करुण

3

==भेळ==

तत्वांची मारामारी शब्दांचा खेळ,भावनेचा भडका व्यवहाराची भेळ॥ध्रु॥

घ्यायचे भरपुर चुरमुरे,वरुन फरसाणाचा भपका
कांदा टोमेटो टाकुन,वरुन चिंच-पाण्याचा हबका
डाव सरसरत फिरवुन दाखवायचा,पंचवीस रुपायाचा खेळ।

तडजोडी करता करता
आयुष्य पार सरलेले
स्वप्नांची वाफ उडाली
कोरडे-शुष्क उरलेले

आता न वळे पाऊल
वाटेवरती गाण्यांच्या
कंठात रुते आवाज
ओठही बंद शिवलेले

हे दुःख आत ना मावे
बाहेर येतही नाही
पाहून पोरकी स्वप्ने
डोळ्यांशी डबडबलेले

माझे मन मोठे कोडे
सुटता न सुटे थोडेही
बाहेर दिसे स्वच्छंदी
आतूनी बुरसटलेले

खांद्याला घेऊन ओझी
मसणात रोजची वारी
एकेका दगडा खाली
एकेक स्वप्न पुरलेले

- स्वानंद

मर्दपणाचा ताठा मिरवित गुर्मित धुमसत धुंद जवानी
उभारून झेंडा मस्तीचा दाहिदिशा फिरलो मनमानी

रांडानी खिडक्यांतुन तिरप्या खुणाविले मजला डोळ्यांनी
शालिन नजरा झुकल्या,उठल्या अस्फुटशा होकारांनी

आसुसलेल्या वक्षांवर किति हात फिरवले आसुसलेले
सीत्कारांना कितीक मादक, आत्म्याचे होकार दिलेले

नाही पाहिली काळी माती नाही नाती कुठे बांधली
घुसवत अन् हल वखवखलेला बेदरकारी बिजे उधळली

आता बघतो चौरस गोंडस कुटुम्बलेले कितीक, छोट्या
दो चिमण्यांना कडी घेउनी शिस्तित चालत रेषा कोत्या

हे शहर झालेय ब्रॉयलर कोंबडी सारखे गुबगुबित
देखणे तरी सत्वहीन
नुसतेच मास अंगावर
बेचव नि अळणी
संस्कृतीहीन झालेय हे शहर
नि येथला निसर्ग देखील कृत्रिम झालाय
नुसतीच फुले आकर्षक
गंधहीन .........!
सुजत चाललय हे शहर
वाढत चाललय
बाद्लीबाद्लीने ओतली जातात येथे माणसे
नकोतितक्या भन्नाट वेगाने
कोण कुठली ...?
बिन चेहर्याची .....
आजूबाजूची शेत जमीन विकून
येथे उभारली जात आहेत
मोठे मोठे मॉल्स
नि तुडवला जातोय निसर्ग

( चाल : इंद्रायणीकाठी - देवाची आळंदी )

नव्या साडीसाठी - दोघांची भ्रमंती
चालली खरेदी.. थांबेना ती |धृ |

सवलतींचा ताजा - लागतो ढीग
नाचती विक्रेते.. मागे पुढे |१| नव्या साडीसाठी -

माझ्यापुढे साठे - खर्चाचा हिशेब
भांडणात वाढ.. पत्नीसंगे |२| नव्या साडीसाठी -

मागची उधारी - राहिली अजून
जॉर्जेट .. शिफॉन .. , सुटका नाही |३| नव्या साडीसाठी -

माणसान्चा देव
रात्र झालि बाप्पा झोपला,माणसान्वरति भरपुर कोपला,
दिवसभर देतात त्रास,काढुन ठेवतात एकच घास.
घासानि का भरत पोट?वरुन ठेवतात कागदि नोट, तुमच्या नोटेचा काय भाव,उद्या ठेवाल वडापाव.

ठेवाल तो नैवेद्य खायचा का आम्हि?वरुन म्हणता क्रुपा कमि.

नमस्कार, मी पहिल्यान्दाच मिपा वर काहि प्रकाशीत करतोय, इथे प्रकाशीत होणारे साहित्य दर्जेदार आहे, त्यामानाने माझी ही कविता कादाचीत खुपच साधारण वाटेल किन्वा उगीच यमक जुळवण्याचा प्रयत्न वाटेल, पण I think this how I will learn from your comments.

हे कधी बदलणार?

एकविसाव्या शतकातही मुलींचं अस्तित्वं अत्याचाराने तडपलेलं असतं
कारण आजही नवं-तरुणांच मनं हुंडयाच्या वासनेत अडकलेलं असतं

देशाच्या संस्कृतीचा अभिमान मिरवताना वृद्धाश्रम मात्रं भरलेलं दिसतं
ही का त्यांचीच चुक, कमावलेलं सारचं त्यांनी मुलांमधेच पेरलेलं असतं ?