गझल

माझेच घर टाळून नभातून मेघ निघाले होते माझ्या दु:खाने माझे अंगण कधीच न्हाले होते मी कोरडवाहू मातीमध्ये बाग फुलवला हसरा तू फुले वेचता केवळ काटे मला मिळाले होते क्षण एक जरासा थांब जीवना तुला न्याहळू दे ना पाऊल तुझे अन माझे सोबत कधी न आले होते मी डोक्यावरती छप्पर येण्यासाठी धडपड केली अन पायाखाली जमीन येता सर्व उडाले होते आयुष्य असावे कसे मला ही जाणिव झाली जेव्हा तोपर्यंत 'जीतू' जीवन माझे जगून झाले होते ....रसप.... १० जून २०१२ http://www.ranjeetparadkar.com/2012/06/blog-post_10.html

------------१-------------------- बालकाच्या शुष्क गाली तू लळा शोधून ये जन्मता त्या टाकणार्‍या तू खळा शोधून ये जीवनाची द्वाड रेती निसटली हातातुनी सोडुनी गेला तुला त्या तू पळा शोधून ये जीवनाचा अर्थ पाणी सांगती जन सारखे बुडविली नौका तुझी त्या तू जळा शोधून ये कर्म करता कर्म करणे आणि जा विसरूनिया बोलते गीता तरीही तू फळा शोधून ये बंध होते प्रीतिचे अन स्वार्थ नव्हता कोणता आपल्याला जोडणार्‍या तू बळा शोधून ये --------------२------------------------ प्रेम म्हणजे काय मजला सांगते नसणे तुझे जाणवे हर एक श्वासा अंतरी असणे तुझे रातराणीच्या फुलांच्या गंधभरल्या तारका पौर्णिमेच्या चांदव्यासम त्यामधे बसणे

चूल आणि मूल सोडुन ती उडाली स्वामिनी राघवामागून सीता लालुपाठी राबडी जीवनाच्या रंगमंची खेळ रंगे रोजचा तीसर्‍या अंकाअखेरी होइ काया नागडी काव्य नाही सूर नाही गान आहे बेसुरे ताल नाही भावते पण आज कोलावेरि डी ढाळ आसू बोलतो तू भार होण्या मोकळा आठवांची अंतरीची रांग आहे लांबडी बाळ दे चाहूल पोटी स्वप्न नेत्री दाटले गोजिर्‍या पोरीस आता गोजिरी गं टोपडी