"अमेरिकेत प्रथमच येणाऱ्यानी आपले जूने संस्कार विसरूं नयेत, तसंच इथल्या चांगल्या गोष्टी शिकून आपली सुधारणा करून रहावं.इकडच्या गोष्टीचं अंधानूकरण करून राहिल्यास आपलीच पंचाईत करून घेतो.याची नंतर खंत करणं हे काय बरोबर नाही." असं एकदा प्रो. देसाई मला भेटताभेटताच म्हणाले. मी त्याना म्हणालो, " हे बघा भाऊसाहेब कायदा न मोडता आपल्याला हवं ते करायला इकडे स्वातंत्र आहे.संस्कार म्हटलंत तर "तुम्हाला वाटेल ते तुम्ही करा"हेच इकडचे संस्कार आहेत"कसले संस्कार घेऊन बसलात?" थोडसं नाराज होवून मला महणाले, "सामंत,बहिणाबाईची ती कविता आठवते का? अरे संसार संसार.

व्हायचं ते तसं होऊन गेलं आहे फक्त आठवणी उरल्यात आता कालचा दिवस केव्हाच संपला आलीस सोडून तू काटेरी वाटा समजायचं तसं ते एक वादळ होतं आयुष्याला फिरवून ते निघून गेलं किती खंबीर आहेस तू मनाने हेच जाता जाता त्यानं जाणवून दिलं वेदनांमधून सार्‍या बाहेर पड आता एक छान हसरं आयुष्य दिसेल तुला पुन्हा एकदा भर मनात उत्साह जरा दिसेल जागोजागी प्राजक्त फुललेला तुझ्या निरागस भावी आयुष्यामध्ये माझी भाबडी साथ तुला चालेल का तुझा जीवनसाथी होण्याचं भाग्य जिवलगा, सांग मला मिळेल का ? (ही कविता ऑन डिमांड पाडलेली आहे.

दिवस उजाडूनी होतो सुरू होतात अवहेलना अन तक्रारी त्याही पेक्षा ती रात्र बरी उजळणी होते रात्रीची स्मरूनी बाचाबाची सकाळची तू तू अन मी मी ची अन खऱ्या खोट्याची उद्धवा! अजब तुझे सरकार जनार्धनाची हीच तक्रार तुझ्याच दारी न्यायमंदिरी खोटे बोलणे झाले असुनी खरे मानण्याची कसली जबरी सत्तेची ही कसली खूमखूमी श्रीकृष्ण सामंत

तू जन्मी येता देवून प्रचंड वेदना न्याहळते ती तुला घेवून गोड चुंबना घेई तुला ती माऊली पोटाशी रडून मात्र तू जग डोक्यावर घेशी वेळी अवेळी जवळ घेवूनी पाजिते ती तुला घेवूनी पदराशी दुदु पिताना तू मात्र तिला लाथेने धुसक्या मारिशी शिकविले चालण्या जिने तुला हांक मारता दूर धावशी सोडून तिला तुला खेळण्या आणे ती खेळणी एक एक करूनी टाकशी तू मोडूनी गोड खाऊ करूनी देते तुला बशी जमिनीवर तू खाऊ तुझा उडवून देशी छान छान कपडे तुला तिने आणिले खेळुनी मातीत तु ते सर्व मळविले शिकवीण्या शाळेमधे घेवून गेली तुला न जाण्याचा रडूनी गोंधळ तू घातला संगीत शिकण्या दाखल केले शाळेला रियाज करण्याचा सराव तू सोडुनी दिला मित्रासंगे