शालूची कथा ठीक वाटली... तात्या.

तात्याराव, आपल्या प्रतिक्रिये बद्दल आभार www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

शालूची कथा ठीक वाटली... तात्या.

तात्याराव, आपल्या प्रतिक्रिये बद्दल आभार www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

थोडा थोडा लिहीताना हा लेख बराच मागे पडला होता. बोर्डावर दिसणार नाही म्हणून हा खटाटोप करतो आहे.

प्रतिसाद खरडला आहे. इथे फक्त इतकेच सांगतो, अति अति सुंदर. बिपिन.

"आई-शिलाई" च्या जोडीचा प्रवास अतिशय प्रभावी. सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता. अप्रतिम!

काय चटका लावणारं लिहिलं आहेत!! आईसाठी जीव तडफडला.....

सगळं आयुष्य कष्टात काढलं त्या माऊलीनं..

गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे.

निशब्द.. Life is Complex, it has a Real part & an Imaginary part.

ओह माय गॉड.. शेवट असा असेल या लेखाचा असं वाटलं नव्हतं!! खरच निशब्द केलंत..झटकाच बसला त्या वाक्याने.. :| http://bhagyashreee.blogspot.com/

आणि अतिशय समर्पक नाव आहे.

शेवटची ओळ वाचतांना डोळ्यात पाणी टचटचले. -दिलीप बिरुटे (निशब्द )

"सोसत सोसत जगत रहायचं हा एकच रस्ता या पिढीला महित होता आणि तक्रार पण नव्हती." अगदी खरं...त्यामुळेच ती पिढी सर्वोत्कॄष्ठ...त्या पिढीच्या ह्या गुणांच्या जोरावर आज काल आम्ही इतके वरती आलो. शतशः प्रणाम त्या पिढीला...असेच आमचे आई वडील सुद्धा...आठ्वणीने आज गदगद झालो. सुंदर लेख...

लेख! वाक्यावाक्याला दाद घेऊन जाणारा.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

इतके हृदयस्पर्शी लिखाण. बोलती बंद झाली, प्रतिक्रिया दिली ती डोळ्यातल्या अश्रूंनी. कदाचित जे तोंडावाटेही परिणामकारकरित्या जे बाहेर यायचे नाही ते डोळ्यातून सहज आले. पुण्याचे पेशवे

शब्द संपले. असेच चांगले वाचायला मिळो..असेच लिहित रहा. चकली http://chakali.blogspot.com

लेखाच्या नावापासुनच शब्दन शब्द मनात घर करुन राहिला. शेवट :( ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. ------- शब्द नाहीत--------- तात्या.

माणसं तेव्हा फारशी दुरावली नव्हती . सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता . सोसत सोसत जगत रहायचं हा एकच रस्ता या पिढीला महित होता आणि तक्रार पण नव्हती. एक शिवणाचं मशिन आम्हाला सगळ्यांना बदलत होतं. अशी वाक्यं हा तुमच्या लिखाणाचा आत्मा आहे. आता वाईट वाटतं की तिचा एकटेपण वाटून घ्यायला तेव्हा कुणिच नव्हतं. जेव्हा कळायला लागल तेव्हा वेळ नव्हता. घरातल्या बाईची ट्रॅजेडी आपोआप लिहीली जाते. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात. हे तर मागच्या पिढीतल्या बायकांचं आयुष्याचं सारंच एका वाक्यात.. दादा म्हणाले देवघर नसलं तरी चालेल पण एक शिवण घर हवय आम्हाला. आईच्या शिवणकामाच्या कारकिर्दीला एक लाईफ टाईम ऍवॉर्ड मिळालं. क्या बात है! माणसं कशी हळूहळू विरघळत-विरघळत बदलत जातात ना? आणि रामदास शेवटचं वाक्य तर भेदून गेलं हो! खरं सांगू, माझ्या डोळ्यात पाणी आलंच नाही - मी थिजून गेलो! आता असंच कधीतरी सवडीने येईल ते पाणी, वाचलेलं सगळं पार आतात पोचेल तेव्हा! चतुरंग

नेहमीप्रमाणेच सुरेख लिखाण!! रामदासजी, ही व्यक्तिरेखा काल्पनिक असेल अशी आशा आहे. कारण कुठल्याही आईला इतक्या त्रासातून जायला लागू नये हीच परमेश्वराजवळ प्रार्थना!! -डांबिसकाका

मनाचा ठाव घेणारे लिखाण..

फारच सुरेख..... (नि:शब्द झालेला) मदनबाण.....

अतिशय सुरेख ललित लेख... छान व्यक्तिचित्रण.. पुन्हा तुमची त्यातली हातोटी उठून दिसते. विद्याधर

रामदास जी, काय लिहू हेच कळेनासे झाले आहे... माझी सफर मध्ये मी फक्त मी मध्ये अडकलो होतो.... पण आज कळाले की माझ्या मी ला काहीच अर्थ नाही... मोठ मोठ्या गोष्टी लिहणे अथवा त्याची सही म्हणून उपयोग करणे वेगळी गोष्ट... पण सत्य हे नहमी वेगळेच असते.. तुमच्या आईच्या अनुभवाने मला माझ्या बालपणीचे १२ वर्ष आठवले तुमच्या व माझ्या जिवनामध्ये एक धागा आहेत जे सर्वस्वी एकच आहेत असे वाटावे इतके माझ्या ही जवळचे आहेत... एक शिलाई मशिन माझ्या ही घरी आहे आज ही.... ! घरी गेल्यावर नेहमी डोळे भरुन पाहत राहवे असे ते मशीन गेली ४५ वर्षे ने मशिन चालूच होते.. .. मागील वर्षापासून बंद करुन ठेवले आहे पण आज ही कधी मधी ते चालू होते...आपल्या नातवासाठी घोंगडी व लंगोटी तयार करण्यासाठी... ! त्या मशीनचे स्वप्न खुप मोठे होते... ! त्या स्वप्नात आम्ही कधीच पुर्ण झालो नाही... पण तुटलो जरुर !!! धन्यवाद....! त्या माऊली ला माझे ही प्रणाम सांगा ! राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

जुनी पुस्तकं आवरताना हे मॅन्युअल सापडलं आणि लेख लिहीला. १९६० च्या दरम्यान छापलेले हे पुस्तक आज एक कलेक्टर आयटम आहे. त्यातला हा एक फोटो.

अत्यंत प्रभावी लेखन. अत्युच्च दर्जा... वरवर साधा दिसणारा विषय एखाद्या प्रतिभाशाली लेखकाचा हात लागल्यावर सोन्याचा होतो. हा रामदासांचा 'मिडास टच'!

सर्व कसे डोळ्यासमोर घडते असे वाटते, आणि आई ने घरासाठी केलेले परिश्रम वाचुन आईचे मोठेपण अजुन जाणवते. पण शेवट मात्र खुप खुप मनाला वेदना देतो. इतके की डोळ्यातुन पाणी येते.

वाचताना डोळ्यातुन नकळत येणारे अश्रु आवरण्याचा प्रयत्न करतो आहे.!! अत्यंत प्रभावी !! अभय

गोष्ट कशी प्रवाहिपणे पुढे पुढे जात रहाते. ...सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होत...... सुरेख उपमा. शेवटच्या परीच्छेदाने चटका लावला.

५ मिन्टा पूर्‍वि मिसळपाव वर आलो आणि हा लेखच पहिल्यांदा उघडला. डोल्यातून पाणि आले. अतिशय उत्तम लेख

काय प्रतिक्रिया देणार, शब्द नाहीत.

सुन्न करणारे लिखाण. असे म्हणतात की एखादा लेख जेव्हा अस्सल उतरतो - मग ती कथा असो की व्यक्तिरेखा - तेव्हा त्यातले काय कल्पनेचे आणि काय घडलेले हा प्रश्न फजूल ठरत जातो. डांबिस यांच्या अब्दुलखानाबद्दल हाच अनुभव आला होता. लिखाण इतके अस्सल होते की, हा माणूस खराच भेटला का ? नक्की "सत्य" काय ? हा प्रश्न फजूल होतो. सत्य ते आणि तेव्हढेच जे लेखकाने मांडले , आपल्या लेखणीतून जे जिवंत केले. प्रस्तुत लेखाबद्दलही हेच झाले आहे असे मला वाटते. गरीब , कष्टाचे जीवन जगणारी माणसे आपण आजूबाजूला पाहतोच की ! हलाखीचे , दुर्दैवाचे दशावतार असणारी अनेक आयुष्ये आपण आजवरच्या अनुभवांमधे पाहिली आहेत. प्रस्तुत लेखाचे - आणि माझ्या मते कुठल्याही उत्तम प्रतीच्या ललित लिखाणाचे - यश यात असते की त्याद्वारे लेखक त्या त्या काळाचे , व्यक्तीच्या सामाजिक , कालसापेक्ष बदलणार्‍या पर्यावरणाचे अगदी सूक्ष्म चित्रण करतो ; माणसाच्या वेदनेच्या दुखर्‍या नशीच्या अगदी नेमके जवळ नेऊन वाचकाला ठेवतो , आपल्या लेखणीच्या सामर्थ्याने स्थलकालाला ओलांडून वाचकाला त्या त्या प्रदेशात नेमके नेऊन सोडतो. या कथेमधे "आई" या पात्राच्या तोंडी कसलेही - अगदी जुजबीसुद्धा - संवाद नाहीत ! तिच्या मूक वेदनेला याहून चांगले शब्दरूप कुणाला देता आले नसते. लेखाकाची अल्पक्षरत्वाची , तुटक वाक्यांची शैली अतिशय प्रभावी आहे. तपशीलाच्या पसार्‍याला पूर्ण फाटा देऊन एकेक बाण सोडावा तसे एकेक छोटे छोटे वाक्य येते. प्रत्येक वाक्यात तीव्रतेने जाणवलेले एकेक सत्य. आणि अशा एकेक वाक्याने केलेले चिरेबंदी काम. रामदास , तुमचे लिखाण शैलीच्या बाबतीत पानवलकरांची , वेदनेचा वेध घेण्याच्या बाबतीत जी एंची , तत्कालीन सामाजिक चित्रणाच्या बाबतीत गाडगीळांची आठवण करून देणारे आहे.

तुमची जी नॅरेशन स्टाईल आहे ना, खरंच अप्रतिम आहे... ... मुक्तसुनित यांनी म्हटल्याप्रमाणे अशा कष्टाचे जीवन संगणार्‍या कथा आपण अनेकदा वाचत असतो पण अशी ताकदवान कथा क्वचित वाचायला मिळते... तपशीलाच्या पसार्‍याला पूर्ण फाटा देऊन एकेक बाण सोडावा तसे एकेक छोटे छोटे वाक्य येते हेच म्हणतो... शेवट ग्रेट....आणि शीर्षक उत्तम... असेच लेख वाचायची अपेक्षा करत राहीन.. :) ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

काय बोलु? भरुन आलं... रडावस वाटल शेवटी...

तुमचा कवितेवरील सुंदर लेख आणि हा भावस्पर्शी लेख दोन्ही लेख फार आवडले. लेखाची मांडणी, वातावरण निर्मिती, शेवट सगळेच जमून आले आहे.

आपला लेख वाचुन, डोळ्यात पाणी उभे राहीले. संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

मी खूप वेळ प्रतिक्रीया देऊच नाही शकले...... डोळ्यात खूप पाणी आलं....

एक नि:शब्द करणारा प्रवास... मानलं बुवा तुम्हाला.

खुप छान लेख रामदास .. आपण तर फ्यान बॉ तुमचे !

रडावस वाटल शेवटी... अप्रतिम!!! "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

आई उभी राहिली डोळ्यासमोर... तिची तगमग, दु:ख , हतबलता .. रडवलंत अगदी....

व्यक्तिचित्रण. सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता मस्तच

आम्हि, आता या रामदासापुढेहि हात जोडतो. तुम्हि असले अफ़ाट कसे काय लिहिता बुवा.... लेख अत्युत्तम झालाय.मन:पुर्वक अभिनंदन. वरील बहुतेकांनी म्हंटल्याप्रमाणे आमच्या डोळ्यातून पाणि काढलेत. आपले असेच अप्रतिम लेख उत्तरोत्तर वाचायला मिळोत. =D> =D> =D> =D> =D> अभिज्ञ

"सहज सुंदर भाषा. चपखल शब्दयोजना. उत्तम वातावरणनिर्मिती" अशासारख्या कोरड्या शब्दांनी आपला अपमान करू इच्छित नाही. - सर्किट

अतिशय कसदार, सहज अनुभवलेखन. बाकी इतरांनी लिहिलेच आहे. अवांतर : सुमतीबाई सुकळीकर ह्यांचे घर रामदासपेठेत. तुम्ही रामदासपेठेतच राहता का? बाय द वे, "नर्सा" हा शब्द वाचून फार बरे वाटले. अगदी पुन्हा नागपूरला गेल्यासारखे वाटले.

------- शब्द नाहीत---------

अतिशय हृदयस्पर्शी वाटला हा लेख..... मन सुन्न झाल.... डोळ्यात कधी टचकन पाणी आले कळलेच नाहि. रामदास तुमचे मनापासून अभिनन्दन......

प्रतिक्रिया लिहायला शब्दच नाहित. 'झिजुनि स्वतः चंदनाने दुसर्‍यास मधुगंध द्यावा' वृत्तिने उभ आयुष्य जगणार्‍या 'आईला' शतशः प्रणाम.

काय हो लिहिलंत हे!!! कोणत्या शब्दांत प्रतिक्रिया लिहावी कळत नाही. तुम्हाला आणि तुमच्या लेखणीला साष्टांग नमस्कार!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

असच लिहित जा ..

मानलं बुवा तुम्हाला. ... ....बन्ड्या

असे किती पँडोराज बॉक्स आहेत मुनिवर्य.

मुक्तसंगः अनहंवादि झालो. अधिक लिहिणे केवळ अशक्य! धन्यवाद आणि असेच लिहिते रहा.

हे असं लेखन आजकाल अभावानेच वाचायला मिळतं. १. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात. २. दादा म्हणाले देवघर नसलं तरी चालेल पण एक शिवण घर हवय आम्हाला. आईच्या शिवणकामाच्या कारकिर्दीला एक लाईफ टाईम ऍवॉर्ड मिळालं. ३. आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. - - डोळ्यात पाणी आलं

केवळ अप्रतिम! - नी http://aatalyaasahitmaanoos.blogspot.com/

अफाट, अप्रतिम, ह्रिदयस्पर्षी. शब्द कमी पड्तील लिखाणाचे कौतुक करताना. मागे तुमचे काटेकोरांटीची फुले (तुमचेच होते ना ते पण?)?वाचले होते. ते पण निव्वळ अप्रतिम होते.

>>आता वाईट वाटतं की तिचा एकटेपण वाटून घ्यायला तेव्हा कुणिच नव्हतं. जेव्हा कळायला लागल तेव्हा वेळ नव्हता. घरातल्या बाईची ट्रॅजेडी आपोआप लिहीली जाते. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात.>> काळजाला भीडलं!!! ********************************** या जगात दुर्लभ असे काही असेल तर ती सद्वासना आहे - वाचनात आलेला सद्विचार (ज्ञनेश्वरीतील ओवीवर आधरीत)

गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. शेवटच वाक्य वाचुन जीव चरकला आणि त्याच क्षणी आईचा चेहरा डोळ्यासमोर आला...........पाय हा अवयव फक्त नावापुरता शरीराला जोडलेला आहे त्यातल त्राण तर केंव्हाच निघुन गेलय्.आयुष्यभर संसारासाठी काढलेल्या खस्तांमुळे व खर्चाचा ताळमेळ बसवताना केवळ शक्य तितके पैसे वाचवता यावेत यासाठी तरुणपणी परळ ते वरळी ,आणि नंतर रेमंड ते हरिनिवास सर्कल असे रोजच्यारोज व सतत बरेच वर्ष चालत केलेल्या प्रवासापायी आज आई स्वतःच्या पायावर उभी देखिल राहु शकत नाही........ संसारासाठी व आपल्या पिलांसाठी सतत कष्ट उपसणार्‍या अश्या असंख्य माऊल्यांपुढे सदैव नतमस्तक........... "अनामिका" जो करी कर्म अहेतु,वेद तयास कळो न कळो रे। ओळख पटली ज्यास स्वतःची,देव तयास मिळो न मिळो रे।

हे माझ्या नजरेतून कसे काय सुटले? आज मुखपृष्ठावर पाहिले तेव्हा आधाशासारखे वाचून काढले. अप्रतिम! स्वाती

आधीपण वाचले होते आणी आता परत वाचले, दुसर्‍यांदा वाचाताना पण त्याच भावना येण हे तुमच्या लिखाणाच कौशल्य. --टुकुल

संध्याकाळी आई मात्र एकटी पडायची. तिचा गळा मात्र सुरेल होता त्यामुळी गाणं गुणगुणत एकतीच काम करायची. माझ्या कानावर येता जाता संस्कार व्हायला लागले. घर दिव्यात मंद ...बघ अजून जळते वात..तेव्हाच म्हणायला शिकलो . आता वाईट वाटतं की तिचा एकटेपण वाटून घ्यायला तेव्हा कुणिच नव्हतं. जेव्हा कळायला लागल तेव्हा वेळ नव्हता. घरातल्या बाईची ट्रॅजेडी आपोआप लिहीली जाते. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात. आजही आई म्हटलं की मशिनवर बसलेली आईच आठवते. निशब्द !! जाहिरातीत शिलाई मशिन आलं की टीव्ही खाडकन बंद करून रडायला लागते. मावशीबाई आईला समजावतात. दादा मुके मुके हूओन बघत राहतात. मशिनच्या बाजूला आईची व्हीलचेअर आहे. आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. वाचून खुपच बधीर झाले ....डोळे पाणावले अन सुन्न झाले .. शेवटच्या Paragraph ने तर भलतिच भावनिक कलाटणी घेतली ! नेहमी प्रमाणेच अप्रतिम !! ~ वाहीदा

नि:शब्द!

अतिशय हृद्य लेख. शिंपिनीच्या घर्रट्यात समद्यांना जागा आहे. रामदासांचे लेख अंतर्मुख करायला लावतात ब्वॉ! प्रकाश घाटपांडे आमच्या जालनिशीत जरुर डोकवा.

रामदासजी तूमचे लेखन नेहमीच अप्रतीम असते. हा लेख माझा वाचायचा सुटला होता. आपल्यासारख्यांमुळे मिपा वर वारंवार यावेसे वाटते. आपल्या नव्या लेखाच्या प्र्तीक्षेत --- मोहन

आपण तर नि:शब्द! प्रसंगनिर्मिती आणि लेखनशैली अतिशय परिणामकारक.. आईंना प्रणाम आणि त्यांच्याप्रती कृतज्ञतेची भावना जोपासणार्‍या, त्यांनी आयुष्यभर केलेल्या श्रमांचे मोल समजून घेणार्‍या मुलां नातवंडांचही कौतुक.. माझा ब्लॉग - उपास मार आणि उपासमार

(नि:शब्द) अर्धवटराव -रेडि टु थिन्क

माझी सायीसारखी सुरकुतलेली आजी आणि तिचं मशिन आठवलं. हृदय ठिसूळ झालं वाचून.

अप्रतिम ! आतून आतून आलेलं, नितळ लेखन !!!

बापरे!

बापरे!

लेख. शेवट अनपेक्षीत.

आईच्या शिवणकामाच्या कारकिर्दीला एक लाईफ टाईम ऍवॉर्ड मिळालं. ....................कित्येकदा वाचलं तरी शेवटच्या परीच्छेदानंतर नकळत डोळ्यात पाणी तरळते. रामदासकाका, या दिवाळीच्या मुहूर्तावर तुमच्या लेखणीमधून अजून अशाच लेखांच्या माणकांची आशा आहे.

रामदास तुमच्या कथा वाचायच्या म्हणजे अगोदर धैर्य गोळा करायला लागतं

कसलं सुंदर लिहिलय ... इंटर्नेटवर बर्‍याचदा "हसता हसता खुर्चीवरुन पडावे " असे विनोदी लेखन पहायला मिळते ... पण इतकं हळ्वं करणारं लेखन फारच क्वचित ... शेवट्याच्या वाक्यावर डोळ्यात पाणी तरळल :( फारच मनस्वी... काळजला हात घालणारं लेखन !!

मध्यमवर्गीय कौ

निव्वळ नि:शब्द. :(

तरल, लिखाण ! घरच्या मशीनची आठवण आल्याबिगर राहवलं नाय !

रामदासकाका, तुम्ही लिहित रहावं, आम्ही थक्क होऊन वाचत रहावं आणि कळत-नकळत गुंतत जावं!

ह्या इतक्या ताकदीच्या लि़खाणावर प्रतिक्रिया द्यायची माझी लायकी नाहीये, हे माहीत असूनही हिम्मत करतोय.. काका, शक्य झाल्यास तुम्हाला भेटून तुमचा हात हातात घेईल म्हणतो..

सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता .

शब्दच खुंटले ह्या असल्या अस्सल उपमांपुढे.. मुजरा स्विकारावा, मालक !

धागा वर आलेला दिसला आणि आपसूकच पुन्हा एकदा उघडला गेला. पुन्हा एकदा प्रतिक्रिया लिहीताना शब्द संपले.. स्वाती

आईची आठवण आली . माझ्या आईनेही वयाच्या पन्नाशीपर्यंत काम केलं .शेवटी गुढगे दुखीनं तिला मशिनीपासुन दूर केलं , पण माझ्या आणि माझ्या भावाचा शिक्षणाचा बराच वाटा आईच्या मशिनिनं उचललाय. खुप छान मांडणी केलीय लेखाची . आजही आई म्हटलं की मशिनवर बसलेली आईच आठवते.

खरच खूप छान वाट्ले वाचून.. सुन्दर लेखन

खरच नि:शब्द.......

थोडा थोडा लिहीताना हा लेख बराच मागे पडला होता. बोर्डावर दिसणार नाही म्हणून हा खटाटोप करतो आहे.

प्रतिसाद खरडला आहे. इथे फक्त इतकेच सांगतो, अति अति सुंदर. बिपिन.

"आई-शिलाई" च्या जोडीचा प्रवास अतिशय प्रभावी. सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता. अप्रतिम!

काय चटका लावणारं लिहिलं आहेत!! आईसाठी जीव तडफडला.....

सगळं आयुष्य कष्टात काढलं त्या माऊलीनं..

गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे.

निशब्द.. Life is Complex, it has a Real part & an Imaginary part.

ओह माय गॉड.. शेवट असा असेल या लेखाचा असं वाटलं नव्हतं!! खरच निशब्द केलंत..झटकाच बसला त्या वाक्याने.. :| http://bhagyashreee.blogspot.com/

आणि अतिशय समर्पक नाव आहे.

शेवटची ओळ वाचतांना डोळ्यात पाणी टचटचले. -दिलीप बिरुटे (निशब्द )

"सोसत सोसत जगत रहायचं हा एकच रस्ता या पिढीला महित होता आणि तक्रार पण नव्हती." अगदी खरं...त्यामुळेच ती पिढी सर्वोत्कॄष्ठ...त्या पिढीच्या ह्या गुणांच्या जोरावर आज काल आम्ही इतके वरती आलो. शतशः प्रणाम त्या पिढीला...असेच आमचे आई वडील सुद्धा...आठ्वणीने आज गदगद झालो. सुंदर लेख...

लेख! वाक्यावाक्याला दाद घेऊन जाणारा.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

इतके हृदयस्पर्शी लिखाण. बोलती बंद झाली, प्रतिक्रिया दिली ती डोळ्यातल्या अश्रूंनी. कदाचित जे तोंडावाटेही परिणामकारकरित्या जे बाहेर यायचे नाही ते डोळ्यातून सहज आले. पुण्याचे पेशवे

शब्द संपले. असेच चांगले वाचायला मिळो..असेच लिहित रहा. चकली http://chakali.blogspot.com

लेखाच्या नावापासुनच शब्दन शब्द मनात घर करुन राहिला. शेवट :( ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. ------- शब्द नाहीत--------- तात्या.

माणसं तेव्हा फारशी दुरावली नव्हती . सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता . सोसत सोसत जगत रहायचं हा एकच रस्ता या पिढीला महित होता आणि तक्रार पण नव्हती. एक शिवणाचं मशिन आम्हाला सगळ्यांना बदलत होतं. अशी वाक्यं हा तुमच्या लिखाणाचा आत्मा आहे. आता वाईट वाटतं की तिचा एकटेपण वाटून घ्यायला तेव्हा कुणिच नव्हतं. जेव्हा कळायला लागल तेव्हा वेळ नव्हता. घरातल्या बाईची ट्रॅजेडी आपोआप लिहीली जाते. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात. हे तर मागच्या पिढीतल्या बायकांचं आयुष्याचं सारंच एका वाक्यात.. दादा म्हणाले देवघर नसलं तरी चालेल पण एक शिवण घर हवय आम्हाला. आईच्या शिवणकामाच्या कारकिर्दीला एक लाईफ टाईम ऍवॉर्ड मिळालं. क्या बात है! माणसं कशी हळूहळू विरघळत-विरघळत बदलत जातात ना? आणि रामदास शेवटचं वाक्य तर भेदून गेलं हो! खरं सांगू, माझ्या डोळ्यात पाणी आलंच नाही - मी थिजून गेलो! आता असंच कधीतरी सवडीने येईल ते पाणी, वाचलेलं सगळं पार आतात पोचेल तेव्हा! चतुरंग

नेहमीप्रमाणेच सुरेख लिखाण!! रामदासजी, ही व्यक्तिरेखा काल्पनिक असेल अशी आशा आहे. कारण कुठल्याही आईला इतक्या त्रासातून जायला लागू नये हीच परमेश्वराजवळ प्रार्थना!! -डांबिसकाका

मनाचा ठाव घेणारे लिखाण..

फारच सुरेख..... (नि:शब्द झालेला) मदनबाण.....

अतिशय सुरेख ललित लेख... छान व्यक्तिचित्रण.. पुन्हा तुमची त्यातली हातोटी उठून दिसते. विद्याधर

रामदास जी, काय लिहू हेच कळेनासे झाले आहे... माझी सफर मध्ये मी फक्त मी मध्ये अडकलो होतो.... पण आज कळाले की माझ्या मी ला काहीच अर्थ नाही... मोठ मोठ्या गोष्टी लिहणे अथवा त्याची सही म्हणून उपयोग करणे वेगळी गोष्ट... पण सत्य हे नहमी वेगळेच असते.. तुमच्या आईच्या अनुभवाने मला माझ्या बालपणीचे १२ वर्ष आठवले तुमच्या व माझ्या जिवनामध्ये एक धागा आहेत जे सर्वस्वी एकच आहेत असे वाटावे इतके माझ्या ही जवळचे आहेत... एक शिलाई मशिन माझ्या ही घरी आहे आज ही.... ! घरी गेल्यावर नेहमी डोळे भरुन पाहत राहवे असे ते मशीन गेली ४५ वर्षे ने मशिन चालूच होते.. .. मागील वर्षापासून बंद करुन ठेवले आहे पण आज ही कधी मधी ते चालू होते...आपल्या नातवासाठी घोंगडी व लंगोटी तयार करण्यासाठी... ! त्या मशीनचे स्वप्न खुप मोठे होते... ! त्या स्वप्नात आम्ही कधीच पुर्ण झालो नाही... पण तुटलो जरुर !!! धन्यवाद....! त्या माऊली ला माझे ही प्रणाम सांगा ! राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

जुनी पुस्तकं आवरताना हे मॅन्युअल सापडलं आणि लेख लिहीला. १९६० च्या दरम्यान छापलेले हे पुस्तक आज एक कलेक्टर आयटम आहे. त्यातला हा एक फोटो.

अत्यंत प्रभावी लेखन. अत्युच्च दर्जा... वरवर साधा दिसणारा विषय एखाद्या प्रतिभाशाली लेखकाचा हात लागल्यावर सोन्याचा होतो. हा रामदासांचा 'मिडास टच'!

सर्व कसे डोळ्यासमोर घडते असे वाटते, आणि आई ने घरासाठी केलेले परिश्रम वाचुन आईचे मोठेपण अजुन जाणवते. पण शेवट मात्र खुप खुप मनाला वेदना देतो. इतके की डोळ्यातुन पाणी येते.

वाचताना डोळ्यातुन नकळत येणारे अश्रु आवरण्याचा प्रयत्न करतो आहे.!! अत्यंत प्रभावी !! अभय

गोष्ट कशी प्रवाहिपणे पुढे पुढे जात रहाते. ...सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होत...... सुरेख उपमा. शेवटच्या परीच्छेदाने चटका लावला.

५ मिन्टा पूर्‍वि मिसळपाव वर आलो आणि हा लेखच पहिल्यांदा उघडला. डोल्यातून पाणि आले. अतिशय उत्तम लेख

काय प्रतिक्रिया देणार, शब्द नाहीत.

सुन्न करणारे लिखाण. असे म्हणतात की एखादा लेख जेव्हा अस्सल उतरतो - मग ती कथा असो की व्यक्तिरेखा - तेव्हा त्यातले काय कल्पनेचे आणि काय घडलेले हा प्रश्न फजूल ठरत जातो. डांबिस यांच्या अब्दुलखानाबद्दल हाच अनुभव आला होता. लिखाण इतके अस्सल होते की, हा माणूस खराच भेटला का ? नक्की "सत्य" काय ? हा प्रश्न फजूल होतो. सत्य ते आणि तेव्हढेच जे लेखकाने मांडले , आपल्या लेखणीतून जे जिवंत केले. प्रस्तुत लेखाबद्दलही हेच झाले आहे असे मला वाटते. गरीब , कष्टाचे जीवन जगणारी माणसे आपण आजूबाजूला पाहतोच की ! हलाखीचे , दुर्दैवाचे दशावतार असणारी अनेक आयुष्ये आपण आजवरच्या अनुभवांमधे पाहिली आहेत. प्रस्तुत लेखाचे - आणि माझ्या मते कुठल्याही उत्तम प्रतीच्या ललित लिखाणाचे - यश यात असते की त्याद्वारे लेखक त्या त्या काळाचे , व्यक्तीच्या सामाजिक , कालसापेक्ष बदलणार्‍या पर्यावरणाचे अगदी सूक्ष्म चित्रण करतो ; माणसाच्या वेदनेच्या दुखर्‍या नशीच्या अगदी नेमके जवळ नेऊन वाचकाला ठेवतो , आपल्या लेखणीच्या सामर्थ्याने स्थलकालाला ओलांडून वाचकाला त्या त्या प्रदेशात नेमके नेऊन सोडतो. या कथेमधे "आई" या पात्राच्या तोंडी कसलेही - अगदी जुजबीसुद्धा - संवाद नाहीत ! तिच्या मूक वेदनेला याहून चांगले शब्दरूप कुणाला देता आले नसते. लेखाकाची अल्पक्षरत्वाची , तुटक वाक्यांची शैली अतिशय प्रभावी आहे. तपशीलाच्या पसार्‍याला पूर्ण फाटा देऊन एकेक बाण सोडावा तसे एकेक छोटे छोटे वाक्य येते. प्रत्येक वाक्यात तीव्रतेने जाणवलेले एकेक सत्य. आणि अशा एकेक वाक्याने केलेले चिरेबंदी काम. रामदास , तुमचे लिखाण शैलीच्या बाबतीत पानवलकरांची , वेदनेचा वेध घेण्याच्या बाबतीत जी एंची , तत्कालीन सामाजिक चित्रणाच्या बाबतीत गाडगीळांची आठवण करून देणारे आहे.

तुमची जी नॅरेशन स्टाईल आहे ना, खरंच अप्रतिम आहे... ... मुक्तसुनित यांनी म्हटल्याप्रमाणे अशा कष्टाचे जीवन संगणार्‍या कथा आपण अनेकदा वाचत असतो पण अशी ताकदवान कथा क्वचित वाचायला मिळते... तपशीलाच्या पसार्‍याला पूर्ण फाटा देऊन एकेक बाण सोडावा तसे एकेक छोटे छोटे वाक्य येते हेच म्हणतो... शेवट ग्रेट....आणि शीर्षक उत्तम... असेच लेख वाचायची अपेक्षा करत राहीन.. :) ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

काय बोलु? भरुन आलं... रडावस वाटल शेवटी...

तुमचा कवितेवरील सुंदर लेख आणि हा भावस्पर्शी लेख दोन्ही लेख फार आवडले. लेखाची मांडणी, वातावरण निर्मिती, शेवट सगळेच जमून आले आहे.

आपला लेख वाचुन, डोळ्यात पाणी उभे राहीले. संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

मी खूप वेळ प्रतिक्रीया देऊच नाही शकले...... डोळ्यात खूप पाणी आलं....

एक नि:शब्द करणारा प्रवास... मानलं बुवा तुम्हाला.

खुप छान लेख रामदास .. आपण तर फ्यान बॉ तुमचे !

रडावस वाटल शेवटी... अप्रतिम!!! "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

आई उभी राहिली डोळ्यासमोर... तिची तगमग, दु:ख , हतबलता .. रडवलंत अगदी....

व्यक्तिचित्रण. सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता मस्तच

आम्हि, आता या रामदासापुढेहि हात जोडतो. तुम्हि असले अफ़ाट कसे काय लिहिता बुवा.... लेख अत्युत्तम झालाय.मन:पुर्वक अभिनंदन. वरील बहुतेकांनी म्हंटल्याप्रमाणे आमच्या डोळ्यातून पाणि काढलेत. आपले असेच अप्रतिम लेख उत्तरोत्तर वाचायला मिळोत. =D> =D> =D> =D> =D> अभिज्ञ

"सहज सुंदर भाषा. चपखल शब्दयोजना. उत्तम वातावरणनिर्मिती" अशासारख्या कोरड्या शब्दांनी आपला अपमान करू इच्छित नाही. - सर्किट

अतिशय कसदार, सहज अनुभवलेखन. बाकी इतरांनी लिहिलेच आहे. अवांतर : सुमतीबाई सुकळीकर ह्यांचे घर रामदासपेठेत. तुम्ही रामदासपेठेतच राहता का? बाय द वे, "नर्सा" हा शब्द वाचून फार बरे वाटले. अगदी पुन्हा नागपूरला गेल्यासारखे वाटले.

------- शब्द नाहीत---------

अतिशय हृदयस्पर्शी वाटला हा लेख..... मन सुन्न झाल.... डोळ्यात कधी टचकन पाणी आले कळलेच नाहि. रामदास तुमचे मनापासून अभिनन्दन......

प्रतिक्रिया लिहायला शब्दच नाहित. 'झिजुनि स्वतः चंदनाने दुसर्‍यास मधुगंध द्यावा' वृत्तिने उभ आयुष्य जगणार्‍या 'आईला' शतशः प्रणाम.

काय हो लिहिलंत हे!!! कोणत्या शब्दांत प्रतिक्रिया लिहावी कळत नाही. तुम्हाला आणि तुमच्या लेखणीला साष्टांग नमस्कार!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

असच लिहित जा ..

मानलं बुवा तुम्हाला. ... ....बन्ड्या

असे किती पँडोराज बॉक्स आहेत मुनिवर्य.

मुक्तसंगः अनहंवादि झालो. अधिक लिहिणे केवळ अशक्य! धन्यवाद आणि असेच लिहिते रहा.

हे असं लेखन आजकाल अभावानेच वाचायला मिळतं. १. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात. २. दादा म्हणाले देवघर नसलं तरी चालेल पण एक शिवण घर हवय आम्हाला. आईच्या शिवणकामाच्या कारकिर्दीला एक लाईफ टाईम ऍवॉर्ड मिळालं. ३. आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. - - डोळ्यात पाणी आलं

केवळ अप्रतिम! - नी http://aatalyaasahitmaanoos.blogspot.com/

अफाट, अप्रतिम, ह्रिदयस्पर्षी. शब्द कमी पड्तील लिखाणाचे कौतुक करताना. मागे तुमचे काटेकोरांटीची फुले (तुमचेच होते ना ते पण?)?वाचले होते. ते पण निव्वळ अप्रतिम होते.

>>आता वाईट वाटतं की तिचा एकटेपण वाटून घ्यायला तेव्हा कुणिच नव्हतं. जेव्हा कळायला लागल तेव्हा वेळ नव्हता. घरातल्या बाईची ट्रॅजेडी आपोआप लिहीली जाते. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात.>> काळजाला भीडलं!!! ********************************** या जगात दुर्लभ असे काही असेल तर ती सद्वासना आहे - वाचनात आलेला सद्विचार (ज्ञनेश्वरीतील ओवीवर आधरीत)

गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. शेवटच वाक्य वाचुन जीव चरकला आणि त्याच क्षणी आईचा चेहरा डोळ्यासमोर आला...........पाय हा अवयव फक्त नावापुरता शरीराला जोडलेला आहे त्यातल त्राण तर केंव्हाच निघुन गेलय्.आयुष्यभर संसारासाठी काढलेल्या खस्तांमुळे व खर्चाचा ताळमेळ बसवताना केवळ शक्य तितके पैसे वाचवता यावेत यासाठी तरुणपणी परळ ते वरळी ,आणि नंतर रेमंड ते हरिनिवास सर्कल असे रोजच्यारोज व सतत बरेच वर्ष चालत केलेल्या प्रवासापायी आज आई स्वतःच्या पायावर उभी देखिल राहु शकत नाही........ संसारासाठी व आपल्या पिलांसाठी सतत कष्ट उपसणार्‍या अश्या असंख्य माऊल्यांपुढे सदैव नतमस्तक........... "अनामिका" जो करी कर्म अहेतु,वेद तयास कळो न कळो रे। ओळख पटली ज्यास स्वतःची,देव तयास मिळो न मिळो रे।

हे माझ्या नजरेतून कसे काय सुटले? आज मुखपृष्ठावर पाहिले तेव्हा आधाशासारखे वाचून काढले. अप्रतिम! स्वाती

आधीपण वाचले होते आणी आता परत वाचले, दुसर्‍यांदा वाचाताना पण त्याच भावना येण हे तुमच्या लिखाणाच कौशल्य. --टुकुल

संध्याकाळी आई मात्र एकटी पडायची. तिचा गळा मात्र सुरेल होता त्यामुळी गाणं गुणगुणत एकतीच काम करायची. माझ्या कानावर येता जाता संस्कार व्हायला लागले. घर दिव्यात मंद ...बघ अजून जळते वात..तेव्हाच म्हणायला शिकलो . आता वाईट वाटतं की तिचा एकटेपण वाटून घ्यायला तेव्हा कुणिच नव्हतं. जेव्हा कळायला लागल तेव्हा वेळ नव्हता. घरातल्या बाईची ट्रॅजेडी आपोआप लिहीली जाते. वाल्मीकीसारखा साक्षात्कार होण्याची आवश्यकता नाही. पण पण ..सहसंवेदनांचे डोळे फार उशिरा उघडतात. आजही आई म्हटलं की मशिनवर बसलेली आईच आठवते. निशब्द !! जाहिरातीत शिलाई मशिन आलं की टीव्ही खाडकन बंद करून रडायला लागते. मावशीबाई आईला समजावतात. दादा मुके मुके हूओन बघत राहतात. मशिनच्या बाजूला आईची व्हीलचेअर आहे. आई खुर्चीवर बसून मशिन कुरवाळते. मोठ्ठ्यानी रडते. डोकं टेकून हूंदके देत राहते. गेल्या वर्षी डायबेटीस मुळे आईचे दोन्ही पाय कापल्यानंतर हे असचं चालू आहे. वाचून खुपच बधीर झाले ....डोळे पाणावले अन सुन्न झाले .. शेवटच्या Paragraph ने तर भलतिच भावनिक कलाटणी घेतली ! नेहमी प्रमाणेच अप्रतिम !! ~ वाहीदा

नि:शब्द!

अतिशय हृद्य लेख. शिंपिनीच्या घर्रट्यात समद्यांना जागा आहे. रामदासांचे लेख अंतर्मुख करायला लावतात ब्वॉ! प्रकाश घाटपांडे आमच्या जालनिशीत जरुर डोकवा.

रामदासजी तूमचे लेखन नेहमीच अप्रतीम असते. हा लेख माझा वाचायचा सुटला होता. आपल्यासारख्यांमुळे मिपा वर वारंवार यावेसे वाटते. आपल्या नव्या लेखाच्या प्र्तीक्षेत --- मोहन

आपण तर नि:शब्द! प्रसंगनिर्मिती आणि लेखनशैली अतिशय परिणामकारक.. आईंना प्रणाम आणि त्यांच्याप्रती कृतज्ञतेची भावना जोपासणार्‍या, त्यांनी आयुष्यभर केलेल्या श्रमांचे मोल समजून घेणार्‍या मुलां नातवंडांचही कौतुक.. माझा ब्लॉग - उपास मार आणि उपासमार

(नि:शब्द) अर्धवटराव -रेडि टु थिन्क

माझी सायीसारखी सुरकुतलेली आजी आणि तिचं मशिन आठवलं. हृदय ठिसूळ झालं वाचून.

अप्रतिम ! आतून आतून आलेलं, नितळ लेखन !!!

बापरे!

बापरे!

लेख. शेवट अनपेक्षीत.

आईच्या शिवणकामाच्या कारकिर्दीला एक लाईफ टाईम ऍवॉर्ड मिळालं. ....................कित्येकदा वाचलं तरी शेवटच्या परीच्छेदानंतर नकळत डोळ्यात पाणी तरळते. रामदासकाका, या दिवाळीच्या मुहूर्तावर तुमच्या लेखणीमधून अजून अशाच लेखांच्या माणकांची आशा आहे.

रामदास तुमच्या कथा वाचायच्या म्हणजे अगोदर धैर्य गोळा करायला लागतं

कसलं सुंदर लिहिलय ... इंटर्नेटवर बर्‍याचदा "हसता हसता खुर्चीवरुन पडावे " असे विनोदी लेखन पहायला मिळते ... पण इतकं हळ्वं करणारं लेखन फारच क्वचित ... शेवट्याच्या वाक्यावर डोळ्यात पाणी तरळल :( फारच मनस्वी... काळजला हात घालणारं लेखन !!

मध्यमवर्गीय कौ

निव्वळ नि:शब्द. :(

तरल, लिखाण ! घरच्या मशीनची आठवण आल्याबिगर राहवलं नाय !

रामदासकाका, तुम्ही लिहित रहावं, आम्ही थक्क होऊन वाचत रहावं आणि कळत-नकळत गुंतत जावं!

ह्या इतक्या ताकदीच्या लि़खाणावर प्रतिक्रिया द्यायची माझी लायकी नाहीये, हे माहीत असूनही हिम्मत करतोय.. काका, शक्य झाल्यास तुम्हाला भेटून तुमचा हात हातात घेईल म्हणतो..

सगळा गोतावळा तूपात भिजवलेल्या वातींसारखा एकमेकांना धरून होता .

शब्दच खुंटले ह्या असल्या अस्सल उपमांपुढे.. मुजरा स्विकारावा, मालक !

धागा वर आलेला दिसला आणि आपसूकच पुन्हा एकदा उघडला गेला. पुन्हा एकदा प्रतिक्रिया लिहीताना शब्द संपले.. स्वाती

आईची आठवण आली . माझ्या आईनेही वयाच्या पन्नाशीपर्यंत काम केलं .शेवटी गुढगे दुखीनं तिला मशिनीपासुन दूर केलं , पण माझ्या आणि माझ्या भावाचा शिक्षणाचा बराच वाटा आईच्या मशिनिनं उचललाय. खुप छान मांडणी केलीय लेखाची . आजही आई म्हटलं की मशिनवर बसलेली आईच आठवते.

खरच खूप छान वाट्ले वाचून.. सुन्दर लेखन

खरच नि:शब्द.......

प्रेम आणि मैत्री हे एकदा एका गावातून चालले असताना प्रेम चुकून विहिरीत पडते... का? कारण प्रेम आंधळं असतं. त्याच्यापाठोपाठ मैत्रीनेही विहिरीत उडी घेतली (कारण)... अंगात चरबी/मस्ती , दुसरं काय ???????

जपानी डौक्टरचे नाव काय असू शकेल ? - - - - - - - - टोचुका सुई

मिसळपाव डॉट कॉमच्या सर्व सन्माननीय सदस्यांनी येथे लेखन करण्यापूर्वी कृपया हे http://www.misalpav.com/node/1196 मिपाचे धोरण वाचावे मिसळपाव डॉट कॉमच्या सर्व सन्माननीय सदस्यांनी येथे लेखन करण्यापूर्वी कृपया हे वाचावे व सहकार्य करावे अशी कळकळीची विनंती पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

नविन आलेल्या एका सन्शोधना नुसार गाढवा चे वीष सर्व प्राण्यात जालीम आहे .. बर अस असेल तर मग गाढवाला साप चावला किवा सापाला गाढव चावल तरी गाढव का मरते... कारण ते गाढव आहे...... -- ऍनयू उर्फ बैल ~~~ आमची कोठेही शाखा नाही~~~

प्रेम आणि मैत्री हे एकदा एका गावातून चालले असताना प्रेम चुकून विहिरीत पडते... का? कारण प्रेम आंधळं असतं. त्याच्यापाठोपाठ मैत्रीनेही विहिरीत उडी घेतली (कारण)... अंगात चरबी/मस्ती , दुसरं काय ???????

जपानी डौक्टरचे नाव काय असू शकेल ? - - - - - - - - टोचुका सुई

मिसळपाव डॉट कॉमच्या सर्व सन्माननीय सदस्यांनी येथे लेखन करण्यापूर्वी कृपया हे http://www.misalpav.com/node/1196 मिपाचे धोरण वाचावे मिसळपाव डॉट कॉमच्या सर्व सन्माननीय सदस्यांनी येथे लेखन करण्यापूर्वी कृपया हे वाचावे व सहकार्य करावे अशी कळकळीची विनंती पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

नविन आलेल्या एका सन्शोधना नुसार गाढवा चे वीष सर्व प्राण्यात जालीम आहे .. बर अस असेल तर मग गाढवाला साप चावला किवा सापाला गाढव चावल तरी गाढव का मरते... कारण ते गाढव आहे...... -- ऍनयू उर्फ बैल ~~~ आमची कोठेही शाखा नाही~~~