एकदाच जन्म मिळतो, घेउ दे मला जरा
पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा
गर्भ राहिला म्हणून, माय-बाप हर्षिले
वाटले जसे अकाश बोट एक राहिले
मास हे नऊ असे बहरु दे मला जरा
पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा
जन्मण्याअधीच मी, 'गुन्हा'च जाहले कशी
माय! सावली तुझीच, वाढते तुझ्या कुशी
अंतरी तुझ्या निवांत, पाहते चराचरा
पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा
"मी न भार!' सांगतेय, मांडते अकांत मी
'स्त्रीच जाहले म्हणून, का तुम्हा नकोय मी??
मी तुझाच श्वास माय, दे तुझाच आसरा
पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा
मी नसेन तर जगात पाळणा हलेल का?
माय अन बहीण..