तडजोडी करता करता
आयुष्य पार सरलेले
स्वप्नांची वाफ उडाली
कोरडे-शुष्क उरलेले
आता न वळे पाऊल
वाटेवरती गाण्यांच्या
कंठात रुते आवाज
ओठही बंद शिवलेले
हे दुःख आत ना मावे
बाहेर येतही नाही
पाहून पोरकी स्वप्ने
डोळ्यांशी डबडबलेले
माझे मन मोठे कोडे
सुटता न सुटे थोडेही
बाहेर दिसे स्वच्छंदी
आतूनी बुरसटलेले
खांद्याला घेऊन ओझी
मसणात रोजची वारी
एकेका दगडा खाली
एकेक स्वप्न पुरलेले
- स्वानंद
हे शहर झालेय ब्रॉयलर कोंबडी सारखे गुबगुबित
देखणे तरी सत्वहीन
नुसतेच मास अंगावर
बेचव नि अळणी
संस्कृतीहीन झालेय हे शहर
नि येथला निसर्ग देखील कृत्रिम झालाय
नुसतीच फुले आकर्षक
गंधहीन .........!
सुजत चाललय हे शहर
वाढत चाललय
बाद्लीबाद्लीने ओतली जातात येथे माणसे
नकोतितक्या भन्नाट वेगाने
कोण कुठली ...?
बिन चेहर्याची .....
जुन्या जाणत्या भल्या थोरल्या गोष्टी सार्या सरल्या
खोबणीत पांढरे झाले डोळे, जाणीवा जणू मेल्या ||१||
काळोखाच्या गर्दीमध्ये हरवले त्याचे दिसणे
कुठे पाहुनी कसे वदावे, वर्णन या मुखाने ||२||
डोळ्यांत घातले अंजन जरी, न दिसे जमीन खाली
कुरकुरणार्या दरवाजांवर कड्याकुलूपांनी नक्षी केली ||३||
ओट्यावरचे दगड कालचे, चालले पायात खाली
खांबांवरची कोरीवकामे अजगरासम सरपटली ||४||
ओलावलेल्या भिंती ल्याल्या रंगांचे उडते पोपडे
कंदील नाही उजेडाला म्हणून काळवंडले कोनाडे ||६||
डुगडुगणार्या जिर्ण पायर्या जिना वर घेवू
नमस्कार, मी पहिल्यान्दाच मिपा वर काहि प्रकाशीत करतोय, इथे प्रकाशीत होणारे साहित्य दर्जेदार आहे, त्यामानाने माझी ही कविता कादाचीत खुपच साधारण वाटेल किन्वा उगीच यमक जुळवण्याचा प्रयत्न वाटेल, पण I think this how I will learn from your comments.