+१

....

नद म्हणजे काय? नदी पेक्षा नद वेगळा कसा?

पुन्हा वाचलं नि पुन्हा नखशिखांत शहारलो.

सहमत. खुप खुप आभार!

मिपावरच्या काही अतिशय आवडत्या लेखांपैकी हा एक. अशा लेखांना भरपूर प्रतिसाद मिळत नाहीत ह्याचे वाईट वाटते.

+ १

परवा पैसाताईने फेसबुकवर लिंक शेअर केली होती. तिथेफेबुआवर spiritual ecology असे सर्च करा, त्यांच्या भिंतीवर सापडेल. त्यावरुनच खाली दिलेला उतारा कॉपी केला आहे- Indian man single-handedly plants a 1,360-acre forest (and changes the story) Jadav Payeng turned a barren sandbar in northern India into a lush new forest ecosystem. A little more than 30 years ago, a teenager named Jadav "Molai" Payeng began burying seeds along a barren sandbar near his birthplace in northern India's Assam region to grow a refuge for wildlife. Not long after, he decided to dedicate his life to this endeavor, so he moved to the site so he could work full-time creating a lush new forest ecosystem. Incredibly, the spot today hosts a sprawling 1,360 acres of jungle that Payeng planted — single-handedly. The Times of India recently caught up with Payeng in his remote forest lodge to learn more about how he came to leave such an indelible mark on the landscape. It all started way back in 1979, when floods washed a large number of snakes ashore on the sandbar. One day, after the waters had receded, Payeng, only 16 then, found the place dotted with the dead reptiles. That was the turning point of his life. "The snakes died in the heat, without any tree cover. I sat down and wept over their lifeless forms. It was carnage. I alerted the forest department and asked them if they could grow trees there. They said nothing would grow there. Instead, they asked me to try growing bamboo. It was painful, but I did it. There was nobody to help me. Nobody was interested," says Payeng, now 47. While it's taken years for Payeng's remarkable dedication to planting to receive some well-deserved recognition internationally, it didn't take long for wildlife in the region to benefit from the manufactured forest. Demonstrating a keen understanding of ecological balance, Payeng even transplanted ants to his burgeoning ecosystem to bolster its natural harmony. Soon the shadeless sandbar was transformed into a self-functioning environment where a menagerie of creatures could dwell. The forest, called the Molai woods, now serves as a safe haven for numerous birds, deer, rhinos, tigers and elephants — species increasingly at risk from habitat loss. Despite the conspicuousness of Payeng's project, forestry officials in the region first learned of this new forest in 2008 — and since then they've come to recognize his efforts as truly remarkable, but perhaps not enough. "We're amazed at Payeng," says Gunin Saikia, assistant conservator of Forests. "He has been at it for 30 years. Had he been in any other country, he would have been made a hero."

असचं म्हणते. यशोधरा लेख वरती काढल्याबद्दल तुझेही आभार!

(य)

गिरिमित्र संमेलनाविषयीही लिहा, वाचायला आवडेल. थोडंसं संबंधितः कालच एक विरोप वाचायला मिळाला; त्यानुसार 'कल्पवृक्ष' ही संस्था 'सह्याद्री - एक अनमोल ठेवा' हे ४०० पानी पुस्तक प्रकाशित करण्याच्या मार्गावर आहे, प्रत्येकी २०० रुपये किंमतीस हे उपलब्ध असेल. याविषयीची आधिक माहिती विरोपातून खाली देतो आहे (ज्यांना या प्रकाशन प्रकल्पात काही मदत करण्याची इच्छा आहे त्यांनी माझ्याशी व्यनितून संपर्क केला तर त्यांची प्रकल्प-चालकांशी इ-गाठ घालून देउ शकेन): We are happy to announce that our Marathi handbook on the Sahyadri region of Maharashtra - "Sahyadri - Nisargacha Anmol Theva" is ready to go to print. The mountain ranges of the Western Ghats of Maharashtra – popularly known as the Sahyadris – is a unique landscape which harbours a huge variety of plant and animal life, some which are not found anywhere else in the world. They support several tribal groups which are leading traditional lifestyles. Due to rapid urbanization, there are several threats which are impacting the region. There are steps being taken by the government as well as communities to reduce these impacts, and to conserve the region. This book offers information on various aspects like ecosystems, biodiversity, threats and conservation measures with specific focus on the Sahyadri region in Maharashtra.An effort has been made to simplify scientific concepts as far as possible for a layperson’s understanding. Visually attractive with photos and illustrations, the book also contains sample activities after every chapter which could be adapted by users according to their context.

या गिरिमित्र संमेलनाच्या निमित्ताने जादेव पायेंग यांची म.टा. मधे प्रसिध्द झालेली मुलाखत. पैजारबुवा,

+१

....

नद म्हणजे काय? नदी पेक्षा नद वेगळा कसा?

पुन्हा वाचलं नि पुन्हा नखशिखांत शहारलो.

सहमत. खुप खुप आभार!

मिपावरच्या काही अतिशय आवडत्या लेखांपैकी हा एक. अशा लेखांना भरपूर प्रतिसाद मिळत नाहीत ह्याचे वाईट वाटते.

+ १

परवा पैसाताईने फेसबुकवर लिंक शेअर केली होती. तिथेफेबुआवर spiritual ecology असे सर्च करा, त्यांच्या भिंतीवर सापडेल. त्यावरुनच खाली दिलेला उतारा कॉपी केला आहे- Indian man single-handedly plants a 1,360-acre forest (and changes the story) Jadav Payeng turned a barren sandbar in northern India into a lush new forest ecosystem. A little more than 30 years ago, a teenager named Jadav "Molai" Payeng began burying seeds along a barren sandbar near his birthplace in northern India's Assam region to grow a refuge for wildlife. Not long after, he decided to dedicate his life to this endeavor, so he moved to the site so he could work full-time creating a lush new forest ecosystem. Incredibly, the spot today hosts a sprawling 1,360 acres of jungle that Payeng planted — single-handedly. The Times of India recently caught up with Payeng in his remote forest lodge to learn more about how he came to leave such an indelible mark on the landscape. It all started way back in 1979, when floods washed a large number of snakes ashore on the sandbar. One day, after the waters had receded, Payeng, only 16 then, found the place dotted with the dead reptiles. That was the turning point of his life. "The snakes died in the heat, without any tree cover. I sat down and wept over their lifeless forms. It was carnage. I alerted the forest department and asked them if they could grow trees there. They said nothing would grow there. Instead, they asked me to try growing bamboo. It was painful, but I did it. There was nobody to help me. Nobody was interested," says Payeng, now 47. While it's taken years for Payeng's remarkable dedication to planting to receive some well-deserved recognition internationally, it didn't take long for wildlife in the region to benefit from the manufactured forest. Demonstrating a keen understanding of ecological balance, Payeng even transplanted ants to his burgeoning ecosystem to bolster its natural harmony. Soon the shadeless sandbar was transformed into a self-functioning environment where a menagerie of creatures could dwell. The forest, called the Molai woods, now serves as a safe haven for numerous birds, deer, rhinos, tigers and elephants — species increasingly at risk from habitat loss. Despite the conspicuousness of Payeng's project, forestry officials in the region first learned of this new forest in 2008 — and since then they've come to recognize his efforts as truly remarkable, but perhaps not enough. "We're amazed at Payeng," says Gunin Saikia, assistant conservator of Forests. "He has been at it for 30 years. Had he been in any other country, he would have been made a hero."

असचं म्हणते. यशोधरा लेख वरती काढल्याबद्दल तुझेही आभार!

(य)

गिरिमित्र संमेलनाविषयीही लिहा, वाचायला आवडेल. थोडंसं संबंधितः कालच एक विरोप वाचायला मिळाला; त्यानुसार 'कल्पवृक्ष' ही संस्था 'सह्याद्री - एक अनमोल ठेवा' हे ४०० पानी पुस्तक प्रकाशित करण्याच्या मार्गावर आहे, प्रत्येकी २०० रुपये किंमतीस हे उपलब्ध असेल. याविषयीची आधिक माहिती विरोपातून खाली देतो आहे (ज्यांना या प्रकाशन प्रकल्पात काही मदत करण्याची इच्छा आहे त्यांनी माझ्याशी व्यनितून संपर्क केला तर त्यांची प्रकल्प-चालकांशी इ-गाठ घालून देउ शकेन): We are happy to announce that our Marathi handbook on the Sahyadri region of Maharashtra - "Sahyadri - Nisargacha Anmol Theva" is ready to go to print. The mountain ranges of the Western Ghats of Maharashtra – popularly known as the Sahyadris – is a unique landscape which harbours a huge variety of plant and animal life, some which are not found anywhere else in the world. They support several tribal groups which are leading traditional lifestyles. Due to rapid urbanization, there are several threats which are impacting the region. There are steps being taken by the government as well as communities to reduce these impacts, and to conserve the region. This book offers information on various aspects like ecosystems, biodiversity, threats and conservation measures with specific focus on the Sahyadri region in Maharashtra.An effort has been made to simplify scientific concepts as far as possible for a layperson’s understanding. Visually attractive with photos and illustrations, the book also contains sample activities after every chapter which could be adapted by users according to their context.

या गिरिमित्र संमेलनाच्या निमित्ताने जादेव पायेंग यांची म.टा. मधे प्रसिध्द झालेली मुलाखत. पैजारबुवा,

माझ्या हातानं कित्येक कार्डांचे कोपरे कापलेत... पण हे जटबिट प्रकरण कधी अनुभवलेलं नाही...

बरचं पुनर्वसन झालय आता,

वा.. चांगलंच.. प्रश्नच नाही तर मग.. :)

गवि, पुन्हा स्मरण रंजन ?

..एक आपली पद्धत.. :) ( पंचवीसेक वर्षांपूर्वी अवचटांनी वाघ्या मुरळी / देवदासींवर लिहिलं तेव्हाही त्यांची आधी पक्की समजूत होती की ती प्रथा आता जवळजवळ संपली.. त्यांनी तसं लिहूनच सुरुवात केलीय.. मग जसजसे पाहात गेले तसं वारुळ फुटून एकदम लाखो मुंग्या बाहेर याव्यात तशा या व्यक्ती दिसायला लागल्या.. पुनर्वसनाचे प्रयत्न चालू आहेत हे जरुर खरं.. पण प्रथेविषयी.. "आता ते संपलंय" किंवा "कमी झालंय" अशी आपली समजूत असणं हीच जुन्या काळापासूनची ट्रॅजेडी आहे.. आणि तीच दाखवण्याचा प्रयत्न मी केलाय...... यात वाचकांपैकी कोणी त्यांचं आयुष्य जवळून पाहिलेलं नसेल असं म्हणण्याचा उद्देश नाही.. कदाचित त्यांच्यासाठी काम करणाराही कोणी इथे असू शकेल.. )

सिम्कार्ड तोडतो, प्लेटा नाय का ;)

सहमत मुक्काम पु...

+१ सुरेख, गवि ... __/\__

अगदी सहमत, ग वि स्टाईल ! - (गविपंखा) सोकाजी

दुसर्‍याच्या दु:खाचा एवढा उडत उडत चवीपुरता केलेला उल्लेख >>>> अगदी तस्संच करायचं होतं यकु. तो "उडत उडत"पणा च ... तुला ते जाणवलं पण उलट बाजूने..

माझ्या हातानं कित्येक कार्डांचे कोपरे कापलेत... पण हे जटबिट प्रकरण कधी अनुभवलेलं नाही...

बरचं पुनर्वसन झालय आता,

वा.. चांगलंच.. प्रश्नच नाही तर मग.. :)

गवि, पुन्हा स्मरण रंजन ?

..एक आपली पद्धत.. :) ( पंचवीसेक वर्षांपूर्वी अवचटांनी वाघ्या मुरळी / देवदासींवर लिहिलं तेव्हाही त्यांची आधी पक्की समजूत होती की ती प्रथा आता जवळजवळ संपली.. त्यांनी तसं लिहूनच सुरुवात केलीय.. मग जसजसे पाहात गेले तसं वारुळ फुटून एकदम लाखो मुंग्या बाहेर याव्यात तशा या व्यक्ती दिसायला लागल्या.. पुनर्वसनाचे प्रयत्न चालू आहेत हे जरुर खरं.. पण प्रथेविषयी.. "आता ते संपलंय" किंवा "कमी झालंय" अशी आपली समजूत असणं हीच जुन्या काळापासूनची ट्रॅजेडी आहे.. आणि तीच दाखवण्याचा प्रयत्न मी केलाय...... यात वाचकांपैकी कोणी त्यांचं आयुष्य जवळून पाहिलेलं नसेल असं म्हणण्याचा उद्देश नाही.. कदाचित त्यांच्यासाठी काम करणाराही कोणी इथे असू शकेल.. )

सिम्कार्ड तोडतो, प्लेटा नाय का ;)

सहमत मुक्काम पु...

+१ सुरेख, गवि ... __/\__

अगदी सहमत, ग वि स्टाईल ! - (गविपंखा) सोकाजी

दुसर्‍याच्या दु:खाचा एवढा उडत उडत चवीपुरता केलेला उल्लेख >>>> अगदी तस्संच करायचं होतं यकु. तो "उडत उडत"पणा च ... तुला ते जाणवलं पण उलट बाजूने..

मिपवर असे किति यक्कु आहेत? कि हि काहि पदवी वगैरे आहे?

असे काही मोह होउ नये म्हणुन मी हल्ली असली दुकानंच टाळतो

अगदी अगदी...सेम हियर...लिखाण आणि शैली जबराट एकदम...सलाम तुम्हाला यशवंतराव - मालोजीराव

>>>तुझ्या लग्नपत्रिकेवर नावं टाकुन देईन त्या पेनानं. तुझ्या लग्नपत्रिकेवर म्हणजे ............................

@काय नि कसली भाषांतरं करून जबरदस्त लेखन-प्रतिभा फुक्कट घालवतोय....>>>++++++++++++++++++++++++++११११११११११११११११११११११११११११११११११११११११११

भाषेच्या भारदस्तपणाविषयी सहमत. या किश्शावर गाडी थांबवू नकोस. हा माणूस व्यक्तिचित्राचा आहे.

हेच म्हणतो. खरा दर्दी दुकानदार आहे, राव.. >>''एकबार उस पेन का ढक्कन ठिक से खोलकर के दिखायेंगे..?'' ह्याला म्हणतात पॅशन.. "विकलाय ना आता, मग काय करायचं ते कर." ही वृत्ती नाही बंद्यात.. साला, ही असली पॅशन, आपल्या कामाबद्दल, व्यवसायाबद्दल आत्मीयता (ह्यातूनच कधीकधी गर्वाचा भास होत असला तरी) असली तर मग खरी मजा येते..

सहमत आहे. लेख आवडला.

चित्र जालावरुन विनाआभार सर्वांचे खूप खूप आभार. :) (आनंदीत) यक्कु

मलापण जगण्यावर असेच पूर्ण प्रेम करायचा एक शाप दे ना...!

तुम्ही नेहमी अत्रुप्तच असता. एकदाचे काय ते त्रुप्त व्हा. मग शाप वैग्रे द्यायची काही जरूर नाही.

इंदौरला खतम होण्यासाठिच येणार हाय..

आत्मा अमर, अविनाशी असतो ना? मग खतम कसा होईल?