मिसळ बैठ्कीची लावणी आहे तर भेळ उभ्याउभ्याने करावयाचा डिस्को आहे.

२ वेगळे पदार्थ आहेत हे.

मातीच्या तालमीतला (-नाटकाच्या नव्हे) जयसिंग घोरपडे : किराणा दुकानातला (- घराण्यातला नव्हे) जिग्नेश शहा :: मिसळ : भेळ (ह.घ्या. कोणत्याही व्यक्तीसमुहास दुखावण्याचे आमच्या मनात नाही.)

तात्या मिसळ आणि भेळ समोर असताना "उपमा" आठवावा. अरे रे काय हे. :) हलकेच घ्या बर. :) मी दोन्हीचा भक्त आहे. मिसळ मधे डोळ्यातुन आणि नाकातुन पाणी आणण्याची शक्ती आहे. भेळ मधे नाही.

मिसळीबरोबर पाव चांगला लागतो. भेळेबरोबर नाही. --लिखाळ. तिखट तर्री झेपत नसल्यानी जादा पाव आणि मिसळखाल्ल्यावर ताक आम्हाला पाहिजे असते. (अशीच माहितीची देवाणघेवाण हो!)

मिसळ हा फारच पोट भरणारा पदार्थ आणि भेळ हलकी फुलकी.....मिसळ तिखट आणि मसालेदार तर भेळ चटपटीत......

मिसळ म्हणजे राखी सावंत तर भेळ म्हणजे सुप्रिया सुळे ! ;)

हा तर मिसळी चा घोर अपमान........

मिसळ म्हणजे जाफरानी जर्दा घातलेल जास्त चुना घातलेल पान तर भेळ म्हणजे ज्यादा गुलकंद वाल मसाला पान :) मला पानातील तशी जास्त माहिती नाही एखाद्या जाणकार तांबुलभक्षी ने अधिक चांगल्या प्रकारे लिहिता आल तर पहा. :)

मिसळ हा अस्स्ल मराठमोळा पदार्थ. भेळ हा का कुणास ठाऊक, पण मला उगिचंच तो गुजराथी पदार्थ आहे असं वाटत आलेलं आहे! :) मिसळ खाताना कुणी सोबत नसलं तरी चालतं, कारण लालभडक रश्श्यात पाव बुडवून खाताना बराचसा वेळ घाम आणि नाकातोंडातलं पाणी पुसण्यातच जातो, भेळ खाताना मात्र एखादी छानशी मैत्रिण सोबत असेल तर फारच छान. एकूंणच भेळ हा हसीमजाक करत करत कुटुंबियांसोबत, मित्रमंडळींसोबत खाण्याचाही पदार्थ आहे. मस्त चटपटीत भेळ! कांदा, कैरी, झकासशी चिंचगुळखजुराची चटणी, हिरव्या मिरच्यांची चटणी घालून केलेली मस्त चटपटीत भेळ! वा वा.. गरमागरम मिसळ सक्काळच्या टायमाला खावी, तर भेळ संध्याकाळी! छ्या..! आमच्या मिसळीला शृंगार वगैरे काही कळत नाही! :) ती सजते, फुलते ती एखाद्या यष्टीष्टँडवरील, किंवा पोलिस स्टेशनाजवळील किंवा एखाद्या मारुतीच्या देवळाजवळील टपरीत! :) परंतु या जागा भेळेला मात्र शोभून दिसत नाहीत हो! एखाद्या छानश्या समुद्र किनार्‍यावर, एखाद्या गोड मुलीसोबत मावळतीचे रंग पाहता पाहता खाल्लेल्या भेळेची चव काही औरच! आमच्या नशिबी असे काही भेळ खायचे प्रसंग आलेले आहेत त्या दिवसांची आठवण आजही आमच्या मनात त्या भेळेइतकीच रेंगाळते आहे. हल्ली त्या सर्व गोड मुली रस्त्यात भेटल्या की "अले शोनुल्या, तो बघ तात्यामामा! त्याला पापी दे पाहू!" असं आपल्या लेकाला म्हणतात..! मग आम्ही मनात म्हणतो, "अगं गधडे, त्या संध्याकाळी, समुद्रकिनारी इतकी रंगात आली होतीस तेव्हा आम्ही तुझ्याकडे....." जाऊ द्या....:) आपला, तात्यामामा शिरवळकर!

मिसळ म्हणजे वन डे क्रिकेट मॅच...भेळ म्हणजे ट्वेंन्टी - ट्वेंन्टी (ज्यांना ट्वेंन्टी - ट्वेंन्टी जास्त आवडते त्यांनी आलटापलट करुन म्हणावे:) -- लिखाळ. तिखट तर्री झेपत नसल्यानी जादा पाव आणि मिसळखाल्ल्यावर ताक आम्हाला पाहिजे असते. (अशीच माहितीची देवाणघेवाण हो!)

भेळ म्हणजे मुंबईसारखी. अठरापगड पदार्थांच्या मिश्रणातून स्वतःची निराळीच चव घेऊन येणारी. झटपट, वेळ न दवडता कामचलाऊ पोट भरायला उपयुक्त. शिवाय ती खरी रंगते ती बाहेर -- खासकरून गिरगाव किंवा जुहू चौपाटीवर. घरी कुरमुरे आणून, चटण्या बनवून केलेली भेळ ही टोफू तंदुरी चिकनसारखीच दयनीय वाटते. मिसळ म्हणाल तर कोल्हापूरसारखी. अस्सल मर्‍हाटमोळी. तिखटजाळ, ठसकेदार पण तितकीच चवीवरुन जीव ओवाळून टाकावा अशी. पण भेळेसारखी सार्‍यांच्याच पचनी पडेल अशी नाही. 'मी आहे ही अशी आहे. आवडले तर ठीक, नाहीतर राम राम' असा रोखठोक 'तेगार' मिरवणारी. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

भेळ ही बायको खायचा पदार्थ आहे मिसळ ही मित्रांबरोबर हाणायची असते बायको आणि मित्र यांच्यात आहे तेवढाच फरक भेळ आणि मिसळ यात आहे.. ( हवे तर यासाठी तात्यांकडुन तज्ञांचे मत घ्या)

असे कोणाला विचारत बसू नका....खाउन बघा....

दादर मध्ये माने मिसळिचा पत्ता काय?(मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)

ऐकतोय. पण ब्रून मिसळ हेहि पहिल्यांदाच ऐकतोय. तात्यांची व सर्किटरावांची प्रतिक्रिया आवडल्या. लाजबाब. धन्यवाद सृलाताई अर्धवटराव आचरटाचार्य, सुधीर कांदळकर.

बादवे, मिपावर ओळख झालेल्या एका मित्रवर्याने नाशकात भेळेचे दुकान थाटलयं, पुणे रोडवर आंबेडकर नगरला.. आम्ही चकरा मारतोय हल्ली..... या तुम्ही पण

बादवे, मिपावर ओळख झालेल्या एका मित्रवर्याने नाशकात भेळेचे दुकान थाटलयं, पुणे रोडवर आंबेडकर नगरला.. आम्ही चकरा मारतोय हल्ली..... या तुम्ही पण

मस्त. असे जुने धागे जुन्याजाणत्या लोकांनी बाहेर काढावेत. आमच्यासारख्या नव्या लोकांना फायदा होईल.

सर्व महानुभावांनी आपले मत नोंदवावे ही नम्र विनंती

इतर धर्म चालतील का

ब-याच जणांनी भेळ म्हणजे गोड असे वर्णन केले आहे. मराठवाड्यातली भेळ जबरा तिखट असते. काही ठिकाणची साधी भेळ डोक्याला घाम व चेह-याला मुंग्या येतील इतकी तिखट असते. तितकीच हवी हवीशी वाटणारी. दर १२ मैलावर भाषा बदलते म्हणतात तशी भेळही बदलते. प्रत्येकाला आपल्या गावचीच भेळ भारी वाटण स्वाभाविक आहे. पण फक्त पुण्यातली भेळ ज्यांनी खाल्ली त्यांना "हाय कंबख्त तू ने भेळ खाई ही नही" असे म्हणावे लागेल.

मिसळ बैठ्कीची लावणी आहे तर भेळ उभ्याउभ्याने करावयाचा डिस्को आहे.

२ वेगळे पदार्थ आहेत हे.

मातीच्या तालमीतला (-नाटकाच्या नव्हे) जयसिंग घोरपडे : किराणा दुकानातला (- घराण्यातला नव्हे) जिग्नेश शहा :: मिसळ : भेळ (ह.घ्या. कोणत्याही व्यक्तीसमुहास दुखावण्याचे आमच्या मनात नाही.)

तात्या मिसळ आणि भेळ समोर असताना "उपमा" आठवावा. अरे रे काय हे. :) हलकेच घ्या बर. :) मी दोन्हीचा भक्त आहे. मिसळ मधे डोळ्यातुन आणि नाकातुन पाणी आणण्याची शक्ती आहे. भेळ मधे नाही.

मिसळीबरोबर पाव चांगला लागतो. भेळेबरोबर नाही. --लिखाळ. तिखट तर्री झेपत नसल्यानी जादा पाव आणि मिसळखाल्ल्यावर ताक आम्हाला पाहिजे असते. (अशीच माहितीची देवाणघेवाण हो!)

मिसळ हा फारच पोट भरणारा पदार्थ आणि भेळ हलकी फुलकी.....मिसळ तिखट आणि मसालेदार तर भेळ चटपटीत......

मिसळ म्हणजे राखी सावंत तर भेळ म्हणजे सुप्रिया सुळे ! ;)

हा तर मिसळी चा घोर अपमान........

मिसळ म्हणजे जाफरानी जर्दा घातलेल जास्त चुना घातलेल पान तर भेळ म्हणजे ज्यादा गुलकंद वाल मसाला पान :) मला पानातील तशी जास्त माहिती नाही एखाद्या जाणकार तांबुलभक्षी ने अधिक चांगल्या प्रकारे लिहिता आल तर पहा. :)

मिसळ हा अस्स्ल मराठमोळा पदार्थ. भेळ हा का कुणास ठाऊक, पण मला उगिचंच तो गुजराथी पदार्थ आहे असं वाटत आलेलं आहे! :) मिसळ खाताना कुणी सोबत नसलं तरी चालतं, कारण लालभडक रश्श्यात पाव बुडवून खाताना बराचसा वेळ घाम आणि नाकातोंडातलं पाणी पुसण्यातच जातो, भेळ खाताना मात्र एखादी छानशी मैत्रिण सोबत असेल तर फारच छान. एकूंणच भेळ हा हसीमजाक करत करत कुटुंबियांसोबत, मित्रमंडळींसोबत खाण्याचाही पदार्थ आहे. मस्त चटपटीत भेळ! कांदा, कैरी, झकासशी चिंचगुळखजुराची चटणी, हिरव्या मिरच्यांची चटणी घालून केलेली मस्त चटपटीत भेळ! वा वा.. गरमागरम मिसळ सक्काळच्या टायमाला खावी, तर भेळ संध्याकाळी! छ्या..! आमच्या मिसळीला शृंगार वगैरे काही कळत नाही! :) ती सजते, फुलते ती एखाद्या यष्टीष्टँडवरील, किंवा पोलिस स्टेशनाजवळील किंवा एखाद्या मारुतीच्या देवळाजवळील टपरीत! :) परंतु या जागा भेळेला मात्र शोभून दिसत नाहीत हो! एखाद्या छानश्या समुद्र किनार्‍यावर, एखाद्या गोड मुलीसोबत मावळतीचे रंग पाहता पाहता खाल्लेल्या भेळेची चव काही औरच! आमच्या नशिबी असे काही भेळ खायचे प्रसंग आलेले आहेत त्या दिवसांची आठवण आजही आमच्या मनात त्या भेळेइतकीच रेंगाळते आहे. हल्ली त्या सर्व गोड मुली रस्त्यात भेटल्या की "अले शोनुल्या, तो बघ तात्यामामा! त्याला पापी दे पाहू!" असं आपल्या लेकाला म्हणतात..! मग आम्ही मनात म्हणतो, "अगं गधडे, त्या संध्याकाळी, समुद्रकिनारी इतकी रंगात आली होतीस तेव्हा आम्ही तुझ्याकडे....." जाऊ द्या....:) आपला, तात्यामामा शिरवळकर!

मिसळ म्हणजे वन डे क्रिकेट मॅच...भेळ म्हणजे ट्वेंन्टी - ट्वेंन्टी (ज्यांना ट्वेंन्टी - ट्वेंन्टी जास्त आवडते त्यांनी आलटापलट करुन म्हणावे:) -- लिखाळ. तिखट तर्री झेपत नसल्यानी जादा पाव आणि मिसळखाल्ल्यावर ताक आम्हाला पाहिजे असते. (अशीच माहितीची देवाणघेवाण हो!)

भेळ म्हणजे मुंबईसारखी. अठरापगड पदार्थांच्या मिश्रणातून स्वतःची निराळीच चव घेऊन येणारी. झटपट, वेळ न दवडता कामचलाऊ पोट भरायला उपयुक्त. शिवाय ती खरी रंगते ती बाहेर -- खासकरून गिरगाव किंवा जुहू चौपाटीवर. घरी कुरमुरे आणून, चटण्या बनवून केलेली भेळ ही टोफू तंदुरी चिकनसारखीच दयनीय वाटते. मिसळ म्हणाल तर कोल्हापूरसारखी. अस्सल मर्‍हाटमोळी. तिखटजाळ, ठसकेदार पण तितकीच चवीवरुन जीव ओवाळून टाकावा अशी. पण भेळेसारखी सार्‍यांच्याच पचनी पडेल अशी नाही. 'मी आहे ही अशी आहे. आवडले तर ठीक, नाहीतर राम राम' असा रोखठोक 'तेगार' मिरवणारी. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

भेळ ही बायको खायचा पदार्थ आहे मिसळ ही मित्रांबरोबर हाणायची असते बायको आणि मित्र यांच्यात आहे तेवढाच फरक भेळ आणि मिसळ यात आहे.. ( हवे तर यासाठी तात्यांकडुन तज्ञांचे मत घ्या)

असे कोणाला विचारत बसू नका....खाउन बघा....

दादर मध्ये माने मिसळिचा पत्ता काय?(मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)

ऐकतोय. पण ब्रून मिसळ हेहि पहिल्यांदाच ऐकतोय. तात्यांची व सर्किटरावांची प्रतिक्रिया आवडल्या. लाजबाब. धन्यवाद सृलाताई अर्धवटराव आचरटाचार्य, सुधीर कांदळकर.

बादवे, मिपावर ओळख झालेल्या एका मित्रवर्याने नाशकात भेळेचे दुकान थाटलयं, पुणे रोडवर आंबेडकर नगरला.. आम्ही चकरा मारतोय हल्ली..... या तुम्ही पण

बादवे, मिपावर ओळख झालेल्या एका मित्रवर्याने नाशकात भेळेचे दुकान थाटलयं, पुणे रोडवर आंबेडकर नगरला.. आम्ही चकरा मारतोय हल्ली..... या तुम्ही पण

मस्त. असे जुने धागे जुन्याजाणत्या लोकांनी बाहेर काढावेत. आमच्यासारख्या नव्या लोकांना फायदा होईल.

सर्व महानुभावांनी आपले मत नोंदवावे ही नम्र विनंती

इतर धर्म चालतील का

ब-याच जणांनी भेळ म्हणजे गोड असे वर्णन केले आहे. मराठवाड्यातली भेळ जबरा तिखट असते. काही ठिकाणची साधी भेळ डोक्याला घाम व चेह-याला मुंग्या येतील इतकी तिखट असते. तितकीच हवी हवीशी वाटणारी. दर १२ मैलावर भाषा बदलते म्हणतात तशी भेळही बदलते. प्रत्येकाला आपल्या गावचीच भेळ भारी वाटण स्वाभाविक आहे. पण फक्त पुण्यातली भेळ ज्यांनी खाल्ली त्यांना "हाय कंबख्त तू ने भेळ खाई ही नही" असे म्हणावे लागेल.

विस्त्रुत लिहा नाहीतर तुमचे account delete केले जाईल!!!!! बाकी विषय चर्चेला बेस्ट आहे.

रद्दी विकली कि त्या पैशातून नारळ लगेच तिथेच मिळण्याची सोय आहे ती. प्रकाश घाटपांडे

पण नारळ् च का? रद्दी च्या पैशातून नारळा खेरीज ईतर ही ब-याच वस्तु घेता येतील ना? मिसळ हाणता ये ईल , शीणेमा बघता ये ईल , नारळ् च का?

अप्पासाहेब, चर्चा प्रस्तावात आपणास काय म्हणायचे आहे,हे समोरच्या व्यक्तीला समजले पाहिजे ही एक साधारणतः अपेक्षा असते आणि दुसरे या चर्चेच्या निमित्ताने या विषयी आपली भुमिकाही मांडली पाहिजे, त्याच बरोबर दिले तर काही संदर्भ,दुवे,काही त्या विषयाच्या संबंधी मते म्हणजे काय होते,चर्चेत सहभागी होणा-या सदस्यांना विषय समजून त्यावर आपले मत प्रदर्शीत करता येईल असे वाटते. सदरील चर्चा प्रस्ताव मला तरी निटसा कळलेला नाही आपण नक्की त्यात दुरुस्त्या करुन किंवा अधिक विस्तृतपणे हा विषय मांडावा किंवा मांडला असता तर मला हा चर्चाविचार समजला असता किंवा मत मांडता आले असते असे वाटते. आपण हे सर्व जाणता तरीसुद्धा राहवले गेले नाही म्हणून हा लेखन प्रपंच.!

डा. साहेब , बहुधा अप्पासाहेबन्ना काय प्रश्न पडला आहे ते आपल्या ध्यानात आलेले दिसत नाहि. यावर सन्दर्भासहित स्पश्टिकरण देण्याची गरज आहे का?

रद्दी व बिअरच्या मोकळ्या बाटल्या विकुन भरलेली बिअर मिळत असे. प्रकाश घाटपांडे

रद्दी व बिअरच्या मोकळ्या बाटल्या विकुन भरलेली बिअर मिळत असे... ह्ये बरिक पटलं हा, आमी कालीजात अस्ताना असेच करत होतो.

चर्चा विषय समजला नाही !.... जाउद्या हो, नाही चर्चा विषय कळला ता नाय कल्ला , त्यापायी लांब चेहरा करुन , यवडी मोट्टी पर्तीक्रीया कशापायीं..

'नारळ' 'रद्दीच्या' भावात मिळत होते तेंव्हा ही प्रथा सुरू झाली असणार. 'घरात नुसते पेपर वाचत बसता आणि घरातली रद्दी वाढवता. जा.. फिश करी साठी जरा नारळ घेऊन या' असा आळशी नवर्‍यांना (त्यांच्या) बायकोने सज्जड दम दिल्यावर नाईलाजाने नारळ आणायचाच आहे तर एकाच फेर्‍यात रद्दीही विकून येऊ. असा विचार आळशी नवरे करीत असावेत आणि अशाच कुणा नवर्‍याच्या सुचवणीनुसार रद्दीच्याच ठीकाणी नारळ ठेवले तर आपल्याकडे ही आळशी गिर्‍हाईके जास्त येतील अशा विचारात कुणा रद्दीवाल्यानेच ही प्रथा पाडली असावी. (असाही एक संशय आहे.) रद्दी विकली तर पैसेही मिळाले, त्यातल्याच थोड्या पैशात नारळ घेतला, स्वयंपाकात वापरला आणि करवंट्या बंबात पाणी तापवायला उपयोगी पडल्या अशा बहुगुणी विचारातुनही ही प्रथा जन्माला आली असण्याची शक्यता आहे. एखाद्याला नोकरीत 'नारळ' मिळणे म्हणजे समाजात तो 'रद्दी' भावाचा होणे असे एक समीकरण फार फार वर्षांपूर्वी अस्तित्वात असावे असे वाटते. एखाद्या मठ्ठ माणसाच्या डोक्यास 'नारळ' म्हणण्याची आपल्यात पद्धत आहे. ह्यालाच 'अर्वाच्य' भाषेत संबोधणे असेही म्हणतात. ....म्हणजेच 'नारळ' म्हणजे 'अर्वाच्य'.... म्हणजेच 'वाचण्यालायक नाही असे' ....म्हणजेच 'रद्दी' असाही संबंध असू शकतो. 'नारळ' झाडावर तयार होतो आणि 'रद्दी'चे कागदही झाडापासूनच बनतात. म्हणजे तसे दोघेही नात्यातलेच. सत्कारमूर्तींना शाली बरोबर 'श्रीफळ' म्हणचेज नारळ देतात. नंतर त्याच सत्कारमूर्तींना कोणी 'रद्दीच्या' भावातही विचारत नाही. (ही एका सत्कारमूर्तीनेच माझ्याजवळ व्यक्त केलेली खंत आहे.) असे 'नारळ' आणि 'रद्दी'चे घनिष्ठ नाते आहे.

म्हणतात.. "नारळ आणि मुलगा कसा निघेल हे सांगता येत नाही". मुलगा जर प्रभाकर रावांनी सांगितल्याप्रमाणे "नारळच" निघाला तर त्याने न वापरलेली वह्या पुस्तके रद्दीतच जातात. म्हणून बहुधा नारळ आणि रद्दी एकाच ठिकाणी.. -(नारळाची आई)प्राजु

श्री. धमाल मुलगा, श्री. पिवळा डांबिस, श्री. केशवराव आणि प्राजु मनःपूर्वक धन्यवाद.

चर्चेची मिसळ झकास जमली आहे.....

सध्या मुलगा ४ वर्षांचा आहे. त्याला नारळ म्हणजे काय माहिती असले तरी रद्दी म्हणजे काय हे माहीती नाहीये. आणि तसेही इथे नारळ फोडायचे प्रसंग फार कमी येतात त्यामुळे नारळावर घाव घालून किंवा नारळ धोंड्यावर(धोंडोपंत काका तुम्ही नव्हे, हं!) आपटून फोडायचा असतो हे त्याला माहिती नाहिये.. त्यामुळे जोपर्यंत ते माहिती नाही तोपर्यंत हे चालून जाईल... :)))) - प्राजु

असो, क्षमा करा, जरा जास्तच लगट झाली. अजिबात नाही. क्षमा कसली? मित्रा-मित्रांमध्ये (आणि मित्र-मैत्रीणींमध्येही..) सप्रेम जवळीक असावीच. तिथे 'लगट' हा शब्द मात्र सजत नाही. पण तुम्हाला बुवा म्हणल॑ तर चालेल का? ''श्री.'अशाकरीता की आमच्या लेखी सगळेच वंदनिय आहेत' तेंव्हा तीच उपाधी आम्हास भावते. बाकी आपली मर्जी. अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य आपणासही आहे.

छान

विस्त्रुत लिहा नाहीतर तुमचे account delete केले जाईल!!!!! बाकी विषय चर्चेला बेस्ट आहे.

रद्दी विकली कि त्या पैशातून नारळ लगेच तिथेच मिळण्याची सोय आहे ती. प्रकाश घाटपांडे

पण नारळ् च का? रद्दी च्या पैशातून नारळा खेरीज ईतर ही ब-याच वस्तु घेता येतील ना? मिसळ हाणता ये ईल , शीणेमा बघता ये ईल , नारळ् च का?

अप्पासाहेब, चर्चा प्रस्तावात आपणास काय म्हणायचे आहे,हे समोरच्या व्यक्तीला समजले पाहिजे ही एक साधारणतः अपेक्षा असते आणि दुसरे या चर्चेच्या निमित्ताने या विषयी आपली भुमिकाही मांडली पाहिजे, त्याच बरोबर दिले तर काही संदर्भ,दुवे,काही त्या विषयाच्या संबंधी मते म्हणजे काय होते,चर्चेत सहभागी होणा-या सदस्यांना विषय समजून त्यावर आपले मत प्रदर्शीत करता येईल असे वाटते. सदरील चर्चा प्रस्ताव मला तरी निटसा कळलेला नाही आपण नक्की त्यात दुरुस्त्या करुन किंवा अधिक विस्तृतपणे हा विषय मांडावा किंवा मांडला असता तर मला हा चर्चाविचार समजला असता किंवा मत मांडता आले असते असे वाटते. आपण हे सर्व जाणता तरीसुद्धा राहवले गेले नाही म्हणून हा लेखन प्रपंच.!

डा. साहेब , बहुधा अप्पासाहेबन्ना काय प्रश्न पडला आहे ते आपल्या ध्यानात आलेले दिसत नाहि. यावर सन्दर्भासहित स्पश्टिकरण देण्याची गरज आहे का?

रद्दी व बिअरच्या मोकळ्या बाटल्या विकुन भरलेली बिअर मिळत असे. प्रकाश घाटपांडे

रद्दी व बिअरच्या मोकळ्या बाटल्या विकुन भरलेली बिअर मिळत असे... ह्ये बरिक पटलं हा, आमी कालीजात अस्ताना असेच करत होतो.

चर्चा विषय समजला नाही !.... जाउद्या हो, नाही चर्चा विषय कळला ता नाय कल्ला , त्यापायी लांब चेहरा करुन , यवडी मोट्टी पर्तीक्रीया कशापायीं..

'नारळ' 'रद्दीच्या' भावात मिळत होते तेंव्हा ही प्रथा सुरू झाली असणार. 'घरात नुसते पेपर वाचत बसता आणि घरातली रद्दी वाढवता. जा.. फिश करी साठी जरा नारळ घेऊन या' असा आळशी नवर्‍यांना (त्यांच्या) बायकोने सज्जड दम दिल्यावर नाईलाजाने नारळ आणायचाच आहे तर एकाच फेर्‍यात रद्दीही विकून येऊ. असा विचार आळशी नवरे करीत असावेत आणि अशाच कुणा नवर्‍याच्या सुचवणीनुसार रद्दीच्याच ठीकाणी नारळ ठेवले तर आपल्याकडे ही आळशी गिर्‍हाईके जास्त येतील अशा विचारात कुणा रद्दीवाल्यानेच ही प्रथा पाडली असावी. (असाही एक संशय आहे.) रद्दी विकली तर पैसेही मिळाले, त्यातल्याच थोड्या पैशात नारळ घेतला, स्वयंपाकात वापरला आणि करवंट्या बंबात पाणी तापवायला उपयोगी पडल्या अशा बहुगुणी विचारातुनही ही प्रथा जन्माला आली असण्याची शक्यता आहे. एखाद्याला नोकरीत 'नारळ' मिळणे म्हणजे समाजात तो 'रद्दी' भावाचा होणे असे एक समीकरण फार फार वर्षांपूर्वी अस्तित्वात असावे असे वाटते. एखाद्या मठ्ठ माणसाच्या डोक्यास 'नारळ' म्हणण्याची आपल्यात पद्धत आहे. ह्यालाच 'अर्वाच्य' भाषेत संबोधणे असेही म्हणतात. ....म्हणजेच 'नारळ' म्हणजे 'अर्वाच्य'.... म्हणजेच 'वाचण्यालायक नाही असे' ....म्हणजेच 'रद्दी' असाही संबंध असू शकतो. 'नारळ' झाडावर तयार होतो आणि 'रद्दी'चे कागदही झाडापासूनच बनतात. म्हणजे तसे दोघेही नात्यातलेच. सत्कारमूर्तींना शाली बरोबर 'श्रीफळ' म्हणचेज नारळ देतात. नंतर त्याच सत्कारमूर्तींना कोणी 'रद्दीच्या' भावातही विचारत नाही. (ही एका सत्कारमूर्तीनेच माझ्याजवळ व्यक्त केलेली खंत आहे.) असे 'नारळ' आणि 'रद्दी'चे घनिष्ठ नाते आहे.

म्हणतात.. "नारळ आणि मुलगा कसा निघेल हे सांगता येत नाही". मुलगा जर प्रभाकर रावांनी सांगितल्याप्रमाणे "नारळच" निघाला तर त्याने न वापरलेली वह्या पुस्तके रद्दीतच जातात. म्हणून बहुधा नारळ आणि रद्दी एकाच ठिकाणी.. -(नारळाची आई)प्राजु

श्री. धमाल मुलगा, श्री. पिवळा डांबिस, श्री. केशवराव आणि प्राजु मनःपूर्वक धन्यवाद.

चर्चेची मिसळ झकास जमली आहे.....

सध्या मुलगा ४ वर्षांचा आहे. त्याला नारळ म्हणजे काय माहिती असले तरी रद्दी म्हणजे काय हे माहीती नाहीये. आणि तसेही इथे नारळ फोडायचे प्रसंग फार कमी येतात त्यामुळे नारळावर घाव घालून किंवा नारळ धोंड्यावर(धोंडोपंत काका तुम्ही नव्हे, हं!) आपटून फोडायचा असतो हे त्याला माहिती नाहिये.. त्यामुळे जोपर्यंत ते माहिती नाही तोपर्यंत हे चालून जाईल... :)))) - प्राजु

असो, क्षमा करा, जरा जास्तच लगट झाली. अजिबात नाही. क्षमा कसली? मित्रा-मित्रांमध्ये (आणि मित्र-मैत्रीणींमध्येही..) सप्रेम जवळीक असावीच. तिथे 'लगट' हा शब्द मात्र सजत नाही. पण तुम्हाला बुवा म्हणल॑ तर चालेल का? ''श्री.'अशाकरीता की आमच्या लेखी सगळेच वंदनिय आहेत' तेंव्हा तीच उपाधी आम्हास भावते. बाकी आपली मर्जी. अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य आपणासही आहे.

छान