जालरंग प्रकाशनाच्या दिवाळी अंकासाठी साहित्य पाठवा !!!

लेखनप्रकार
मंडळी आता आपल्याला वेध लागलेत दिवाळी अंकाचे. जालरंग प्रकाशनातर्फे आपणही दिवाळीचे स्वागत साहित्याच्या निरनिराळ्या प्रकारांनी करूया. आपण नवोदित असाल किंवा अनुभवी, आम्ही सगळ्यांना सामावून घेतो. तेव्हा चला,उठा आणि सज्ज व्हा आता. आपल्या दिवाळी अंकासाठी कोणताही एक विशिष्ट असा विषय नाहीये.

अस्तित्व दान केले

लेखनविषय:
अस्तित्व दान केले


असणेच आज माझे, नसण्यासमान केले
माझ्याच सावलीने अस्तित्व दान केले

मस्तीत टाकलेल्या, एकाच पावलाने
पावित्र्य आज माझे, दोलायमान केले

हळवा नकोस होऊ, अश्रू मला म्हणाले
संतप्त हुंदक्यांनी, माझे निदान केले

चंचूप्रवेश ज्यांचा हळुवार पावलांनी
त्या शुभ्र कावळ्यांनी उद्ध्वस्त रान केले

वाचाळ वल्गनांना वैतागलो पुरेसा
कानास वेधणारे, रस्ते किमान केले

इवल्या जगात माझ्या, मी रांगतो अजूनी

फ्रायडे टाईमपास

लेखनविषय:
कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी एक बेहद्द नाममात्र घोडा पाठीवरती जीन मखमली पायी रुपेरी तोडा म्हणे कुणासाठी, कुणासाठी, कशासाठी, कुठवर इमानाने जन्मभर रेटायचा ऐसा गाडा ? कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी भव्य हिमालय तुमचा अमुचा ज्याच्या छातीचा फोडुनिया कोट , गुलाम केले गेले जयाने लोक तीस कोट. बोलेना तो खळ मैंद म्हणती बळकट धश्चोट कर्मठ जो प्राणी तो पोंचट. कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी गणपत वाणी बिडी पिताना चावायाचा जो नुसतिच काडी नाही खर्चिली कवडी दमडी नाहि वेचिला दाम श्रीराम जयराम जयजय राम. कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी षंढ सारी लेकरे लेकरे उदंड जाली अरुण उगवला पहाट झाली झाले मोकळे आकाश आकाश झाले थेन्गने अन चानदन्या झ

क्षण एक पुरे जगण्यास खरा

लेखनविषय:
क्षण एक पुरे जगण्यास खरा जगणे कसले शतवर्ष नरा? क्षण एक पुरे जगण्यास खरा लपवून व्यथा रडतोय मनी दिसतोच सदा मुखडा हसरा जगणेच नको असले तसले परसात पडून जणू कचरा मरणास इथे नच घाबरतो असते जगणेच कठीण जरा श्रमतो, दमतो, शिणतो पुरता परिहार जणू जुळता नजरा दिसतात इथे जन सज्जन हे अपुलाच स्वभाव नसेल बरा रुळताच मनी भलतेसलते पुसतात कशास हवा नवरा वरदान मिळो "अभया"त जगा दररोज घरात जणू दसरा                    - गंगाधर मुटे ---------------------------------- वृत्त :तोटक

विदुषक

लेखनविषय:
बदल होतोय कित्येक दशक होत आहे अनुभवांचे लेणे आता विदुषक होत आहे. कळले हे कि "काळाचा महिमा अगाध", मद्याचा प्यालाही मानाचा चषक होत आहे आंधळ्या राजाची ही आंधळी प्रजा आहे चक्क मुकाही इथे उदघोषक होत आहे तिला हि सवय अन त्याला सवय आहे नजरेने ठार करणे बेलाशक होत आहे नम्र मांजरी माना झुकवत आहे आता घंटा गळ्यात बांधणारा मुषक होत आहे

राखेमधे लोळतो मी (हजल)

लेखनविषय:
काव्यरस
राखेमधे लोळतो मी (हजल) मलिंदा मिळावा असे भाकतो मी जगावेगळे मागणे मागतो मी कशाला गडे रोज येतेस स्वप्नी? असा काय आमिर तुला वाटतो मी? जसे गुंग व्हावे नशीले पिताना तुला पाहताना तसा झिंगतो मी मला नेमक्या टाळती अप्सरा त्या बहूतेक त्यांना कवी भासतो मी! दिलेली फुले तू जमा खूप झाली अता गूळ, साखर, डबा शोधतो मी करा बंद कानात आकाशवाणी अरे मच्छरांनो बघा पेंगतो मी समाजात चर्चेमधे राहण्याला अभय मस्त राखेमधे लोळतो मी                          गंगाधर मुटे -----------------------

क्रांती -- काही असे काही तसे ,,, पुन्हा पुन्हा जगावेसे

हल्ली असे क्षण फार कमी येतात आपल्या आयुष्यात की जे पुन्हा पुन्हा जगावे वाटतात, म्हणजे मागच्या पिढितल्यांना त्यांचे सगळं आयुष्य पुन्हा जगावसं वाटत असेल असं नाही, पण म्हणुनच हा लेखनप्रपंच तायडीच्या म्हणजे क्रांतीच्या जीवनातल्या अनेकोत्तम सुखी क्षणांपैकी काही क्षण पुन्हा जगवण्यासाठी.(अशी जड जड वाक्यं सुरुवातीला टाकली म्हणजे आता उशिर झाल्याबद्दल शिव्या नको खायला). मा.

वादळाची जात अण्णा

लेखनविषय:
लेखनप्रकार
अण्णा हजारे
वादळाची जात अण्णा माणसे खंबीरतेने, टाकतेया कात अण्णा इंडियाला भावला हा, एक झंझावात अण्णा धर्म सत्तेचा कळेना, का असा सोकावलेला? भ्रष्ट नेते मोकळे अन, कोठडीच्या आत अण्णा भ्रष्ट आचारास सत्ता, मुख्य झाला स्रोत आहे घाव घाला केंद्रस्थानी, एकदा द्या मात अण्णा एक आशेचा

आमची बी एक

लेखनविषय:
आमची प्रेरणा : ही भयभीषण कविता कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर विसर षंढ-गंध आता , जाळुनीया राख कर वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर.. कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर टांगण्या वेशीवरी तव लक्तरे सारे पुढे चिंधड्या तव "कव्वितेच्या" फ़ाडती शेंबडी मुले ना कुणी तुज तारीफेला , तू अपेक्षा लाख कर!! कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर कोण झोपे, काय झाले, ना इथे पडले कुणा "भीक नाही , काव्य आवर" बाकी कुणी काही म्हणा "जळ्ळीं मेली लक्षणे ती, हे रसीका तूच मर!"

माझी ललाटरेषा

लेखनविषय:
माझी ललाटरेषा धुंदीत वैभवाच्या, मस्तीत चूर झाली माझी ललाटरेषा, मजला फितूर झाली तब्बेत माणसाची, आहे जटील कोडे जी काल भ्याड होती, ती आज शूर झाली ते वीर स्वाभिमानी, जे झुंजले रणाला औलाद आज त्यांची, का "जी हुजूर" झाली? घे घट्ट आवळूनी, करपाश रेशमाचे भासे असे जसे की, दमछाक दूर झाली घे हा 'अभय' पुरावा, त्यांच्या परिश्रमाचा ती माणसेच होती, जी कोहिनूर झाली                                  गंगाधर मुटे ------------------------------------------
Subscribe to गझल