकदा माझ्या ओळखीच्या एका गृहस्थांनी शीवहून येताना एक राममंदीर द्या असे थाटात त्या थांब्याचे नाव सांगितले. त्यावर बस वाहकाच्या मेंदूची चक्र विचार करकरून थकली शेवटी तो म्हणाला, कुठे आले हे राममंदीर... त्यावर ह्यांनी त्या वाहकाला जवळपासच्या सगळ्या खुणा सांगितल्या. शेवटी तो कंटाळून म्हणाला, अहो काका, त्यापेक्षा कबुतरखाना म्हणाला असतात तर लगेच कळले असते. त्यावर ते मराठी-अभिमानी काका म्हणाले, काही नाही हो सकाळी सकाळी रामाचे नाव घेत होतो. तो बसवाहक असला तडकला. > > वरि जोडे ब्रह्मसुख पवित्र, ते मर्‍हाटी बोलैन...

बिचारा राम तरी मराठी कुठे आहे? तो तर पक्का उत्तर प्रदेशी.......

बिचारा राम तरी मराठी कुठे आहे? तो तर पक्का उत्तर प्रदेशी.......

लेख मस्त आहे. बरीच करमणूक केली. मराठी भाषेने दुकान, रुमाल, मैदान पासून कोण कोणते शब्द दुसर्‍या भाषेतून घेतले आहेत ह्यावर विचार करून 'शुद्ध मराठीत' बोलायला गेले तर कोणाला कळणारही नाही असे वाटते. पण पिढ्या न् पिढ्या रुळलेले शब्द, पँट-शर्ट प्रमाणे, स्विकारून जमेल तितके आणि इतरांना समजताना कष्ट पडणार नाहीत इतके मराठी बोलत राहावे आणि निदान ह्या पुढे तरी मराठीचा र्‍हास होणार नाही ह्याची काळजी घ्यावी, कसें?

खुसखुशीत तर आहेच - वाचणार्‍यांसाठी विचारप्रवर्तकही व्हावा ही आशा करूया.

मस्तच आहे. डोळ्यात काजळ घालतोय असे सांगून अंजन घालणारा!;) धनंजयशी सहमत. चतुरंग

आज पासून आपण वरील लेखका प्रमाणे वागायला लागलो तर? :)))) व्वा काय धमाल येईल नाही? धमाल = मजा/गंमत हा अर्थ घ्यावा. (मि.पा. च्या सदस्याचे नाव आहे म्हणून)

जोक्स अपार्ट्...पण खरंच विचार करायला लावणारा लेख. अरेच्या !! पहिलेच दोन शब्द आपोआप आंग्ल भाषेतले आले की !

अगदि मनापासून.. - (सर्वव्यापी)प्राजु www.praaju.blogspot.com

मस्त धमाल आणि खुसखुशीत लेख.

मी कांही भाषातज्ञ नाही. पण माझ्या मते भाषा प्रवाही आणि नव्या शब्दांना व शब्दरचनांना सामावून घेणारी असावी. इंग्रजी भाषा तशी आहे. कॉम्प्यूटर युग आल्यापासून आणि विशेषतः इंटरनेटच्या प्रसारानंतर त्यात किती नवे शब्द आले आहेत आणि 'रन', 'सेव्ह', 'डिफॉल्ट', 'स्क्रॅप' आदि जुन्या शब्दांना नवे अर्थ प्राप्त झाले आहेत. चॅटिंगसाठी तर नवी लिपीच तयार झाली आहे. आपण ते सगळे सहजपणे वापरतो. त्यांऐवजी मराठीत 'धांवा', 'वाचवा' वगैरे म्हणतांना जीभ अडखळेल . आपण ठरवू किंवा न ठरवू , आपल्या मनातले विचार आपोआप सोयीस्कररित्या व्यक्त होतात. माझे आईवडील ज्या बोलीत माझ्या लहानपणी बोलत असत, ज्या शब्दात मी माझ्या मुलांशी बोलत होतो आणि आता ज्या भाषेत ते त्यांच्या मुलांशी संभाषण करतात या मराठी भाषेच्याच तीन भिन्न त-हा मी एकाच आयुष्यात पाहिल्या आहेत. त्या वेळेस आपण व्याकरणाचा किंवा भाषाशुध्दतेचा विचार करत नाही. आपले सांगणे ऐकणा-याला लगेच समजणे हे जास्त महत्वाचे असते. आपले लेखन वाचणारे अनेक लोक असतात. आपल्याला अभिप्रेत असलेला नेमका अर्थच त्यांना त्यातून कळावा यासाठी लेखनाच्या भाषेत शुध्दलेखनाचे थोडे पालन करणे आवश्यक असते.

छान वाटली. कला ही कला असते, तिच्यात लहानमोठं,डावं-उजवं असं काही नसतं! म्हटलं तर सर्व कला या एकमेकांना पूरक असतात आणि प्रत्यक्ष-प्रत्यक्षरित्या त्या ईश्वर नावाच्या दैवी शक्तिकडे आपल्याला घेऊन जातात, आत्मानंदाचा अनुभव देतात! हे वाक्य एकदम ढासु ! आवडले.

तात्या, तुम्ही तुमची मस्त आठवण लिहिली आहे. खरचं तुमच्या या कथेमुळे कला ही कला असते, तिच्यात लहानमोठं,डावं-उजवं असं काही नसतं! म्हटलं तर सर्व कला या एकमेकांना पूरक असतात आणि प्रत्यक्ष-प्रत्यक्षरित्या त्या ईश्वर नावाच्या दैवी शक्तिकडे आपल्याला घेऊन जातात, आत्मानंदाचा अनुभव देतात! अहो सगुण स्वरुपातली ईश्वराची मूर्ती काय आणि निर्गुण स्वरुपातला, आत्मा तृप्त करणारा अनुभव काय, दोन्ही एकच! आणि हे सगुण-निर्गुण ईश्वरस्वरूप हेच तर सर्व कलांचं निधान, हेच सर्व कलांचं माहेरघर! हे पटते.. अवांतरः तुमच्या कॉलेज मधल्या मुलीसोबत खाल्लेले बटाटा भजीच्या आठवणींमधे ही सुद्धा आठवण येते हे खासच....

ॐकार यांच्या कथेमुळे सुरू झालेली ही साखळी आवडली. तात्यांची अजुन एक आवड ओळखुन, "त्या" कलेला देखील ह्या साखळीत आणता आली. सरते शेवटी तो भक्त एका कवीला गाठतो.. तो कवी म्हणतो, "अरे बाबा, मला लागलीय भूक. जेवुन आत्मा तृप्त झाल्याशिवाय काही प्रेरणा येत नाही की शब्द सुचत नाहीत. भक्ताला कळते की म्हणजे आधी पोटापाण्याची सोय केली पाहीजे, पर्यायाने पाककलेला आमंत्रण द्यायला हवं! :)

आता तात्याबा॑च्या लेखनावर आम्ही पामराने काय प्रतिक्रिया द्यावी ? छान लेख. सरते शेवटी तो भक्त एका कवीला गाठतो.. तो कवी म्हणतो, "अरे बाबा, मला लागलीय भूक. जेवुन आत्मा तृप्त झाल्याशिवाय काही प्रेरणा येत नाही की शब्द सुचत नाहीत. भक्ताला कळते की म्हणजे आधी पोटापाण्याची सोय केली पाहीजे, पर्यायाने पाककलेला आमंत्रण द्यायला हवं! :) चला सहजरावा॑च्या ह्या प्रतिसादाने ही साखळी पुढे चालू ठेवण्याची प्रक्रिया स्वातीताईच्या एखाद्या लेखाने होईल अस॑ दिसत॑य :-))

लिहिलं आहेस, तात्या. अगदी मनापासून. 'झाड फुलांनी आले बहरुन, तू न पाहिले डोळे उघडून' अशी बर्‍याचदा आपली स्थिती असते. ईश्वरप्राप्तीकरता कुठली मोठी पोथ्यापुराणं वाचातला नकोत की कुठले यागत्याग करायला नकोत! रसिकाच्या नजरेने एखाद्या कलेत मन रमवलं, त्या कलाकृतीशी एकरूप झालं की अगदी क्षणात तिथे ईश्वर दिसायला लागतो, त्याची साक्ष पटते, अनुभूती मिळते, आणि जीव तृप्त होतो! फक्त आपली नजर रसिकाची हवी, रसिकतेची साधना हवी, आपण रसिकाग्रणी हवं, मग ईश्वर फारसा लांब नाही!! -- अशी रसिकता असणं मोठं भाग्याचं. 'रसिकत्वी परतत्त्वस्पर्शु'चा अर्थही कदाचित असाच असावा.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

ईश्वरप्राप्तीकरता कुठली मोठी पोथ्यापुराणं वाचातला नकोत की कुठले यागत्याग करायला नकोत! रसिकाच्या नजरेने एखाद्या कलेत मन रमवलं, त्या कलाकृतीशी एकरूप झालं की अगदी क्षणात तिथे ईश्वर दिसायला लागतो, त्याची साक्ष पटते, अनुभूती मिळते, आणि जीव तृप्त होतो! फक्त आपली नजर रसिकाची हवी, रसिकतेची साधना हवी, आपण रसिकाग्रणी हवं, मग ईश्वर फारसा लांब नाही!! वा तात्या,हे फारच छान! स्वाती

अप्रतिम....केवळ अप्रतिम. शब्दच नाहीत वर्णन करायला. शब्द अन शब्द आवडला, पटला, भावला. तात्या, तुझे लेखन अतिशय प्रगल्भ होते आहे याचा आम्हांदिकांस आत्यंतिक आनंद आहे. असेच उत्तमोत्तम लेखन तुझ्याकडून होत राहो, या शुभेच्छा. आपला, (आनंदित) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

तात्या, खूप सुंदर जमला आहे लेख. आणि बाबूजी आणि सावरकरांची आठवण तर खासच..! कला ही कला आहे.. तिच्यामध्ये कमी जास्त, वाईट्-चांगले काहीही नसते.. हे अगदी खरंच आहे. ईश्वरप्राप्तीकरता कुठली मोठी पोथ्यापुराणं वाचातला नकोत की कुठले यागत्याग करायला नकोत! रसिकाच्या नजरेने एखाद्या कलेत मन रमवलं, त्या कलाकृतीशी एकरूप झालं की अगदी क्षणात तिथे ईश्वर दिसायला लागतो, त्याची साक्ष पटते, अनुभूती मिळते, आणि जीव तृप्त होतो! फक्त आपली नजर रसिकाची हवी, रसिकतेची साधना हवी, आपण रसिकाग्रणी हवं, मग ईश्वर फारसा लांब नाही!! हा या कथेतून घेण्यासारखा बोध आहे..असेच मी म्हणेन. - (सर्वव्यापी)प्राजु www.praaju.blogspot.com

छान आहे. आता चित्रं काढायला वेळ काढलाच पाहिजे :) मित्रमंडळी गोळा करावीत आणि हार्मोनिअम काढून बसावे आणि गाणी बजावणी करावीत असं तुमचा लेख वाचल्यावर वाटू लागले आहे.

खुमासदार शैलीत छान आठवण दिली आहेस. बाबूजी-तात्यारावांच्या आठवणीनेही मनात घर केले. चतुरंग

आपुलकीने प्रतिसाद देणार्‍या सर्व मंडळींचे मनापासून आभार..! ज्या मंडळींना हे लेखन बरा-वाईट, असा कोणताच प्रतिसाद देण्याच्या लायकीचे वाटले नाही, त्यांचेही आभार..! :) तात्या.

छान! ष्टोरीच्या ओघात सहजपणे उलगडत गेलेले कलाविचार आवडले. (कलाकार)बेसनलाडू

छान वाटली. कला ही कला असते, तिच्यात लहानमोठं,डावं-उजवं असं काही नसतं! म्हटलं तर सर्व कला या एकमेकांना पूरक असतात आणि प्रत्यक्ष-प्रत्यक्षरित्या त्या ईश्वर नावाच्या दैवी शक्तिकडे आपल्याला घेऊन जातात, आत्मानंदाचा अनुभव देतात! हे वाक्य एकदम ढासु ! आवडले.

तात्या, तुम्ही तुमची मस्त आठवण लिहिली आहे. खरचं तुमच्या या कथेमुळे कला ही कला असते, तिच्यात लहानमोठं,डावं-उजवं असं काही नसतं! म्हटलं तर सर्व कला या एकमेकांना पूरक असतात आणि प्रत्यक्ष-प्रत्यक्षरित्या त्या ईश्वर नावाच्या दैवी शक्तिकडे आपल्याला घेऊन जातात, आत्मानंदाचा अनुभव देतात! अहो सगुण स्वरुपातली ईश्वराची मूर्ती काय आणि निर्गुण स्वरुपातला, आत्मा तृप्त करणारा अनुभव काय, दोन्ही एकच! आणि हे सगुण-निर्गुण ईश्वरस्वरूप हेच तर सर्व कलांचं निधान, हेच सर्व कलांचं माहेरघर! हे पटते.. अवांतरः तुमच्या कॉलेज मधल्या मुलीसोबत खाल्लेले बटाटा भजीच्या आठवणींमधे ही सुद्धा आठवण येते हे खासच....

ॐकार यांच्या कथेमुळे सुरू झालेली ही साखळी आवडली. तात्यांची अजुन एक आवड ओळखुन, "त्या" कलेला देखील ह्या साखळीत आणता आली. सरते शेवटी तो भक्त एका कवीला गाठतो.. तो कवी म्हणतो, "अरे बाबा, मला लागलीय भूक. जेवुन आत्मा तृप्त झाल्याशिवाय काही प्रेरणा येत नाही की शब्द सुचत नाहीत. भक्ताला कळते की म्हणजे आधी पोटापाण्याची सोय केली पाहीजे, पर्यायाने पाककलेला आमंत्रण द्यायला हवं! :)

आता तात्याबा॑च्या लेखनावर आम्ही पामराने काय प्रतिक्रिया द्यावी ? छान लेख. सरते शेवटी तो भक्त एका कवीला गाठतो.. तो कवी म्हणतो, "अरे बाबा, मला लागलीय भूक. जेवुन आत्मा तृप्त झाल्याशिवाय काही प्रेरणा येत नाही की शब्द सुचत नाहीत. भक्ताला कळते की म्हणजे आधी पोटापाण्याची सोय केली पाहीजे, पर्यायाने पाककलेला आमंत्रण द्यायला हवं! :) चला सहजरावा॑च्या ह्या प्रतिसादाने ही साखळी पुढे चालू ठेवण्याची प्रक्रिया स्वातीताईच्या एखाद्या लेखाने होईल अस॑ दिसत॑य :-))

लिहिलं आहेस, तात्या. अगदी मनापासून. 'झाड फुलांनी आले बहरुन, तू न पाहिले डोळे उघडून' अशी बर्‍याचदा आपली स्थिती असते. ईश्वरप्राप्तीकरता कुठली मोठी पोथ्यापुराणं वाचातला नकोत की कुठले यागत्याग करायला नकोत! रसिकाच्या नजरेने एखाद्या कलेत मन रमवलं, त्या कलाकृतीशी एकरूप झालं की अगदी क्षणात तिथे ईश्वर दिसायला लागतो, त्याची साक्ष पटते, अनुभूती मिळते, आणि जीव तृप्त होतो! फक्त आपली नजर रसिकाची हवी, रसिकतेची साधना हवी, आपण रसिकाग्रणी हवं, मग ईश्वर फारसा लांब नाही!! -- अशी रसिकता असणं मोठं भाग्याचं. 'रसिकत्वी परतत्त्वस्पर्शु'चा अर्थही कदाचित असाच असावा.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

ईश्वरप्राप्तीकरता कुठली मोठी पोथ्यापुराणं वाचातला नकोत की कुठले यागत्याग करायला नकोत! रसिकाच्या नजरेने एखाद्या कलेत मन रमवलं, त्या कलाकृतीशी एकरूप झालं की अगदी क्षणात तिथे ईश्वर दिसायला लागतो, त्याची साक्ष पटते, अनुभूती मिळते, आणि जीव तृप्त होतो! फक्त आपली नजर रसिकाची हवी, रसिकतेची साधना हवी, आपण रसिकाग्रणी हवं, मग ईश्वर फारसा लांब नाही!! वा तात्या,हे फारच छान! स्वाती

अप्रतिम....केवळ अप्रतिम. शब्दच नाहीत वर्णन करायला. शब्द अन शब्द आवडला, पटला, भावला. तात्या, तुझे लेखन अतिशय प्रगल्भ होते आहे याचा आम्हांदिकांस आत्यंतिक आनंद आहे. असेच उत्तमोत्तम लेखन तुझ्याकडून होत राहो, या शुभेच्छा. आपला, (आनंदित) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

तात्या, खूप सुंदर जमला आहे लेख. आणि बाबूजी आणि सावरकरांची आठवण तर खासच..! कला ही कला आहे.. तिच्यामध्ये कमी जास्त, वाईट्-चांगले काहीही नसते.. हे अगदी खरंच आहे. ईश्वरप्राप्तीकरता कुठली मोठी पोथ्यापुराणं वाचातला नकोत की कुठले यागत्याग करायला नकोत! रसिकाच्या नजरेने एखाद्या कलेत मन रमवलं, त्या कलाकृतीशी एकरूप झालं की अगदी क्षणात तिथे ईश्वर दिसायला लागतो, त्याची साक्ष पटते, अनुभूती मिळते, आणि जीव तृप्त होतो! फक्त आपली नजर रसिकाची हवी, रसिकतेची साधना हवी, आपण रसिकाग्रणी हवं, मग ईश्वर फारसा लांब नाही!! हा या कथेतून घेण्यासारखा बोध आहे..असेच मी म्हणेन. - (सर्वव्यापी)प्राजु www.praaju.blogspot.com

छान आहे. आता चित्रं काढायला वेळ काढलाच पाहिजे :) मित्रमंडळी गोळा करावीत आणि हार्मोनिअम काढून बसावे आणि गाणी बजावणी करावीत असं तुमचा लेख वाचल्यावर वाटू लागले आहे.

खुमासदार शैलीत छान आठवण दिली आहेस. बाबूजी-तात्यारावांच्या आठवणीनेही मनात घर केले. चतुरंग

आपुलकीने प्रतिसाद देणार्‍या सर्व मंडळींचे मनापासून आभार..! ज्या मंडळींना हे लेखन बरा-वाईट, असा कोणताच प्रतिसाद देण्याच्या लायकीचे वाटले नाही, त्यांचेही आभार..! :) तात्या.

छान! ष्टोरीच्या ओघात सहजपणे उलगडत गेलेले कलाविचार आवडले. (कलाकार)बेसनलाडू