धन्यवाद!!!

धन्यवाद कदाचित मराठी भाषेचा महीमा असेल जे लिहीलेय ते चांगलेच वाटते

धन्यवाद!!

धन्यवाद!!!

धन्यवाद कदाचित मराठी भाषेचा महीमा असेल जे लिहीलेय ते चांगलेच वाटते

धन्यवाद!!

@आता जसे अंथरूण ओले झाल्याने त्याचादरीच्या आतील गादीच्या कापडाचे डिझाईन उठून दिसत आहे त्याप्रमाणे उद्याला त्या डिझाईनच्या आकृतीचा पक्ष निवडणुकीत विजयी होईल.>>>

.

>> अंथरूण ओले झाल्याने त्याचादरीच्या आतील गादीच्या कापडाचे डिझाईन उठून दिसत आहे त्याप्रमाणे उद्याला त्या डिझाईनच्या आकृतीचा पक्ष निवडणुकीत विजयी होईल. ते डिझाईन फुलाचे होचते व नंतर बाजपेयींचे सरकार बनले. खपलो! खरच खपलो!! जाउन झोपतो आता ऑफिसात.

ज्यांच्या घरात लहान बाळं आहेत त्यांच्याकडे जवळ जवळ रोज काँग्रेस जिंकत असेल. =)) नाडीग्रंथ आणि चिकित्सेवर टिका करायचा कुठलाही हेतु नाही. :)

आणि पुढेही होणार नाही. आणि नेहरू तर अजिबात नाही. जबतक सूरज चांद रहेगा, गांधी-नेहरू का नाम रहेगा. जय गांधी सुतिकाग्रुह आणि जय नेहरू तारांगण. (अवांतर, बाकी दिवसा तारे दाखवणार्‍या वास्तूला "नेहरुंचेच" नांव देण्यात यावे, हा निव्वळ योगायोग की सरकारी विनोद.)

+१

>>> नथुरामाने गांधींना मारुन घोडचूक केली असे वाटते. +१ >>> नथुरामाने ...... गांधींना अमर केले. -१ बाकी चालू द्यावं असं स्वमत झालंय! ;)

की गांधींना गरीब ठेवायला आम्हाला महाग पडत आहे, म्हणुन मग त्याच २/३ जणांनी तर सुपारी नाय ना दिली त्यांना मारायची? ना राहील बांबु ना वाजेल बासरी. ना राहील पीठ ना बनेल भाकरी.

@आता जसे अंथरूण ओले झाल्याने त्याचादरीच्या आतील गादीच्या कापडाचे डिझाईन उठून दिसत आहे त्याप्रमाणे उद्याला त्या डिझाईनच्या आकृतीचा पक्ष निवडणुकीत विजयी होईल.>>>

.

>> अंथरूण ओले झाल्याने त्याचादरीच्या आतील गादीच्या कापडाचे डिझाईन उठून दिसत आहे त्याप्रमाणे उद्याला त्या डिझाईनच्या आकृतीचा पक्ष निवडणुकीत विजयी होईल. ते डिझाईन फुलाचे होचते व नंतर बाजपेयींचे सरकार बनले. खपलो! खरच खपलो!! जाउन झोपतो आता ऑफिसात.

ज्यांच्या घरात लहान बाळं आहेत त्यांच्याकडे जवळ जवळ रोज काँग्रेस जिंकत असेल. =)) नाडीग्रंथ आणि चिकित्सेवर टिका करायचा कुठलाही हेतु नाही. :)

आणि पुढेही होणार नाही. आणि नेहरू तर अजिबात नाही. जबतक सूरज चांद रहेगा, गांधी-नेहरू का नाम रहेगा. जय गांधी सुतिकाग्रुह आणि जय नेहरू तारांगण. (अवांतर, बाकी दिवसा तारे दाखवणार्‍या वास्तूला "नेहरुंचेच" नांव देण्यात यावे, हा निव्वळ योगायोग की सरकारी विनोद.)

+१

>>> नथुरामाने गांधींना मारुन घोडचूक केली असे वाटते. +१ >>> नथुरामाने ...... गांधींना अमर केले. -१ बाकी चालू द्यावं असं स्वमत झालंय! ;)

की गांधींना गरीब ठेवायला आम्हाला महाग पडत आहे, म्हणुन मग त्याच २/३ जणांनी तर सुपारी नाय ना दिली त्यांना मारायची? ना राहील बांबु ना वाजेल बासरी. ना राहील पीठ ना बनेल भाकरी.

हडपसर, जर कोथरूड आणि चांदणीचौकाच्या आसपास येत असेल तर...आणि ते पण पुण्यांत... तर... जिथपर्यंत लोकल, तिथपर्यंत मुंबई का नको?

पार्किंग कुठे करायचं आन्दाभौ? आणि सिग्नलच्या गदारोळात गाण्यांचा आवाज येईल काय?

श्रेयस सिद्धी आणि डिंगणकर दोन्ही पर्याय उत्तम. मागील वर्षापर्यंत पंचमीजवळील श्रेयस सिद्धी चालू होते. डिंगणकरांचे जेवण फारच छान असते.

पंचाहत्तरीपर्यंत अमूक एका व्यक्तीस देवाने आरोग्यपूर्ण आयुष्य बहाल केले आहे त्याचा आनंद व्यक्त करणे, नातेवाईकांस बोलावून पुढील आयुरोग्यासाठी शुभेच्छा देणे/घेणे. समवयस्कांच्या भेटी गाठी होतात म्हणून हा प्रसंग असतो. तसेच ८०व्या व ८१व्या वादीच्यामध्ये एकदा ८१ दिव्यांनी ओवाळण्याचा कार्यक्रम असतो असे ऐकले आहे. त्यानिमित्ताने काहीजण धान्य तूला, पुस्तक तूला, देणगी देणे वगैरे करतात. आजकाल नातेवाईकांची सोय कार्यालयात राहण्यासाठी केली तरी गावात राहणारे बहुतेकजण आपापल्या घरी झोपायला जातात हा अनुभव आहे. इतर नातेवाईकही कोणी या घरी, तर कोणी त्या घरी असे जातात. काहीजण कार्य असले म्हणजे तिथल्या इतर नातेवाईकांना भेटणे होईल अस दुहेरी प्ल्यान करतात. उदा. मुंबैतील लग्न्/कार्य असले म्हणजे (तिथे १ दिवसाचा कार्यक्रम असल्याने) आदल्या दिवशी मुलांना समुद्र दाखवून आणणे व चौपाटीवर भेळ खाणे, पुण्यात गेले म्हणजे सकाळचे लग्न लावून मध्ये मावशीच्या जावेच्या बहिणीला भेटून जेवणाच्या वेळेपर्यंत परत येणे. कोल्हापुरात लग्न अस्ल्यास जेवणे करून अंबाबाईचे दर्शन व तेथून सव्वाचार किमीवर राहणार्‍या मैत्रिणीच्या बहिणीस भेटून येणे. पैठणला गेल्यास तिथला साखरपुडा उरकून पैठणी खरेदीला जाणे (असेच चन्नैतही गेल्यावरही होते, फक्त पैठणीऐवजी कांजिवरम घेतली जाते). असो. पूर्वी सगळे लोक्स कार्यालयातच रहात त्यावेळी सकाळी उठून सगळ्या गोष्टींना नंबर लावावे लागत. त्याची सवय नसल्यास पंचाईत होते. घरी प्रत्येकाच्या नावे एक बाथरूम असते. पथ्यपाणी असल्यास घरी ब्रेफा करून औषधे, गोळ्या घेऊन, साडी व्यवस्थित नेसून जाता येते. कार्यालयात रहायचे म्हणजे दागिने सांभाळणे हा उद्योग असतो व साडीही कशीबशी गुंडाळावी लागते. शिवाय आपल्या साडीच्या पदरास पीन लावण्यास कोणी मिळते का बघत फिरावे लागते. घरीच आवरून गेल्यास शेजारणीकडून मदत मागता येते, त्याचवेळी तिला आपली साडी व दागिनेही दाखवता येतात. ;)

८० की ८१व्या वाढदिवसाला 'सहस्त्रचंद्रदर्शन' सोहळा पण म्हणतात म्हणे. लॉजिक असं की १२ *८०= ९६० म्हणजे जवळपास एक हजार (सहस्त्र) पूर्णचंद्र त्या व्यक्तिने पाहिले असतात.

जरा गणित करून दाखवलंत तर उपकार होतील.

हडपसर, जर कोथरूड आणि चांदणीचौकाच्या आसपास येत असेल तर...आणि ते पण पुण्यांत... तर... जिथपर्यंत लोकल, तिथपर्यंत मुंबई का नको?

पार्किंग कुठे करायचं आन्दाभौ? आणि सिग्नलच्या गदारोळात गाण्यांचा आवाज येईल काय?

श्रेयस सिद्धी आणि डिंगणकर दोन्ही पर्याय उत्तम. मागील वर्षापर्यंत पंचमीजवळील श्रेयस सिद्धी चालू होते. डिंगणकरांचे जेवण फारच छान असते.

पंचाहत्तरीपर्यंत अमूक एका व्यक्तीस देवाने आरोग्यपूर्ण आयुष्य बहाल केले आहे त्याचा आनंद व्यक्त करणे, नातेवाईकांस बोलावून पुढील आयुरोग्यासाठी शुभेच्छा देणे/घेणे. समवयस्कांच्या भेटी गाठी होतात म्हणून हा प्रसंग असतो. तसेच ८०व्या व ८१व्या वादीच्यामध्ये एकदा ८१ दिव्यांनी ओवाळण्याचा कार्यक्रम असतो असे ऐकले आहे. त्यानिमित्ताने काहीजण धान्य तूला, पुस्तक तूला, देणगी देणे वगैरे करतात. आजकाल नातेवाईकांची सोय कार्यालयात राहण्यासाठी केली तरी गावात राहणारे बहुतेकजण आपापल्या घरी झोपायला जातात हा अनुभव आहे. इतर नातेवाईकही कोणी या घरी, तर कोणी त्या घरी असे जातात. काहीजण कार्य असले म्हणजे तिथल्या इतर नातेवाईकांना भेटणे होईल अस दुहेरी प्ल्यान करतात. उदा. मुंबैतील लग्न्/कार्य असले म्हणजे (तिथे १ दिवसाचा कार्यक्रम असल्याने) आदल्या दिवशी मुलांना समुद्र दाखवून आणणे व चौपाटीवर भेळ खाणे, पुण्यात गेले म्हणजे सकाळचे लग्न लावून मध्ये मावशीच्या जावेच्या बहिणीला भेटून जेवणाच्या वेळेपर्यंत परत येणे. कोल्हापुरात लग्न अस्ल्यास जेवणे करून अंबाबाईचे दर्शन व तेथून सव्वाचार किमीवर राहणार्‍या मैत्रिणीच्या बहिणीस भेटून येणे. पैठणला गेल्यास तिथला साखरपुडा उरकून पैठणी खरेदीला जाणे (असेच चन्नैतही गेल्यावरही होते, फक्त पैठणीऐवजी कांजिवरम घेतली जाते). असो. पूर्वी सगळे लोक्स कार्यालयातच रहात त्यावेळी सकाळी उठून सगळ्या गोष्टींना नंबर लावावे लागत. त्याची सवय नसल्यास पंचाईत होते. घरी प्रत्येकाच्या नावे एक बाथरूम असते. पथ्यपाणी असल्यास घरी ब्रेफा करून औषधे, गोळ्या घेऊन, साडी व्यवस्थित नेसून जाता येते. कार्यालयात रहायचे म्हणजे दागिने सांभाळणे हा उद्योग असतो व साडीही कशीबशी गुंडाळावी लागते. शिवाय आपल्या साडीच्या पदरास पीन लावण्यास कोणी मिळते का बघत फिरावे लागते. घरीच आवरून गेल्यास शेजारणीकडून मदत मागता येते, त्याचवेळी तिला आपली साडी व दागिनेही दाखवता येतात. ;)

८० की ८१व्या वाढदिवसाला 'सहस्त्रचंद्रदर्शन' सोहळा पण म्हणतात म्हणे. लॉजिक असं की १२ *८०= ९६० म्हणजे जवळपास एक हजार (सहस्त्र) पूर्णचंद्र त्या व्यक्तिने पाहिले असतात.

जरा गणित करून दाखवलंत तर उपकार होतील.

असेच म्हणतो.

सहमत...

बर झालं तुम्ही सांगीतलत ते एक्काजी!!