पदार्थांच्या चवी राहू दे बाजूला क्षणभर. या लेखनाची चव न्यारीच. सोबतची छायाचित्रेही सुरेखच.
पहिला परिच्छेद त्या वातावरणात घेऊन जाणारा. वा. यौवना, कोलंबस, चव ते सौंदर्य... सुरेख.
वा लेखानाची चव न्यारीच आहे.
पुलंच्या अपुर्वाईतले "शेवटी संस्कार म्हणजे काय......" आठवले.
साठवून ठेवावा असाच एक झकास फर्मास लेख :)
पास हा शब्द जर इंग्रजी असेल तर नापास हा शब्द कोणत्या भाषेतला आहे
लै भारी लिहले आहेस गं !
मस्त !
फोटो तर.... :| न बोललेलेच बरं !
************
अरे कोणी आहे काय... हे असलेले फोटोवाले + पाककृतीवाले धागे बंद करा रे .... कोणी तरी गचकल्यावर करणार आहात की काय ;)
काय लिहिलं आहेस सई!!!
शब्दच नाहीत!! घरातल्या जेवणावळींपासून ते प्रेमाइतक्याच गुलाबी असलेल्या सोलकढी पर्यंत शब्द न् शब्द सुरेख आहे.
वर्णन करण्याची तुझी हातोटी तुफान आहे. :)
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
सही..सही ..सही..सही
सही..सही... सही..सही
मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं.>>>>
शब्द संपले...
हेच बघा नां...रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी.>>>>
अग ,गप की जरा..निचीतीन जगु देत नाही ही लोक्स...
सू हा स...
अप्रतिम लिहिलं आहेस...
शब्दागणीक जीभेवर वेगवेगळ्या चवी आल्यात... फोडणीचा उग्र वास, कुरड्यांचा कुरमुरीतपणा, मोदकावरच्या तुपची धार, टोफूचा लिबलिबीतपणा, वसाबीचा ठसका, नुडल्स... सगळं सगळं जीभेवर तरळलं. काय सूंदर वर्णन केलं आहेस... शब्दच नाहीत!
तू शेवटी लिहिलेलं "माझ्यामते ह्या jet lag च्या हातात हात घालून taste lag ही येतो" हे अगदी खरं...
-अनामिक
मस्त लेखन!
जपानमध्ये एकूणच टेबलांवर जेवणाची मांडणी सुरेख असते असे फोटू बघून कळते. सुबक ताई आपल्या जेवणाच्या पद्धती व जपानी पद्धतींचा छान मेळ या प्रकटनात घातलाय!
ते दोन छोटे मासे खरे आहेत की काय?
आजही घरची वेळ माझ्या कॉंप्युटरच्या कोप-यात सतत जागी असते तशाच घरच्या सगळ्या चवी माझ्या मनाच्या एका कोप-यात अजूनही जाग्या आहेत.
बहोत खूब!!
रेवती
काय जब्बरदस्त वर्णन करतेस गं!
'केवळ अप्रतिम' ह्याशिवाय दुसरं काही सुचेनाच बघ प्रतिक्रिया द्यायला :)
असो, फार काही बोलत नाही अन ह्या सुंदर प्रकटनाला माझ्या चंद्रमौळी प्रतिसादाचं ठिगळ काही वाढवत नाही!
बस्स, मनापासुन आवडलं हे सांगायचा हा केविलवाणा प्रयत्न...
निरागस मनानी, निरागस जीवनाकडे निरामयपणे तुला पाहता येतय.
सुबक ठेंगणी नाव घेऊन, सुरेख सुंदर वर्णन करता येतय;
म्हणूनच केवळ आम्हाला मिसळपावाच्या हॉटेलात सुग्रास जपानी जेवणातले पदार्थ,
सुबक ताटात सजवून मिळत आहेत.
असेच येऊ देत आणखी.
धन्य सई!
धन्य मिसळपाव!!
आणि धन्य आपण सारेच!!!
काय बोलू??
पर्दाथ, लेखन शैली सगळच अप्रतीम.
आणि गोरेगोमटे मोदक सारणाचं गोड गुपित सांगण्यासाठी तोंड उघडण्याची वाट बघत चाळणीत ताटकळत बसून असतात.
सुरवातीलाच वीकेट काढलीत.
( 感謝の)
सुजय
पहिल्याच परिच्छेदाच्या शेवटाला डोळे पाण्याने भरुन आले आणि गदगदून आले! एखादी अनुभूती स्वतःला येणं आणि अनुभूती आलेली दुसर्यापर्यंत पोचवता येणं हे अंतर तुझ्या लिखाणानं केव्हाच पार केलं.
"अन्न हे पूर्णब्रम्ह" असं साक्षात तू जगलेली आहेस हे लिखाणातून दिसतं.
त्या त्या चवींशी, पदार्थांशी जोडलेल्या आठवणी आपण जगत असतो हे केवढं मोलाचं वाक्य आहे. ते यज्ञकर्म यथासांग पार पाडा म्हणजे त्याच्या आठवणीही तशाच असतील आणि त्या पुन्हापुन्हा अनुभवता येतील.
वाक्यावाक्याला मनातून दाद देत होतो. लेख पुन्हा कितीदातरी वाचेन पण पहिल्या वाचनाची प्रतिक्रिया दिली नसती तर मी तुझ्या लेखणीवर अन्याय केला असता!
(अत्यानंदित)चतुरंग
काल रात्री बिपीनदाचा फोन आला की "पटकन इनो घेऊन ये" म्हणुन, मी म्हटले काय झाले असेल बॉ ?
त्याचे कारण आज कळाले.
खत्तरनाक लेख आहे, सईबाई अगदी "चवीने" जेवणार्यांपैकी दिसतात, सुबक जेवणाइतका लेखही सुबकच झाला आहे ...
जपानी जेवणाची टेस्ट घेण्याची इच्छा खरोखर झाली आहे ..
आता इथुन पुढे "खाणे, जाऊ दे, हा बोलण्याचा विषय नाही" असे म्हटले तर मी त्याला हा लेख दाखवेन ...
------
छोटा डॉन
... करू नका एवढ्यात चर्चा पराभवाची, रणात आहेत झुंजणारे अजून काही !
>>भले चवी वेगळ्या असतील पण आकाशातल्या ज्या अदृश्य शक्तीचा अंश आपण ग्रहण करीत आहोत त्याविषयी कृतज्ञतेची भावना मात्र “वदनीकवळ” म्हटलं काय किंवा “इतादाकिमास” म्हटलं काय सारखीच आहे असं मला वाटतं.<<
क्या बात है! जियो..
आपला,
(खादाड) प्रशांत
---------
प्रशांत म्हणे, होता यमकांचे अतिसार
काव्यपंक्ती पडती एकावर एक टुकार
:?
माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई
>> >> रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी >>
का त्रास देते सई?
एकूणच हा लेख खूप म्हणजे खूपच आवडला.
नक्की जपून ठेवीन.
'taste lag' -- काय मस्त शब्दरचना आहे ! जियो !!
तुला लवकरच दुपारी जेवायला चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन मिळो आणि त्याच संध्याकाळी भेळ मिळो ह्या शुभेच्छा !
सई, किती सुंदर लिहितेस! कोणताही विषय तुझ्या हाती आला, की त्याचं सोनं होतं तुझ्या लेखणीनं. मग तो मुकादे असो, कुमामोतो असो, टी पार्टी असो, की लट उलझी असो! खूप सुरेख लिहितेस आणि खूप सहज लिहितेस! =D> =D> =D> =D>
क्रान्ति
दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती
अग्निसखारूह की शायरी
आवरा रे... दोन दिवसात चारदा गचकलो....
खरचं जपानी कधीच खाल्लं नसल्यने मी चवीवर काही बोलूच शकत नाही...त्यामूळे तू लिहिलयस ती पूर्व दिशा (जपान पण पूर्वेलाच)... :) पण लेखन १ नंबर....लेखनात सगळ्या चवी उतरल्यात सुगरणबाई (कारल्याचा कडूपणा सोडून)....साष्टांग नमस्कार बाई..
अवांतरः नाना, तुझा तो रडका फोटो दे रे दोन दिवस ऊधारीवर
लेख आणि छायाचित्र.... दोन्ही सुरेख. हार्दीक अभिनंदन.
काही जपानी पाककृती चिकटवा की फलकावर.
आमची भांडणं समजुतीने मिटतात. मी माझी चूक कबूल करतो आणि बायको मला समजून घेते..... हे महत्त्वाचे.
अथ पासून इतिपर्यंत सुंदर लेखन!
तुमची लेखनशैली फारच सुंदर आहे.
सोबतचे फोटोही सुरेख.. सजावट फार छान दिसत आहे. त्या ताटल्या, काचेचे वाडगेही आपली जपानी संस्कृती दिमाखात दाखवत आहेत. :)
--शाल्मली.
पुलंच्या पूर्वरंगची व माझे खाद्यजीवन ह्या लेखांची आठवण झाली. तीच भावना पण तरीही ओरिजिनल.
लेख खूप आवडला.
हे वाक्य तर खूपच आवडले.
>>
त्यावेळी तिथली भाषेची दरी माझ्यातल्या दुभाष्याने भरून काढली असती तरी ही सांस्कृतिक दरी मात्र मी सोयिस्करपणे मौनानेच भरून काढली.
<<
चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी. ह्या सगळ्यातून तेव्हापुरता का होईना धकाधकीपासून दूर गोव्याचा संथ समुद्रकिनारा, मऊशार वाळू, खा-या वा-यांवर सळसळणारे माड ह्या सगळ्याचा आभास निर्माण होतोच नां?
- व्हय म्हाराजा! (आधी आमेन लिहिणार होतो. पण त्यात काही दम नाही :))
अप्रतिम लेख! टेस्ट लॅगबद्दल शंभर टक्के सहमत आहे. सशिमी किंवा निगिरीला तळलेल्या माशांची किंवा दबदबीत कालवणाची सर नसली असं सुरुवातीला काही काळ कायम डोक्यात येत असलं तरी सवयीने, सरावाने हळूहळू त्यांचाही आनंद लुटता येतोच.
उत्कट व उत्कृष्ट लेख.
बरेचदा फोटो, लेखनाची लज्जत वाढवतात. इथे तर ते फोटो पार फिके पडावेत इतके रसरशीत लेखन. ते सुद्धा जपानी अन्नाचे फोटो फिके पाडलेस म्हणजे केवळ कमाल!!!! बरेचदा सेहवाग म्हणायचा की समोर साथीला सचिन असल्यावर फलंदाजी एकदम सोपी होउन जाते. तसे काहीसे झाले असावे. :-)
सुरवातीला जपानी अन्न, ते कच्चे मासे खाणे कसेसेच वाटले होते पण एकदा पदार्थ कळले, चवी कळल्या की कळते की कितिही लहान किंवा मोठ्या ठिकाणी जेवायला गेले तरी तेथील कुक प्रत्येक डीश ही सर्वोत्तम बनावी याकरता झटतो, अतिशय भक्तिभावाने आपली सर्व कला, ज्ञान त्यात ओततो . अगदी साधी टपरी किंवा भारी रेस्टॉरंट मधे गेलो तरी तिथे लहान मुलांकरता रंगेबिरंगी कटलरी असते. बाकी आता आपल्या "करी"ची चव जपान्यांनी एकदम आपलीशी केली आहे. एखादी तरी "करी डीश" बर्याच रेस्टॉरंट मधे असते आजकाल. जपान्यांना आपली भजी (त्यांचा टेंपुरा) फार आवडते.
मी फारच उशीरा वाचत आहे. मला जे जे काही लिहायचे आहे ते सर्व लिहून झालेल आहे वरती.
काय लिहू अजून?
शब्दा शब्दातून चित्र उभ केलस. सुगंध दिलास, चव दिलीस आणि ती तृप्ती सुध्दा.
ग्रेट!!!
मीनल.
मराठित वाचलेल्या उत्तम लेखां मधे हा लेख आहे असे मी समजतो.
सु ठें ची प्रतिभा उल्लेखनीय आहे.
लेखिकेला उत्तेजना पर काहि तरी पुरस्कार / बक्षीस मिळायला हवे असे माझे मानस आहे.
अभिनंदन आणि धन्यवाद.
विष्णुसूत
वाचता वाचता डोळ्यांपुढे भरलेले घर, बसलेली पंगत क्रमाक्रमाने येत गेले. मस्त वाटले.
हाताने खाण्याची सवय फक्त भारतात (हिंदु पध्दतीत) आहे ना?
“उदरभरण नोहे, जाणिजे यज्ञकर्म”
आपल्याच शरीरात वास करणा-या शक्तिरूपी ईश्वराला चेतवण्यासाठी पोटाच्या यज्ञकुंडात दिलेली आहुती म्हणजे जेवण! पंचप्राण एकवटून केलेली शक्तीची प्रतिष्ठापना म्हणजे जेवण. आपल्या जेवणात असं पंचेंद्रियं जागवणारं सगळं काही असतं. मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं.
हे एक नंबर..
रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी. ह्या सगळ्यातून तेव्हापुरता का होईना धकाधकीपासून दूर गोव्याचा संथ समुद्रकिनारा, मऊशार वाळू, खा-या वा-यांवर सळसळणारे माड ह्या सगळ्याचा आभास निर्माण होतोच नां?
:) मेलो... खल्लासच !
काय आवडलं हे सांगायला पुर्ण लेख इथे पेश्ट करावा लागेल. अप्रतीम वर्णन.. फोटु तर लाजवाब. कोकणात असताना सकाळ-सकाळी उकड्या तादंळाची पेज फणसाच्या भाजीबरोबर खाताना जे स्वर्गसुख मिळते अगदी तसेच वाटले.
जियो सुठें !!
आपल्याच शरीरात वास करणा-या शक्तिरूपी ईश्वराला चेतवण्यासाठी पोटाच्या यज्ञकुंडात दिलेली आहुती म्हणजे जेवण! पंचप्राण एकवटून केलेली शक्तीची प्रतिष्ठापना म्हणजे जेवण. आपल्या जेवणात असं पंचेंद्रियं जागवणारं सगळं काही असतं. मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं.
अशक्य लिहिलयस गं सुबक.....
आणि चतुरंग म्हणतात तसंच खरच डोळे भरुन आले माझेही...
तुला दंडवत __/\__
-स्मिता
मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
अप्रतिम.......... असं वरण भात करायचा गेले २ महिने प्रयत्न सुरु आहे................. :(
पाककृतीवर लेख लिहायचा म्हणजे भल्याभल्यान्ची डाळ शिजत नाही.... पण तुम्ही मात्र अगदी पाचो उन्गलिया सहजपणे घी मध्ये घालून दाखवलीत... ! :)
प्रतिक्रिया
वा...
सहमत आहे
वा
लै भारी
काय लिहिलं
छान लिहलेस
व्वा,फारच
सही..सही
अप्रतिम
मस्त
ते मासे...
ज ब ह र्या.......
अ-श-क्य!!!!
_/\_ तुझं
धन्य सई! धन्य मिसळपाव!! आणि धन्य आपण सारेच!!!
तुझ्या लेखनशैलीच
अ त्यं
अप्रतिम!
काय
वा वा, सुठें!
सहमत!!
हम्म्म्म!!!
च्यायला जरा उशीरच झाला ...
>>भले चवी
अ-प्र-ति-म
वाह! माझा
अप्रतिम!
आवरा रे...
३ ते ६ महीने लागतात
!!!
सुरेख....
सुरेख!
मस्त लिहिले आहे
पूर्वरंग
क्या बात है!
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
उत्कृष्ट
असेच म्हणतो
सुंदर लेखन
असेच म्हणते
उत्तम लेख
सहमत
सहमत
लै भारी.
सुंदर वर्णन..
रविवारचा
आपल्याच
सुरेख
मसालेभाता
म-हा-न
बेन्टो बॉक्सेस
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी