गझल

लोक्स चारोळीचे धागे बनवताहेत. म्हटले आपण पण न लाजता (कोण हसतोय रे तो? आहे. आहे मला थोडीशी का होईना लाज) जे काही आहे ते प्रकाशावे. वादसंवाद करताना निर्मिती झालेली आहे त्यामुळे श्रेय अर्थातच मला नाहीये. प्रस्तावना पुरे झाली. तर सादर आहे माझे शेरोशायरीतले पहिले अपत्य. घाव तो होता जुना पण वर्मी नव्याने लागला पुसटल्या जखमांना जणू आज स्पर्श कुणाचा जाहला आली अशी कळ उरी, आली उरी कळ अशी जणू अंत मी स्वतःचा, आज जवळ पाहिला

अताशा असे हे मला काय होते जराशा दुखाने नशा भंग होते रिचवूनी आलो सागर नशेचे पाहून थेंबही मन दंग होते पाश रेशमी भोगले नित्य जरी शरशय्याची अंति संग होते शुभ्र चंदेरी वस्त्रावरी ह्या फ़रफ़ाटलेले कृष्ण रंग होते शिखर दिसताची कळले मला की मिळविले मी ते, यशही सवंग होते अताशा असे हे मला काय होते येई अरुण परी मन निसंग होते

काळीज माझे गुंतले अन भोवला वेडेपणा 'शहरात या तू एकटा!' म्हणला मला वेडेपणा रात्री कुणी हाकारले ओळख मला ना लागली मी बोललो 'तू कोण रे?' तो बोलला ' वेडेपणा!' एकांत हा दःखी करे वणवण जिवाची ना टळे आम्ही पुरे कंटाळलो कंटाळला वेडेपणा माझ्या रथाला हाकता तू सोबती तू सारथी ना माहिती आहेस तू माझ्यातला - वेडेपणा! साकी विचारे सारखी 'आहेस का रे तू सुखी?' ओलावल्या दुःखातुनी मी कोरला वेडेपणा स्वप्नात माझ्या सारखा तो चंद्र येतो एकटा माझ्या परी त्याच्या जगी आकारला वेडेपणा - स्वानंद प्रेरणा: http://www.youtube.com/watch?v=qH5q-v8tvF4

एक छोट्या बहरातली गझल लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे. बघा आवडते का -- लिहू नवी गझल जरा व्यथे अजून सल जरा भ्रमात या खुशाल मी खर्‍यास दे बगल जरा असेच टाळ नेहमी अशीच घे दखल जरा मना कधी कळेल का तुला तुझाच कल जरा नवीन स्वप्न पाहु दे हवा तुला बदल जरा असेल ध्रुव एकटा मलाहि ये ढकल जरा..!

देऊ नको मला तू नावे अनोळखी का रोज मी स्वतःला व्हावे अनोळखी? मी त्यागिले सुखाने सन्मित्र सोयरे मागून सावली का धावे अनोळखी? गर्दीत ओळखीचे कित्येक चेहरे त्यातून नेमका का भावे 'अनोळखी'? या रोजच्याच वाटा मी चालतो तरी वाटेत लागणारी गावे अनोळखी वैशाख तापलेला वणवा उरी जळे ओठात गीत ओले यावे अनोळखी - स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com

मैफील आज जमली , पण रंग नाहि भरला नादात मी तिच्या-तो कोठेतरी विसरला ! मी देवळात दमलो देवीस शोधताना माता घरात दिसली दारात जीव हसला ! शोधीत कस्तुरीच्या गंधास दूर फिरलो - शेजारधर्म नाते जपण्यात तो मिसळला ! पाऊस पाहण्या मी दारी उभा जरासा ; गळक्या छतातुनी तो पाठीवरी बरसला ! पाठीत वार केला तो मित्र मीच जपला वैरी समोरुनी का जाता उगाच हसला ?

कुठे लुप्त झाले फुले-भीम-बापू? किती ज्येष्ठ आहे, किती श्रेष्ठ आहे, किती सभ्य आहेत ही माणसे परी माणसासारखी वागताहे, असे चित्र नाही दिसे फारसे कधी भाट होई सख्या चेहर्‍यांची, कधी घोटती लाळ द्रव्यापुढे खरे रूप दावी असे धैर्य नाही, किती भ्रष्ट झालेत हे आरसे? "घराणे" उभे राहिले गावगावी, कुठे लोकशाहीस नेतो अम्ही? सग्यासोयर्‍यांचे अता राज्य आले, पदे भोगण्याला नवी वारसे जरा गंध नाही मुळी झोपडीला, नव्या इंडियाच्या युगाचा नव्या कुठे लुप्त झाले फुले-भीम-बापू, मिटवले कुणी पावलांचे ठसे? कुणी एक वेडा म्हणे जागवावी, अभय झोपलेली इथे माणसे परी घेतले सोंग ज्याने निजेचे, कळेना तया जागवावे कस

भिजलो उन्हात इतका .... पावसात वाळलो नाही ... मेलो पुन्हा पुन्हा इतका ..... जगण्यास भाळलो नाही ... पिकलो कधीच नव्हतो .... गळलो कसे कळले नाही ... पेटलो कधीच नव्हतो.... जळलो कसे कळले नाही ... खेळलोच नाही कधी .... हरलो कसे कळले नाही ... विसरली नव्हतीस कधी .... स्मरलो कसे कळले नाही ... आणले उसने अवसान .... गळले कसे कळले नाही ... दुख्खास ह्या सलत्या ... गिळले कसे कळले नाही .... होतो स्वप्नवत निद्रेत .... जागलो कसे कळले नाही .... होतीस तू माझा श्वास .... अजून जगलो कसे कळले नाही .... होतीस तू माझा श्वास .... अजून जगलो कसे कळले नाही ....

ही गझल माझी नाही.. पण आज कोण जाणे खूप आठवते आहे... आशुतोषदादा जगणे तुझ्या कडुन शिकावे.. त्या दिवसातली ती प्यास आज जीव कासावीस करून जाते आहे. सगळी गझल आता आठवत नाहि.. तरिही.. ------------------------------------------------------------------------------ हे खुदा मुझको बता, येह जिंदगी क्या राज ही ? आजतक वोह हमसे, हम उनसे नाराज है कर तलब यु जाम-ए-उल्फत कौन पिता है यहा ? अश्क पी पी कर बहकना येह मेरा अंदाज है.. ------------------------------------------------------------------------------ अशीच अजुन एक... कवी आज आठवत नाही..

मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित. (चालः चल री सजनी अब क्या सोचे) लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे लिही रे... जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे...