@तसेच खवचट मिळणार ना. >>> :-/ पुन्हा तेच! :-/ हत्ती धाग्यावर खेळतो होळी मारा त्याला एक बंदुकिची गोळी! दु..दु..हत्ती

@तसेच खवचट मिळणार ना. >>> :-/ पुन्हा तेच! :-/ हत्ती धाग्यावर खेळतो होळी मारा त्याला एक बंदुकिची गोळी! दु..दु..हत्ती

तुमचा मुद्दा बरोबर आहे पण प्रॅक्टीकल अजिबात नाही आणि म्हणूनच वास्तवाला धरून नाही. आणि जे प्रॅक्टीकल नाही त्याचे मह्त्वदेखील क्षुल्लकच असते कारण ते अस्तित्वात येणे कधीच शक्य नसते. यासंदर्भात खाली काही कारणे दिली आहेत. १. मराठी चित्रपट भारताबाहेर रीलीज होत नाहीत. २. भारतात आम्ही कधीच डाऊनलोड केलेले चित्रपट पाहत नाही. सगळे चित्रपट सिनेमागृहात जाऊनच बघतो; परवडत नाहीत म्हणून एकपडदा चित्रपटगृहात बघतो. ३. मराठी सिनेमाला शासन २५ लाखाचे अनुदान देते. कित्येक चित्रपट हे अनुदान लाटण्यासाठी आणि अमराठी चित्रपटनिर्मात्यांचा काळा पैसा पांढरा करण्यासाठीदेखील निघतात. ४. मराठी चित्रपट टॅक्स फ्री असतात. ५. चांगला चित्रपट असेल तर लोकं डोक्यावर घेतातच. मराठी चित्रपट प्रदर्शित झाल्यानंतर कितीतरी महिन्यांनी इंटरनेटवर येतात; त्यामुळे त्यांचे व्यावसायिक चक्र तोपर्यंत थांबलेले असते. उलट इंटरनेटवर आल्यानंतर चित्रपट चांगला असेल तर चित्रपटाला फायदाच होतो. ६. असंख्य मराठी चित्रपट इंटरनेटवर येण्याआधीच झोपलेले असतात. हाताच्या बोटावर मोजण्याइतके मराठी चित्रपट वितरकाला नफा कमावून देतात. बाकी सगळा कचरा वितरकांचे कंबरडे मोडतो. निर्माता हक्क विकून नफा काढून मोकळा झालेला असतो. ७. 'मंगलाष्टक वन्स मोअर' नोव्हेंबर २०१३ मध्ये प्रदर्शित झाला होता. आणि ताबडतोब आपटला कारण चित्रपट सुमार दर्जाचाच होता. आता ५ महिन्यांनंतर तसेही हा चित्रपट सिनेमागृहात असणे शक्यच नाही. त्यामुळे वितरण, टीव्ही हक्क वगैरे मधून मिळणारा पैसा निर्मात्याने कधीच कमावला आहे. ८. लोकांच्या अभिरुचीनुसार चित्रपट काढले असते तर धोधो चालले असते. तसे होतांना दिसत नाही. 'श्वास' पुण्यासारख्या ठिकाणी चालतो पण सिन्नर आणि भुसावळसारख्या ठिकाणी प्रदर्शितदेखील होत नाही. तिथल्या लोकांना असा कुठला चित्रपट आला होता हे माहितदेखील नसतं. ९. उलट अमेरिकेसारख्या आणि युरोपसारख्या ठिकाणी, परदेशात मराठी लोकं आवर्जून मराठी चित्रपट बघतात हीच खूप महत्वाची आणि लक्षात घेण्यासारखी गोष्ट आहे. चित्रपट चांगला असेल तर इंटरनेटच्या माध्यमातून निर्मात्याला अधिक पैसा कमवता येऊ शकतो. अ‍ॅमेझॉन किंवा युट्युबवर कित्येक चांगले अधिकृत इंग्रजी सिनेमे १-२ डॉलर्सला मिळतात. अशी झेप घेतली तर ते स्वागतार्हच आहे पण त्यासाठी चित्रपट त्या तोडीचे पाहिजे असतात; उगीच 'गोंद्या मारतंय तंगडं' सारख्या भिकार चित्रपटाला कुणी दमडीदेखील देणार नाही हे उघडच आहे. नेटफ्लिक्सवर किंवा इंटरनेटवर पैसे भरून कित्येक परदेशस्थ मराठी लोकं अमराठी चित्रपटांचा आनंद लुटतातच की. मराठी चित्रपटांबाबत देखील हे शक्य आहे पण त्यासाठी दर्जा हवा. निरर्थक भावना आणि पैसे हे समीकरण कधीच चालत नसते. १०. तेलुगू चित्रपटांसारखे बघण्यासारखे चित्रपट परदेशात प्रदर्शित झाले तर मराठी लोकं सिनेमागृहात जाऊन ते चित्रपट बघतील यात शंका नाही. पण दर्जा नसलेल्याने मराठी चित्रपट अजून अशी उंची गाठू शकलेला नाही. ११. कुठेही पाहिला तरी चित्रपटाचा दर्जा बदलत नाही. तो कसा आहे हे ठरवणं प्रेक्षकांच्या हातात आहे. त्यामुळे समीक्षा होणारच. चांगला असेल तर चांगला म्हणणार, वाईट असेल तर शिव्या घालणार हे वैश्विक सत्य आहे. शेवटी चित्रपट नफ्यासाठी काढला जातो; लोकांवर उपकार म्हणून नाही काढला जात. तसे असते तर 'बाबूराव ला पकडा' आणि 'लावू का लाथ' सारख्या अभिजात कलाकृती अजरामर झाल्या असत्या. १२. लोकं निर्मात्यांचा पैसा सत्कारणी लागावा आणि त्याला फायदा व्हावा म्हणून चित्रपट बघत नाहीत. आपण दूध चहा पिण्यासाठी घेतो; दूधवाल्याला पैसे मिळून त्याचं भलं व्हावं म्हणून नाही घेत. व्यवसायाची ही तत्वे मानवाच्या मूळ वृत्तीतून नैसर्गिकरीत्या आलेली असतात. इथे अव्यावहारिक तात्विक आणि भावनिक आदर्शवाद आणि अतिचिकित्सक वितंडवाद ना कधी इतिहासात चालले ना कधी भविष्यात चालतील! बाजार असाच चालतो आणि त्याच्यानुसार माल तयार करून खपवावा लागतो हे सत्य आहे आणि ते बदलवणे पोपटपंची करून जनरली दुटप्पी विचारधारेत जगणार्‍या सामान्य लोकांच्या मर्यादेतली गोष्ट नाही. मजूर कष्टकरी लोकांना श्रमाचे जास्त पैसे मिळाले पाहिजेत म्हणून चार भिंतीआड सोफ्यावर लोळत गप्पा ठोकणारे आणि नोकरांना देण्याच्या पगारात एक-एक रुपयाचा हिशेब करून त्यांच्या तोंडाला पाने पुसणारे अगणित आहेत.

तसं असेल तर प्रत्येक मराठी चित्रपटनिर्मात्याला नुसता चित्रपट काढल्याबद्दलच पारितोषिक द्यायला पाहिजे>>> द्याच तुम्ही . म्हणजे पहा, लाखो रुपये खर्चून पिक्चर काढायचे. मग आपला सुशिक्षित, सुखवस्तू मध्यमवर्ग ते चित्रपट डाऊनलोड करून 'घरातली कामं करत' पाहणार, वर किती फालतू चित्रपट होता ते इतरांना सांगणार. >>> तुम्हाला कोणी सांगितलं हो घरातली काम करतं करतच सुशिक्षित, सुखवस्तू मध्यमवर्ग चित्रपट पाहतो म्हणून ??? काही लोक तर समीक्षकी अभिनिवेशात नेटवर परिक्षणं वगैरे लिहून हजारो लोकांना त्या चित्रपटापासून 'वाचवून' निर्मात्यांचे आणखी पैसे बुडवणार. मग त्यापेक्षा जो वर्ग पैसे टाकून पिक्चर पाहतो त्याच्याच अभिरुचीचे चित्रपट काढले तर निर्मात्यांना कोण दोष देणार?>>> लिहू द्या कि हो लोकांना समिक्षकी आवेशात आणि वाचवू द्या हजारो लोकांना . त्याच हजारो लोकांचे आशीर्वाद ( दुवे ) मिळतील समिक्षकी अभिनिवेशात लिहिणार्यांना . कारण हजारो लोक रक्ताच पाणी करून पैसे कमावतात ते पैसे फालतू , पानचट , संवेदनांची गळवे (Thanks to मिपा ) गाळणाऱ्या शिनेमावर का उधळावे ? *sad* *SCRATCH*

अहो चिन्मयसाहेब, कोणाला वेळ आहे सारखे शिनेमे बघायला! ते जालावर येतात तेंव्हा काय अवस्थेत असतात हे समीरसूर यांनी सांगितलेले आहेच पण मागे एकदा मिपावर प्रेम म्हणजे प्रेम असतं या शिनेमाचे परिक्षण आल्यानंतर अनेक महिन्यांनी (बहुतेक) तो जालावर आला व त्याबद्दल आधी वाचले होते म्हणून पाहिला. त्यानंतर हाच दिव्य शिनेमा पाहिला. कुण्णाचे पैशे बुडवुन आम्ही काही करत नाहीये. आणि आम्ही लाख बुडवू पण त्यांना आपल्या पैशांची काळजी आहे ना!

किती धुरळा उडाला! बाण वर्मी लागल्याचा पुरावा!

सेम पिंच. मला पण बिल्कुल आवडला नाही. स्वप्निल जोशी ज्याम बोर मारतो. मुक्ता बर्वेमुळे कसाबसा पाहिला .एकदा अर्धा आणि पुढचा अर्धा सहा महिन्यानी. ;)

तुमचा मुद्दा बरोबर आहे पण प्रॅक्टीकल अजिबात नाही आणि म्हणूनच वास्तवाला धरून नाही. आणि जे प्रॅक्टीकल नाही त्याचे मह्त्वदेखील क्षुल्लकच असते कारण ते अस्तित्वात येणे कधीच शक्य नसते. यासंदर्भात खाली काही कारणे दिली आहेत. १. मराठी चित्रपट भारताबाहेर रीलीज होत नाहीत. २. भारतात आम्ही कधीच डाऊनलोड केलेले चित्रपट पाहत नाही. सगळे चित्रपट सिनेमागृहात जाऊनच बघतो; परवडत नाहीत म्हणून एकपडदा चित्रपटगृहात बघतो. ३. मराठी सिनेमाला शासन २५ लाखाचे अनुदान देते. कित्येक चित्रपट हे अनुदान लाटण्यासाठी आणि अमराठी चित्रपटनिर्मात्यांचा काळा पैसा पांढरा करण्यासाठीदेखील निघतात. ४. मराठी चित्रपट टॅक्स फ्री असतात. ५. चांगला चित्रपट असेल तर लोकं डोक्यावर घेतातच. मराठी चित्रपट प्रदर्शित झाल्यानंतर कितीतरी महिन्यांनी इंटरनेटवर येतात; त्यामुळे त्यांचे व्यावसायिक चक्र तोपर्यंत थांबलेले असते. उलट इंटरनेटवर आल्यानंतर चित्रपट चांगला असेल तर चित्रपटाला फायदाच होतो. ६. असंख्य मराठी चित्रपट इंटरनेटवर येण्याआधीच झोपलेले असतात. हाताच्या बोटावर मोजण्याइतके मराठी चित्रपट वितरकाला नफा कमावून देतात. बाकी सगळा कचरा वितरकांचे कंबरडे मोडतो. निर्माता हक्क विकून नफा काढून मोकळा झालेला असतो. ७. 'मंगलाष्टक वन्स मोअर' नोव्हेंबर २०१३ मध्ये प्रदर्शित झाला होता. आणि ताबडतोब आपटला कारण चित्रपट सुमार दर्जाचाच होता. आता ५ महिन्यांनंतर तसेही हा चित्रपट सिनेमागृहात असणे शक्यच नाही. त्यामुळे वितरण, टीव्ही हक्क वगैरे मधून मिळणारा पैसा निर्मात्याने कधीच कमावला आहे. ८. लोकांच्या अभिरुचीनुसार चित्रपट काढले असते तर धोधो चालले असते. तसे होतांना दिसत नाही. 'श्वास' पुण्यासारख्या ठिकाणी चालतो पण सिन्नर आणि भुसावळसारख्या ठिकाणी प्रदर्शितदेखील होत नाही. तिथल्या लोकांना असा कुठला चित्रपट आला होता हे माहितदेखील नसतं. ९. उलट अमेरिकेसारख्या आणि युरोपसारख्या ठिकाणी, परदेशात मराठी लोकं आवर्जून मराठी चित्रपट बघतात हीच खूप महत्वाची आणि लक्षात घेण्यासारखी गोष्ट आहे. चित्रपट चांगला असेल तर इंटरनेटच्या माध्यमातून निर्मात्याला अधिक पैसा कमवता येऊ शकतो. अ‍ॅमेझॉन किंवा युट्युबवर कित्येक चांगले अधिकृत इंग्रजी सिनेमे १-२ डॉलर्सला मिळतात. अशी झेप घेतली तर ते स्वागतार्हच आहे पण त्यासाठी चित्रपट त्या तोडीचे पाहिजे असतात; उगीच 'गोंद्या मारतंय तंगडं' सारख्या भिकार चित्रपटाला कुणी दमडीदेखील देणार नाही हे उघडच आहे. नेटफ्लिक्सवर किंवा इंटरनेटवर पैसे भरून कित्येक परदेशस्थ मराठी लोकं अमराठी चित्रपटांचा आनंद लुटतातच की. मराठी चित्रपटांबाबत देखील हे शक्य आहे पण त्यासाठी दर्जा हवा. निरर्थक भावना आणि पैसे हे समीकरण कधीच चालत नसते. १०. तेलुगू चित्रपटांसारखे बघण्यासारखे चित्रपट परदेशात प्रदर्शित झाले तर मराठी लोकं सिनेमागृहात जाऊन ते चित्रपट बघतील यात शंका नाही. पण दर्जा नसलेल्याने मराठी चित्रपट अजून अशी उंची गाठू शकलेला नाही. ११. कुठेही पाहिला तरी चित्रपटाचा दर्जा बदलत नाही. तो कसा आहे हे ठरवणं प्रेक्षकांच्या हातात आहे. त्यामुळे समीक्षा होणारच. चांगला असेल तर चांगला म्हणणार, वाईट असेल तर शिव्या घालणार हे वैश्विक सत्य आहे. शेवटी चित्रपट नफ्यासाठी काढला जातो; लोकांवर उपकार म्हणून नाही काढला जात. तसे असते तर 'बाबूराव ला पकडा' आणि 'लावू का लाथ' सारख्या अभिजात कलाकृती अजरामर झाल्या असत्या. १२. लोकं निर्मात्यांचा पैसा सत्कारणी लागावा आणि त्याला फायदा व्हावा म्हणून चित्रपट बघत नाहीत. आपण दूध चहा पिण्यासाठी घेतो; दूधवाल्याला पैसे मिळून त्याचं भलं व्हावं म्हणून नाही घेत. व्यवसायाची ही तत्वे मानवाच्या मूळ वृत्तीतून नैसर्गिकरीत्या आलेली असतात. इथे अव्यावहारिक तात्विक आणि भावनिक आदर्शवाद आणि अतिचिकित्सक वितंडवाद ना कधी इतिहासात चालले ना कधी भविष्यात चालतील! बाजार असाच चालतो आणि त्याच्यानुसार माल तयार करून खपवावा लागतो हे सत्य आहे आणि ते बदलवणे पोपटपंची करून जनरली दुटप्पी विचारधारेत जगणार्‍या सामान्य लोकांच्या मर्यादेतली गोष्ट नाही. मजूर कष्टकरी लोकांना श्रमाचे जास्त पैसे मिळाले पाहिजेत म्हणून चार भिंतीआड सोफ्यावर लोळत गप्पा ठोकणारे आणि नोकरांना देण्याच्या पगारात एक-एक रुपयाचा हिशेब करून त्यांच्या तोंडाला पाने पुसणारे अगणित आहेत.

तसं असेल तर प्रत्येक मराठी चित्रपटनिर्मात्याला नुसता चित्रपट काढल्याबद्दलच पारितोषिक द्यायला पाहिजे>>> द्याच तुम्ही . म्हणजे पहा, लाखो रुपये खर्चून पिक्चर काढायचे. मग आपला सुशिक्षित, सुखवस्तू मध्यमवर्ग ते चित्रपट डाऊनलोड करून 'घरातली कामं करत' पाहणार, वर किती फालतू चित्रपट होता ते इतरांना सांगणार. >>> तुम्हाला कोणी सांगितलं हो घरातली काम करतं करतच सुशिक्षित, सुखवस्तू मध्यमवर्ग चित्रपट पाहतो म्हणून ??? काही लोक तर समीक्षकी अभिनिवेशात नेटवर परिक्षणं वगैरे लिहून हजारो लोकांना त्या चित्रपटापासून 'वाचवून' निर्मात्यांचे आणखी पैसे बुडवणार. मग त्यापेक्षा जो वर्ग पैसे टाकून पिक्चर पाहतो त्याच्याच अभिरुचीचे चित्रपट काढले तर निर्मात्यांना कोण दोष देणार?>>> लिहू द्या कि हो लोकांना समिक्षकी आवेशात आणि वाचवू द्या हजारो लोकांना . त्याच हजारो लोकांचे आशीर्वाद ( दुवे ) मिळतील समिक्षकी अभिनिवेशात लिहिणार्यांना . कारण हजारो लोक रक्ताच पाणी करून पैसे कमावतात ते पैसे फालतू , पानचट , संवेदनांची गळवे (Thanks to मिपा ) गाळणाऱ्या शिनेमावर का उधळावे ? *sad* *SCRATCH*

अहो चिन्मयसाहेब, कोणाला वेळ आहे सारखे शिनेमे बघायला! ते जालावर येतात तेंव्हा काय अवस्थेत असतात हे समीरसूर यांनी सांगितलेले आहेच पण मागे एकदा मिपावर प्रेम म्हणजे प्रेम असतं या शिनेमाचे परिक्षण आल्यानंतर अनेक महिन्यांनी (बहुतेक) तो जालावर आला व त्याबद्दल आधी वाचले होते म्हणून पाहिला. त्यानंतर हाच दिव्य शिनेमा पाहिला. कुण्णाचे पैशे बुडवुन आम्ही काही करत नाहीये. आणि आम्ही लाख बुडवू पण त्यांना आपल्या पैशांची काळजी आहे ना!

किती धुरळा उडाला! बाण वर्मी लागल्याचा पुरावा!