गझल | मिसळपाव

वाट तुझी पाहात आज असा काय बसलो मी बोलविले त्याने मज अन जाणेच विसरलो मी तु जाताच अंधार अन दिवा शोधत बसलो मी शोधता-शोधता मग असा उजेड विसरलो मी तुलाच विसरण्यास आज पिण्यास बसलो मी प्यायलो असा आज अन दर्याच विसरलो मी तुझ्या आठवणीं संगे आज बोलत बसलो मी तु येताच समोर मग बोलायचेच विसरलो मी आज होतो न सोबत असा एकटाच बसलो मी सवय जडली अशी मग सोबतच विसरलो मी

रफीसाहेबांची अनेक गैरफिल्मी गाणी आपल्याला माहीत आहेत, असतील. त्याची मजा काही औरच आहे. मुख्य म्हणजे कमीत कमी संगीत व ह्रदयाला भिडणारा त्या गाण्यांचा अर्थ आणि सरळ ह्रदयात एखादी सुरी उतरावी तसा मनाला भिडणारा साहेबांचा आवाज...... त्यातच त्या गाण्यात भावनांची तडफड असेल तर ते गाणे खरच ह्रदय कापत जाते.

जरी वाटेल माझे बोलणे खोटे तुला हृदय माझे कधी नव्हते दिले उसने तुला मनाशी रोजची हितगूज होती चालली तुझ्याशी बोललो मी वाटले होते तुला जगाशी भांडल्याने आपले होते हसे जगालाही मजा येते जशी येते तुला जसा हा चंद्र आकाशी बदलतो वागणे तसे आकाश त्या बदल्यात बोलवते तुला ? महागाई किती प्रेमातही बघ वाढली तरी स्वस्तात माझा भरवसा आहे तुला मला तू सोडले आहेस नाही खंत ही दिले आहे जगाशी बांधुनी नाते तुला मला सर्वांपुढे तू टाळते आहेस; पण... मला माहीत आहे कोण आवडते तुला

कापल्या गेल्यांवरी तर मदार होती तोतयांची, फक्त शस्त्रे दुधार होती समजले नाही मने करपली कशाने ? सूर्य होता माजला की दुपार होती.... नाचली होतीस तू थयथया कशाला ? हाक प्रेमाची जराशी... चिकार होती उतरली ज्यांच्या मनातुन कधीच नाती माणसांची त्या वयेही उतार होती 'जीवही देईन प्रेमात आज माझा' मी म्हणालो फक्त, ...पण ती तयार होती तापल्यावरी उरे आर्द्रता कशाने ? साधनेला वेदनेची किनार होती

दु:ख आता फार झाले स्वप्नही लाचार झाले दु:ख आता फार झाले झोपलेले ते निखारे जाग येता गार झाले झुंजण्याची वेळ येता शौर्य-धैर्य बिमार झाले झुंजणारे वीर खंदे आरशांचे हार झाले खेळ येथे माकडांचे या भुईला भार झाले पान कोरे अक्षरांना सांगते आचार झाले बांधलेली भोवताली भिंत होती दार झाले उत्तरांना पेलताना प्रश्नही बेजार झाले “अभय”तेच्या ’त्या’ नशेचे बंद आता बार झाले ...............गंगाधर मुटे...........

मित्रानो आपण ज्याना अगदी क्षुल्लक मानत असतो ते खरेतर खूप काही करत असतात. त्यांचे कर्तृत्व वादातीत असते. त्यांचे आपण त्यांचेकडे नीट पहात नाही. मूर्ती लहान पण कीर्ति महान असेच म्हणावं लागेल यांचे कर्तृत्व पाहून.

नाना पाटेकरसारख्या बुलन्द अभिनेत्याला सुद्धा याची दखल घ्यावी लागली. आणि एखादा क्षुद्र जीव प्रबळ माणसाला सुद्धा हिजडा बनवतो असे म्हणावे लागले.

भीमराव पांचाळे नावाचा सुरांचा जादूगार कुवेतमधे येऊन गेला आणि आम्हा कुवेतकरांना त्यांच्या सुरांच्या इंद्रजालात पार अडकवून गेला. त्या जाळ्यातून बाहेर पडण्याचा मार्गच दिसत नाहीये. खरं तर त्यातून बाहेर यावंसंच वाटत नाहीये. त्यांनी त्याच्या साधेपणाने आम्हाला कायमचं आपलंसं करुन टाकलंय. त्यांच्या सुरांच्या प्रेमात अगदी आकंठ बुडवून टाकलंय. संक्रांतीच्या कार्यक्रमासाठी गजलनवाज भीमराव पांचाळे आणि त्यांचे सहकारी डॉ.देवेंद्र यादव आणि जगदीश मेस्त्री कुवेतमधे आले आणि चार दिवस आम्हा सगळ्यांना त्यांचा मंतरलेला सहवास लाभला. २० जानेवारीची २०११ ची सकाळ.

खरा कायदयाने मला फास होता कुठे न्याय ? तो फक्त आभास होता तराजू कधी पावला सांग त्यांना ? उभा जन्म ज्यांचा शिळा घास होता लुबाडून खाती सदा तूप-रोटी गुन्हेगार तेथेच हमखास होता अरे ! कायद्या काय देऊ पुरावे ? दलालीत वाटा तुझा खास होता तुझ्या चोर-वाटां मुळे न्याय मेला फरारी च आरोपि सर्रास होता अशा कायद्याला कुणी भीक घाला ? स्वतः न्याय केला ! सुरा पास होता

काव्यरस

रौद्ररस

नेते नरमले मोठे गरजले छोटे बरसले रेती वाहतच गोटे अडकले मते पाहताच नेते नरमले ललना पाहून कपडे शरमले चकवेही आज रस्ता भटकले शिपाई मजेत कैदी सटकले बिल्डर म्हणताच मंत्री दचकले काजवे रात्री अभय चकाकले गंगाधर मुटे =============

Subscribe to गझल

वाट तुझी पाहात

कोचिंग क्लासेस

वो सांस हूं जो लबोंपे.....

जरी वाटेल माझे बोलणे (गझल)

तोतयांची, फक्त...

दु:ख आता फार झाले

डास ढेकुण झुरळ

मंतरलेले चार दिवस - भीमराव पांचाळेंसोबत !

शिळा घास होता

नेते नरमले