मनापासून धन्यवाद......

छान उपक्रम :)

धन्यवाद.

मिपावरील हौशी कवींनी जरूर भाग घ्यावा! सहज चौकशी. कविता हळुवार पाहिजेत कीविनोदी वगैरे कसल्याही चालतील? मिपावरचे कवी हळुवार कविता लिहिणारे मोजून ३/४ असतील. विडंबनं आणि विनोदी कविता मात्र भरपूर मिळतील!

मनापासून धन्यवाद......

छान उपक्रम :)

धन्यवाद.

मिपावरील हौशी कवींनी जरूर भाग घ्यावा! सहज चौकशी. कविता हळुवार पाहिजेत कीविनोदी वगैरे कसल्याही चालतील? मिपावरचे कवी हळुवार कविता लिहिणारे मोजून ३/४ असतील. विडंबनं आणि विनोदी कविता मात्र भरपूर मिळतील!

मी पयला

काय ती चित्रे, अन काय ते ड्वायलॉक, अन काय ती कल्पनाशक्ती. यावनी कथेला पार म्हाराष्ट्रात आणून सोडलेत बगा. धन्य आहे चित्रगुप्तजी तुमच्या प्रतिभेची!!!!!!!!! टरारा खरारा काय, छैय्या नैय्या काय अन पंथशीला काय, खतरनाक हसतो आहे =)) ट्रोजनकथेतून असले भारी रत्न बाहेर पडेल याची कल्पना असती तर अजून दहा उपाख्याने इन्क्लूड केली असती ;) =)) एक कडक सॅल्यूट _/\_

आधी ‘पेन्थेसिलिआ की जवानी’ असा पिच्चर करायचा, मग त्याचे सिक्वेल म्हणून आणखी दोन पिच्चर, 'पेन्थेसिलिआ का इन्तकाम’ आणि ‘महासती पंथशीला’ असे करायचे. पहिला भाग प्रणय-रोमान्स वाला, दुसरा युद्धाचा, आणि तिसरा अध्यात्मिकतेने भरपूर, असा.

तीनही पिच्चरसाठी आमच्या आगाऊ शुभेच्छा...!!! :) बाकी लेख मस्तचं.

आवडला....

पण लावनिला काय स्कोप हाय का ? नाय ?

कॉमेडियन के रोल में कौन? महाभारताचा पार फालुदा करून करून आता चित्तरगुप्ताला ग्रीक पुराणात घुसले... कुंभारणीच्या सेक्सी वेषात मासोळी सोनाक्षी सिन्हाला नाचवायला, झटपट कपडे काढू सल्लू नावाचा दबंगीलाल भेटतो ... दोघेही झटापटीत पटाईत... मडक्यांच्या विखुरलेल्या खापऱ्या... जणू दारासिंह व मुमु ची आठवण यावी. असा रोम रोम में बसने वाला रोमांस... . "ए दिले नादान..." दिलरुबा खाजवत खाजवत गाणे गातेय ... ... लाईट, साऊंड, रेड्डी? व्हेयरीज् कॉमेडियन यार... कपिल शर्माको बुलाओ... फोकट में मार्केटिंग भी कराएगा!!!

चित्रगुप्तांच्या कल्पनेचा वारू उधळला म्हणजे तो युनिकॉर्न होऊन आकाशात उडायला लागतो... मग आमाला मज्जा मज्जा वाचायला मिळते... आता इतर मिपाकरांच्या धमाल कल्पनाविलासाच्या प्रतिक्षेत आहे +D

आम्चा एक मित्र फटू ग्राफर होता. त्याची बहीण अनिल कपूर कडे घरकाम करायला होती. चित्रसुष्टीत आर्ट डिपार्टमेंट मधे आमच्या मित्राचा लग्गा लागावा असा लकडा आमच्या मित्राच्या बहिणीने अनिल कपूर कडे लावला होता त्याप्रमाणे आमचा मित्र मुंबापुरीत दाखल झाला होता ( येथपर्यंत सत्यकथन) . आता कल्पना विस्तार------ एकदा हा माझा मित्र मला घेउन अनिल कपूर याचे घरी गेला. आन्या बाहेर शुटींगला गेलेला होता. सोनाक्षी त्यावेळी बारा वर्षांची असावी. ती शाळेतून नुकतीच घरी आलेली दिसत होती. ( युनीफॉर्म होता अंगावर ) . मी भितीवर टांगेलेले ते एक भव्य चित्र पहात होतो. अरे वा पिकासोने काढलेले दिसतेय ! " मी उदगारलो. नाही नाही हे आपले भारतातले आपल्या मातीतले चित्रकार आहेत. सोनाक्षी चक्क मराठीत बोलली. " काय म्हणतेस ? कोणी काढलंय ?" " कोणीतरी शरद म्हणून आहेत पण चित्राखाली कोपर्‍यात चित्रगुप्त म्हणून सही करतात मी त्यांची आर्डन्ट फॅन आहे ! " सोनाक्षी ने मला सांगितले. आता तिने मी सर्वांची फॅन आहे असे म्हणून चित्रगुप्त काकांबरोबर इतर लोकांचे नाव का घुसडले असावे याचे संशीधन ब्याटम्यान करतील. नाहीतर दुसरा एखादा कल्पना विलास मांडू ! हा का ना का !

ये मैने क्या किया… अपनी मुहोब्बत का कत्ल किया… अब डूबी मेरी जीवन नैय्या…. चल छैय्या- छैय्या- छैय्या-छैय्या… ” चल छैय्या- छैय्या- छैय्या-छैय्या… ” *lol* *LOL* :-)) :)) =)) +)) :-))) :))) :lol

घंटा कायच कळला नाय

सोनाक्षीकाकु आणि सल्लुकाका मिपा वाचतात हे कळल्या मुळे धन्य झालो. चित्रे बाकी झकास आहेत.

_/\_

खंग्री, मान गये उस्ताद.

जबराट आहे एकूणच.. _________/\__________

__/\__ फक्त नमस्कार! शिसान!

बाकी त्या सोनाक्षीला मिपाकर मृत्युंजयाने दिलेले "स्टोनाक्षी" हे नाव डोक्यात पक्के बसले आहे. त्यात तिचा तो अभिनयविरहित दगडी चेहरा काय विचारता! अहाहा! तिला साधे भांडण करता येते काय? तर पुढे युद्धाच्या कथा! बाकी तीच पात्रे घेऊन नव्या कथा निर्माण करण्यात तुम्ही प्रवीण आहातच! या कथेतला कल्पनाविलासही आवडला. फक्त ती 'स्टोनाक्षी' ची निवड का केली हे कळले नाही!

फक्त ती 'स्टोनाक्षी' ची निवड का केली

...बॅटमॅनच्या या धाग्यात इरसाल यांनी “जर मी ह्यावर पिच्चर काढला तर पेन्थेसिलिआ चे काम फकस्त आनी फकस्त सोनाक्षी सिन्हालाच.” हे वाचून.

मूळ कथा क्लिष्ट आणि नको त्या गोष्टींची वर्णन नको तितक्या बारकाईनं केलेली असल्यानं वाचवल्या नाहीत, पण तुमचा आटोपशीर कल्पनाविलास आवडला.

मला अतिशय तरुण झाल्यासारखे वाटते !

ह्म्म... मला वाटत आधीच्या धाग्याला पंख फुटले ज्यात मी प्रतिसाद दिला होता ! असो... गाण्याचा... नाचण्याचा आणि सोनाक्षीचा विचार तेव्हा केला होता. ;) मला मात्र्र ती साडीतच एकदम "मस्त" वाटते. ;) ज्या गाण्याचा उल्लेख पंख फुटलेल्या धाग्यात करावयाचा राहुन गेला होता तो इथे करतो, आणि ते गाणं सुद्धा इथे देतो. सनी लिओनि, मल्लिका, राखी हे सगळे फुसके बार आहेत... बॉब्म तर लांबची गोष्ट ! आसिन जबरदस्त दिसते आणि तितकीच मादक नृत्य देखील करु शकते असा माझा दावा आहे... आता ते गाणं... खरं तर त्याची बी यक इस्टोरी हाय बरं का ! मध्यंतरी हे गाणं मी ऐकल आणि पाहिलं... कारण या गाण्यामुळे माझी झोपमोड झाली ! तर... एके दिवशी मी रात्री मस्त झोपलो होतो अचानक डिजे चा आवाज कानावर पडु लागला, मी जागा होत स्वतःशीच बोललो... अरेच्च्या इतक्यात सकाळ झाली ? उठुन बघतो तर सगळीकडे अंधारच होता ! रस्त्यावरील सोडियम व्हेपरचे दीवे सुद्धा चालु होते,घड्याळ्यात पाहिले तर रात्रीचे बरोबर एक वाजले होते ! मग इतक्या रात्री इतक्या मोठ्या आवाजात डिजे ?पण आपल्या देशातली सध्य परिस्थीती पाहता हे काही अशक्य नाही असं म्हणुन मी डिजेच्या गाण्याकडे माझे कान लावले , तर काही तरी फायर ब्रिगेड, फायर ब्रिगेड असे बोल ऐकु आले ! च्यामारी रात्रीचा १ वाजला आहे आणि या लोकांचे हे फायर ब्रिगेड,फायर ब्रिगेड काय चाललयं ? मग त्याचे संगीत कानावर पडले,म्हंटल गाण्ं जरा ओळखीच आणि ऐकल्या सारखं वाटायला लागलं आहे, मग काय ! झोप दणदणत्या आवाजाने मोडलीच होती, मग संगणकावर बसुन तू-नळीवर हा फायर ब्रीगेडचा बंब नक्की कुठला ? ते शोधले. ;) ते गाणं खाली देतो :- काही पण म्हणा... आसिन ने एकच ठुमका लावला आहे,पण काय सॉलिड्ड ! ;) असो... मग ३ वाजे पर्यंत डिजे ने याची अनेक आवर्तने केली,मी ती संपण्याची वाट पाहत होतो... शेवटी ३ वाजता ही फायर ब्रीगेड ची गाडी घरी गेली आणि मी पाठ टेकवली.पण मग कोणीतरी रटाळ गाळं मोठ्या आवाजातल्या रेडियोवर सुरु केलं ती टेप सुद्धा बराच वेळ चालु होती... ते संपलं लगेच एका मंदीरात भजन सुरु झालं... मग काय आमच्या झोपेने एकदाचे राम-कॄष्ण-हरी म्हंटले ! जाउंद्या... तुम्ही ते वरच आयटम साँग बघा ! आणि बलमा बलमा चित्कारा ! ;)

@मदनबाणः बघितला व्हिडो. तुम्ही उल्लेखिलेला लेख कोणता? या व्हिडोत आसिन अतिशय सुंदर दिसते आहे, यात वादच नाही, पण नाचणारीण कुणी दुसरीच बया आहे ना? पिच्चरत्रयी बद्दल हा जो लेख लिहिला आहे, तो एका अर्थी सल्लू आणि त्याच्या पिच्चरांची रेवडी उडवण्यासाठीही आहे. फालतू कथानक, थर्डक्लास गाणी, बेकार डान्स वगैरे सलमानचित्रपटांना शोभेशी ही चित्रपट त्रयी. म्हणून त्यात सनी, मल्लिका राखी वगैरे, आणि 'ईस्पायडरमैन' वर बेतलेले गाणे. नको तिथे "चल छैय्या छैय्या छैय्या छैय्या" आणि अर्थशून्य "टरारा टरारा" ... सर्व बी ग्रेड पिच्चरांना शोभेसे. साडीत सोनक्षी अप्रतिम सुंदर दिसते, पण (काढून टाकलेल्या) पेन्थेसिलियाच्या वेषातील चित्रांमधे पण ती शोभते. ही चित्रे जालावरून बघण्याची सोय लवकरच करतो.

काय अब्यास, काय अब्यास. _/\_

लईई भारी!

इतका भारी लेख नजरेतून सुटलाच कसा म्हणे! त्यांवेळेस म्या शीक पडलो असणार! मागे ‘जब जाग उठे अरमान तो कैसे नींद आये” हे जुने हेमंत कुमारचे गाणे वाजते, त्यापेक्षा, पदमिनीचे 'मेरे अंग लग जा बालमा' हे पावसात भिजताना चे गाणे फिट्ट बसेल.

लेख आणि प्रतिसाद दोन्ही वाचताना मजा आली. काका, लेख मी पाव वर पाहिजेत.

@‘महासती पंथशीला’ >>> =)))))

आपण असा काही लेख २०१४ साली लिहीला होता, हे मी पार विसरून गेलेलो होतो. काल नवीनच ओळख झालेल्या तरूण जोडप्यापैकी 'ती' मिरजेची असून आपल्या बॅटमनपंतांना ओळखते वगैरे बोलणे झाल्यावर खोदकाम करताना हा लेख सापडला. नवीन मिपाकरांसाठी वर आणतो आहे.

असो.

मी पयला

काय ती चित्रे, अन काय ते ड्वायलॉक, अन काय ती कल्पनाशक्ती. यावनी कथेला पार म्हाराष्ट्रात आणून सोडलेत बगा. धन्य आहे चित्रगुप्तजी तुमच्या प्रतिभेची!!!!!!!!! टरारा खरारा काय, छैय्या नैय्या काय अन पंथशीला काय, खतरनाक हसतो आहे =)) ट्रोजनकथेतून असले भारी रत्न बाहेर पडेल याची कल्पना असती तर अजून दहा उपाख्याने इन्क्लूड केली असती ;) =)) एक कडक सॅल्यूट _/\_

आधी ‘पेन्थेसिलिआ की जवानी’ असा पिच्चर करायचा, मग त्याचे सिक्वेल म्हणून आणखी दोन पिच्चर, 'पेन्थेसिलिआ का इन्तकाम’ आणि ‘महासती पंथशीला’ असे करायचे. पहिला भाग प्रणय-रोमान्स वाला, दुसरा युद्धाचा, आणि तिसरा अध्यात्मिकतेने भरपूर, असा.

तीनही पिच्चरसाठी आमच्या आगाऊ शुभेच्छा...!!! :) बाकी लेख मस्तचं.

आवडला....

पण लावनिला काय स्कोप हाय का ? नाय ?

कॉमेडियन के रोल में कौन? महाभारताचा पार फालुदा करून करून आता चित्तरगुप्ताला ग्रीक पुराणात घुसले... कुंभारणीच्या सेक्सी वेषात मासोळी सोनाक्षी सिन्हाला नाचवायला, झटपट कपडे काढू सल्लू नावाचा दबंगीलाल भेटतो ... दोघेही झटापटीत पटाईत... मडक्यांच्या विखुरलेल्या खापऱ्या... जणू दारासिंह व मुमु ची आठवण यावी. असा रोम रोम में बसने वाला रोमांस... . "ए दिले नादान..." दिलरुबा खाजवत खाजवत गाणे गातेय ... ... लाईट, साऊंड, रेड्डी? व्हेयरीज् कॉमेडियन यार... कपिल शर्माको बुलाओ... फोकट में मार्केटिंग भी कराएगा!!!

चित्रगुप्तांच्या कल्पनेचा वारू उधळला म्हणजे तो युनिकॉर्न होऊन आकाशात उडायला लागतो... मग आमाला मज्जा मज्जा वाचायला मिळते... आता इतर मिपाकरांच्या धमाल कल्पनाविलासाच्या प्रतिक्षेत आहे +D

आम्चा एक मित्र फटू ग्राफर होता. त्याची बहीण अनिल कपूर कडे घरकाम करायला होती. चित्रसुष्टीत आर्ट डिपार्टमेंट मधे आमच्या मित्राचा लग्गा लागावा असा लकडा आमच्या मित्राच्या बहिणीने अनिल कपूर कडे लावला होता त्याप्रमाणे आमचा मित्र मुंबापुरीत दाखल झाला होता ( येथपर्यंत सत्यकथन) . आता कल्पना विस्तार------ एकदा हा माझा मित्र मला घेउन अनिल कपूर याचे घरी गेला. आन्या बाहेर शुटींगला गेलेला होता. सोनाक्षी त्यावेळी बारा वर्षांची असावी. ती शाळेतून नुकतीच घरी आलेली दिसत होती. ( युनीफॉर्म होता अंगावर ) . मी भितीवर टांगेलेले ते एक भव्य चित्र पहात होतो. अरे वा पिकासोने काढलेले दिसतेय ! " मी उदगारलो. नाही नाही हे आपले भारतातले आपल्या मातीतले चित्रकार आहेत. सोनाक्षी चक्क मराठीत बोलली. " काय म्हणतेस ? कोणी काढलंय ?" " कोणीतरी शरद म्हणून आहेत पण चित्राखाली कोपर्‍यात चित्रगुप्त म्हणून सही करतात मी त्यांची आर्डन्ट फॅन आहे ! " सोनाक्षी ने मला सांगितले. आता तिने मी सर्वांची फॅन आहे असे म्हणून चित्रगुप्त काकांबरोबर इतर लोकांचे नाव का घुसडले असावे याचे संशीधन ब्याटम्यान करतील. नाहीतर दुसरा एखादा कल्पना विलास मांडू ! हा का ना का !

ये मैने क्या किया… अपनी मुहोब्बत का कत्ल किया… अब डूबी मेरी जीवन नैय्या…. चल छैय्या- छैय्या- छैय्या-छैय्या… ” चल छैय्या- छैय्या- छैय्या-छैय्या… ” *lol* *LOL* :-)) :)) =)) +)) :-))) :))) :lol

घंटा कायच कळला नाय

सोनाक्षीकाकु आणि सल्लुकाका मिपा वाचतात हे कळल्या मुळे धन्य झालो. चित्रे बाकी झकास आहेत.

_/\_

खंग्री, मान गये उस्ताद.

जबराट आहे एकूणच.. _________/\__________

__/\__ फक्त नमस्कार! शिसान!

बाकी त्या सोनाक्षीला मिपाकर मृत्युंजयाने दिलेले "स्टोनाक्षी" हे नाव डोक्यात पक्के बसले आहे. त्यात तिचा तो अभिनयविरहित दगडी चेहरा काय विचारता! अहाहा! तिला साधे भांडण करता येते काय? तर पुढे युद्धाच्या कथा! बाकी तीच पात्रे घेऊन नव्या कथा निर्माण करण्यात तुम्ही प्रवीण आहातच! या कथेतला कल्पनाविलासही आवडला. फक्त ती 'स्टोनाक्षी' ची निवड का केली हे कळले नाही!

फक्त ती 'स्टोनाक्षी' ची निवड का केली

...बॅटमॅनच्या या धाग्यात इरसाल यांनी “जर मी ह्यावर पिच्चर काढला तर पेन्थेसिलिआ चे काम फकस्त आनी फकस्त सोनाक्षी सिन्हालाच.” हे वाचून.

मूळ कथा क्लिष्ट आणि नको त्या गोष्टींची वर्णन नको तितक्या बारकाईनं केलेली असल्यानं वाचवल्या नाहीत, पण तुमचा आटोपशीर कल्पनाविलास आवडला.

मला अतिशय तरुण झाल्यासारखे वाटते !

ह्म्म... मला वाटत आधीच्या धाग्याला पंख फुटले ज्यात मी प्रतिसाद दिला होता ! असो... गाण्याचा... नाचण्याचा आणि सोनाक्षीचा विचार तेव्हा केला होता. ;) मला मात्र्र ती साडीतच एकदम "मस्त" वाटते. ;) ज्या गाण्याचा उल्लेख पंख फुटलेल्या धाग्यात करावयाचा राहुन गेला होता तो इथे करतो, आणि ते गाणं सुद्धा इथे देतो. सनी लिओनि, मल्लिका, राखी हे सगळे फुसके बार आहेत... बॉब्म तर लांबची गोष्ट ! आसिन जबरदस्त दिसते आणि तितकीच मादक नृत्य देखील करु शकते असा माझा दावा आहे... आता ते गाणं... खरं तर त्याची बी यक इस्टोरी हाय बरं का ! मध्यंतरी हे गाणं मी ऐकल आणि पाहिलं... कारण या गाण्यामुळे माझी झोपमोड झाली ! तर... एके दिवशी मी रात्री मस्त झोपलो होतो अचानक डिजे चा आवाज कानावर पडु लागला, मी जागा होत स्वतःशीच बोललो... अरेच्च्या इतक्यात सकाळ झाली ? उठुन बघतो तर सगळीकडे अंधारच होता ! रस्त्यावरील सोडियम व्हेपरचे दीवे सुद्धा चालु होते,घड्याळ्यात पाहिले तर रात्रीचे बरोबर एक वाजले होते ! मग इतक्या रात्री इतक्या मोठ्या आवाजात डिजे ?पण आपल्या देशातली सध्य परिस्थीती पाहता हे काही अशक्य नाही असं म्हणुन मी डिजेच्या गाण्याकडे माझे कान लावले , तर काही तरी फायर ब्रिगेड, फायर ब्रिगेड असे बोल ऐकु आले ! च्यामारी रात्रीचा १ वाजला आहे आणि या लोकांचे हे फायर ब्रिगेड,फायर ब्रिगेड काय चाललयं ? मग त्याचे संगीत कानावर पडले,म्हंटल गाण्ं जरा ओळखीच आणि ऐकल्या सारखं वाटायला लागलं आहे, मग काय ! झोप दणदणत्या आवाजाने मोडलीच होती, मग संगणकावर बसुन तू-नळीवर हा फायर ब्रीगेडचा बंब नक्की कुठला ? ते शोधले. ;) ते गाणं खाली देतो :- काही पण म्हणा... आसिन ने एकच ठुमका लावला आहे,पण काय सॉलिड्ड ! ;) असो... मग ३ वाजे पर्यंत डिजे ने याची अनेक आवर्तने केली,मी ती संपण्याची वाट पाहत होतो... शेवटी ३ वाजता ही फायर ब्रीगेड ची गाडी घरी गेली आणि मी पाठ टेकवली.पण मग कोणीतरी रटाळ गाळं मोठ्या आवाजातल्या रेडियोवर सुरु केलं ती टेप सुद्धा बराच वेळ चालु होती... ते संपलं लगेच एका मंदीरात भजन सुरु झालं... मग काय आमच्या झोपेने एकदाचे राम-कॄष्ण-हरी म्हंटले ! जाउंद्या... तुम्ही ते वरच आयटम साँग बघा ! आणि बलमा बलमा चित्कारा ! ;)

@मदनबाणः बघितला व्हिडो. तुम्ही उल्लेखिलेला लेख कोणता? या व्हिडोत आसिन अतिशय सुंदर दिसते आहे, यात वादच नाही, पण नाचणारीण कुणी दुसरीच बया आहे ना? पिच्चरत्रयी बद्दल हा जो लेख लिहिला आहे, तो एका अर्थी सल्लू आणि त्याच्या पिच्चरांची रेवडी उडवण्यासाठीही आहे. फालतू कथानक, थर्डक्लास गाणी, बेकार डान्स वगैरे सलमानचित्रपटांना शोभेशी ही चित्रपट त्रयी. म्हणून त्यात सनी, मल्लिका राखी वगैरे, आणि 'ईस्पायडरमैन' वर बेतलेले गाणे. नको तिथे "चल छैय्या छैय्या छैय्या छैय्या" आणि अर्थशून्य "टरारा टरारा" ... सर्व बी ग्रेड पिच्चरांना शोभेसे. साडीत सोनक्षी अप्रतिम सुंदर दिसते, पण (काढून टाकलेल्या) पेन्थेसिलियाच्या वेषातील चित्रांमधे पण ती शोभते. ही चित्रे जालावरून बघण्याची सोय लवकरच करतो.

काय अब्यास, काय अब्यास. _/\_

लईई भारी!

इतका भारी लेख नजरेतून सुटलाच कसा म्हणे! त्यांवेळेस म्या शीक पडलो असणार! मागे ‘जब जाग उठे अरमान तो कैसे नींद आये” हे जुने हेमंत कुमारचे गाणे वाजते, त्यापेक्षा, पदमिनीचे 'मेरे अंग लग जा बालमा' हे पावसात भिजताना चे गाणे फिट्ट बसेल.

लेख आणि प्रतिसाद दोन्ही वाचताना मजा आली. काका, लेख मी पाव वर पाहिजेत.

@‘महासती पंथशीला’ >>> =)))))

आपण असा काही लेख २०१४ साली लिहीला होता, हे मी पार विसरून गेलेलो होतो. काल नवीनच ओळख झालेल्या तरूण जोडप्यापैकी 'ती' मिरजेची असून आपल्या बॅटमनपंतांना ओळखते वगैरे बोलणे झाल्यावर खोदकाम करताना हा लेख सापडला. नवीन मिपाकरांसाठी वर आणतो आहे.

असो.

पहिला आणि वृतांत पाहिला..

बुआ झकास सुरूवात , हा कट्टा इतका भव्य-दिव्य होता की चार-पाच मिपा-कारांनी लिहिल तरी बराच काही राहून जाईल !!! :)

वृत्तांत! पेठकरकाकांचे अनेक कट्टे हुकले असले तरी त्यांनी ह्या जंगी कट्ट्याला हजेरी लावून कसर भरून काढली आहे. इतर कट्टेकर्‍यांच्या वर्णन/फोटोच्या प्रतीक्षेत.

केलेला दिस्तोय.

कसला वृत्तांत दिलाय आत्मा भाऊ +++११११ फोटो व वृ आवडेश आता इनो घेणे आलेच ;)

आयला, कट्टयाला इतके अनपेक्षित धक्के मिळणार आहेत याची पुसटशी कल्पना असती तर माझी दातांची ट्रीटमेंट आहे हे मिपावरचे सुप्रसिध्द कारण देऊन हापिसला टांग मारली असती ना! बरेच काही मिस केले मी! सचित्र वृत्तांत आवडला. पु.भा. प्र.

कसलं मस्त लिहिलंय!

मस्त खुशखुशीत कट्टा वृत्तांत... धमाल आली वाचून आणि फोटो पाहुन. एखादी ओळख परेड झाली तर आणखीन मजा येईल. मला वाटते मिपा ईतिहासात बहुतेक पहील्यांदाच इतकी सारी मंडळी कट्ट्याला एकत्र हजर असतील. :)

भले शाब्बास!

कट्ट्याची तहान वृत्तांतावर!

दोन र्‍हायलेले फोटू १) सि.एस.टी.वरील "जमलेले" मिपाकर डाविकडूनः- प्रशांत,पिंगु,नादखुळा,सौंदाळा,धन्या(भाच्यासह),(हाताची घडी) ओककाका, नीलवल्ली अगोबा =)) .., लिलाधर,प्रसाद आपटे,आणि सौ.लिलाधर. :) २)स्वागतसज्ज लिला(वडी)धर... ================================

बुवा, एक नंबर लिहीलाय वृत्तांत!:) वल्लीच्या वृत्तांताची वाट पाहतोय.

मस्त वृत्तांत आणि फोटो ! एक इनोचा फोटू लावुन टाका बुवा !

मस्तं मजा केलीत. बराच मोठ्ठा झाला कट्टा!

डोंगरावर जाताना वाटेत स्टॉल बरेच होते...त्यात मला अवडलेले काहि कोरीवकाम केलेल्या कलाकृतींचे फोटो. पाय हलत नव्हता..लै मस्त मस्त होत्या एकेक कलाकृती!

एक नंबर बुवा... कट्टा फर्मास झालाय. आता आमचा नोकरीचा शेवटचा दिस होता, नाय तर सकाळपासूनच हजेरी लावली असती. असो.. पंचम पुरीवालाकडे आपली धावती भेट झाली हेही नसे थोडके :) . .

मिपावर ब-याच दिवसानंतर एवढी मंडळी एकत्र आलेली दिसली आनंद वाटला. कट्ट्यात अजून तपशिलवार माहिती भरता आली असती, असे वाटले. बाकी, वल्लीशेठ, तुम्हा सर्वांना लेणी बद्दल माहिती सांगताहेत हे पाहून डोळे भरुन आले. नैतर क्यामेरा आणि त्यांचा असा दोघांचाच संवाद चाललेला असतो.(हलकेच घ्या शेठ) बाकी, आपल्या लेखनात प्रचंड विनाकारण निरर्थक स्मायल्या दिसल्या नाहीत तेही पाहून बरं वाटलं. आभार. ;) -दिलीप बिरुटे

मज्जा आली. पहिल्याच कट्ट्याला तब्बल २५ दिग्गज मिपाकरांना भेटुन मस्त वाटले. पेठकरकाकांचे फटके बुवा म्हटल्याप्रमाणे लाजवाब. वल्लीदांकडुन याची देही याची डोळा शिल्पांबद्दल माहीती मिळाली. विजुभौकडुन दुसर्‍या गुहेत शांत वातावरणात बासरी ऐकता आली. मस्त कलंदर कडुन कोअर मुंबईची भरपुर माहिती मिळाली. नादखुळांचे अनेक अनुभव ऐकायला मिळाले. मुविंचा सळसळता उत्साह बघायला मिळाला. परतीच्या प्रवसात ट्रेनमधे बुवांच्या अफलातुन कॉमेंट्स ऐकायला मिळाल्या. मज्जा आली.

मस्त झाला कट्टा. मुविंनी आणलेल्या वड्या अप्रतिम होत्या. माझ्या वाटणीच्या वड्या कोणी ढापल्या ते सांगा आधी, नशीब त्यांच्या कडे जास्तीच्या होत्या म्हणून !! नाहीतर मला मिळाल्याच नसत्या.

जबरदस्त वृतांत. आत्मुदांनी अगदी भरभरून लिहिलंय. मला लेणीवर्णन सोडून इतर काही लिहायला काहीच शिल्लक ठेवले नाही. स्थलदर्शनाचा वृत्तांत लवकरच लिहिन. बाकी बेस्टच्या पहिल्याच फोटूतला माणूस पाहून महाराष्ट्रातील आधुनिक जाणता राजा डोळ्यांसमोर आला.

अहो मग त्या स्टॉलवर मोठमोठे दगड आणि विटा का ठेवल्या आहेत ? मला पहिले वाटले की चॉकलेटवड्या तोडण्यासाठीच ठेवले आहेत की काय ? :) (ह.घे.) चांगल्या कट्ट्याला मुकलो.

मी थोडा लवकरच पळालो, कारण .... कारण..... कारण..... लवकरच सांगीतल्या जाईल.

आणि फोटोही!

मस्त वृ! :)

दणदणीत वृतांत . एक नंबर्स मजा आली , माझ्यामते हा मिपाच्या इतिहासातील सर्वात मोठा भटकंती कट्टा असावा :)

दणदणीत वृतांत . एक नंबर्स मजा आली , माझ्यामते हा मिपाच्या इतिहासातील सर्वात मोठा भटकंती कट्टा असावा :)

मस्त वृत्तांत आणि फोटो! तेव्हढ्यावरतीच आम्हाला तृप्त झालो असे म्हणावे लागत आहे! ;)

मस्त वृत्तांत ,फोटो हि छान....+)

येऊन आनंदित झालो . लेणी पाहून स्तिमित झालो . सर्वास भेटून संतुष्ट झालो . ऐकून वल्लीला मुग्ध झालो . वड्या (५)खाऊन तृप्त झालो . दिल माँगे मोर ! सचित्र वृत्तांत पाहोनिया प्रसन्न झालो .

सुरेख वृत्तांत व चित्रे. ईनो घेण्यात येईल.

कट्ट्यावर हजर न राहता आल्यामुळे फार वाईट वाटते आहे आणि इतर वर्णन ऐकून जळजळहि होत आहे. असो. मिपा कर मोठ्या संख्येत जमले आणि त्यांनी एक छान सहल साजरी केली याबद्दल कौतुक करावे तेवढे थोडेच. पुढचा कट्टा अजुन मोठा आणि मोठ्या आनंदात व्हावा अशी अपेक्षा आहे. येणे होईलच. अजून विस्तृत वर्णन येऊ द्या. दुधाची तहान ताकावर

वृत्तांत आणि फटू लैच भारी बघा बुवेश लौकरच पूणे कट्ट्याला हजेरी लावण्याची विच्छा हाये लौकरच ठरवा :)

झक्कास सचित्र वृत्तांत.. वर्षभराची कसर या कट्ट्यात भरुन काढली.. आता पोपटी कट्टा करायचा आहे. तेव्हा पुढील कार्यक्रमासाठी तयारीत राहा..

कट्टा भन्नाट झाला आहे यात वाद नाही. इतके भारी मिपाकर एकाच वेळी म्हणजे मिपाभाषेत लै भारीच ! बाकी अआंच्या कोट्या-दशकोट्यांनी सजलेला वृतांत एक लंबर... इनोविक्री वाढवणारा ;) आता वल्लींच्या शिल्परसग्रहणाच्या प्रतिक्षेत... येऊंद्या लवकरच !

प्रभाकर पेठकर आणि विजुभाऊ यांचा. अचानक धक्का देणे वैगरे ठिक आहे पण किमान आधी थोडीशी कल्पना तरी द्यायची होती ना! तुम्ही इथे मुंबईत असेपर्यंत आणखी एखादा गुप्त कट्टा आयोजित केला असेल तर त्याचा आधी एक धागा काढावा ही (कट्टा नियोजन अधिकारी मुवि यांना) नम्र विनंती.

कट्टा लैच भारी झाला. इतके लोक होते की बोटीच्या प्रत्येक कानाकोपर्‍यात कुणी का कुणी होतंच. जाऊ तिकडे गप्पा चालल्या होत्या. इतक्या वेळेस घारापुरीला गेले परंतु त्या शिल्पांमध्ये काय कहानी दडलीय हे आत्ताच कळाले. वल्ली, त्यासाठी मनापासून धन्यवाद. नेहमीप्रमाणे बर्‍याच आयडींना चेहरे लाभले. गिरिजा उर्फ प्रसाद- मुद्दाम स्त्रीआयडी घेऊन वावरणारी व्यक्ती इतकंच मला याच्याबद्दल माहित होतं, आणि खरंतर तो त्याचे पहिले काही प्रतिसाद आणि त्यावरचा दंगा पाहता मला ट्रोल वाटला होता. शनिवारी आम्ही इतक्या गप्पा मारल्या की शेवटी त्याला," एवढा शहाणासुरता आणि बुद्धीमान प्राणी दिसतोस, तुला गिरिजा व्हायची अवदसा का आठवली?" असं विचारावं लागलं. सध्या मी त्याला गिर्जाकाका म्हणून संबोधतेय. कंजूस- यांचे प्रतिसाद्च असतात बहुधा, धागे मला तरी काही आठवत नव्हते. नावावरून वाटतात तसे नाहीत, भरभरून गप्पा मारतात. मधूनच छान मिस्किल बोलतात. पेठकरकाका- मराठीचा आग्रह धरणारे आणि पाककला पारंगत यापलिकडे ते इतके हजरजबाबी आहेत हे माहित नव्हतं. त्यांचे बुवा म्हणतात ते विनोद एकले नसले तरी बोटीत त्यांच्या या स्वभावाची चुणूक जाणवली. असाच एक-- सौंदाळांचं डोकं जवळजवळ अगदी बोटीच्या छताला टेकलेलं. त्यांना त्यांची उंची विचारली तर पेठकरकाका पण त्यांच्याइतकेच उंच असावेत असं सौंदाळा यांचं म्हणणं पडल. विचारलं तर "आधी सहा एक होती, आता एक इंच कमी झाला आहे" असं उत्तर मिळालं. :-) कसं ते याचा खुलासा पेठकरकाकांकडून प्रत्यक्ष ऐकण्यात मजा आहे. विजुभाऊंना पहिल्यांदाच भेटले. येताना डेकच्या टोकाशी ते, मी सौंदाळा, किसन, माझीही शँपेन यांच्याशी भारी गप्पा झाल्या. शशिकांत ओक, माझ्या अंदाजाप्रमाणे अगदी धीरगंभीर वाटले. कदाचित इतक्या लोकांमधून माझं त्यांच्याशी जास्त बोलणं झालं नाही त्यामुळेही असं वाटलं असावं. पिंगूला व्हेज पोपटी करण्याबद्दल दम भरलाय.

ही चाकलेटं येण्याआधीच मकिताई..चिमी..आणि सौ किसनदेव..यांनी "घरनं आणलेले पदार्थ" घेऊन गुप्त चराळ मंडळाची स्थापना लॉचच्या एका बाजूला करून , 'अनाहिता जागृती समाजाची' पताका तिथेही सक्रीय फडकवली. (या चर-काळात तिघिंनाही,..उरलेल्या मि.पा.जगाची जाणिव अजिब्बात नव्हती, ती जाणिव काहि घरगुती आणि खाजगी संवादात गुंतली असावी,असा आमचा नम्र अंदाज आहे! Wink ... )

चुक्लात हो बुवा. तिथं मुकटा नेसून सूड आधीच बसला होता आणि शेजारी बहुधा प्रशांत-पन्नासराव होते. तुम्हाला सोडून आम्ही भडंग्/वेफर्सवरती ताव मारला याचा बदला असा नाय घ्यायचा हो.. पहा माझ्यासमोर कोण बसलं होतं ते.. विराज आमचं खाऊन झाल्यानंतर आला.. रांगेचा फायदा सकलांना.... तुम्हा-आम्हांला सर्वांना..

खुप मजा आली. माझ्या भाच्याने पन्नास यांच्या चि. शंभरसोबत धमाल केली. गेल्या अडीच वर्षांपासून मिपाकर कुटुंबियांसारखे झालेत. पुण्यातील खादाडी म्हणू नका, नाणेघाट, रायगड, अजिंठा - वेरुळ, महाबळेश्वर इथल्या सहली म्हणू नका किंवा अगदी काल परवा झालेली चि. शंभरची मुंज म्हणू नका या सार्‍या आठवणींनी आपण एका मोठया कुटुंबाचे सदस्य आहोत ही जाणिव गडद होते. अजून एका गोष्टीबद्दल आवर्जून लिहावेसे वाटते ते म्हणजे मिपाकरांनी त्यांच्या गावी गेल्यावर केलेला पाहूणचार. काल मुंबईकरांनी आम्हा पुणेकरांची अशी काही बडदास्त ठेवली. तीच गोष्ट बिरुटे सरांनी औरंगाबादला केलेल्या सरबराईची. हा स्नेह असाच वृद्धींगत होवो.

खुसखुशीत भाषेत अतिशय उत्कृष्ट शैलीत लिहिले गेलेला हा वृत्तांत वाचून रतात येउन कट्टा करण्याचे मनात येत आहे त्याबाबत अधिकृत बातमी थोड्याच दिवसात मूवी ह्यांनी आता मिपाचा निवासी कट्टा करण्याचे मनावर घेणे अशी सुचना वजा विनंती आहे. पेठकर काकांच्या सोबत छोटेखानी म्युन्शन कट्टा करायचा आहे ,तुमचा भारतीयांचा एवढा विशाल भव्य कट्टा पाहिल्यावर आता अनिवासी मंडळींनी आपापल्या देशात महाकट्टे आयोजित करावेत आता परदेशात मूवी सारखा कट्टाबहाद्दर कुठून शोधायचा हाच खरा यक्षप्रश्न आहे.

शिंची नोकरी आडवी आली. लय भारी इवेन्ट मिस केला वल्लीनच्या लेखाच्या प्रतीक्षेत भ खे.

बादवे, आम्हाला 'गिरिजा' मागील कथा कळलीय. स्पा कडून अधिक खुलाशाच्या प्रतिक्षेत!!

माताय मि कसला खुलासा करायचा?

मस्त वृत्तांत

घारापुरी सफर कित्येक वर्षांपासून प्रलंबित होता. आता योग म्हटल्यावर ही संधी सोडायची नाही असेच ठरवले होते. लेण्यांच्या भ्रमंतीसोबतच अजून एक आकर्षण होते ते समुद्रसफरीचे. २०/२५ मिनिटांत घारापुरीला पोहोचू असे वाटत असतांना ही समुद्रसफर तब्बल तासभराची झाल्याने समुद्रसहवास अंमळ जास्त वेळ अनुभवास मिळाला. सोबतीला मिपाकरांच्या मनमुराद गप्पा चालूच होत्या. तासाभरताच घारापुरीच्या जेट्टीवर उतरलो. आम्ही तिघं चौघं आधीच भराभर लेण्यांपाशी पोचल्याने मागे रेंगाळलेल्या मंडळींनी चहापानासाठी थांबा कधी घेतला ते कळलेच नाही. बाकी ह्या लेण्या भग्न असूनही अतिशय अप्रतिम आहेत. इथले मूर्तीभंजन हे इस्लामिक नसून पूर्तुगेझांनी आपल्या बंदूका, तोफा यांचे सरावासाठी लक्ष्य म्हणून ह्या मूर्तींचा वापर केला. हे पूर्णपणे शैव लेणे. ह्या लेणीत विष्णू आणि ब्रह्माला दुय्यमच स्थान दिलेले दिसले. इथल्या लेणीतले जवळपास सर्व द्वारपाल हे आयुधपुरुष शैलीतले वाटतात कारण ह्या द्वारपालांचा हाती शस्त्र अभावानेच असून बहुधा सर्वच एका बटू सोबत उभे आहेत. हे बटू नसून त्यांच्या हातीचे शस्त्र असावे. इथल्या भिंतीवरची शिल्पे अतिशय अप्रतिम आहेत. महायोगी शिव, नटराज, अर्धनारीश्वर, कल्याणसुंदर शिव, गंगाधरशिव, अंधकासुरवधमूर्ती अतिशय प्रत्ययकारी आहे. आणि ती मधली त्रिमुखी असलेली सदाशिवाची मूर्ती. काय कमालीची देखणी आहे ती. उजवीकडच्या उपलेण्यांत योगेश्वर शिव तर डावीकडच्या उपलेण्यांत भैरव, अष्टमातृका आणि स्कंद आहेत. अर्थात आता इथे यावर जास्त काही न लिहिता लेण्यांवरच्या स्वतंत्र वृत्तांतात अधिक लिहिनंच.

कट्ट्याच्या धाग्यावर माझे दोन टाके 'नाडी-वाडी नंतर आधी तब्बेतीकडे लक्ष द्या ' असा प्रेमळ पण सज्जड दम कोण भरू शकतो ते चाणाक्ष मिपाकर समजून घेतील! मिपाकर घारापुरीच्या लेण्यापहायला जात आहेत असे अचंब्याने मी म्हटले,' मग जरूर जा' असा आदेश मिळाला! लगेच मी तिकीटांची व्यवस्था केली. तोवर वल्लींचा धागा धावत होता. 'हा येतोय, तो येतोय' अशी वर्दी मिळत होती. त्यात आपण येणार म्हटल्यास काहींना विरस वाटायला नको, म्हणून मी प्लॅटफॉर्मवरच अवतरित व्हावे असे वाटले. असो. सीएसटीवर लीलाधर कुटुंबियांनी आणलेल्या कोको चॉकलेट बर्फीच्या चविष्ट वड्यांचा स्वाद तोंडात घोळवतात असता मुक्त विहारींची एन्ट्री अन्य मिपाकरांसोबत झाली. सुरवातीला जुजबी ओळखी करून झाल्या. १११नं. बसमधून सर्व भारताच्या भव्य दरवाज्यापाशी थडकलो. वाटेवर शिरगणतीनुसार तिकिटे काढून झाली. चला, चला, चा तगादा ऐकत एका मोठ्या नावावरून दुसऱ्या करत सगळे सामावले गेले. बोटीचे दोरखंड ढिले झाले व तिने वेग घेतला. पहाता पहाता ताज हॉटेल व अन्य इमारती दूर सरल्या. तरुणांना संकोच वाटू नये म्हणून मी कंजूस यांशी गप्पा मारायला लागलो. त्यांनी वेळोवेळी वडाळा, चेंबूर, बीएआरसी वगैरे किनाऱ्यावरील दिसणारी उपनगरे व ज्या लेण्यापहायला निघालो त्याबेटाची दुरून ओळख करून देताना त्यांच्या अभ्यासू वृत्तीचा परिचय दिला. इतिहासातील काही दाखले व मंदिर रचनांचा काळ यावर त्यांचे विचार कथन करता करता किनारा आला. तासभर कसा पटकन गेला असे वाटले. लुटूपुटूतील रेलगाड़ी मागे टाकून मुक्त विहारींची कोको वडी तोंडात घोळवताच आणखी एक घ्यायला हात पुढे गेला, पण इतरांचा विचार करत हात मागे ओढला. वड्या मस्तच झाल्या होत्या. शिवाय स्वतःहून बनवून आणल्याचे अप्रूप होते. फटाफट पाऊले उचलत गूफेचा चढ चढायला लागलो. दुतर्फा दुकानातील माल खुणावत होता त्याकडे दुर्लक्ष करून शिवाची त्रिमूर्ति दिसली तेंव्हाच थांबलो. असो. मी ही थांबतो. वल्लींचा माहितीपुर्ण धागा वाचायला.

१ वल्लीचा लेण्यांबद्दल माहिती सांगतानाचा चेहरा....सल्युट! २ कोल्ड्रिंक पिणारे माकड...मी सांगितल होतं, गाढव कोल्ड्रिंक प्यायला शिकलेत म्हणुन. ;) उगा मकी होती म्हणुन शिस्तीत जेव्हढे गेले तेव्हढे नग परत अले अस वाटतय. बाकी सगळ्यांना पाहुन फार आनंद झाला.

कट्टा लय पेशल झाल्याला दिसतुय! ते बेनं डबल ढेरकर तेजा फटू लय खास आन त्ये मोट्या व्हड्यांचा क्याटवॉक बी मायंदाळ ! म्या बी वोककाकान आन प्येटकर काकांपरमान आच्च्रर्य भ्येट करनार व्हतो पन र्‍हाईलं . आता प्येटकर ( तेंजा प्येटशांतीचा वेवसाय हाय ना ) काकास्नी भ्येटाया मस्कतात जायला लागनार भ्वोतेक ! बाकी त्ये पनासरावाचा दुप्पट आन धन्यारावाचा सवाशेर यांची कुस्ती लई बाहारी झाली असनार ! ब्वाला मस्तानी ( म्हण्जी दुधातली व्हो ) काटावर आल्याव पांडूनी धीली की कल्टी केली ? आसो . वल्लीशेट ला काई गाईड वाल्याचे पैशे न्हाई तर चा तरी पाजला का न्हाई ? आं ?

मस्त वॄत्तांत ! :) पेठकर काकांना कट्ट्यात पाहुन विशेष आनंद झाला. :)

एक फोटू टाकायचाच राहिला की. शिवपार्वतीच्या लग्नाचे पौरोहित्य करणारे ब्रह्मदेव गुर्जी आणि आजचे काळातील लग्नांचे पौरोहित्य करणारे आत्मु गुर्जी ह्या दोन समव्यावसायिकांच्या अनुपम भेटीचा हृद्य सोहळा याची देही याची डोळा अनुभवता आला.

आयला पेठकर काका आणि विजुभाऊ एकत्र हळहळ हो नुसती कट्टा हुकल्याची . कसला रंगीत कट्टा झालाय. मला वाटते की मि.पा. च्या इतिहासातला हा आजपर्यंतचा सगळ्यात मोठा कट्टा. या कट्टयाला आमचे तात्या आले असते तर चार चाँद लागले असते. असो. वाचण खुणा साठवली गेली आहे. जेव्हा जेव्हा ऑफिस मध्ये कंटाळा येईल तेव्हा तेव्हा हा धागा चवीचवीने वाचला जाईल. धन्स

खल्लास वृत्तांत... मस्तच

ओ मु. वि. षेठ इथे काही प्रभृतींची जे नव्याने कट्ट्याला आलेले आहेत त्यांची ओळख तरी द्या. चला सोनेरी अक्षरांत लिहुया

!! इये मराठिचिये नगरी ! मु.वि. झाले कट्टेकरी !!

धन्स

...अ.आ. ..छान वृत्तांत लिहीलाय, कट्ट्याला येउ न शकल्यामुळे खन्त वाटली. विनोद१८

एकदम दिलखुष! आणि तुमचं हे टायटल स्पेशल छब्बीस देखिल खुमासदार.

मस्त, मस्त!

खरं पाहता घारापूरी लेण्या पाहण्यासाठी हा भरभक्कम स्वदेह दुबळ्या गुडघ्यांच्या आधाराने एवढ्याssssssssss पायर्‍यांवरून लेण्यांच्या पायावर घालावा लागेल ह्याची पुसटशी कल्पना जरी असती तर....... पण एवढे आमचे सौभाग्य कुठले? तिथे पोहोचल्यावरच जाणवले की आपल्या संकोची मनाने परतीचे दोर केंव्हाच कापून टाकले आहेत. एका दमात घारापूरीला हा पाणीपूरी आकाराचा देह पोहोचविणे शक्य नाही, आपले पितळ उघडे पडणार ह्या चिंतेने ग्रासलेले असतानाच कोणीतरी चहाची हाक दिली आणि मी ती संधी सोडली नाही. चांगले वीसेक मिनिटे विश्रांती मिळाली आणि नव्या दमाने, जुन्याच गुडघ्यांनी घारापूरी सर केली. माहीतीपूर्ण सहल झाली. पण दुर्दैवाने स्मृती शक्ती क्षीण असल्याने (हल्ली जरा जास्तच क्षीण झाली आहे) वल्लींनी मनोभावे सांगितलेली सर्व मौल्यवान माहिती अगदी चित्तभावे ऐकली पण तिथेच घारापूरीतच प्रश्नपत्रिका सोडवायला आली असती तर किमान गुणांसाठीही कॉपी करण्यापलीकडे मला पर्याय नव्हता. २६,२७,२८,२९,१ आणि २ पैकी एक दिवस पुण्यात आणि/किंवा एक दिवस मुंबईत कट्टा आयोजन करण्याचा विचार आहे. लवकरच तारीख ठरवितो.

तिथे खाली हॉटेलात बिअर मिळते. ती प्यायली नाही का?

पोटे ; पेठकरकाका आणि मी दोघानी तो मोका साधला

पहिला आणि वृतांत पाहिला..

बुआ झकास सुरूवात , हा कट्टा इतका भव्य-दिव्य होता की चार-पाच मिपा-कारांनी लिहिल तरी बराच काही राहून जाईल !!! :)

वृत्तांत! पेठकरकाकांचे अनेक कट्टे हुकले असले तरी त्यांनी ह्या जंगी कट्ट्याला हजेरी लावून कसर भरून काढली आहे. इतर कट्टेकर्‍यांच्या वर्णन/फोटोच्या प्रतीक्षेत.

केलेला दिस्तोय.

कसला वृत्तांत दिलाय आत्मा भाऊ +++११११ फोटो व वृ आवडेश आता इनो घेणे आलेच ;)

आयला, कट्टयाला इतके अनपेक्षित धक्के मिळणार आहेत याची पुसटशी कल्पना असती तर माझी दातांची ट्रीटमेंट आहे हे मिपावरचे सुप्रसिध्द कारण देऊन हापिसला टांग मारली असती ना! बरेच काही मिस केले मी! सचित्र वृत्तांत आवडला. पु.भा. प्र.

कसलं मस्त लिहिलंय!

मस्त खुशखुशीत कट्टा वृत्तांत... धमाल आली वाचून आणि फोटो पाहुन. एखादी ओळख परेड झाली तर आणखीन मजा येईल. मला वाटते मिपा ईतिहासात बहुतेक पहील्यांदाच इतकी सारी मंडळी कट्ट्याला एकत्र हजर असतील. :)

भले शाब्बास!

कट्ट्याची तहान वृत्तांतावर!

दोन र्‍हायलेले फोटू १) सि.एस.टी.वरील "जमलेले" मिपाकर डाविकडूनः- प्रशांत,पिंगु,नादखुळा,सौंदाळा,धन्या(भाच्यासह),(हाताची घडी) ओककाका, नीलवल्ली अगोबा =)) .., लिलाधर,प्रसाद आपटे,आणि सौ.लिलाधर. :) २)स्वागतसज्ज लिला(वडी)धर... ================================

बुवा, एक नंबर लिहीलाय वृत्तांत!:) वल्लीच्या वृत्तांताची वाट पाहतोय.

मस्त वृत्तांत आणि फोटो ! एक इनोचा फोटू लावुन टाका बुवा !

मस्तं मजा केलीत. बराच मोठ्ठा झाला कट्टा!

डोंगरावर जाताना वाटेत स्टॉल बरेच होते...त्यात मला अवडलेले काहि कोरीवकाम केलेल्या कलाकृतींचे फोटो. पाय हलत नव्हता..लै मस्त मस्त होत्या एकेक कलाकृती!

एक नंबर बुवा... कट्टा फर्मास झालाय. आता आमचा नोकरीचा शेवटचा दिस होता, नाय तर सकाळपासूनच हजेरी लावली असती. असो.. पंचम पुरीवालाकडे आपली धावती भेट झाली हेही नसे थोडके :) . .

मिपावर ब-याच दिवसानंतर एवढी मंडळी एकत्र आलेली दिसली आनंद वाटला. कट्ट्यात अजून तपशिलवार माहिती भरता आली असती, असे वाटले. बाकी, वल्लीशेठ, तुम्हा सर्वांना लेणी बद्दल माहिती सांगताहेत हे पाहून डोळे भरुन आले. नैतर क्यामेरा आणि त्यांचा असा दोघांचाच संवाद चाललेला असतो.(हलकेच घ्या शेठ) बाकी, आपल्या लेखनात प्रचंड विनाकारण निरर्थक स्मायल्या दिसल्या नाहीत तेही पाहून बरं वाटलं. आभार. ;) -दिलीप बिरुटे

मज्जा आली. पहिल्याच कट्ट्याला तब्बल २५ दिग्गज मिपाकरांना भेटुन मस्त वाटले. पेठकरकाकांचे फटके बुवा म्हटल्याप्रमाणे लाजवाब. वल्लीदांकडुन याची देही याची डोळा शिल्पांबद्दल माहीती मिळाली. विजुभौकडुन दुसर्‍या गुहेत शांत वातावरणात बासरी ऐकता आली. मस्त कलंदर कडुन कोअर मुंबईची भरपुर माहिती मिळाली. नादखुळांचे अनेक अनुभव ऐकायला मिळाले. मुविंचा सळसळता उत्साह बघायला मिळाला. परतीच्या प्रवसात ट्रेनमधे बुवांच्या अफलातुन कॉमेंट्स ऐकायला मिळाल्या. मज्जा आली.

मस्त झाला कट्टा. मुविंनी आणलेल्या वड्या अप्रतिम होत्या. माझ्या वाटणीच्या वड्या कोणी ढापल्या ते सांगा आधी, नशीब त्यांच्या कडे जास्तीच्या होत्या म्हणून !! नाहीतर मला मिळाल्याच नसत्या.

जबरदस्त वृतांत. आत्मुदांनी अगदी भरभरून लिहिलंय. मला लेणीवर्णन सोडून इतर काही लिहायला काहीच शिल्लक ठेवले नाही. स्थलदर्शनाचा वृत्तांत लवकरच लिहिन. बाकी बेस्टच्या पहिल्याच फोटूतला माणूस पाहून महाराष्ट्रातील आधुनिक जाणता राजा डोळ्यांसमोर आला.

अहो मग त्या स्टॉलवर मोठमोठे दगड आणि विटा का ठेवल्या आहेत ? मला पहिले वाटले की चॉकलेटवड्या तोडण्यासाठीच ठेवले आहेत की काय ? :) (ह.घे.) चांगल्या कट्ट्याला मुकलो.

मी थोडा लवकरच पळालो, कारण .... कारण..... कारण..... लवकरच सांगीतल्या जाईल.

आणि फोटोही!

मस्त वृ! :)

दणदणीत वृतांत . एक नंबर्स मजा आली , माझ्यामते हा मिपाच्या इतिहासातील सर्वात मोठा भटकंती कट्टा असावा :)

दणदणीत वृतांत . एक नंबर्स मजा आली , माझ्यामते हा मिपाच्या इतिहासातील सर्वात मोठा भटकंती कट्टा असावा :)

मस्त वृत्तांत आणि फोटो! तेव्हढ्यावरतीच आम्हाला तृप्त झालो असे म्हणावे लागत आहे! ;)

मस्त वृत्तांत ,फोटो हि छान....+)

येऊन आनंदित झालो . लेणी पाहून स्तिमित झालो . सर्वास भेटून संतुष्ट झालो . ऐकून वल्लीला मुग्ध झालो . वड्या (५)खाऊन तृप्त झालो . दिल माँगे मोर ! सचित्र वृत्तांत पाहोनिया प्रसन्न झालो .

सुरेख वृत्तांत व चित्रे. ईनो घेण्यात येईल.

कट्ट्यावर हजर न राहता आल्यामुळे फार वाईट वाटते आहे आणि इतर वर्णन ऐकून जळजळहि होत आहे. असो. मिपा कर मोठ्या संख्येत जमले आणि त्यांनी एक छान सहल साजरी केली याबद्दल कौतुक करावे तेवढे थोडेच. पुढचा कट्टा अजुन मोठा आणि मोठ्या आनंदात व्हावा अशी अपेक्षा आहे. येणे होईलच. अजून विस्तृत वर्णन येऊ द्या. दुधाची तहान ताकावर

वृत्तांत आणि फटू लैच भारी बघा बुवेश लौकरच पूणे कट्ट्याला हजेरी लावण्याची विच्छा हाये लौकरच ठरवा :)

झक्कास सचित्र वृत्तांत.. वर्षभराची कसर या कट्ट्यात भरुन काढली.. आता पोपटी कट्टा करायचा आहे. तेव्हा पुढील कार्यक्रमासाठी तयारीत राहा..

कट्टा भन्नाट झाला आहे यात वाद नाही. इतके भारी मिपाकर एकाच वेळी म्हणजे मिपाभाषेत लै भारीच ! बाकी अआंच्या कोट्या-दशकोट्यांनी सजलेला वृतांत एक लंबर... इनोविक्री वाढवणारा ;) आता वल्लींच्या शिल्परसग्रहणाच्या प्रतिक्षेत... येऊंद्या लवकरच !

प्रभाकर पेठकर आणि विजुभाऊ यांचा. अचानक धक्का देणे वैगरे ठिक आहे पण किमान आधी थोडीशी कल्पना तरी द्यायची होती ना! तुम्ही इथे मुंबईत असेपर्यंत आणखी एखादा गुप्त कट्टा आयोजित केला असेल तर त्याचा आधी एक धागा काढावा ही (कट्टा नियोजन अधिकारी मुवि यांना) नम्र विनंती.

कट्टा लैच भारी झाला. इतके लोक होते की बोटीच्या प्रत्येक कानाकोपर्‍यात कुणी का कुणी होतंच. जाऊ तिकडे गप्पा चालल्या होत्या. इतक्या वेळेस घारापुरीला गेले परंतु त्या शिल्पांमध्ये काय कहानी दडलीय हे आत्ताच कळाले. वल्ली, त्यासाठी मनापासून धन्यवाद. नेहमीप्रमाणे बर्‍याच आयडींना चेहरे लाभले. गिरिजा उर्फ प्रसाद- मुद्दाम स्त्रीआयडी घेऊन वावरणारी व्यक्ती इतकंच मला याच्याबद्दल माहित होतं, आणि खरंतर तो त्याचे पहिले काही प्रतिसाद आणि त्यावरचा दंगा पाहता मला ट्रोल वाटला होता. शनिवारी आम्ही इतक्या गप्पा मारल्या की शेवटी त्याला," एवढा शहाणासुरता आणि बुद्धीमान प्राणी दिसतोस, तुला गिरिजा व्हायची अवदसा का आठवली?" असं विचारावं लागलं. सध्या मी त्याला गिर्जाकाका म्हणून संबोधतेय. कंजूस- यांचे प्रतिसाद्च असतात बहुधा, धागे मला तरी काही आठवत नव्हते. नावावरून वाटतात तसे नाहीत, भरभरून गप्पा मारतात. मधूनच छान मिस्किल बोलतात. पेठकरकाका- मराठीचा आग्रह धरणारे आणि पाककला पारंगत यापलिकडे ते इतके हजरजबाबी आहेत हे माहित नव्हतं. त्यांचे बुवा म्हणतात ते विनोद एकले नसले तरी बोटीत त्यांच्या या स्वभावाची चुणूक जाणवली. असाच एक-- सौंदाळांचं डोकं जवळजवळ अगदी बोटीच्या छताला टेकलेलं. त्यांना त्यांची उंची विचारली तर पेठकरकाका पण त्यांच्याइतकेच उंच असावेत असं सौंदाळा यांचं म्हणणं पडल. विचारलं तर "आधी सहा एक होती, आता एक इंच कमी झाला आहे" असं उत्तर मिळालं. :-) कसं ते याचा खुलासा पेठकरकाकांकडून प्रत्यक्ष ऐकण्यात मजा आहे. विजुभाऊंना पहिल्यांदाच भेटले. येताना डेकच्या टोकाशी ते, मी सौंदाळा, किसन, माझीही शँपेन यांच्याशी भारी गप्पा झाल्या. शशिकांत ओक, माझ्या अंदाजाप्रमाणे अगदी धीरगंभीर वाटले. कदाचित इतक्या लोकांमधून माझं त्यांच्याशी जास्त बोलणं झालं नाही त्यामुळेही असं वाटलं असावं. पिंगूला व्हेज पोपटी करण्याबद्दल दम भरलाय.

ही चाकलेटं येण्याआधीच मकिताई..चिमी..आणि सौ किसनदेव..यांनी "घरनं आणलेले पदार्थ" घेऊन गुप्त चराळ मंडळाची स्थापना लॉचच्या एका बाजूला करून , 'अनाहिता जागृती समाजाची' पताका तिथेही सक्रीय फडकवली. (या चर-काळात तिघिंनाही,..उरलेल्या मि.पा.जगाची जाणिव अजिब्बात नव्हती, ती जाणिव काहि घरगुती आणि खाजगी संवादात गुंतली असावी,असा आमचा नम्र अंदाज आहे! Wink ... )

चुक्लात हो बुवा. तिथं मुकटा नेसून सूड आधीच बसला होता आणि शेजारी बहुधा प्रशांत-पन्नासराव होते. तुम्हाला सोडून आम्ही भडंग्/वेफर्सवरती ताव मारला याचा बदला असा नाय घ्यायचा हो.. पहा माझ्यासमोर कोण बसलं होतं ते.. विराज आमचं खाऊन झाल्यानंतर आला.. रांगेचा फायदा सकलांना.... तुम्हा-आम्हांला सर्वांना..

खुप मजा आली. माझ्या भाच्याने पन्नास यांच्या चि. शंभरसोबत धमाल केली. गेल्या अडीच वर्षांपासून मिपाकर कुटुंबियांसारखे झालेत. पुण्यातील खादाडी म्हणू नका, नाणेघाट, रायगड, अजिंठा - वेरुळ, महाबळेश्वर इथल्या सहली म्हणू नका किंवा अगदी काल परवा झालेली चि. शंभरची मुंज म्हणू नका या सार्‍या आठवणींनी आपण एका मोठया कुटुंबाचे सदस्य आहोत ही जाणिव गडद होते. अजून एका गोष्टीबद्दल आवर्जून लिहावेसे वाटते ते म्हणजे मिपाकरांनी त्यांच्या गावी गेल्यावर केलेला पाहूणचार. काल मुंबईकरांनी आम्हा पुणेकरांची अशी काही बडदास्त ठेवली. तीच गोष्ट बिरुटे सरांनी औरंगाबादला केलेल्या सरबराईची. हा स्नेह असाच वृद्धींगत होवो.

खुसखुशीत भाषेत अतिशय उत्कृष्ट शैलीत लिहिले गेलेला हा वृत्तांत वाचून रतात येउन कट्टा करण्याचे मनात येत आहे त्याबाबत अधिकृत बातमी थोड्याच दिवसात मूवी ह्यांनी आता मिपाचा निवासी कट्टा करण्याचे मनावर घेणे अशी सुचना वजा विनंती आहे. पेठकर काकांच्या सोबत छोटेखानी म्युन्शन कट्टा करायचा आहे ,तुमचा भारतीयांचा एवढा विशाल भव्य कट्टा पाहिल्यावर आता अनिवासी मंडळींनी आपापल्या देशात महाकट्टे आयोजित करावेत आता परदेशात मूवी सारखा कट्टाबहाद्दर कुठून शोधायचा हाच खरा यक्षप्रश्न आहे.

शिंची नोकरी आडवी आली. लय भारी इवेन्ट मिस केला वल्लीनच्या लेखाच्या प्रतीक्षेत भ खे.

बादवे, आम्हाला 'गिरिजा' मागील कथा कळलीय. स्पा कडून अधिक खुलाशाच्या प्रतिक्षेत!!

माताय मि कसला खुलासा करायचा?

मस्त वृत्तांत

घारापुरी सफर कित्येक वर्षांपासून प्रलंबित होता. आता योग म्हटल्यावर ही संधी सोडायची नाही असेच ठरवले होते. लेण्यांच्या भ्रमंतीसोबतच अजून एक आकर्षण होते ते समुद्रसफरीचे. २०/२५ मिनिटांत घारापुरीला पोहोचू असे वाटत असतांना ही समुद्रसफर तब्बल तासभराची झाल्याने समुद्रसहवास अंमळ जास्त वेळ अनुभवास मिळाला. सोबतीला मिपाकरांच्या मनमुराद गप्पा चालूच होत्या. तासाभरताच घारापुरीच्या जेट्टीवर उतरलो. आम्ही तिघं चौघं आधीच भराभर लेण्यांपाशी पोचल्याने मागे रेंगाळलेल्या मंडळींनी चहापानासाठी थांबा कधी घेतला ते कळलेच नाही. बाकी ह्या लेण्या भग्न असूनही अतिशय अप्रतिम आहेत. इथले मूर्तीभंजन हे इस्लामिक नसून पूर्तुगेझांनी आपल्या बंदूका, तोफा यांचे सरावासाठी लक्ष्य म्हणून ह्या मूर्तींचा वापर केला. हे पूर्णपणे शैव लेणे. ह्या लेणीत विष्णू आणि ब्रह्माला दुय्यमच स्थान दिलेले दिसले. इथल्या लेणीतले जवळपास सर्व द्वारपाल हे आयुधपुरुष शैलीतले वाटतात कारण ह्या द्वारपालांचा हाती शस्त्र अभावानेच असून बहुधा सर्वच एका बटू सोबत उभे आहेत. हे बटू नसून त्यांच्या हातीचे शस्त्र असावे. इथल्या भिंतीवरची शिल्पे अतिशय अप्रतिम आहेत. महायोगी शिव, नटराज, अर्धनारीश्वर, कल्याणसुंदर शिव, गंगाधरशिव, अंधकासुरवधमूर्ती अतिशय प्रत्ययकारी आहे. आणि ती मधली त्रिमुखी असलेली सदाशिवाची मूर्ती. काय कमालीची देखणी आहे ती. उजवीकडच्या उपलेण्यांत योगेश्वर शिव तर डावीकडच्या उपलेण्यांत भैरव, अष्टमातृका आणि स्कंद आहेत. अर्थात आता इथे यावर जास्त काही न लिहिता लेण्यांवरच्या स्वतंत्र वृत्तांतात अधिक लिहिनंच.

कट्ट्याच्या धाग्यावर माझे दोन टाके 'नाडी-वाडी नंतर आधी तब्बेतीकडे लक्ष द्या ' असा प्रेमळ पण सज्जड दम कोण भरू शकतो ते चाणाक्ष मिपाकर समजून घेतील! मिपाकर घारापुरीच्या लेण्यापहायला जात आहेत असे अचंब्याने मी म्हटले,' मग जरूर जा' असा आदेश मिळाला! लगेच मी तिकीटांची व्यवस्था केली. तोवर वल्लींचा धागा धावत होता. 'हा येतोय, तो येतोय' अशी वर्दी मिळत होती. त्यात आपण येणार म्हटल्यास काहींना विरस वाटायला नको, म्हणून मी प्लॅटफॉर्मवरच अवतरित व्हावे असे वाटले. असो. सीएसटीवर लीलाधर कुटुंबियांनी आणलेल्या कोको चॉकलेट बर्फीच्या चविष्ट वड्यांचा स्वाद तोंडात घोळवतात असता मुक्त विहारींची एन्ट्री अन्य मिपाकरांसोबत झाली. सुरवातीला जुजबी ओळखी करून झाल्या. १११नं. बसमधून सर्व भारताच्या भव्य दरवाज्यापाशी थडकलो. वाटेवर शिरगणतीनुसार तिकिटे काढून झाली. चला, चला, चा तगादा ऐकत एका मोठ्या नावावरून दुसऱ्या करत सगळे सामावले गेले. बोटीचे दोरखंड ढिले झाले व तिने वेग घेतला. पहाता पहाता ताज हॉटेल व अन्य इमारती दूर सरल्या. तरुणांना संकोच वाटू नये म्हणून मी कंजूस यांशी गप्पा मारायला लागलो. त्यांनी वेळोवेळी वडाळा, चेंबूर, बीएआरसी वगैरे किनाऱ्यावरील दिसणारी उपनगरे व ज्या लेण्यापहायला निघालो त्याबेटाची दुरून ओळख करून देताना त्यांच्या अभ्यासू वृत्तीचा परिचय दिला. इतिहासातील काही दाखले व मंदिर रचनांचा काळ यावर त्यांचे विचार कथन करता करता किनारा आला. तासभर कसा पटकन गेला असे वाटले. लुटूपुटूतील रेलगाड़ी मागे टाकून मुक्त विहारींची कोको वडी तोंडात घोळवताच आणखी एक घ्यायला हात पुढे गेला, पण इतरांचा विचार करत हात मागे ओढला. वड्या मस्तच झाल्या होत्या. शिवाय स्वतःहून बनवून आणल्याचे अप्रूप होते. फटाफट पाऊले उचलत गूफेचा चढ चढायला लागलो. दुतर्फा दुकानातील माल खुणावत होता त्याकडे दुर्लक्ष करून शिवाची त्रिमूर्ति दिसली तेंव्हाच थांबलो. असो. मी ही थांबतो. वल्लींचा माहितीपुर्ण धागा वाचायला.

१ वल्लीचा लेण्यांबद्दल माहिती सांगतानाचा चेहरा....सल्युट! २ कोल्ड्रिंक पिणारे माकड...मी सांगितल होतं, गाढव कोल्ड्रिंक प्यायला शिकलेत म्हणुन. ;) उगा मकी होती म्हणुन शिस्तीत जेव्हढे गेले तेव्हढे नग परत अले अस वाटतय. बाकी सगळ्यांना पाहुन फार आनंद झाला.

कट्टा लय पेशल झाल्याला दिसतुय! ते बेनं डबल ढेरकर तेजा फटू लय खास आन त्ये मोट्या व्हड्यांचा क्याटवॉक बी मायंदाळ ! म्या बी वोककाकान आन प्येटकर काकांपरमान आच्च्रर्य भ्येट करनार व्हतो पन र्‍हाईलं . आता प्येटकर ( तेंजा प्येटशांतीचा वेवसाय हाय ना ) काकास्नी भ्येटाया मस्कतात जायला लागनार भ्वोतेक ! बाकी त्ये पनासरावाचा दुप्पट आन धन्यारावाचा सवाशेर यांची कुस्ती लई बाहारी झाली असनार ! ब्वाला मस्तानी ( म्हण्जी दुधातली व्हो ) काटावर आल्याव पांडूनी धीली की कल्टी केली ? आसो . वल्लीशेट ला काई गाईड वाल्याचे पैशे न्हाई तर चा तरी पाजला का न्हाई ? आं ?

मस्त वॄत्तांत ! :) पेठकर काकांना कट्ट्यात पाहुन विशेष आनंद झाला. :)

एक फोटू टाकायचाच राहिला की. शिवपार्वतीच्या लग्नाचे पौरोहित्य करणारे ब्रह्मदेव गुर्जी आणि आजचे काळातील लग्नांचे पौरोहित्य करणारे आत्मु गुर्जी ह्या दोन समव्यावसायिकांच्या अनुपम भेटीचा हृद्य सोहळा याची देही याची डोळा अनुभवता आला.

आयला पेठकर काका आणि विजुभाऊ एकत्र हळहळ हो नुसती कट्टा हुकल्याची . कसला रंगीत कट्टा झालाय. मला वाटते की मि.पा. च्या इतिहासातला हा आजपर्यंतचा सगळ्यात मोठा कट्टा. या कट्टयाला आमचे तात्या आले असते तर चार चाँद लागले असते. असो. वाचण खुणा साठवली गेली आहे. जेव्हा जेव्हा ऑफिस मध्ये कंटाळा येईल तेव्हा तेव्हा हा धागा चवीचवीने वाचला जाईल. धन्स

खल्लास वृत्तांत... मस्तच

ओ मु. वि. षेठ इथे काही प्रभृतींची जे नव्याने कट्ट्याला आलेले आहेत त्यांची ओळख तरी द्या. चला सोनेरी अक्षरांत लिहुया

!! इये मराठिचिये नगरी ! मु.वि. झाले कट्टेकरी !!

धन्स

...अ.आ. ..छान वृत्तांत लिहीलाय, कट्ट्याला येउ न शकल्यामुळे खन्त वाटली. विनोद१८

एकदम दिलखुष! आणि तुमचं हे टायटल स्पेशल छब्बीस देखिल खुमासदार.

मस्त, मस्त!

खरं पाहता घारापूरी लेण्या पाहण्यासाठी हा भरभक्कम स्वदेह दुबळ्या गुडघ्यांच्या आधाराने एवढ्याssssssssss पायर्‍यांवरून लेण्यांच्या पायावर घालावा लागेल ह्याची पुसटशी कल्पना जरी असती तर....... पण एवढे आमचे सौभाग्य कुठले? तिथे पोहोचल्यावरच जाणवले की आपल्या संकोची मनाने परतीचे दोर केंव्हाच कापून टाकले आहेत. एका दमात घारापूरीला हा पाणीपूरी आकाराचा देह पोहोचविणे शक्य नाही, आपले पितळ उघडे पडणार ह्या चिंतेने ग्रासलेले असतानाच कोणीतरी चहाची हाक दिली आणि मी ती संधी सोडली नाही. चांगले वीसेक मिनिटे विश्रांती मिळाली आणि नव्या दमाने, जुन्याच गुडघ्यांनी घारापूरी सर केली. माहीतीपूर्ण सहल झाली. पण दुर्दैवाने स्मृती शक्ती क्षीण असल्याने (हल्ली जरा जास्तच क्षीण झाली आहे) वल्लींनी मनोभावे सांगितलेली सर्व मौल्यवान माहिती अगदी चित्तभावे ऐकली पण तिथेच घारापूरीतच प्रश्नपत्रिका सोडवायला आली असती तर किमान गुणांसाठीही कॉपी करण्यापलीकडे मला पर्याय नव्हता. २६,२७,२८,२९,१ आणि २ पैकी एक दिवस पुण्यात आणि/किंवा एक दिवस मुंबईत कट्टा आयोजन करण्याचा विचार आहे. लवकरच तारीख ठरवितो.

तिथे खाली हॉटेलात बिअर मिळते. ती प्यायली नाही का?

पोटे ; पेठकरकाका आणि मी दोघानी तो मोका साधला

मुंबईत भोईवाडा नावाची एक जागा आहे. त्याचा आणि भोई जमातीचा काही संबंध असावा असे वाटते. जसे की कोळीवाडा, आग्रीपाडा इत्यादी.

लेख समजुन घ्यायला अजुन मजा येइल.

हे घ्या ते बंगाली बाबूचे पत्रः १९०९ सालच्या 'ओखिल चन्द्र सेन' यांच्या या पत्रामुळे इंग्रज सरकारने आगगाड्यांमधे शिशू सुविधा सुरू केली.

हा भोई समाज आज हि अस्तित्वात आहे. आणि ते जात प्रमाणपत्रावर सुद्धा हिंदू-भोई असेच लिहितात (जातीबद्दल लिहिल्याबद्दल क्षमस्व) माझा एक मित्र आडनाव सुद्धा भोई असेच लावतो. बऱ्याच वेळेला भोई आणि भोइर या आडनावांची गल्लत होते.

हा विषय अचानक का सुचला ते मलाही कळले नाही . इतर वाहानांच्या तुलनेत पालखी आणि मेणे मला वाटतं "कुपे" पध्दतीमुळे भारत आणि मुस्लीम प्रदेशात फार वापरले गेले .कारण उघड आहे . १मांडी घालून खाली बसण्याची चाल . २ आतून बाहेर पाहाता येते पण आत कोण आहे ते दिसत नाही .स्त्रियांसाठी उत्तम . ३चार भोई ठेवणे हत्ती घोडे पाळण्यापेक्षा सोपे .पार्किँगची विवंचना कमी .४ महंत आणि मठाधिपती हे संन्यासी राजेच असत आणि यांचे पाय सतत दुखत असतात .भोईच नंतर पाय चेपत असतील .चालता येत नाही ते घोड्यावर कसले बसतात . ४वाराणसी सारख्या शहरात अरुंद बोळात उपयोगी . ५डोक्यावर सावली मिळते . ६बंगाली स्त्रिया बाहेर तोंडपण दाखवत नाहीत .धनिकांच्या बायकांना उपयोगी . ७राजे महाराजांसाठी अनेक वाहनांपैकी एक .शिवाय काही मेणे नंतर हत्तीच्या पाठीवर हौद्यासारखे ठेवता येत असतील . ८त्याकाळी या वाहानाला विशेष प्रतिष्ठासुध्दा असेल . पाहू पुढे मागे एखादा ठेवीन म्हटतो.मर्सिडीजसाठी इंकमटैक्स क्लिअरन्स लागते ना .

पथिक विश्रामालय व दिशा दर्शक पाट्या यांच्या अभावामुळे गंतव्य स्थल किती दूर याची खात्री पूर्वक माहिती व भाषांतर यासाठी वाटाडे किती कामाला येत असतील...

आत्म साधनेची जुनी वाट पुन्हा पुनरुज्जीवित करून मार्ग प्रशस्त करणाऱ्या गोएन्काजींना सादर वंदना. त्यांच्या भोईपणामुळे लाखोंच्या मशाली पेटल्या.

मुंबईत भोईवाडा नावाची एक जागा आहे. त्याचा आणि भोई जमातीचा काही संबंध असावा असे वाटते. जसे की कोळीवाडा, आग्रीपाडा इत्यादी.

लेख समजुन घ्यायला अजुन मजा येइल.

हे घ्या ते बंगाली बाबूचे पत्रः १९०९ सालच्या 'ओखिल चन्द्र सेन' यांच्या या पत्रामुळे इंग्रज सरकारने आगगाड्यांमधे शिशू सुविधा सुरू केली.

हा भोई समाज आज हि अस्तित्वात आहे. आणि ते जात प्रमाणपत्रावर सुद्धा हिंदू-भोई असेच लिहितात (जातीबद्दल लिहिल्याबद्दल क्षमस्व) माझा एक मित्र आडनाव सुद्धा भोई असेच लावतो. बऱ्याच वेळेला भोई आणि भोइर या आडनावांची गल्लत होते.

हा विषय अचानक का सुचला ते मलाही कळले नाही . इतर वाहानांच्या तुलनेत पालखी आणि मेणे मला वाटतं "कुपे" पध्दतीमुळे भारत आणि मुस्लीम प्रदेशात फार वापरले गेले .कारण उघड आहे . १मांडी घालून खाली बसण्याची चाल . २ आतून बाहेर पाहाता येते पण आत कोण आहे ते दिसत नाही .स्त्रियांसाठी उत्तम . ३चार भोई ठेवणे हत्ती घोडे पाळण्यापेक्षा सोपे .पार्किँगची विवंचना कमी .४ महंत आणि मठाधिपती हे संन्यासी राजेच असत आणि यांचे पाय सतत दुखत असतात .भोईच नंतर पाय चेपत असतील .चालता येत नाही ते घोड्यावर कसले बसतात . ४वाराणसी सारख्या शहरात अरुंद बोळात उपयोगी . ५डोक्यावर सावली मिळते . ६बंगाली स्त्रिया बाहेर तोंडपण दाखवत नाहीत .धनिकांच्या बायकांना उपयोगी . ७राजे महाराजांसाठी अनेक वाहनांपैकी एक .शिवाय काही मेणे नंतर हत्तीच्या पाठीवर हौद्यासारखे ठेवता येत असतील . ८त्याकाळी या वाहानाला विशेष प्रतिष्ठासुध्दा असेल . पाहू पुढे मागे एखादा ठेवीन म्हटतो.मर्सिडीजसाठी इंकमटैक्स क्लिअरन्स लागते ना .

पथिक विश्रामालय व दिशा दर्शक पाट्या यांच्या अभावामुळे गंतव्य स्थल किती दूर याची खात्री पूर्वक माहिती व भाषांतर यासाठी वाटाडे किती कामाला येत असतील...

आत्म साधनेची जुनी वाट पुन्हा पुनरुज्जीवित करून मार्ग प्रशस्त करणाऱ्या गोएन्काजींना सादर वंदना. त्यांच्या भोईपणामुळे लाखोंच्या मशाली पेटल्या.

जगातील ५% अतिशय वाईट लोकांमुळे इतर ९५% लोकांना त्रास होतो. असाच एक रोजचा त्रास म्हणजे, लोकलमध्ये असलेल्या अपंगांच्या डब्यात बसणारी धड-धाकट माणसे, बघीतली की होतो.

सूड संयत लेखन.

संयत लिहिलं आहेस. वाचून त्रास झाला. त्या तिघा चौघांना जाब विचारायचं काम कोणीच कसं केलं नाही? भरलेला डबा असून काय उपयोग?

मनातली तळमळ संयत शब्दात मांडलीय खरी, परंतु मनापासुन वाटतयं तुम्हि आवाज उठवायला हवा होता, शेवटी समाज म्हणजे दुसरे-तिसरे कुणी नसुन आपणच आहोत.. हे मान्य अचानक प्रसंग समोर आल्यास काहि सुचत नाही बर्याचदा, पण अशा काहि प्रसंगाला सामोरी जायच्या द्रुष्टीने मानसीक तयारी करायला हवीच..

अन्याय सहन करणारा पण, अन्याय करणार्‍या इतकाच दोषी असतो नाय, नाय ! अन्याय सहन करणारा पण, अन्याय करणार्‍या इतकाच दोषी असतो... आणि तो अन्याय मूकपणे बघत राहून दुर्लक्ष करणारा किंवा केवळ हळहळ करणारा त्यापेक्षा जास्त दोषी असतो.

अशा वेळी कोणी आजारी माणसाला ढकलून देऊ शकेल असं कधी मनातही येत नाही त्यामुळे असं काही घडून गेल्यानंतर सुरुवातीला आपण थक्क होतो आणि मग भानावर येईपर्यंत ते ढकलून देणारे सुरक्षित गर्दीत मिसळून गेलेले असतात. मात्र वेळप्रसंगी स्वतः दुसर्‍याला ढकलून उतरणारा माणूस त्याच्यावर वेळ आली की लोकांकडून मात्र चांगल्या वागणुकीची अपेक्षा करतो असंही खूपदा बघायला मिळतं.

अन्यायाविरुध्द आवाज उठवायला खरच हिंम्मत लागते.

सूड यांचा फोटो नुकताच बघितला . त्यांच्या मनात असते तर ते मदत करु शकले असते (physical fitness पाहुन) हे माझे वैयक्तीक मत आहे .

मान्या आहे मुवी , कथा आहे असे वाटल्यास काय बोललो नसतो पण स्व:अनुभव वाटतोय मनुन प्रतिसाद दिला .

दुर्दैवी आहे खरेच, पण चौदात चार अशी माणसे असणारच. त्यांना नेहमी आयुष्यात गृहीतच पकडायचे. आपण एखाद्याला मदत करताना मात्र आपल्या परीने जेवढी जास्त मदत करता येईल तेवढी करावी, अमुकतमुक मदत केली कि आपल्या वाट्याची मदत झाली असे समजू नये हाच याना कॉम्पेनसेट करायचा उपाय..

आणखी कन्फ्युजन व्हायच्या आत माझे चार शब्द. शिवाजीनगर यायच्या आधीची पंधरा-वीस मिनीटं त्या मुलीची ती अवस्था बघून, ती उतरणार कशी हे टेन्शन सगळ्यांच्याच चेहर्‍यावर होतं. सगळेच सुन्न होते. प्रत्येकाला दिसत होतं आणि समजत होतं की नक्की तिचा प्रॉब्लेम काय आहे. त्यामुळे सगळे सहकार्यही करत होते आणि तिची ती अवस्था बघून तरी कोणी असं वागेल असं ध्यानी मनीसुद्धा नव्हतं. तेवढ्यात हे घडलं, गाडी बर्‍यापैकी स्लो झालेली असल्याने ते लोक निघून उतरुन गर्दीत मिसळलेसुद्धा!! प्रश्न हा होता की, डोळ्यांनी दिसतंय तिला काय होतंय ते तरी मुद्दाम हा खोटेपणा का करावा? बखोटं धरायचं म्हणाल, तर आता हातात सापडले असते आणि कोणी तसं केलं असतंच तरी परत हे लोक कोणत्या मुलीशी असं वागले नसते का? त्यांना बडवून काढल्याचं समाधान पब्लिकला मिळालं असतं, नक्कीच!! पण पुढे काय? परदु:ख शीतळ असतं, पण एवढं? यातून काय बोध द्यावा किंवा घ्यावा असं हे लिहीताना वाटलं नाही. सकाळचाच प्रकार होता त्यामुळे काही केल्या डोक्यातून जात नव्हता. बरं गोष्ट अशी होती की कुणाला सांगितली तर कोण काय अर्थ काढेल देव जाणे. कुठेतरी डोकं रिकामं करायचं होतं, सो मी मिपा वापरलं, thats it !!

प्रामाणिक उत्तर.पटले.

परदुखः अस्तित्वातच नसतं...!>>> हे थोडस पटलं . प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही ना काही दुःख असतेच . आजकाल तर रोजचा दिवस हाच संघर्षपूर्ण असतो . बघा आठवून उठल्या पासून ते रात्री सुखरूप घरी येण्यापर्यंत . पण म्हणून लगेच कोणी इतक टोकच वागू नये खरतर . कोणाला समजवायला गेल तर आले मोठे शहाणे असाही अनुभव येतो . आपण आपल्या परीने मदत करावी फार कोणाला काही समजवायला जाऊ नये . बरेचदा स्त्रियांना तर वाईट अनुभव येतात जर अस समजवायला गेल तर . बाकी तुमचा अनुभव / लेख पटला . मदत केल्याने मनाला एक प्रकारचे समाधान मिळते मला तरी . एकदा हॉस्पिटलमध्ये मी लिफ्टने खाली येत होते आणि एका पेशंटला घेऊन एक मामा ( हॉस्पिटलात काम करणारे) चालेले होते . पेशंट होते व्हीलचेअरवर वयस्कर आजोबा . त्या लिफ्टला ग्रिल चे जे दार होते ते सरकवून बाजूला केले तर ते धरून ठेवावे लागायचे . मी ते बाजूला करून ठेवले त्या दोघांना व्यवस्थित लिफ्टमध्ये जाऊ दिले तर ते दोघेही हसून थान्क्स म्हणाले .मला त्यांना थोडी मदत केली महणून बर वाटल . :) अवांतर : मी लिफ्ट का वापरली असल्या प्रश्नांना उत्तर मिळणार नाही कृपयाच .

माफ करा पण मला लेख कळाला नाही दोन वेळा वाचुनही ...

संवेदनाशून्यता नि संवेदनशीलता ह्यातील फरक अधोरेखित करणारा अनुभव. लैंगिक शिक्षण शालेय शिक्षणामध्ये अंतर्भूत करावं अशी सूचना मांडू इच्छितो. न जाणो लोकांच्या मानसिकतेत कदाचित काही फरक पडेल.

जगातील ५% अतिशय वाईट लोकांमुळे इतर ९५% लोकांना त्रास होतो. असाच एक रोजचा त्रास म्हणजे, लोकलमध्ये असलेल्या अपंगांच्या डब्यात बसणारी धड-धाकट माणसे, बघीतली की होतो.

सूड संयत लेखन.

संयत लिहिलं आहेस. वाचून त्रास झाला. त्या तिघा चौघांना जाब विचारायचं काम कोणीच कसं केलं नाही? भरलेला डबा असून काय उपयोग?

मनातली तळमळ संयत शब्दात मांडलीय खरी, परंतु मनापासुन वाटतयं तुम्हि आवाज उठवायला हवा होता, शेवटी समाज म्हणजे दुसरे-तिसरे कुणी नसुन आपणच आहोत.. हे मान्य अचानक प्रसंग समोर आल्यास काहि सुचत नाही बर्याचदा, पण अशा काहि प्रसंगाला सामोरी जायच्या द्रुष्टीने मानसीक तयारी करायला हवीच..

अन्याय सहन करणारा पण, अन्याय करणार्‍या इतकाच दोषी असतो नाय, नाय ! अन्याय सहन करणारा पण, अन्याय करणार्‍या इतकाच दोषी असतो... आणि तो अन्याय मूकपणे बघत राहून दुर्लक्ष करणारा किंवा केवळ हळहळ करणारा त्यापेक्षा जास्त दोषी असतो.

अशा वेळी कोणी आजारी माणसाला ढकलून देऊ शकेल असं कधी मनातही येत नाही त्यामुळे असं काही घडून गेल्यानंतर सुरुवातीला आपण थक्क होतो आणि मग भानावर येईपर्यंत ते ढकलून देणारे सुरक्षित गर्दीत मिसळून गेलेले असतात. मात्र वेळप्रसंगी स्वतः दुसर्‍याला ढकलून उतरणारा माणूस त्याच्यावर वेळ आली की लोकांकडून मात्र चांगल्या वागणुकीची अपेक्षा करतो असंही खूपदा बघायला मिळतं.

अन्यायाविरुध्द आवाज उठवायला खरच हिंम्मत लागते.

सूड यांचा फोटो नुकताच बघितला . त्यांच्या मनात असते तर ते मदत करु शकले असते (physical fitness पाहुन) हे माझे वैयक्तीक मत आहे .

मान्या आहे मुवी , कथा आहे असे वाटल्यास काय बोललो नसतो पण स्व:अनुभव वाटतोय मनुन प्रतिसाद दिला .

दुर्दैवी आहे खरेच, पण चौदात चार अशी माणसे असणारच. त्यांना नेहमी आयुष्यात गृहीतच पकडायचे. आपण एखाद्याला मदत करताना मात्र आपल्या परीने जेवढी जास्त मदत करता येईल तेवढी करावी, अमुकतमुक मदत केली कि आपल्या वाट्याची मदत झाली असे समजू नये हाच याना कॉम्पेनसेट करायचा उपाय..

आणखी कन्फ्युजन व्हायच्या आत माझे चार शब्द. शिवाजीनगर यायच्या आधीची पंधरा-वीस मिनीटं त्या मुलीची ती अवस्था बघून, ती उतरणार कशी हे टेन्शन सगळ्यांच्याच चेहर्‍यावर होतं. सगळेच सुन्न होते. प्रत्येकाला दिसत होतं आणि समजत होतं की नक्की तिचा प्रॉब्लेम काय आहे. त्यामुळे सगळे सहकार्यही करत होते आणि तिची ती अवस्था बघून तरी कोणी असं वागेल असं ध्यानी मनीसुद्धा नव्हतं. तेवढ्यात हे घडलं, गाडी बर्‍यापैकी स्लो झालेली असल्याने ते लोक निघून उतरुन गर्दीत मिसळलेसुद्धा!! प्रश्न हा होता की, डोळ्यांनी दिसतंय तिला काय होतंय ते तरी मुद्दाम हा खोटेपणा का करावा? बखोटं धरायचं म्हणाल, तर आता हातात सापडले असते आणि कोणी तसं केलं असतंच तरी परत हे लोक कोणत्या मुलीशी असं वागले नसते का? त्यांना बडवून काढल्याचं समाधान पब्लिकला मिळालं असतं, नक्कीच!! पण पुढे काय? परदु:ख शीतळ असतं, पण एवढं? यातून काय बोध द्यावा किंवा घ्यावा असं हे लिहीताना वाटलं नाही. सकाळचाच प्रकार होता त्यामुळे काही केल्या डोक्यातून जात नव्हता. बरं गोष्ट अशी होती की कुणाला सांगितली तर कोण काय अर्थ काढेल देव जाणे. कुठेतरी डोकं रिकामं करायचं होतं, सो मी मिपा वापरलं, thats it !!

प्रामाणिक उत्तर.पटले.

परदुखः अस्तित्वातच नसतं...!>>> हे थोडस पटलं . प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही ना काही दुःख असतेच . आजकाल तर रोजचा दिवस हाच संघर्षपूर्ण असतो . बघा आठवून उठल्या पासून ते रात्री सुखरूप घरी येण्यापर्यंत . पण म्हणून लगेच कोणी इतक टोकच वागू नये खरतर . कोणाला समजवायला गेल तर आले मोठे शहाणे असाही अनुभव येतो . आपण आपल्या परीने मदत करावी फार कोणाला काही समजवायला जाऊ नये . बरेचदा स्त्रियांना तर वाईट अनुभव येतात जर अस समजवायला गेल तर . बाकी तुमचा अनुभव / लेख पटला . मदत केल्याने मनाला एक प्रकारचे समाधान मिळते मला तरी . एकदा हॉस्पिटलमध्ये मी लिफ्टने खाली येत होते आणि एका पेशंटला घेऊन एक मामा ( हॉस्पिटलात काम करणारे) चालेले होते . पेशंट होते व्हीलचेअरवर वयस्कर आजोबा . त्या लिफ्टला ग्रिल चे जे दार होते ते सरकवून बाजूला केले तर ते धरून ठेवावे लागायचे . मी ते बाजूला करून ठेवले त्या दोघांना व्यवस्थित लिफ्टमध्ये जाऊ दिले तर ते दोघेही हसून थान्क्स म्हणाले .मला त्यांना थोडी मदत केली महणून बर वाटल . :) अवांतर : मी लिफ्ट का वापरली असल्या प्रश्नांना उत्तर मिळणार नाही कृपयाच .

माफ करा पण मला लेख कळाला नाही दोन वेळा वाचुनही ...

संवेदनाशून्यता नि संवेदनशीलता ह्यातील फरक अधोरेखित करणारा अनुभव. लैंगिक शिक्षण शालेय शिक्षणामध्ये अंतर्भूत करावं अशी सूचना मांडू इच्छितो. न जाणो लोकांच्या मानसिकतेत कदाचित काही फरक पडेल.