गझल

तुला पाहिले मी बाकि काही पाहिले ना, आयुष्य पुष्प फक्त!, अन्य काही वाहिले ना. उध्वस्त झाले गाव, मला काय त्याचे, मी विचारले कि, माझे घर राहिले ना? तुच्छ वाटे मजला दुःख कोणतेही, फसवे वचन तुझे ते सांग साहिले ना. जे पाहिले होते मी तुझ्या संगतीने, ते विश्व चांदण्यांचे अद्याप पाहिले ना.

स्वप्नांच्या सुंदर वाटेवर ,मी धडपडतो आहे, समईची येते याद, अंधार वाढतो आहे. मोत्यांना मानेवरच्या, शेवटी पाहिले होते, शुभ्रधवल तो मोती, नयनात दाटतो आहे. तुटलेल्या त्या नात्यांना मी किड लावली होती, इतुकी की माझ्या मी, मनात सडतो आहे. माहित नाही मजला गाडलो किती मी आहे घावात क्षणाच्या येथे, मी अजुन सापडतो आहे.

गात येथे तू उगा का थांबलेला वाहवा तो करुन मारा पेंगलेला ! जाउ दे त्याला किती उंचावरीही - दोर आम्ही नीट त्याचा कापलेला तोंड भरुनी मानलेला जो सलोखा पाठ फिरताना गळा का दाबलेला ?

तो पूर पावसाचा डोळ्यांत साठलेला प्रेमात भंगता मी डोळ्यांत दाटलेला |१| आकाश भार झेले लाखो पतंग उडता माझा पतंग दिसतो तो खूप फाटलेला |२| लाभात खूप आता व्यवहार येथ झाले व्यवहार नेमका का माझाच घाटलेला |३| माझ्या मनांत घुसले तव वार पापण्यांचे जखमी कसा ग सांगू आनंद वाटलेला |४| रस्ते अनेक दिसती ओसाड चालता मी वाटयास मात्र माझ्या गर्दी झपाटलेला |५|

नियतीच्या सहस्त्रभुजांत अजस्त्र विक्राळ जोर आहे विधीलिखितावर अटळपणाची उमटलेली मोहोर आहे टेबलाशी, खुर्चीत एकेक खिडकीशी बसला चोर आहे उपोषणांवर वांझपणाची उमटलेली मोहोर आहे आग्रा कधी अमृतसर कधी मोहाली कधी लाहोर आहे मूक थडग्यांवर अहिंसेची उमटलेली मोहोर आहे जन्मानंतर तोडती नाळ जणू कापलेला दोर आहे अंतापर्यंतच्या भटकण्यावर उमटलेली मोहोर आहे भरल्या पोटी गातो गाणे निरंजन भाव विभोर आहे झगड्यावरती रोज लाखोंच्या उमटलेली मोहोर आहे

अबोल प्रीत, उमलतेय पाकळी हळू हळू कि नेत्र सांगती कथाच आपुली हळू हळू?? हृदय भरून वाहती, तुझेच स्पंद अंतरी भरेल का मनातली हि पोकळी हळू हळू?? सुरेल मारवा तुझाच भारला इथे तिथे तुझाच पूरिया घुमेल राऊळी हळू हळू तनूवरी शहारला जसा तुझाच स्पर्श रे उधाणले उरांत श्वास वादळी हळू हळू तुझाच गंध घेउनी, खुलेल कंप लाजरा भिजेल देह कस्तुरीत ...मखमली हळू हळू कधी सरीत अन कधी तुझ्या उन्हांत नाहते पहा तुझीच घेरतेय सावली हळू हळू.. - प्राजु