तो पूर पावसाचा डोळ्यांत साठलेला प्रेमात भंगता मी डोळ्यांत दाटलेला |१| आकाश भार झेले लाखो पतंग उडता माझा पतंग दिसतो तो खूप फाटलेला |२| लाभात खूप आता व्यवहार येथ झाले व्यवहार नेमका का माझाच घाटलेला |३| माझ्या मनांत घुसले तव वार पापण्यांचे जखमी कसा ग सांगू आनंद वाटलेला |४| रस्ते अनेक दिसती ओसाड चालता मी वाटयास मात्र माझ्या गर्दी झपाटलेला |५|

नियतीच्या सहस्त्रभुजांत अजस्त्र विक्राळ जोर आहे विधीलिखितावर अटळपणाची उमटलेली मोहोर आहे टेबलाशी, खुर्चीत एकेक खिडकीशी बसला चोर आहे उपोषणांवर वांझपणाची उमटलेली मोहोर आहे आग्रा कधी अमृतसर कधी मोहाली कधी लाहोर आहे मूक थडग्यांवर अहिंसेची उमटलेली मोहोर आहे जन्मानंतर तोडती नाळ जणू कापलेला दोर आहे अंतापर्यंतच्या भटकण्यावर उमटलेली मोहोर आहे भरल्या पोटी गातो गाणे निरंजन भाव विभोर आहे झगड्यावरती रोज लाखोंच्या उमटलेली मोहोर आहे

अबोल प्रीत, उमलतेय पाकळी हळू हळू कि नेत्र सांगती कथाच आपुली हळू हळू?? हृदय भरून वाहती, तुझेच स्पंद अंतरी भरेल का मनातली हि पोकळी हळू हळू?? सुरेल मारवा तुझाच भारला इथे तिथे तुझाच पूरिया घुमेल राऊळी हळू हळू तनूवरी शहारला जसा तुझाच स्पर्श रे उधाणले उरांत श्वास वादळी हळू हळू तुझाच गंध घेउनी, खुलेल कंप लाजरा भिजेल देह कस्तुरीत ...मखमली हळू हळू कधी सरीत अन कधी तुझ्या उन्हांत नाहते पहा तुझीच घेरतेय सावली हळू हळू.. - प्राजु

लोक्स चारोळीचे धागे बनवताहेत. म्हटले आपण पण न लाजता (कोण हसतोय रे तो? आहे. आहे मला थोडीशी का होईना लाज) जे काही आहे ते प्रकाशावे. वादसंवाद करताना निर्मिती झालेली आहे त्यामुळे श्रेय अर्थातच मला नाहीये. प्रस्तावना पुरे झाली. तर सादर आहे माझे शेरोशायरीतले पहिले अपत्य. घाव तो होता जुना पण वर्मी नव्याने लागला पुसटल्या जखमांना जणू आज स्पर्श कुणाचा जाहला आली अशी कळ उरी, आली उरी कळ अशी जणू अंत मी स्वतःचा, आज जवळ पाहिला

अताशा असे हे मला काय होते जराशा दुखाने नशा भंग होते रिचवूनी आलो सागर नशेचे पाहून थेंबही मन दंग होते पाश रेशमी भोगले नित्य जरी शरशय्याची अंति संग होते शुभ्र चंदेरी वस्त्रावरी ह्या फ़रफ़ाटलेले कृष्ण रंग होते शिखर दिसताची कळले मला की मिळविले मी ते, यशही सवंग होते अताशा असे हे मला काय होते येई अरुण परी मन निसंग होते

काळीज माझे गुंतले अन भोवला वेडेपणा 'शहरात या तू एकटा!' म्हणला मला वेडेपणा रात्री कुणी हाकारले ओळख मला ना लागली मी बोललो 'तू कोण रे?' तो बोलला ' वेडेपणा!' एकांत हा दःखी करे वणवण जिवाची ना टळे आम्ही पुरे कंटाळलो कंटाळला वेडेपणा माझ्या रथाला हाकता तू सोबती तू सारथी ना माहिती आहेस तू माझ्यातला - वेडेपणा! साकी विचारे सारखी 'आहेस का रे तू सुखी?' ओलावल्या दुःखातुनी मी कोरला वेडेपणा स्वप्नात माझ्या सारखा तो चंद्र येतो एकटा माझ्या परी त्याच्या जगी आकारला वेडेपणा - स्वानंद प्रेरणा: http://www.youtube.com/watch?v=qH5q-v8tvF4

एक छोट्या बहरातली गझल लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे. बघा आवडते का -- लिहू नवी गझल जरा व्यथे अजून सल जरा भ्रमात या खुशाल मी खर्‍यास दे बगल जरा असेच टाळ नेहमी अशीच घे दखल जरा मना कधी कळेल का तुला तुझाच कल जरा नवीन स्वप्न पाहु दे हवा तुला बदल जरा असेल ध्रुव एकटा मलाहि ये ढकल जरा..!

देऊ नको मला तू नावे अनोळखी का रोज मी स्वतःला व्हावे अनोळखी? मी त्यागिले सुखाने सन्मित्र सोयरे मागून सावली का धावे अनोळखी? गर्दीत ओळखीचे कित्येक चेहरे त्यातून नेमका का भावे 'अनोळखी'? या रोजच्याच वाटा मी चालतो तरी वाटेत लागणारी गावे अनोळखी वैशाख तापलेला वणवा उरी जळे ओठात गीत ओले यावे अनोळखी - स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com

मैफील आज जमली , पण रंग नाहि भरला नादात मी तिच्या-तो कोठेतरी विसरला ! मी देवळात दमलो देवीस शोधताना माता घरात दिसली दारात जीव हसला ! शोधीत कस्तुरीच्या गंधास दूर फिरलो - शेजारधर्म नाते जपण्यात तो मिसळला ! पाऊस पाहण्या मी दारी उभा जरासा ; गळक्या छतातुनी तो पाठीवरी बरसला ! पाठीत वार केला तो मित्र मीच जपला वैरी समोरुनी का जाता उगाच हसला ?