न्यूनगंडा शिवाय दुसरे काहिहि नाहि.

नोकर्या हा शब्द नोकर्‍या असा लिहावा... शिफ्ट `आर' दाबताच र्‍ हे मिळते. मग अक्षर जोडा. उदा. तर्‍हा, वार्‍याने... चांगले विचार वाचताना `खडे' सोसेनात...

अतिशय सुरेख लेख! आत्मपरिक्षण करायला लावणारा, विचार करायला लावणारा! भोचकगुरुजींना मनापासून धन्यवाद... तात्या.

पाहिजे. सडेतोड आणि पूर्णपणे पूर्वग्रहमुक्त लेख. झकास. शुभेच्छा. अर्धवटराव आचरटाचार्य, सुधीर कांदळकर.

परेड मनसे (मंचसे) गुजरेगी | असे शिरोमणी (सेरिमोनियल) परेडमध्ये आज्ञावली असे. असो. हित लोक काय म्हंत्यात ते पघा. प्रकाश घाटपांडे

तुम्ही हा लेख लिहण्यमागचा उद्देश एक नवीन लेख लिहुन स्पष्ट करावा म्हणजे सर्वांना तुम्हाला समजुन घेता येईल *******चुकीचा समजला गेलेला,मानुसघान्या अणि एक केले से भी अकेला असा..........*****

सद्यपरिस्थितीचा त्रयस्थपणे घेतलेला आणि सुयोग्य शब्दांत मांडलेला आढावा.. लेख आवडला!! खरंच विचार करण्यास लावणारा लेख! -- मेघवेडा! भय इथले संपत नाही, मज तुझी आठवण येते मी संध्याकाळी गातो, तू मला शिकवीली गीते..!

मुंबईत उत्तर भारतीय लोकांविरूद्ध ज्या पद्धतीने महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेने आंदोलन छेडले ते पाहता, परप्रांतीयांना विरोधापेक्षा मराठी माणसाचा न्यूनगंडच जास्त दिसून आला. किंबहूना न्यूनगंडातूनच हे आंदोलन उभारले गेले असे वाटते. मराठी लोकांची प्रगती ही परप्रांतींयांच्या विरोधाच्या पायावर अवलंबून आहे, की स्वतःच्या कर्तृत्वावर हेच अजून नेत्यांना समजले नाही, असे वाटते. मुंबईत जे काहि घडले वा घडतेय त्याला बरेच आयाम आहेत. जे काही घडतेय किंवा राज ठाकरे जे करत आहेत ते बरेच आधी व्ह्यायला पाहिजे होते अशी इथल्या स्थानिक मराठी माणसाची भावना आहे.न्युनगंड वगैरे विधान पटत नाहि. मुंबईमध्ये परप्रांतीय टॅक्सीवाले, चणे-फुटाणेवाले, भेळवाले भाजी विकणारे असे आहेत. या मंडळींनी मराठी मंडळींचा कोणता हक्क हिरावून घेतला? मुळात हे व्यवसाय करण्यासाठी परप्रांतीय येण्यापूर्वी मराठी माणसाला पुरेशी संधी होती. पण रस्त्यावर येऊन काही विकण्याची लाज आणि आळशीपणा हाच स्वभाव असेल तर प्रत्यक्ष परमेश्वर खाली उतरला तरी मराठी माणसाची प्रगती होणार नाही. मुंबईतला हा 'व्हॅक्युम' परप्रांतीयांनी ओळखला आणि तो भरून काढला. कारण मुंबईत तो जेवढे कमावतो तेवढेही कमाविण्याची संधी त्यांच्या स्वतःच्या राज्यात त्यांना मिळत नाही. अतिशय हास्यास्पद विधान. समजा ह्या परप्रांतीयांनी जर का मुंबईत चणे,भेळ वा भाजी विकली नसती तर काय?मराठी माणुस उपाशी मेला असता?अन संपुर्ण महाराष्ट्रात काय फक्त परप्रांतीयच हे व्यवसाय करतात का ह्या व्यवसायात मराठी माणुस कुठेच नाही? मग ह्यात आळशीपणा वगैरे गोष्टी आल्याच कुठे? वास्तविक मुंबईची आर्थिक सत्ता युपी, बिहारी लोकांपेक्षा इतर अमराठी लोकांच्या हाती आहे. हे अमराठी म्हणजे गुजराती, मारवाडी, पंजाबी, सिंधी आहेत काही प्रमाणात दाक्षिणात्य आहेत. पण यांना विरोध करण्याची आपली छाती नाही. म्हणून युपी व बिहारी लोकांना लक्ष्य केले जाते. वास्तविक या श्रीमंत परप्रांतीयांपुढे मराठी माणूस दबतो. आपल्या मुंबईत हे बाहेरून येऊन श्रीमंत झाले याचा एक शूळ आपल्या पोटात असतो. म्हणूनच एक न्यूनगंड आपल्यात तयार होतो आणि आपण त्यांच्यापुढे दबतो. मुंबईतल्या उच्चभ्रु भागात फिरताना आपण याच न्यूनगंडाच्या प्रभावामुळे घाबरतो. म्हणूनच या श्रीमंत मंडळींना संस्कृती नाही. फक्त पैसा कमावतात. त्यांना आपल्या संस्कृतीशी देणे घेणे नाही, म्हणून टीका करतो. पण ही शुद्ध आत्मवंचना आहे. भोचक साहेब, हा विरोध नक्की कशाला आहे ते समजावून घ्या. विरोध हा लोंढ्याच्या राजकारणाला आहे.अन तो असलाच पाहिजे असे मला वाटते. या व्यावसायिकांच्या बाबतीत चरफड व्यक्त करून काहीही होणार नाही. कारण याच मंडळींनी मुंबईत व्यवसाय थाटले आहेत. त्यांच्याकडे मराठी माणसे नोकर्या करत आहेत. त्यांचे व्यवसाय नसते तर या मंडळींनी कुठे नोकर्या केल्या असत्या? बरे मराठी मंडळींना उद्योग करण्यापासून कुणीच रोखलेले नाही. पण ती मानसिकताच मराठी माणसात रूजलेली नाही. अमेरिकेत जाऊन तेथे व्यवसाय स्थापन करणारी मंडळी आपल्यात आहेत. पण आपल्याच देशात आपल्याच राज्यात व्यवसाय स्थापन करण्याची धमक आणि तो यशस्वी चालविण्याची व्यावसायिकता मात्र, आपल्याकडे नाही. त्यांचे व्यवसाय नसते तर या मंडळींनी कुठे नोकर्या केल्या असत्या? लै लै लैच बालिश व पोरकट विधाने. 'मनसे'म्हणते सरकारी नोकर्यांत मराठी माणसाला स्थान मिळत नाही. पण मुळात सरकारी नोकर्यांची संख्या कमी झाली असताना हे तरूण नोकरीच्या शोधात का आहेत? त्यांना उद्योगाकडे वळविण्याची गरज आहे, त्यासाठी 'मनसे' काय करत आहे? बिहारी वा युपीच्या सर्व तरूणांनाही नोकर्या मिळत नाही. पण मुंबईत आपल्या घरापासून दोन तीन हजार किलोमीटरवर येऊन धंदा करण्याची धमक ते दाखवतात. ते मराठी तरूणांना का जमत नाही? बिहारी वा युपी या तरूणांचा संघर्ष हा 'सर्व्हायव्हल ऑफ द फिटेस्ट' सारखा आहे. जिवंत रहायचं आहे, तर काही तरी केले पाहिजे. तोच तो करतो आहे. अहो पण मराठी माणसाला सरकारी नोकरी मिळावी म्हणून मनसे आंदोलन करत आहेच ना? त्यात कोणाला वा काय प्रॉब्लेम असावा? मनसेने काही केले कि म्हणायचे कि न्युनगंडाचे नवनिर्माण,अन खालती लिहायचे कि मनसे हे का करत नाही अन ते का करत नाही? हा दुटप्पिपणा नव्हे काय? मराठी माणसाला तेवढी गरज वाटत नाही. खूप पैसा कमवावा. मुंबईत आपलंही घर असावं असं स्वप्न त्याचं कधीच नसतं. त्यामुळे माफक पैशांतही तो आनंद मानतो. पैशांपेक्षा सांस्कृतिक घडामोडीत तो आनंद मानतो. मराठी भाषा टिकावी यासाठी संघर्ष करूया वगैरे असे तो म्हणतो. पण बाजारचा नियम असा आहे, की ज्याचा पैसा असतो, त्याचीच भाषा बोलावी लागते. मुंबईवर वर्चस्व ज्या परप्रांतीयांचे आहे, त्यांचीच भाषा बोलावी लागते. शेअर बाजार, बांधकाम क्षेत्र यात गुजराथी, मारवाडी लोकांचे प्राबल्य आहे. बॉलीवूडमध्ये पंजाबी आहेत. इतर ठिकाणी राजस्थानी आहेत. या सर्वांची मिळून बनलेली बंबईय्या हिंदी हिच बोलायची भाषा रहाणार. या सर्व व्यवसायांत मराठी माणसाचे वर्चस्व असते तर सर्वांनीच मराठी शिकली असती. पण तसे घडणे नाही. बाजारात सर्वांना समान संधी असते. सर्व व्यवसाय, नोकरी करण्यासाठी समान संधी आहे. पण कॉस्मोपॉलिटिन कल्चर म्हणून आपण त्याला घाबरत असू तर मग आपल्यासारखे मुर्ख आपणच. खरे तर मला आश्चर्य वाटते ते बॉलीवूडमध्ये येणार्या परप्रांतीयांचे. किती स्वप्न डोळ्यात घेऊन ही मंडळी मायानगरी मुंबईत येतात. येथील कॉस्मोपॉलिटिन कल्चर त्यांच्या सवयीचे नसते. लोक सवयीचे नसतात. पण तरीही ही मंडळी येथे निश्चयाने टिकून रहातात आणि नाव कमावतात. आपल्याला हे का जमत नाही? आपल्याकडील नाना पाटेकरचा अपवाद सोडला तर बॉलीवूडवर मराठी लोकांचे का वर्चस्व नाही. इतर प्रांतीयांच्या तुलनेत तरी त्यांना कमी संघर्ष करावा लागतो. तरीही तिकडे जाण्याचे धाडस मराठी तरूण का दाखवत नाही. दिल्लीतून शाहरूख कसलीही पार्श्वभूमी नसताना, गॉडफादर नसताना मुंबईत येतो आणि बॉलीवूडचा बादशहा बनतो. हे आपल्याला का जमत नाही. एखादीच माधुरी दीक्षित टॉपच्या पोझिशनला जाते. पण सर्वांनाच का जमत नाही. दिग्दर्शक म्हणून एखादा आशुतोष गोवारीकर दिसतो. पण निर्माता म्हणून एकही बडे मराठी बॅनर दिसत नाही. सध्या तर एकही मराठी संगीतकार हिंदीत नाही. भोचक अहो तुम्ही हे काहिहि काय लिहित्॑य? कसले बॉलिवूड?अन त्याचा दर्जा तो काय? अन तिथे मान्यता मिळविण्याकरिता मराठी माणसाने कशाला जीव काढायचा? तमिळ वा तेलगु सिनेमेवाले तर विचारत पण नाहित बॉलिवूडला.त्यांचे बरे काहि अडत नाही? मराठी संस्कृती टिकविण्यसाठी आणि ती इतरांनी आत्मसात करण्यासाठी केवळ सांस्कृतिक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी परिस्थितीवर वर्चस्व लागते. मराठी लोक सांस्कृतिक कार्यक्रमात रमतात. पण त्या कार्यक्रमांचे प्रायोजकत्व कुणाकडे असते? अर्थातच अमराठी लोकांकडे वा त्यांच्या कंपन्यांकडे. (अपवाद वगळून) म्हणजे आपले संस्कृती टिकवणारे कार्यक्रमही परप्रांतीयांच्या पैशावरच चालत असतात, मग आपली संस्कृती परप्रांतीय बिघडवत आहेत, असे आपण कसे म्हणू शकतो. सांस्कृतिक आंदोलन म्हणजे काय? निश्चित अर्थ कळाला नाही. ज्या राज ठाकरेंनी म्हटले आहे, की मुंबईत रहाणार्यांनी मराठी संस्कृतीशी आपुलकी दाखवली पाहिजे, त्याच राज ठाकरेंनी मुंबईत असताना शिवउद्योग सेनेच्या प्रमोशनसाठी मायकल जॅक्सनला आणून नाचवले होते. त्यावेळी 'मराठी संस्कृती' कुणाच्या घरी पाणी भरत होती? संस्कृती टिकविण्यासाठी साहित्य संमेलनांची 'बोंब' आणि 'नवनिर्माणा'ची हिंसक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी मराठी लोकांची आर्थिक स्थिती सुधारायला हवी. अहो तुम्हीच तर मान्य करताय कि राज ठाकरेंनी शिवउद्योग सेनेच्या प्रमोशनसाठी मायकल जॅक्सनला आणून नाचवले होते. त्यांनी मराठी संस्कृती वाढविण्याकरिता हा प्रकर नव्हताच.मग तो प्रश्न येतोच कुठे? संस्कृती टिकविण्यासाठी साहित्य संमेलनांची 'बोंब' आणि 'नवनिर्माणा'ची हिंसक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी मराठी लोकांची आर्थिक स्थिती सुधारायला हवी. काहिहि काय विधान करतय तुम्ही. म्हणजे नक्की काय करायच? भोचक, हा लेख फारच असंबध्द वाटला. नवभारत टाईम्स व सीएनएन आयबीएन सारख्या मराठीद्वेष्ट्या संकेतस्थाळावर ह्या असल्या लेखाचे कौतुकच होईल ह्यात काही शंका नाही. :) अभिज्ञ.

बिहारी वा युपीच्या सर्व तरूणांनाही नोकर्या मिळत नाही. हो त्यांच्या राज्यात नाही पण आपल्या राज्यात नक्कीच मिळतात... मी आत्ता पर्यत पाहिलेला टेलिफोन(मी या व्यवस्थेला बीटीएनएल म्हणतो :--- भय्या टेलिफोन निगम लिमिटेड) लाईनमन मिश्रा,तिवारी किंवा पांडेच होता...आज कुठल्याही सिक्युरिटी सेवा देणार्‍या एजन्सी मधे याच सर्व मंडळींची भरती कशी ?कुठल्याही कंपनीत्,एटीमच्या बाहेर्,कॉलनी मधे असणारे सुरक्षा रक्षक (वॉचमन) हे सर्व उत्तरभारतीयच आहेत !!! त्यांना कशा नोकर्‍या मिळाल्या ? सीएसटी पासुन कर्जत पर्यंत सर्व खानपान सुविधा देणार्‍या दुकानांचे परवाने याच मंडळींना कसे मिळाले ? मदनबाण..... स्वतःच्या बंगल्यांवर जनतेचे कोट्यावधी रुपये उधळणार्‍या आणि याच जनतेच्या डोक्यावर व्हॅटचा तडाखा देणार्‍या सरकारचा मी निषेध करतो !!! http://bit.ly/dlmzCy

वरील तीन प्रतिसाद वाचून अतिशय मनोरंजन झाले. आपल्या दोषांचेच उदात्तीकरण करायचे असे ठरवले तर मराठी माणसाला मुद्दे कधीच कमी पडणार नाहीत. एकंदरीत जनतेला घाऊक बोलणे-लिहिणे फार आवडते. बिहारी गचाळ आणि अस्वच्छ, उत्तर प्रदेशी लोंढेखोर, मराठी माणूस स्वाभिमानी व बाणेदार वगैरे. त्यामुळे चालू द्या. 'वन गेट्स व्हॉट वन डिझर्व्हस' या न्यायाने मराठी माणसाला जे मिळते आहे ते त्याने स्वीकारत राहावे. जय महाराष्ट्र! सन्जोप राव कल और आयेंगे नगमोंकी खिलती कलियां चुननेवाले मुझसे बेहतर कहनेवाले, तुमसे बेहतर सुननेवाले कल कोई मुझको याद करें, क्यों कोई मुझको याद करें मसरुफ जमाना मेरे लिये, क्यूं वक्त सुहां बरबाद करे

भोचकसाहेबांचे विचार पटले. बॉलीवूडचा दर्जा नसला तरी त्यात पैसा आणि ग्लॅमर आहे. दाक्षिणात्य बॉलीवूडला विचारत नाहीत कारण ते ही तितकेच श्रीमंत आहेत. मराठी चित्रपटसृष्टी आहे का इतकी श्रीमंत? नाही! आणि ज्याचा पैसा त्याची भाषा हे तत्व तर खूप जुने आहे. मराठीचा माज आर्थिक क्षेत्रात दिसत नाही म्हणून मराठी कुठे दिसत नाही. अमेरिकन एम्बासीमध्ये देखील गुजरातीमध्ये सूचना आहेत. मराठीत नाहीत. जे वरचढ त्यांची संस्कृती रुजणार हे सांगायला कुणा ज्योतिषाची गरज नाही. मूळ लेखानुसार हे वर्चस्व प्राप्त करण्याचा प्रयत्न मराठी माणूस करत नाही आणि म्हणून त्याची मुस्कटदाबी होते. हे अगदी खरे आहे. आणि मराठी असे प्रयत्न करत नाहीत कारण मराठी लोकं कामचुकार, आळशी, मुजोर, 'चलता हैं' अ‍ॅटीट्यूड असणारे, कष्टाला घाबरणारे असे असतात. हे सत्य नाकारून चालणार नाही. जालन्याला खूप मोठी स्टील इंडस्ट्री आहे. तिथे हजारो डिग्री तापमानात रस होणारे लोखंड सळया बनून बाहेर पडते त्या ठिकाणी कुणीच मराठी माणसे काम करायला तयार होत नाहीत कारण त्यांना त्या तापमानाचा आणि त्या कष्टांचा त्रास होतो. आता अशा ठिकाणी कमी पैशात, जोखमीचे काम करणारे आणि वरून प्रोफेशनल असणारे युपी, बिहारीच काम करायला तयार होत असतील तर त्यात त्यांचा काय दोष? आमच्या गावातला एकमेव मराठी सुतार डबघाईला आलेला आहे कारण दहा वेळा बोलावून न येणे, थापा मारणे, काम नीट न करणे, दांड्या मारणे, लवकर घरी निघून जाणे, ४ दिवसाच्या कामाला १५ दिवस लावणे, गरज असली की गोड बोलणे, पैसे अगदी टेचात घेणे असला माज आता त्याला (किंबहुना आता त्याच्या मुलांना) महागात पडतोय कारण अत्यंत कुशल राजस्थानी सुतार आमच्या गावात दाखल झाले आहेत. ते काम अगदी चोख, दिवस-रात्र जागून, वेळेवर करून देतात. आता बोला? अशी असंख्य उदाहरणे आहेत. मुंबईतल्या भय्यांनी त्यांची स्पेस तयार केली आहे. कुणाचेच कुणावाचून अडत नाही पण त्यातून बिझनेस ऑपॉर्च्युनिटी शोधून, अपार कष्ट करून आपापली स्पेस निर्माण करणे हे खचितच कौतुकास्पद आहे आणि ते युपी, बिहार च्या लोकांना नीट जमते आणि म्हणून मराठी लोकांच्या पोटात दुखते. गरज निर्माण करून त्यातून पैसा कमवणे हे एक तंत्र आहे आणि ते मराठी लोकांना जमत नाही. त्यामुळे युपी, बिहार्‍यांना हुसकावून लावण्या आधी (याची गरज आहेच कारण नाहीतर आधीच कोकरासारखा असणारा मराठी माणूस अगदीच गोगलगाय होऊन जाईल) मराठी लोकांनी, नेत्यांनी आपला अ‍ॅटीट्युड बदलणे अत्यंत आवश्यक आहे. --समीर

राज विषयीची मळमळ ओकणारा अजुन एक भिकार लेख... गेले काहि दिवस मिपा वर हे असल्या लेखांची मालिका सुरु आहे... चालु द्या...

जेवढे राज च्या मराठी माणसाला डावलले जाते हा आरोप खरा आहे तेवढाच मराठी माणूसही याला जबाबदार आहे, मराठी माणसाला डावलले जाते कारण त्याचा हातात आर्थिक नाड्या नाहीत. जेव्हा मराठी माणूस नोकरीच्या मानासिकतेतून, एका सुरक्षित कोशातून बाहेर येईल तेव्हाच त्याला कोणी डावलू शकणार नाही

भैयांमुळे खरा प्रॉब्लेम तेव्हा जेव्हा निर्माण झाला जेव्हा मुंबईतल्या भैया नेतेमंडळींनी त्याचा पध्दतशीर राजकिय फायदा उठवायला सुरवात केली. मुंबईत दाक्षिणात्य/गुजराती मंडळीही बरीच आहेत पण त्यांच्या त्यांच्या धार्मिक उत्सवात (अय्यपास्वामींचा उत्स्व/नवरात्र गरबा .इ.इ.) त्यांच्या प्रदेशातील कुणा राजकीय नेत्याला त्यांनी बोलवल्याचे ऐकले नाही.किंवा तसे झालेही असले तरी त्याच्या दखल घेण्याजोगा इतपत त्यांचा सहभाग नव्हता. पण भैयांनी छटपुजेसाठी लालु/मुलायम सारखी नासक्या मानसिकतेचे नेतेमंडळी बोलावली आणि मग ह्या मंडळींना आताच थांबविले नाही तर उद्या काय परिस्थिती ओढवेल ह्याचा साक्षात्कार मराठी हौश्या गवश्या नेत्यांना झाला. बिहार युपी सारखे राजकारण महाराष्ट्रात शिरले तर महाराष्ट्र ही मागासलेपणात त्या प्रदेशांच्या पंक्तित जाऊन बसेल. बाकी राज ठाकरेंबद्दल अपेक्षा तर आहेत. (किणी प्रकरण पुन्हा उपटले नाही म्हणजे मिळविली.) --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

वास्तविक मुंबईची आर्थिक सत्ता युपी, बिहारी लोकांपेक्षा इतर अमराठी लोकांच्या हाती आहे. हे अमराठी म्हणजे गुजराती, मारवाडी, पंजाबी, सिंधी आहेत काही प्रमाणात दाक्षिणात्य आहेत. पण यांना विरोध करण्याची आपली छाती नाही. म्हणून युपी व बिहारी लोकांना लक्ष्य केले जाते. वास्तविक या श्रीमंत परप्रांतीयांपुढे मराठी माणूस दबतो.

खरं आहे..!

बरे मराठी मंडळींना उद्योग करण्यापासून कुणीच रोखलेले नाही. पण ती मानसिकताच मराठी माणसात रूजलेली नाही.

हे मात्र खरं!

पण बाजारचा नियम असा आहे, की ज्याचा पैसा असतो, त्याचीच भाषा बोलावी लागते. मुंबईवर वर्चस्व ज्या परप्रांतीयांचे आहे, त्यांचीच भाषा बोलावी लागते. शेअर बाजार, बांधकाम क्षेत्र यात गुजराथी, मारवाडी लोकांचे प्राबल्य आहे. बॉलीवूडमध्ये पंजाबी आहेत. इतर ठिकाणी राजस्थानी आहेत. या सर्वांची मिळून बनलेली बंबईय्या हिंदी हिच बोलायची भाषा रहाणार. या सर्व व्यवसायांत मराठी माणसाचे वर्चस्व असते तर सर्वांनीच मराठी शिकली असती. पण तसे घडणे नाही.

सहमत आहे..

मराठी संस्कृती टिकविण्यसाठी आणि ती इतरांनी आत्मसात करण्यासाठी केवळ सांस्कृतिक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी परिस्थितीवर वर्चस्व लागते.

अगदी खरं!

ज्या राज ठाकरेंनी म्हटले आहे, की मुंबईत रहाणार्यांनी मराठी संस्कृतीशी आपुलकी दाखवली पाहिजे, त्याच राज ठाकरेंनी मुंबईत असताना शिवउद्योग सेनेच्या प्रमोशनसाठी मायकल जॅक्सनला आणून नाचवले होते. त्यावेळी 'मराठी संस्कृती' कुणाच्या घरी पाणी भरत होती?

रास्त सवाल.. भोचकगुरुजी, लेख आवडला.. मराठी माणसाने आत्मपरिक्षण करावे.. त्याला प्रगती करायला कुणीही रोखलेले नाही.. (मराठी) तात्या.

न्यूनगंडा शिवाय दुसरे काहिहि नाहि.

नोकर्या हा शब्द नोकर्‍या असा लिहावा... शिफ्ट `आर' दाबताच र्‍ हे मिळते. मग अक्षर जोडा. उदा. तर्‍हा, वार्‍याने... चांगले विचार वाचताना `खडे' सोसेनात...

अतिशय सुरेख लेख! आत्मपरिक्षण करायला लावणारा, विचार करायला लावणारा! भोचकगुरुजींना मनापासून धन्यवाद... तात्या.

पाहिजे. सडेतोड आणि पूर्णपणे पूर्वग्रहमुक्त लेख. झकास. शुभेच्छा. अर्धवटराव आचरटाचार्य, सुधीर कांदळकर.

परेड मनसे (मंचसे) गुजरेगी | असे शिरोमणी (सेरिमोनियल) परेडमध्ये आज्ञावली असे. असो. हित लोक काय म्हंत्यात ते पघा. प्रकाश घाटपांडे

तुम्ही हा लेख लिहण्यमागचा उद्देश एक नवीन लेख लिहुन स्पष्ट करावा म्हणजे सर्वांना तुम्हाला समजुन घेता येईल *******चुकीचा समजला गेलेला,मानुसघान्या अणि एक केले से भी अकेला असा..........*****

सद्यपरिस्थितीचा त्रयस्थपणे घेतलेला आणि सुयोग्य शब्दांत मांडलेला आढावा.. लेख आवडला!! खरंच विचार करण्यास लावणारा लेख! -- मेघवेडा! भय इथले संपत नाही, मज तुझी आठवण येते मी संध्याकाळी गातो, तू मला शिकवीली गीते..!

मुंबईत उत्तर भारतीय लोकांविरूद्ध ज्या पद्धतीने महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेने आंदोलन छेडले ते पाहता, परप्रांतीयांना विरोधापेक्षा मराठी माणसाचा न्यूनगंडच जास्त दिसून आला. किंबहूना न्यूनगंडातूनच हे आंदोलन उभारले गेले असे वाटते. मराठी लोकांची प्रगती ही परप्रांतींयांच्या विरोधाच्या पायावर अवलंबून आहे, की स्वतःच्या कर्तृत्वावर हेच अजून नेत्यांना समजले नाही, असे वाटते. मुंबईत जे काहि घडले वा घडतेय त्याला बरेच आयाम आहेत. जे काही घडतेय किंवा राज ठाकरे जे करत आहेत ते बरेच आधी व्ह्यायला पाहिजे होते अशी इथल्या स्थानिक मराठी माणसाची भावना आहे.न्युनगंड वगैरे विधान पटत नाहि. मुंबईमध्ये परप्रांतीय टॅक्सीवाले, चणे-फुटाणेवाले, भेळवाले भाजी विकणारे असे आहेत. या मंडळींनी मराठी मंडळींचा कोणता हक्क हिरावून घेतला? मुळात हे व्यवसाय करण्यासाठी परप्रांतीय येण्यापूर्वी मराठी माणसाला पुरेशी संधी होती. पण रस्त्यावर येऊन काही विकण्याची लाज आणि आळशीपणा हाच स्वभाव असेल तर प्रत्यक्ष परमेश्वर खाली उतरला तरी मराठी माणसाची प्रगती होणार नाही. मुंबईतला हा 'व्हॅक्युम' परप्रांतीयांनी ओळखला आणि तो भरून काढला. कारण मुंबईत तो जेवढे कमावतो तेवढेही कमाविण्याची संधी त्यांच्या स्वतःच्या राज्यात त्यांना मिळत नाही. अतिशय हास्यास्पद विधान. समजा ह्या परप्रांतीयांनी जर का मुंबईत चणे,भेळ वा भाजी विकली नसती तर काय?मराठी माणुस उपाशी मेला असता?अन संपुर्ण महाराष्ट्रात काय फक्त परप्रांतीयच हे व्यवसाय करतात का ह्या व्यवसायात मराठी माणुस कुठेच नाही? मग ह्यात आळशीपणा वगैरे गोष्टी आल्याच कुठे? वास्तविक मुंबईची आर्थिक सत्ता युपी, बिहारी लोकांपेक्षा इतर अमराठी लोकांच्या हाती आहे. हे अमराठी म्हणजे गुजराती, मारवाडी, पंजाबी, सिंधी आहेत काही प्रमाणात दाक्षिणात्य आहेत. पण यांना विरोध करण्याची आपली छाती नाही. म्हणून युपी व बिहारी लोकांना लक्ष्य केले जाते. वास्तविक या श्रीमंत परप्रांतीयांपुढे मराठी माणूस दबतो. आपल्या मुंबईत हे बाहेरून येऊन श्रीमंत झाले याचा एक शूळ आपल्या पोटात असतो. म्हणूनच एक न्यूनगंड आपल्यात तयार होतो आणि आपण त्यांच्यापुढे दबतो. मुंबईतल्या उच्चभ्रु भागात फिरताना आपण याच न्यूनगंडाच्या प्रभावामुळे घाबरतो. म्हणूनच या श्रीमंत मंडळींना संस्कृती नाही. फक्त पैसा कमावतात. त्यांना आपल्या संस्कृतीशी देणे घेणे नाही, म्हणून टीका करतो. पण ही शुद्ध आत्मवंचना आहे. भोचक साहेब, हा विरोध नक्की कशाला आहे ते समजावून घ्या. विरोध हा लोंढ्याच्या राजकारणाला आहे.अन तो असलाच पाहिजे असे मला वाटते. या व्यावसायिकांच्या बाबतीत चरफड व्यक्त करून काहीही होणार नाही. कारण याच मंडळींनी मुंबईत व्यवसाय थाटले आहेत. त्यांच्याकडे मराठी माणसे नोकर्या करत आहेत. त्यांचे व्यवसाय नसते तर या मंडळींनी कुठे नोकर्या केल्या असत्या? बरे मराठी मंडळींना उद्योग करण्यापासून कुणीच रोखलेले नाही. पण ती मानसिकताच मराठी माणसात रूजलेली नाही. अमेरिकेत जाऊन तेथे व्यवसाय स्थापन करणारी मंडळी आपल्यात आहेत. पण आपल्याच देशात आपल्याच राज्यात व्यवसाय स्थापन करण्याची धमक आणि तो यशस्वी चालविण्याची व्यावसायिकता मात्र, आपल्याकडे नाही. त्यांचे व्यवसाय नसते तर या मंडळींनी कुठे नोकर्या केल्या असत्या? लै लै लैच बालिश व पोरकट विधाने. 'मनसे'म्हणते सरकारी नोकर्यांत मराठी माणसाला स्थान मिळत नाही. पण मुळात सरकारी नोकर्यांची संख्या कमी झाली असताना हे तरूण नोकरीच्या शोधात का आहेत? त्यांना उद्योगाकडे वळविण्याची गरज आहे, त्यासाठी 'मनसे' काय करत आहे? बिहारी वा युपीच्या सर्व तरूणांनाही नोकर्या मिळत नाही. पण मुंबईत आपल्या घरापासून दोन तीन हजार किलोमीटरवर येऊन धंदा करण्याची धमक ते दाखवतात. ते मराठी तरूणांना का जमत नाही? बिहारी वा युपी या तरूणांचा संघर्ष हा 'सर्व्हायव्हल ऑफ द फिटेस्ट' सारखा आहे. जिवंत रहायचं आहे, तर काही तरी केले पाहिजे. तोच तो करतो आहे. अहो पण मराठी माणसाला सरकारी नोकरी मिळावी म्हणून मनसे आंदोलन करत आहेच ना? त्यात कोणाला वा काय प्रॉब्लेम असावा? मनसेने काही केले कि म्हणायचे कि न्युनगंडाचे नवनिर्माण,अन खालती लिहायचे कि मनसे हे का करत नाही अन ते का करत नाही? हा दुटप्पिपणा नव्हे काय? मराठी माणसाला तेवढी गरज वाटत नाही. खूप पैसा कमवावा. मुंबईत आपलंही घर असावं असं स्वप्न त्याचं कधीच नसतं. त्यामुळे माफक पैशांतही तो आनंद मानतो. पैशांपेक्षा सांस्कृतिक घडामोडीत तो आनंद मानतो. मराठी भाषा टिकावी यासाठी संघर्ष करूया वगैरे असे तो म्हणतो. पण बाजारचा नियम असा आहे, की ज्याचा पैसा असतो, त्याचीच भाषा बोलावी लागते. मुंबईवर वर्चस्व ज्या परप्रांतीयांचे आहे, त्यांचीच भाषा बोलावी लागते. शेअर बाजार, बांधकाम क्षेत्र यात गुजराथी, मारवाडी लोकांचे प्राबल्य आहे. बॉलीवूडमध्ये पंजाबी आहेत. इतर ठिकाणी राजस्थानी आहेत. या सर्वांची मिळून बनलेली बंबईय्या हिंदी हिच बोलायची भाषा रहाणार. या सर्व व्यवसायांत मराठी माणसाचे वर्चस्व असते तर सर्वांनीच मराठी शिकली असती. पण तसे घडणे नाही. बाजारात सर्वांना समान संधी असते. सर्व व्यवसाय, नोकरी करण्यासाठी समान संधी आहे. पण कॉस्मोपॉलिटिन कल्चर म्हणून आपण त्याला घाबरत असू तर मग आपल्यासारखे मुर्ख आपणच. खरे तर मला आश्चर्य वाटते ते बॉलीवूडमध्ये येणार्या परप्रांतीयांचे. किती स्वप्न डोळ्यात घेऊन ही मंडळी मायानगरी मुंबईत येतात. येथील कॉस्मोपॉलिटिन कल्चर त्यांच्या सवयीचे नसते. लोक सवयीचे नसतात. पण तरीही ही मंडळी येथे निश्चयाने टिकून रहातात आणि नाव कमावतात. आपल्याला हे का जमत नाही? आपल्याकडील नाना पाटेकरचा अपवाद सोडला तर बॉलीवूडवर मराठी लोकांचे का वर्चस्व नाही. इतर प्रांतीयांच्या तुलनेत तरी त्यांना कमी संघर्ष करावा लागतो. तरीही तिकडे जाण्याचे धाडस मराठी तरूण का दाखवत नाही. दिल्लीतून शाहरूख कसलीही पार्श्वभूमी नसताना, गॉडफादर नसताना मुंबईत येतो आणि बॉलीवूडचा बादशहा बनतो. हे आपल्याला का जमत नाही. एखादीच माधुरी दीक्षित टॉपच्या पोझिशनला जाते. पण सर्वांनाच का जमत नाही. दिग्दर्शक म्हणून एखादा आशुतोष गोवारीकर दिसतो. पण निर्माता म्हणून एकही बडे मराठी बॅनर दिसत नाही. सध्या तर एकही मराठी संगीतकार हिंदीत नाही. भोचक अहो तुम्ही हे काहिहि काय लिहित्॑य? कसले बॉलिवूड?अन त्याचा दर्जा तो काय? अन तिथे मान्यता मिळविण्याकरिता मराठी माणसाने कशाला जीव काढायचा? तमिळ वा तेलगु सिनेमेवाले तर विचारत पण नाहित बॉलिवूडला.त्यांचे बरे काहि अडत नाही? मराठी संस्कृती टिकविण्यसाठी आणि ती इतरांनी आत्मसात करण्यासाठी केवळ सांस्कृतिक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी परिस्थितीवर वर्चस्व लागते. मराठी लोक सांस्कृतिक कार्यक्रमात रमतात. पण त्या कार्यक्रमांचे प्रायोजकत्व कुणाकडे असते? अर्थातच अमराठी लोकांकडे वा त्यांच्या कंपन्यांकडे. (अपवाद वगळून) म्हणजे आपले संस्कृती टिकवणारे कार्यक्रमही परप्रांतीयांच्या पैशावरच चालत असतात, मग आपली संस्कृती परप्रांतीय बिघडवत आहेत, असे आपण कसे म्हणू शकतो. सांस्कृतिक आंदोलन म्हणजे काय? निश्चित अर्थ कळाला नाही. ज्या राज ठाकरेंनी म्हटले आहे, की मुंबईत रहाणार्यांनी मराठी संस्कृतीशी आपुलकी दाखवली पाहिजे, त्याच राज ठाकरेंनी मुंबईत असताना शिवउद्योग सेनेच्या प्रमोशनसाठी मायकल जॅक्सनला आणून नाचवले होते. त्यावेळी 'मराठी संस्कृती' कुणाच्या घरी पाणी भरत होती? संस्कृती टिकविण्यासाठी साहित्य संमेलनांची 'बोंब' आणि 'नवनिर्माणा'ची हिंसक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी मराठी लोकांची आर्थिक स्थिती सुधारायला हवी. अहो तुम्हीच तर मान्य करताय कि राज ठाकरेंनी शिवउद्योग सेनेच्या प्रमोशनसाठी मायकल जॅक्सनला आणून नाचवले होते. त्यांनी मराठी संस्कृती वाढविण्याकरिता हा प्रकर नव्हताच.मग तो प्रश्न येतोच कुठे? संस्कृती टिकविण्यासाठी साहित्य संमेलनांची 'बोंब' आणि 'नवनिर्माणा'ची हिंसक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी मराठी लोकांची आर्थिक स्थिती सुधारायला हवी. काहिहि काय विधान करतय तुम्ही. म्हणजे नक्की काय करायच? भोचक, हा लेख फारच असंबध्द वाटला. नवभारत टाईम्स व सीएनएन आयबीएन सारख्या मराठीद्वेष्ट्या संकेतस्थाळावर ह्या असल्या लेखाचे कौतुकच होईल ह्यात काही शंका नाही. :) अभिज्ञ.

बिहारी वा युपीच्या सर्व तरूणांनाही नोकर्या मिळत नाही. हो त्यांच्या राज्यात नाही पण आपल्या राज्यात नक्कीच मिळतात... मी आत्ता पर्यत पाहिलेला टेलिफोन(मी या व्यवस्थेला बीटीएनएल म्हणतो :--- भय्या टेलिफोन निगम लिमिटेड) लाईनमन मिश्रा,तिवारी किंवा पांडेच होता...आज कुठल्याही सिक्युरिटी सेवा देणार्‍या एजन्सी मधे याच सर्व मंडळींची भरती कशी ?कुठल्याही कंपनीत्,एटीमच्या बाहेर्,कॉलनी मधे असणारे सुरक्षा रक्षक (वॉचमन) हे सर्व उत्तरभारतीयच आहेत !!! त्यांना कशा नोकर्‍या मिळाल्या ? सीएसटी पासुन कर्जत पर्यंत सर्व खानपान सुविधा देणार्‍या दुकानांचे परवाने याच मंडळींना कसे मिळाले ? मदनबाण..... स्वतःच्या बंगल्यांवर जनतेचे कोट्यावधी रुपये उधळणार्‍या आणि याच जनतेच्या डोक्यावर व्हॅटचा तडाखा देणार्‍या सरकारचा मी निषेध करतो !!! http://bit.ly/dlmzCy

वरील तीन प्रतिसाद वाचून अतिशय मनोरंजन झाले. आपल्या दोषांचेच उदात्तीकरण करायचे असे ठरवले तर मराठी माणसाला मुद्दे कधीच कमी पडणार नाहीत. एकंदरीत जनतेला घाऊक बोलणे-लिहिणे फार आवडते. बिहारी गचाळ आणि अस्वच्छ, उत्तर प्रदेशी लोंढेखोर, मराठी माणूस स्वाभिमानी व बाणेदार वगैरे. त्यामुळे चालू द्या. 'वन गेट्स व्हॉट वन डिझर्व्हस' या न्यायाने मराठी माणसाला जे मिळते आहे ते त्याने स्वीकारत राहावे. जय महाराष्ट्र! सन्जोप राव कल और आयेंगे नगमोंकी खिलती कलियां चुननेवाले मुझसे बेहतर कहनेवाले, तुमसे बेहतर सुननेवाले कल कोई मुझको याद करें, क्यों कोई मुझको याद करें मसरुफ जमाना मेरे लिये, क्यूं वक्त सुहां बरबाद करे

भोचकसाहेबांचे विचार पटले. बॉलीवूडचा दर्जा नसला तरी त्यात पैसा आणि ग्लॅमर आहे. दाक्षिणात्य बॉलीवूडला विचारत नाहीत कारण ते ही तितकेच श्रीमंत आहेत. मराठी चित्रपटसृष्टी आहे का इतकी श्रीमंत? नाही! आणि ज्याचा पैसा त्याची भाषा हे तत्व तर खूप जुने आहे. मराठीचा माज आर्थिक क्षेत्रात दिसत नाही म्हणून मराठी कुठे दिसत नाही. अमेरिकन एम्बासीमध्ये देखील गुजरातीमध्ये सूचना आहेत. मराठीत नाहीत. जे वरचढ त्यांची संस्कृती रुजणार हे सांगायला कुणा ज्योतिषाची गरज नाही. मूळ लेखानुसार हे वर्चस्व प्राप्त करण्याचा प्रयत्न मराठी माणूस करत नाही आणि म्हणून त्याची मुस्कटदाबी होते. हे अगदी खरे आहे. आणि मराठी असे प्रयत्न करत नाहीत कारण मराठी लोकं कामचुकार, आळशी, मुजोर, 'चलता हैं' अ‍ॅटीट्यूड असणारे, कष्टाला घाबरणारे असे असतात. हे सत्य नाकारून चालणार नाही. जालन्याला खूप मोठी स्टील इंडस्ट्री आहे. तिथे हजारो डिग्री तापमानात रस होणारे लोखंड सळया बनून बाहेर पडते त्या ठिकाणी कुणीच मराठी माणसे काम करायला तयार होत नाहीत कारण त्यांना त्या तापमानाचा आणि त्या कष्टांचा त्रास होतो. आता अशा ठिकाणी कमी पैशात, जोखमीचे काम करणारे आणि वरून प्रोफेशनल असणारे युपी, बिहारीच काम करायला तयार होत असतील तर त्यात त्यांचा काय दोष? आमच्या गावातला एकमेव मराठी सुतार डबघाईला आलेला आहे कारण दहा वेळा बोलावून न येणे, थापा मारणे, काम नीट न करणे, दांड्या मारणे, लवकर घरी निघून जाणे, ४ दिवसाच्या कामाला १५ दिवस लावणे, गरज असली की गोड बोलणे, पैसे अगदी टेचात घेणे असला माज आता त्याला (किंबहुना आता त्याच्या मुलांना) महागात पडतोय कारण अत्यंत कुशल राजस्थानी सुतार आमच्या गावात दाखल झाले आहेत. ते काम अगदी चोख, दिवस-रात्र जागून, वेळेवर करून देतात. आता बोला? अशी असंख्य उदाहरणे आहेत. मुंबईतल्या भय्यांनी त्यांची स्पेस तयार केली आहे. कुणाचेच कुणावाचून अडत नाही पण त्यातून बिझनेस ऑपॉर्च्युनिटी शोधून, अपार कष्ट करून आपापली स्पेस निर्माण करणे हे खचितच कौतुकास्पद आहे आणि ते युपी, बिहार च्या लोकांना नीट जमते आणि म्हणून मराठी लोकांच्या पोटात दुखते. गरज निर्माण करून त्यातून पैसा कमवणे हे एक तंत्र आहे आणि ते मराठी लोकांना जमत नाही. त्यामुळे युपी, बिहार्‍यांना हुसकावून लावण्या आधी (याची गरज आहेच कारण नाहीतर आधीच कोकरासारखा असणारा मराठी माणूस अगदीच गोगलगाय होऊन जाईल) मराठी लोकांनी, नेत्यांनी आपला अ‍ॅटीट्युड बदलणे अत्यंत आवश्यक आहे. --समीर

राज विषयीची मळमळ ओकणारा अजुन एक भिकार लेख... गेले काहि दिवस मिपा वर हे असल्या लेखांची मालिका सुरु आहे... चालु द्या...

जेवढे राज च्या मराठी माणसाला डावलले जाते हा आरोप खरा आहे तेवढाच मराठी माणूसही याला जबाबदार आहे, मराठी माणसाला डावलले जाते कारण त्याचा हातात आर्थिक नाड्या नाहीत. जेव्हा मराठी माणूस नोकरीच्या मानासिकतेतून, एका सुरक्षित कोशातून बाहेर येईल तेव्हाच त्याला कोणी डावलू शकणार नाही

भैयांमुळे खरा प्रॉब्लेम तेव्हा जेव्हा निर्माण झाला जेव्हा मुंबईतल्या भैया नेतेमंडळींनी त्याचा पध्दतशीर राजकिय फायदा उठवायला सुरवात केली. मुंबईत दाक्षिणात्य/गुजराती मंडळीही बरीच आहेत पण त्यांच्या त्यांच्या धार्मिक उत्सवात (अय्यपास्वामींचा उत्स्व/नवरात्र गरबा .इ.इ.) त्यांच्या प्रदेशातील कुणा राजकीय नेत्याला त्यांनी बोलवल्याचे ऐकले नाही.किंवा तसे झालेही असले तरी त्याच्या दखल घेण्याजोगा इतपत त्यांचा सहभाग नव्हता. पण भैयांनी छटपुजेसाठी लालु/मुलायम सारखी नासक्या मानसिकतेचे नेतेमंडळी बोलावली आणि मग ह्या मंडळींना आताच थांबविले नाही तर उद्या काय परिस्थिती ओढवेल ह्याचा साक्षात्कार मराठी हौश्या गवश्या नेत्यांना झाला. बिहार युपी सारखे राजकारण महाराष्ट्रात शिरले तर महाराष्ट्र ही मागासलेपणात त्या प्रदेशांच्या पंक्तित जाऊन बसेल. बाकी राज ठाकरेंबद्दल अपेक्षा तर आहेत. (किणी प्रकरण पुन्हा उपटले नाही म्हणजे मिळविली.) --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

वास्तविक मुंबईची आर्थिक सत्ता युपी, बिहारी लोकांपेक्षा इतर अमराठी लोकांच्या हाती आहे. हे अमराठी म्हणजे गुजराती, मारवाडी, पंजाबी, सिंधी आहेत काही प्रमाणात दाक्षिणात्य आहेत. पण यांना विरोध करण्याची आपली छाती नाही. म्हणून युपी व बिहारी लोकांना लक्ष्य केले जाते. वास्तविक या श्रीमंत परप्रांतीयांपुढे मराठी माणूस दबतो.

खरं आहे..!

बरे मराठी मंडळींना उद्योग करण्यापासून कुणीच रोखलेले नाही. पण ती मानसिकताच मराठी माणसात रूजलेली नाही.

हे मात्र खरं!

पण बाजारचा नियम असा आहे, की ज्याचा पैसा असतो, त्याचीच भाषा बोलावी लागते. मुंबईवर वर्चस्व ज्या परप्रांतीयांचे आहे, त्यांचीच भाषा बोलावी लागते. शेअर बाजार, बांधकाम क्षेत्र यात गुजराथी, मारवाडी लोकांचे प्राबल्य आहे. बॉलीवूडमध्ये पंजाबी आहेत. इतर ठिकाणी राजस्थानी आहेत. या सर्वांची मिळून बनलेली बंबईय्या हिंदी हिच बोलायची भाषा रहाणार. या सर्व व्यवसायांत मराठी माणसाचे वर्चस्व असते तर सर्वांनीच मराठी शिकली असती. पण तसे घडणे नाही.

सहमत आहे..

मराठी संस्कृती टिकविण्यसाठी आणि ती इतरांनी आत्मसात करण्यासाठी केवळ सांस्कृतिक आंदोलने करून चालत नाही. त्यासाठी परिस्थितीवर वर्चस्व लागते.

अगदी खरं!

ज्या राज ठाकरेंनी म्हटले आहे, की मुंबईत रहाणार्यांनी मराठी संस्कृतीशी आपुलकी दाखवली पाहिजे, त्याच राज ठाकरेंनी मुंबईत असताना शिवउद्योग सेनेच्या प्रमोशनसाठी मायकल जॅक्सनला आणून नाचवले होते. त्यावेळी 'मराठी संस्कृती' कुणाच्या घरी पाणी भरत होती?

रास्त सवाल.. भोचकगुरुजी, लेख आवडला.. मराठी माणसाने आत्मपरिक्षण करावे.. त्याला प्रगती करायला कुणीही रोखलेले नाही.. (मराठी) तात्या.

कृपया हे मराठी संकेतस्थळ आहे याची जाणीव असू द्या व भविष्यात इथे शक्यतोवर मराठीतच लिहा ही विनंती! अन्यथा नाईलाजाने आंग्ल भाषेतील लेख उडवावे लागतील असे खेदाने म्हणावेसे वाटते! प्रसंगानुरुप व आवश्यकतेनुसार एखाद दुसरी ओळ किंवा एखाद दुसरा उतारा आंग्ल भाषेत असणे हे समजू शकते. परंतु मराठी संस्थळावर मुद्दामून संपूर्ण लेखच इंग्रजीत लिहिलेला पाहून एखादी सणसणीत शिवी द्याविशी वाटते! '१० टक्क्यांपेक्षा जास्त रोमन अक्षरे नकोत' हा इतर मराठी संस्थळांवर असलेला जाच मिसळपाववर नाही, याचा कृपया गैरफायदा घेऊ नये, एवढीच विनंती! कळावे, आपला नम्र, तात्या. -- बच्चा समझके कंधे पे लिया तो कानमे मुतता है! :) (--नाना पाटेकरांच्या एका चित्रपटातील वाक्य!)

शक्यतो मराठीतच लिहा ही विनंती (मराठ मोळा) आर्य

श्रीमंत आर्य आपल्या विनंतीस मान देण्याचा प्रयत्न करीन. झालेल्या त्रासा बद्द्ल दिलगिरी . संजीव नाईक वास्तू आणि ज्योतिष समूदेशक मोबाईल नं. ९४२३०८६७६३/९८६९००८२६३

आपणास मराठी लिहिता येत असतांना इंग्रजीचा आधार का घ्यावा लागला ते समजले नाही. मात्र मराठी संकेतस्थळावर मराठीतच लिहिले पाहिजे,याचे आम्ही समर्थन करतो. आपल्या सामाजिक उपक्रमास आणि या पुढील येथील आपल्या मराठी लेखनास आमच्या शुभेच्छा !!!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे आपल्या विनंतीस मान देण्याचा प्रयत्न करीन. संजिव

तात्या हे दुसर्‍यांदा झाले...याच विषयीचे एक निवेदन असेच इंग्रजीत आले होते.....तेंव्हाही याना असाच प्रतिसाद मिळाला होता. इतर कोणत्या साइट वर असे चालले असते का?

तात्या हे सम्जीव खोटे बोलताहेत्...त्याना मराठी चांगली लिहीता येते... त्यानी मिपा वर दररोज सकाळी शुचिर्भुत होऊन म्हणणारा साधक अव्यघ्या सहा महिन्यात कर्जातून काही प्रमाणात सावरतो / मुक्त होतो. प्रेषक संजिव ( मंगळ, 03/25/2008 - 09:55) . || ॠणमोचनमहागणपतिस्तोत्रम् || दररोज सकाळी शुचिर्भुत होऊन म्हणणारा साधक अव्यघ्या सहा महिन्यात कर्जातून काही प्रमाणात सावरतो / मुक्त होतो. हा अंधश्रद्धा पसरवणारा लेख उत्तम मराठी मधे लिहीलाय

कृपया हे मराठी संकेतस्थळ आहे याची जाणीव असू द्या व भविष्यात इथे शक्यतोवर मराठीतच लिहा ही विनंती! अन्यथा नाईलाजाने आंग्ल भाषेतील लेख उडवावे लागतील असे खेदाने म्हणावेसे वाटते! प्रसंगानुरुप व आवश्यकतेनुसार एखाद दुसरी ओळ किंवा एखाद दुसरा उतारा आंग्ल भाषेत असणे हे समजू शकते. परंतु मराठी संस्थळावर मुद्दामून संपूर्ण लेखच इंग्रजीत लिहिलेला पाहून एखादी सणसणीत शिवी द्याविशी वाटते! '१० टक्क्यांपेक्षा जास्त रोमन अक्षरे नकोत' हा इतर मराठी संस्थळांवर असलेला जाच मिसळपाववर नाही, याचा कृपया गैरफायदा घेऊ नये, एवढीच विनंती! कळावे, आपला नम्र, तात्या. -- बच्चा समझके कंधे पे लिया तो कानमे मुतता है! :) (--नाना पाटेकरांच्या एका चित्रपटातील वाक्य!)

शक्यतो मराठीतच लिहा ही विनंती (मराठ मोळा) आर्य

श्रीमंत आर्य आपल्या विनंतीस मान देण्याचा प्रयत्न करीन. झालेल्या त्रासा बद्द्ल दिलगिरी . संजीव नाईक वास्तू आणि ज्योतिष समूदेशक मोबाईल नं. ९४२३०८६७६३/९८६९००८२६३

आपणास मराठी लिहिता येत असतांना इंग्रजीचा आधार का घ्यावा लागला ते समजले नाही. मात्र मराठी संकेतस्थळावर मराठीतच लिहिले पाहिजे,याचे आम्ही समर्थन करतो. आपल्या सामाजिक उपक्रमास आणि या पुढील येथील आपल्या मराठी लेखनास आमच्या शुभेच्छा !!!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे आपल्या विनंतीस मान देण्याचा प्रयत्न करीन. संजिव

तात्या हे दुसर्‍यांदा झाले...याच विषयीचे एक निवेदन असेच इंग्रजीत आले होते.....तेंव्हाही याना असाच प्रतिसाद मिळाला होता. इतर कोणत्या साइट वर असे चालले असते का?

तात्या हे सम्जीव खोटे बोलताहेत्...त्याना मराठी चांगली लिहीता येते... त्यानी मिपा वर दररोज सकाळी शुचिर्भुत होऊन म्हणणारा साधक अव्यघ्या सहा महिन्यात कर्जातून काही प्रमाणात सावरतो / मुक्त होतो. प्रेषक संजिव ( मंगळ, 03/25/2008 - 09:55) . || ॠणमोचनमहागणपतिस्तोत्रम् || दररोज सकाळी शुचिर्भुत होऊन म्हणणारा साधक अव्यघ्या सहा महिन्यात कर्जातून काही प्रमाणात सावरतो / मुक्त होतो. हा अंधश्रद्धा पसरवणारा लेख उत्तम मराठी मधे लिहीलाय

वर्णन छान शब्दबद्ध केलं आहे. कार्यक्रमाचा वृतांत इथे दिल्याबद्दल धन्यवाद.. - (सर्वव्यापी)प्राजु

मग माईक जयश्रीताईच्या हातात गेला. त्यांनी कुवैतच्या मराठी मंडळासाठी रचलेले गीत म्हणून दाखवले. काही व्यक्ती त्यांच्या व्यक्तिमत्वाने एखाद्या समारंभावर ठसा उमटवून जातात. शब्द कसे उच्चारावेत, वाक्यात स्वराचा चढउतार कसा असावा हे खरे म्हणजे त्यांच्याकडून शिकावे. प्रत्येक शब्दाला त्या वाक्यात एक विशिष्ट नाद असतो, एक उच्चारसौंदर्य असते. हे त्यांच्या बोलण्यातून जाणवत राहते. असे नादमय बोलणे असल्यावर कविता मीटरमध्येच जन्माला आल्या तर आश्चर्य नाही. असे नादमय पण हिंदी शब्द मी कलापिनी कोमकली यांच्या तोंडून ऐकले आहेत. ही एक निसर्गत्त अशी दैवी देणगी आहे आणि फ़ार दुर्मिळ आहे. याबद्दल त्यांचे अभिनंदन. यात एकहि अ़क्षर अवास्तव नाही. अजून ते उच्चार माझ्या कानांत आहेत. समारंभ वेगळ्या उंचीवर गेला आहे हे जाणवू लागले. सुधीरराव, प्रथम, आपण ह्या कार्यक्रमाचा वृत्तांत आम्हा सर्वांपर्यंत पोहोचवल्याबद्दल धन्यवाद. जयश्रीताई माझ्या ऑर्कुट मित्रमंडळात आहेत, ह्याचा अभिमान वाटतो. (आणि त्या नागपूरकर आहेत, ह्याचाही. हल्ली पुणे-मुंबई येथील इनू-सॢला ह्यांच्यातील संवाद बघता, आम्ही नागपूरकर आहोत ह्याविषयी अचानक बरे वाटू लागले आहे.) - सर्किट

अतिशय सुरेख,दिमाखदार अशा ह्या प्रकाशन सोहळ्याचे वर्णन सुधीररावांनी तितक्याच नेटकेपणाने केलेय. सुदैवाने मी देखिल ह्या समारंभाला हजेरी लावू शकलो त्यामुळे सुधीररावांनी इथे केलेले वर्णन किती नेमके आहे ह्याचा मी साक्षीदार आहे. सुधीरराव अभिनंदन आणि आभार. आता थोडेशी माझ्याकडून भरः जयश्रीने आपल्या मनोगतात सांगितले...... माझ्या कविता लेखनाला दिशा दिली ती सर्वप्रथम कुवेतमधील संगीतकार श्री.विवेक काजरेकर ह्यांनी. कवितेचे गीत होण्यासाठी त्यात हव्या असणार्‍या नेमक्या गोष्टी म्हणजे त्यातील मात्रा,वृत्त आणि मीटर सारख्या तांत्रिक गोष्टींबद्दल मोलाचे मार्गदर्शन त्यांनी मला केलेलं आहे. त्यांच्याचबरोबर झालेल्या बोलण्यातून कुवेतमधील मराठी मंडळाच्या प्रत्येक कार्यक्रमात राष्ट्रगीतासारखे म्हणता येईल असे मायमराठी बद्दलचे रुजवू मराठी, फूलवू मराठी हे गीत मी लिहू शकले. माझ्या कविता लेखनाला सर्वप्रथम प्रसिद्धी दिली ती मायबोली ह्या संकेतस्थळाने आणि त्यानंतर मनोगत ह्या संकेतस्थळाने. इथे मला खूप मित्र-मैत्रिणी भेटल्या. त्यांच्याकडून नेहमीच मोलाचे मार्गदर्शन ,कौतुक आणि प्रोत्साहन मिळत आलेले आहे. ह्या संग्रहाचे सारे तूझ्यात आहे हे शीर्षकही माझ्या एका कामिनी केंभावी नावाच्या मैत्रिणीने सुचवले आणि मलाही ते खूप आवडले. ह्या बद्दल अजून बरेच लिहिण्यासारखे आहे पण ते आपल्याला खुद्द जयश्रीच्या समर्थ शब्दात थोड्याच दिवसात वाचायला मिळेल आणि तेच जास्त योग्य ठरेल. तेव्हा इथेच थांबतो.

सुधीरराव, उत्तम वृत्तांत! मलाही या कार्यक्रमाला उपस्थित राहण्याची खूप इच्छा होती परंतु काही घरगुती कारणांमुळे जमलं नाही. या अल्बमकरता मी जयूचं मनापासून अभिनंदन करतो. जयूचं निवेदनही अतिशय रसाळ असतं यात काहीच वाद नाही. असो, जयूला आणि ह्या अल्बममधील सर्व संबंधित कलाकारांना सुगमसंगीतातील पुढील वाटचालीसाठी मनापासून शुभेच्छा! तात्या.

वृत्तांत दिल्याबद्दल धन्यवाद! उत्तम वर्णन.... "दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे" -इनोबा म्हणे

इथे आणि इथेही पाहा

सुधीरजी..... सगळ्यात पहिले...... तुमचे आभार..... इतक्या सुरेख वृत्तांताबद्दल !! मला इथे प्रतिक्रिया द्यायला खरं तर उशीरच झालाय पण आज कुवेतला परत आलेय आणि लग्गेच लेख वाचून आभार मानतेय. तुम्ही माझी जरा जास्तंच तारीफ केलीये हो.....!! पण आपला कार्यक्रम इतका मनापासून कोणाला आवडला ह्याचा आनंद मात्र नक्कीच झाला. पण तुम्ही न भेटता गेलात...... ह्यांचं वाईटही वाटलं. आता पुढच्या वेळी मात्र नक्की भेटूयात प्राजु, सर्कीट(नागपूरकर) :) , देवकाका, तात्या (तुमची वाट बघत होते हो), इनोबा........ सर्वांचेच आभार !! आता सीडी विकत घेऊन त्याबद्दल अभिप्राय नक्की कळवावा. देवकाका दूरदर्शनाचे दुवे दिल्याबद्दल खूप खूप आभार. आता कुणाकुणाचे किती किती आभार मानू असं झालंय..... इतकी सगळ्यांची मदत झालीये. असंच प्रेम असू द्या.

वर्णन छान शब्दबद्ध केलं आहे. कार्यक्रमाचा वृतांत इथे दिल्याबद्दल धन्यवाद.. - (सर्वव्यापी)प्राजु

मग माईक जयश्रीताईच्या हातात गेला. त्यांनी कुवैतच्या मराठी मंडळासाठी रचलेले गीत म्हणून दाखवले. काही व्यक्ती त्यांच्या व्यक्तिमत्वाने एखाद्या समारंभावर ठसा उमटवून जातात. शब्द कसे उच्चारावेत, वाक्यात स्वराचा चढउतार कसा असावा हे खरे म्हणजे त्यांच्याकडून शिकावे. प्रत्येक शब्दाला त्या वाक्यात एक विशिष्ट नाद असतो, एक उच्चारसौंदर्य असते. हे त्यांच्या बोलण्यातून जाणवत राहते. असे नादमय बोलणे असल्यावर कविता मीटरमध्येच जन्माला आल्या तर आश्चर्य नाही. असे नादमय पण हिंदी शब्द मी कलापिनी कोमकली यांच्या तोंडून ऐकले आहेत. ही एक निसर्गत्त अशी दैवी देणगी आहे आणि फ़ार दुर्मिळ आहे. याबद्दल त्यांचे अभिनंदन. यात एकहि अ़क्षर अवास्तव नाही. अजून ते उच्चार माझ्या कानांत आहेत. समारंभ वेगळ्या उंचीवर गेला आहे हे जाणवू लागले. सुधीरराव, प्रथम, आपण ह्या कार्यक्रमाचा वृत्तांत आम्हा सर्वांपर्यंत पोहोचवल्याबद्दल धन्यवाद. जयश्रीताई माझ्या ऑर्कुट मित्रमंडळात आहेत, ह्याचा अभिमान वाटतो. (आणि त्या नागपूरकर आहेत, ह्याचाही. हल्ली पुणे-मुंबई येथील इनू-सॢला ह्यांच्यातील संवाद बघता, आम्ही नागपूरकर आहोत ह्याविषयी अचानक बरे वाटू लागले आहे.) - सर्किट

अतिशय सुरेख,दिमाखदार अशा ह्या प्रकाशन सोहळ्याचे वर्णन सुधीररावांनी तितक्याच नेटकेपणाने केलेय. सुदैवाने मी देखिल ह्या समारंभाला हजेरी लावू शकलो त्यामुळे सुधीररावांनी इथे केलेले वर्णन किती नेमके आहे ह्याचा मी साक्षीदार आहे. सुधीरराव अभिनंदन आणि आभार. आता थोडेशी माझ्याकडून भरः जयश्रीने आपल्या मनोगतात सांगितले...... माझ्या कविता लेखनाला दिशा दिली ती सर्वप्रथम कुवेतमधील संगीतकार श्री.विवेक काजरेकर ह्यांनी. कवितेचे गीत होण्यासाठी त्यात हव्या असणार्‍या नेमक्या गोष्टी म्हणजे त्यातील मात्रा,वृत्त आणि मीटर सारख्या तांत्रिक गोष्टींबद्दल मोलाचे मार्गदर्शन त्यांनी मला केलेलं आहे. त्यांच्याचबरोबर झालेल्या बोलण्यातून कुवेतमधील मराठी मंडळाच्या प्रत्येक कार्यक्रमात राष्ट्रगीतासारखे म्हणता येईल असे मायमराठी बद्दलचे रुजवू मराठी, फूलवू मराठी हे गीत मी लिहू शकले. माझ्या कविता लेखनाला सर्वप्रथम प्रसिद्धी दिली ती मायबोली ह्या संकेतस्थळाने आणि त्यानंतर मनोगत ह्या संकेतस्थळाने. इथे मला खूप मित्र-मैत्रिणी भेटल्या. त्यांच्याकडून नेहमीच मोलाचे मार्गदर्शन ,कौतुक आणि प्रोत्साहन मिळत आलेले आहे. ह्या संग्रहाचे सारे तूझ्यात आहे हे शीर्षकही माझ्या एका कामिनी केंभावी नावाच्या मैत्रिणीने सुचवले आणि मलाही ते खूप आवडले. ह्या बद्दल अजून बरेच लिहिण्यासारखे आहे पण ते आपल्याला खुद्द जयश्रीच्या समर्थ शब्दात थोड्याच दिवसात वाचायला मिळेल आणि तेच जास्त योग्य ठरेल. तेव्हा इथेच थांबतो.

सुधीरराव, उत्तम वृत्तांत! मलाही या कार्यक्रमाला उपस्थित राहण्याची खूप इच्छा होती परंतु काही घरगुती कारणांमुळे जमलं नाही. या अल्बमकरता मी जयूचं मनापासून अभिनंदन करतो. जयूचं निवेदनही अतिशय रसाळ असतं यात काहीच वाद नाही. असो, जयूला आणि ह्या अल्बममधील सर्व संबंधित कलाकारांना सुगमसंगीतातील पुढील वाटचालीसाठी मनापासून शुभेच्छा! तात्या.

वृत्तांत दिल्याबद्दल धन्यवाद! उत्तम वर्णन.... "दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे" -इनोबा म्हणे

इथे आणि इथेही पाहा

सुधीरजी..... सगळ्यात पहिले...... तुमचे आभार..... इतक्या सुरेख वृत्तांताबद्दल !! मला इथे प्रतिक्रिया द्यायला खरं तर उशीरच झालाय पण आज कुवेतला परत आलेय आणि लग्गेच लेख वाचून आभार मानतेय. तुम्ही माझी जरा जास्तंच तारीफ केलीये हो.....!! पण आपला कार्यक्रम इतका मनापासून कोणाला आवडला ह्याचा आनंद मात्र नक्कीच झाला. पण तुम्ही न भेटता गेलात...... ह्यांचं वाईटही वाटलं. आता पुढच्या वेळी मात्र नक्की भेटूयात प्राजु, सर्कीट(नागपूरकर) :) , देवकाका, तात्या (तुमची वाट बघत होते हो), इनोबा........ सर्वांचेच आभार !! आता सीडी विकत घेऊन त्याबद्दल अभिप्राय नक्की कळवावा. देवकाका दूरदर्शनाचे दुवे दिल्याबद्दल खूप खूप आभार. आता कुणाकुणाचे किती किती आभार मानू असं झालंय..... इतकी सगळ्यांची मदत झालीये. असंच प्रेम असू द्या.

मधुशालेचा हा भागही आवडला. आणि काव्यातले यमक, मात्रा वगैरे काही कळत नसल्याने आम्हाला हे अर्थगर्भित काव्य आवडले. पुण्याचे पेशवे

थरथरत्या अधरांनी ज्यांनी नाहि चुंबिले मदिरेला, नाहि स्पर्शिला हर्ष-विकल त्या हातांनी तरि तो प्याला, समिप न ओढी, हात पकडुनी, लज्जित मग त्या साकीला, व्यर्थच सुकुनी जात असे ती जीवनरुपी मधुशाला ||१८|| गंगाजल, ही पवित्र मदिरा, प्रेमि पुजारी साकी तो, अविरत गतिने फिरत ठेवतो, मदिरा भरल्या प्याल्यां तो, 'रहा घेत अन् पीत रहा तू', जपतो जणु त्या मंत्राला , बनुनी जावो शिवप्रतिमा मी, मंदिर होवो मधुशाला ||१९|| या ओळी अगदीच खास.. मात्र्... नसे मंदिरी घंटानादहि, नसती मूर्तीला माला, बसुनि असे तो मोमिन सदनी, लावुन मशिदी कुलुपाला, लुटोत खजिने, राजांचे ह्या, आणि गढ्यांच्या भिंतीही, वरदहस्त तो मद्यपिनाही, राहो उघडी मधुशाला ||२०|| या शेवटच्या कडव्यांत : बसुनि असे तो मोमिन सदनी, लावुन मशिदीला ताला, लुटोत खजिने, राजांचे ह्या, आणि गढ्यांच्या त्या भिंती असे बदल केले तर कसे वाटतील..?? - (सर्वव्यापी)प्राजु

पुरुन उरला पंडित, पादरि, मोमीनांच्या कपटाला, करेल त्याचे स्वागत हर्षे आज माझि ही मधुशाला ||१७|| लुटोत खजिने, राजांचे ह्या, आणि गढ्यांच्या भिंतीही, वरदहस्त तो मद्यपिनाही, राहो उघडी मधुशाला ||२०|| वा रंगा! फारच सुरेख. वाचून खूप प्रसन्न वाटलं! आपला, (मधुशालेतला एक प्रवासी) तात्या.

मधुशालेचा हा भागही आवडला. आणि काव्यातले यमक, मात्रा वगैरे काही कळत नसल्याने आम्हाला हे अर्थगर्भित काव्य आवडले. पुण्याचे पेशवे

थरथरत्या अधरांनी ज्यांनी नाहि चुंबिले मदिरेला, नाहि स्पर्शिला हर्ष-विकल त्या हातांनी तरि तो प्याला, समिप न ओढी, हात पकडुनी, लज्जित मग त्या साकीला, व्यर्थच सुकुनी जात असे ती जीवनरुपी मधुशाला ||१८|| गंगाजल, ही पवित्र मदिरा, प्रेमि पुजारी साकी तो, अविरत गतिने फिरत ठेवतो, मदिरा भरल्या प्याल्यां तो, 'रहा घेत अन् पीत रहा तू', जपतो जणु त्या मंत्राला , बनुनी जावो शिवप्रतिमा मी, मंदिर होवो मधुशाला ||१९|| या ओळी अगदीच खास.. मात्र्... नसे मंदिरी घंटानादहि, नसती मूर्तीला माला, बसुनि असे तो मोमिन सदनी, लावुन मशिदी कुलुपाला, लुटोत खजिने, राजांचे ह्या, आणि गढ्यांच्या भिंतीही, वरदहस्त तो मद्यपिनाही, राहो उघडी मधुशाला ||२०|| या शेवटच्या कडव्यांत : बसुनि असे तो मोमिन सदनी, लावुन मशिदीला ताला, लुटोत खजिने, राजांचे ह्या, आणि गढ्यांच्या त्या भिंती असे बदल केले तर कसे वाटतील..?? - (सर्वव्यापी)प्राजु

पुरुन उरला पंडित, पादरि, मोमीनांच्या कपटाला, करेल त्याचे स्वागत हर्षे आज माझि ही मधुशाला ||१७|| लुटोत खजिने, राजांचे ह्या, आणि गढ्यांच्या भिंतीही, वरदहस्त तो मद्यपिनाही, राहो उघडी मधुशाला ||२०|| वा रंगा! फारच सुरेख. वाचून खूप प्रसन्न वाटलं! आपला, (मधुशालेतला एक प्रवासी) तात्या.