एकुलते एक होणे जितके तुम्हांला जाणवले तितके वाईट नाही. निर्णय घेण्याचे स्वातंत्र्य, बायको निवडण्याचे स्वातंत्र्य इ. वर गदाबिदा काही येत नाही. माझ्या बाबतीत याच्या अगदी विरुद्ध झाले आहे. तशी येत असेल, तर तो पालकांच्या विचारसरणीचा/व्यक्तिमत्त्वाचा/स्वभावाचा, भोवतालच्या परिस्थितीचा नि आपल्या व्यक्तिमत्त्वाचा आणि/किंवा स्वभावाचा परिणाम मानावा; एकुलते एक पणाचा नाही. एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली, ती म्हणजे पालकांकडून होणारी अतिकाळजी. पण तेही समजण्यासारखेच मानावे, असे मला वाटते. एक मात्र खरे, की काही विशिष्ट परिस्थितींमध्ये मोठ्या बहिणीचे/भावाचे अस्तित्त्व नसल्याची खंत मला फार जाणवत आली आहे. असो. (एकुलता एक)बेसनलाडू

अहो, तुम्ही असताना मला पामराला कोण सं'वाद' लिहीण्याचे काम देईल..... ;) (आपल्याच तालमीत शिकून तयार होणारा) टिंग्या ;)

ते तर कुतुहल आम्ही ३ भावंड असून मला पण आहे कारण आम्ही मुद्द्याऐवजी गुद्द्यांनीच एकमेकांशी बोलायचो. शाळा, व्यायामशाळा, जेवण, वाचन आणि झोप (तेव्हा टीव्ही नावाचे विरंगुळा केंद्र आमच्याकडे आले नव्हते) यांची वेळ सोडली तर इतर वेळी आम्ही यथास्थित एकमेकांना बुकलून काढायचो. खास भांडणे ही तर रबर, पट्टी, पेन्सिल, करकटक, गुण्या, शाळेचा पट्टा, लाल रंगाच्या रीबिनी यांच्यासाठी रोज व्हायची. > > मधून मेघ हे नभास ग्रासती, मधेच ह्या विजा भयाण हासती, दहा दिशांतूनी तूफान व्हायचे..