कोल्हापूरच्या महालक्ष्मी मंदिराजवळ 'रघुनाथराव' यांची मिसळ आणि वडापावची एक अत्यंत जुनी आणि साधी गाडी (हातगाडी) होती. अंगावर मळकट सदरा, राखेने भरलेले हात आणि चेहऱ्यावर कायम हसू... हीच रघुनाथरावांची ओळख होती. त्यांचा मुलगा, 'सिद्धार्थ', मात्र प्रचंड महत्त्वाकांक्षी आणि गर्विष्ठ होता. सिद्धार्थने हॉटेल मॅनेजमेंटचे शिक्षण घेतले आणि स्वतःच्या बुद्धीच्या जोरावर कोल्हापुरात एक अतिशय भव्य, पाचतारांकित (5-Star) हॉटेल उभे केले. या हॉटेलसाठी त्याने बँकेकडून १० कोटी रुपयांचे कर्ज घेतले होते. हॉटेलचे काम पूर्ण झाले, पण सिद्धार्थला स्वतःच्या बापाच्या त्या 'रस्त्यावरच्या' वडापावच्या गाडीची आणि गरिबीची भयंकर लाज वाटायची. हॉटेलच्या उद्घाटनाच्या आदल्या दिवशी सिद्धार्थ रागाने रघुनाथरावांच्या गाडीवर गेला. "उद्या माझ्या हॉटेलचं ओपनिंग आहे. राज्याचे मुख्यमंत्री आणि दिल्लीचे मोठे साहेब येणार आहेत. माझी तुम्हाला हात जोडून विनंती आहे, तुमच्या त्या राखेने माखलेल्या हातांनी आणि फाटक्या कपड्यांनी माझ्या हॉटेलच्या आसपासही फिरकू नका. लोक मला हसतील की एका पाचतारांकित हॉटेलच्या मालकाचा बाप रस्त्यावर वडापाव विकतोय. माझी इज्जत घालवू नका, उद्या घरीच थांबा!" सिद्धार्थ अत्यंत क्रूरपणे आणि सर्वांसमोर बापाचा अपमान करून निघून गेला. रघुनाथरावांनी कोणताही प्रतिवाद केला नाही. त्यांच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण ते मूकपणे स्वतःच्या चुलीतील राख पुसत गप्प राहिले. दुसऱ्या दिवशी हॉटेलच्या उद्घाटनाचा भव्य सोहळा सुरू झाला. हजारो व्हीआयपी (VIP) पाहुणे आले होते. पण रात्री आठ वाजता निसर्गाने भयंकर रूप धारण केले. कोल्हापुरात ढगफुटीसारखा मुसळधार पाऊस सुरू झाला. विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण शहराची वीज गेली. आणि सर्वात मोठा आघात तेव्हा झाला, जेव्हा हॉटेलच्या मुख्य किचनमधील गॅस पाईपलाईनमध्ये बिघाड झाला. सुरक्षिततेसाठी संपूर्ण हॉटेलचा गॅस सप्लाय बंद पडला. किचनमध्ये अंधार आणि गोंधळ उडाला. बाहेर ५०० व्हीआयपी पाहुणे जेवणाची वाट बघत होते आणि किचनमध्ये एक कणभरही अन्न शिजवणे शक्य नव्हते. बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू होता. "पाहुण्यांना जेवण दिलं नाही, तर मीडियात माझी बदनामी होईल. हॉटेलची इज्जत जाईल आणि माझं १० कोटींचं कर्ज बुडेल!" सिद्धार्थ वेड्यासारखा डोक्याला हात लावून रडत होता. त्याचे परदेशातून बोलावलेले शेफ (Chefs) गॅसशिवाय काहीही करू शकत नव्हते. सिद्धार्थला स्वतःचे आयुष्य संपल्यासारखे वाटत होते. पण बरोबर नऊ वाजता... हॉटेलच्या मागच्या दारातून वेटर्सनी गरम, वाफाळणाऱ्या आणि अत्यंत चविष्ट जेवणाचे ताट आणून पाहुण्यांना वाढायला सुरुवात केली! अन्नाचा तो सुगंध संपूर्ण हॉटेलमध्ये पसरला. पाहुणे बोटे चाटून जेवत होते. सिद्धार्थला काहीच समजेना. "हे जेवण कुठून आलं? किचन तर बंद आहे!" त्याने मॅनेजरला ओरडून विचारले. "साहेब... मागच्या सर्व्हिस गल्लीत कोणीतरी बाहेरून येऊन चूल पेटवलीये. ते तिथून जेवण पाठवतायत," मॅनेजर म्हणाला. सिद्धार्थ धावतच हॉटेलच्या मागच्या अंधाऱ्या गल्लीत गेला. आणि तिथे मुसळधार पावसात जे दृश्य त्याने पाहिले, ते बघून त्याच्या काळजाचा ठोकाच चुकला. त्याच्या पायाखालची जमीन कायमची सरकली. हॉटेलच्या मागच्या मोकळ्या जागेत, एका फाटलेल्या प्लास्टिकच्या ताडपत्रीखाली 'रघुनाथराव' उभे होते! त्यांनी पावसात भिजतच विटांच्या तीन भल्यामोठ्या चुली मांडल्या होत्या. त्यांच्या अंगावरचा सदरा पावसात पूर्णपणे भिजला होता, पाठीवर पावसाचे थंडगार थेंब आणि विजांचा कडकडाट कोसळत होता, पण त्यांच्या समोर असलेल्या त्या महाकाय चुलींमधून भयंकर आगीचे लोळ उठत होते. वेळ अजिबात नव्हता आणि पाहुणे जास्त होते, त्यामुळे पकड किंवा चिमटा शोधायला वेळ घालवण्याऐवजी... रघुनाथराव स्वतःच्या 'उघड्या हातांनी' ते उकळत्या रस्स्याचे आणि गरम भाज्यांचे महाकाय पातेले चुलीवरून खाली उतरवत होते! सिद्धार्थ तिथेच थिजून गेला. त्याने बापाच्या हातांकडे पाहिले. रघुनाथरावांच्या दोन्ही हातांची कातडी त्या भयंकर उष्णतेने आणि उकळत्या पातेल्यांच्या चटक्यांनी पूर्णपणे सोलवटून निघाली होती. त्यांच्या हातांवर लिंबाएवढे पाण्याचे फोड आले होते, त्यातून रक्त आणि पाणी गळत होते. पण तो बाप चेहऱ्यावर कोणताही वेदनेचा भाव न आणता, स्वतःचे रक्तबंबाळ आणि जळालेले हात पुन्हा पुन्हा त्या भयंकर उष्णतेत घालत होता... फक्त एकाच वेडेपणापायी... "माझ्या पोराची इज्जत गेली नाही पाहिजे, माझ्या पोराचं स्वप्न मोडलं नाही पाहिजे!" ज्या गरिबीची आणि ज्या राखेने माखलेल्या हातांची सिद्धार्थला काल लाज वाटत होती, आज त्याच जळलेल्या आणि रक्तबंबाळ हातांनी त्याच्या १० कोटींच्या हॉटेलची इज्जत आणि त्याचे भविष्य वाचवले होते! परदेशातून आलेले ते हाय-क्लास शेफ अंधारात लपून बसले होते, पण एक 'रस्त्यावरचा वडापाव विकणारा बाप' स्वतःच्या कातडीचे आणि रक्ताचे पाणी करून भरपावसात आपल्या पोराचा संसार उभा करत होता. अखेर शेवटचे पातेले खाली उतरवल्यावर, वेदना असह्य होऊन रघुनाथराव तिथेच त्या चिखलात आणि पावसात बेशुद्ध होऊन कोसळले. "बाबा...!" सिद्धार्थच्या घशातून एक भयंकर किंकाळी फुटली. तो धावत गेला आणि त्या चिखलात, बापाच्या शेजारी गुडघ्यावर कोसळला. त्याने स्वतःचा तो महागडा कोट फाडून फेकून दिला. त्याने रघुनाथरावांचे ते जळालेले, सोलवटलेले आणि रक्ताने माखलेले हात स्वतःच्या छातीशी घट्ट आवळून धरले. तो पावसाच्या आवाजापेक्षाही मोठ्याने ओक्साबोक्शी रडत होता. पैशांचा, पाचतारांकित हॉटेलचा आणि यशाचा तो हिमालयाएवढा अहंकार आज चिखलात पडलेल्या एका बापाच्या जळलेल्या हातांसमोर कायमचा राख झाला होता. आपणच आपल्या देवाला हॉटेलमधून कुत्र्यासारखे हाकलून लावले, ही पश्चात्तापाची आणि अपराधीपणाची जाणीव इतकी भयंकर आणि जीवघेणी होती की, सिद्धार्थ एका जिवंत प्रेतासारखा त्या चिखलात कायमचा थिजून गेला. ती सुन्न करणारी शांतता आज त्या मुसळधार पावसापेक्षाही भयंकर होती. आपल्याला जे यश मिळते, ते अनेकदा आपल्या आई-वडिलांनी स्वतःचे हात आणि आयुष्य जाळून मिळवून दिलेले असते. कधीही स्वतःच्या यशाचा अहंकार करून आई-वडिलांच्या साधेपणाची लाज वाटून घेऊ नका. कारण जेव्हा तुमची सर्व संपत्ती आणि जगातील सर्व लोक साथ सोडतात, तेव्हा तुमचे आई-वडीलच स्वतःच्या अस्तित्वाची राख करून तुम्हाला अंधारातून बाहेर काढतात.

जी.मो. , अशाच कथा लिहायचे....

रखमाची मुलगी - णूड्रॅली !! कुठून अशी नावे सुचतात?? हॅट्स ऑफ !!

पण उद्घाटनाच्या अवघे काही तास आधी एक भयंकर घटना घडली. पाणबुडीला उडवण्यासाठी लागणारे मुख्य इंधन—'प्लुटोनियम' (Plutonium)—कोणीतरी लॅबमधून चोरून नेले!

तरी बरे, "फ्यूज कंडक्टर" काढून नाही नेले..

णूड्रॅली काय ते नाव! रघूनाथरावांनी जर गटर गॅस वापरला असता तर चूल पेटवण्याची गरज नव्हती.

णूड्रॅली काय ते नाव! रघूनाथरावांनी जर गटर गॅस वापरला असता तर चूल पेटवण्याची गरज नव्हती.

कोल्हापूरच्या महालक्ष्मी मंदिराजवळ 'रघुनाथराव' यांची मिसळ आणि वडापावची एक अत्यंत जुनी आणि साधी गाडी (हातगाडी) होती. अंगावर मळकट सदरा, राखेने भरलेले हात आणि चेहऱ्यावर कायम हसू... हीच रघुनाथरावांची ओळख होती. त्यांचा मुलगा, 'सिद्धार्थ', मात्र प्रचंड महत्त्वाकांक्षी आणि गर्विष्ठ होता. सिद्धार्थने हॉटेल मॅनेजमेंटचे शिक्षण घेतले आणि स्वतःच्या बुद्धीच्या जोरावर कोल्हापुरात एक अतिशय भव्य, पाचतारांकित (5-Star) हॉटेल उभे केले. या हॉटेलसाठी त्याने बँकेकडून १० कोटी रुपयांचे कर्ज घेतले होते. हॉटेलचे काम पूर्ण झाले, पण सिद्धार्थला स्वतःच्या बापाच्या त्या 'रस्त्यावरच्या' वडापावच्या गाडीची आणि गरिबीची भयंकर लाज वाटायची. हॉटेलच्या उद्घाटनाच्या आदल्या दिवशी सिद्धार्थ रागाने रघुनाथरावांच्या गाडीवर गेला. "उद्या माझ्या हॉटेलचं ओपनिंग आहे. राज्याचे मुख्यमंत्री आणि दिल्लीचे मोठे साहेब येणार आहेत. माझी तुम्हाला हात जोडून विनंती आहे, तुमच्या त्या राखेने माखलेल्या हातांनी आणि फाटक्या कपड्यांनी माझ्या हॉटेलच्या आसपासही फिरकू नका. लोक मला हसतील की एका पाचतारांकित हॉटेलच्या मालकाचा बाप रस्त्यावर वडापाव विकतोय. माझी इज्जत घालवू नका, उद्या घरीच थांबा!" सिद्धार्थ अत्यंत क्रूरपणे आणि सर्वांसमोर बापाचा अपमान करून निघून गेला. रघुनाथरावांनी कोणताही प्रतिवाद केला नाही. त्यांच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण ते मूकपणे स्वतःच्या चुलीतील राख पुसत गप्प राहिले. दुसऱ्या दिवशी हॉटेलच्या उद्घाटनाचा भव्य सोहळा सुरू झाला. हजारो व्हीआयपी (VIP) पाहुणे आले होते. पण रात्री आठ वाजता निसर्गाने भयंकर रूप धारण केले. कोल्हापुरात ढगफुटीसारखा मुसळधार पाऊस सुरू झाला. विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण शहराची वीज गेली. आणि सर्वात मोठा आघात तेव्हा झाला, जेव्हा हॉटेलच्या मुख्य किचनमधील गॅस पाईपलाईनमध्ये बिघाड झाला. सुरक्षिततेसाठी संपूर्ण हॉटेलचा गॅस सप्लाय बंद पडला. किचनमध्ये अंधार आणि गोंधळ उडाला. बाहेर ५०० व्हीआयपी पाहुणे जेवणाची वाट बघत होते आणि किचनमध्ये एक कणभरही अन्न शिजवणे शक्य नव्हते. बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू होता. "पाहुण्यांना जेवण दिलं नाही, तर मीडियात माझी बदनामी होईल. हॉटेलची इज्जत जाईल आणि माझं १० कोटींचं कर्ज बुडेल!" सिद्धार्थ वेड्यासारखा डोक्याला हात लावून रडत होता. त्याचे परदेशातून बोलावलेले शेफ (Chefs) गॅसशिवाय काहीही करू शकत नव्हते. सिद्धार्थला स्वतःचे आयुष्य संपल्यासारखे वाटत होते. पण बरोबर नऊ वाजता... हॉटेलच्या मागच्या दारातून वेटर्सनी गरम, वाफाळणाऱ्या आणि अत्यंत चविष्ट जेवणाचे ताट आणून पाहुण्यांना वाढायला सुरुवात केली! अन्नाचा तो सुगंध संपूर्ण हॉटेलमध्ये पसरला. पाहुणे बोटे चाटून जेवत होते. सिद्धार्थला काहीच समजेना. "हे जेवण कुठून आलं? किचन तर बंद आहे!" त्याने मॅनेजरला ओरडून विचारले. "साहेब... मागच्या सर्व्हिस गल्लीत कोणीतरी बाहेरून येऊन चूल पेटवलीये. ते तिथून जेवण पाठवतायत," मॅनेजर म्हणाला. सिद्धार्थ धावतच हॉटेलच्या मागच्या अंधाऱ्या गल्लीत गेला. आणि तिथे मुसळधार पावसात जे दृश्य त्याने पाहिले, ते बघून त्याच्या काळजाचा ठोकाच चुकला. त्याच्या पायाखालची जमीन कायमची सरकली. हॉटेलच्या मागच्या मोकळ्या जागेत, एका फाटलेल्या प्लास्टिकच्या ताडपत्रीखाली 'रघुनाथराव' उभे होते! त्यांनी पावसात भिजतच विटांच्या तीन भल्यामोठ्या चुली मांडल्या होत्या. त्यांच्या अंगावरचा सदरा पावसात पूर्णपणे भिजला होता, पाठीवर पावसाचे थंडगार थेंब आणि विजांचा कडकडाट कोसळत होता, पण त्यांच्या समोर असलेल्या त्या महाकाय चुलींमधून भयंकर आगीचे लोळ उठत होते. वेळ अजिबात नव्हता आणि पाहुणे जास्त होते, त्यामुळे पकड किंवा चिमटा शोधायला वेळ घालवण्याऐवजी... रघुनाथराव स्वतःच्या 'उघड्या हातांनी' ते उकळत्या रस्स्याचे आणि गरम भाज्यांचे महाकाय पातेले चुलीवरून खाली उतरवत होते! सिद्धार्थ तिथेच थिजून गेला. त्याने बापाच्या हातांकडे पाहिले. रघुनाथरावांच्या दोन्ही हातांची कातडी त्या भयंकर उष्णतेने आणि उकळत्या पातेल्यांच्या चटक्यांनी पूर्णपणे सोलवटून निघाली होती. त्यांच्या हातांवर लिंबाएवढे पाण्याचे फोड आले होते, त्यातून रक्त आणि पाणी गळत होते. पण तो बाप चेहऱ्यावर कोणताही वेदनेचा भाव न आणता, स्वतःचे रक्तबंबाळ आणि जळालेले हात पुन्हा पुन्हा त्या भयंकर उष्णतेत घालत होता... फक्त एकाच वेडेपणापायी... "माझ्या पोराची इज्जत गेली नाही पाहिजे, माझ्या पोराचं स्वप्न मोडलं नाही पाहिजे!" ज्या गरिबीची आणि ज्या राखेने माखलेल्या हातांची सिद्धार्थला काल लाज वाटत होती, आज त्याच जळलेल्या आणि रक्तबंबाळ हातांनी त्याच्या १० कोटींच्या हॉटेलची इज्जत आणि त्याचे भविष्य वाचवले होते! परदेशातून आलेले ते हाय-क्लास शेफ अंधारात लपून बसले होते, पण एक 'रस्त्यावरचा वडापाव विकणारा बाप' स्वतःच्या कातडीचे आणि रक्ताचे पाणी करून भरपावसात आपल्या पोराचा संसार उभा करत होता. अखेर शेवटचे पातेले खाली उतरवल्यावर, वेदना असह्य होऊन रघुनाथराव तिथेच त्या चिखलात आणि पावसात बेशुद्ध होऊन कोसळले. "बाबा...!" सिद्धार्थच्या घशातून एक भयंकर किंकाळी फुटली. तो धावत गेला आणि त्या चिखलात, बापाच्या शेजारी गुडघ्यावर कोसळला. त्याने स्वतःचा तो महागडा कोट फाडून फेकून दिला. त्याने रघुनाथरावांचे ते जळालेले, सोलवटलेले आणि रक्ताने माखलेले हात स्वतःच्या छातीशी घट्ट आवळून धरले. तो पावसाच्या आवाजापेक्षाही मोठ्याने ओक्साबोक्शी रडत होता. पैशांचा, पाचतारांकित हॉटेलचा आणि यशाचा तो हिमालयाएवढा अहंकार आज चिखलात पडलेल्या एका बापाच्या जळलेल्या हातांसमोर कायमचा राख झाला होता. आपणच आपल्या देवाला हॉटेलमधून कुत्र्यासारखे हाकलून लावले, ही पश्चात्तापाची आणि अपराधीपणाची जाणीव इतकी भयंकर आणि जीवघेणी होती की, सिद्धार्थ एका जिवंत प्रेतासारखा त्या चिखलात कायमचा थिजून गेला. ती सुन्न करणारी शांतता आज त्या मुसळधार पावसापेक्षाही भयंकर होती. आपल्याला जे यश मिळते, ते अनेकदा आपल्या आई-वडिलांनी स्वतःचे हात आणि आयुष्य जाळून मिळवून दिलेले असते. कधीही स्वतःच्या यशाचा अहंकार करून आई-वडिलांच्या साधेपणाची लाज वाटून घेऊ नका. कारण जेव्हा तुमची सर्व संपत्ती आणि जगातील सर्व लोक साथ सोडतात, तेव्हा तुमचे आई-वडीलच स्वतःच्या अस्तित्वाची राख करून तुम्हाला अंधारातून बाहेर काढतात.

जी.मो. , अशाच कथा लिहायचे....

रखमाची मुलगी - णूड्रॅली !! कुठून अशी नावे सुचतात?? हॅट्स ऑफ !!

पण उद्घाटनाच्या अवघे काही तास आधी एक भयंकर घटना घडली. पाणबुडीला उडवण्यासाठी लागणारे मुख्य इंधन—'प्लुटोनियम' (Plutonium)—कोणीतरी लॅबमधून चोरून नेले!

तरी बरे, "फ्यूज कंडक्टर" काढून नाही नेले..

णूड्रॅली काय ते नाव! रघूनाथरावांनी जर गटर गॅस वापरला असता तर चूल पेटवण्याची गरज नव्हती.

णूड्रॅली काय ते नाव! रघूनाथरावांनी जर गटर गॅस वापरला असता तर चूल पेटवण्याची गरज नव्हती.

पासकी या गुगल पासवर्ड मॅनेजरशी सिंक असेल ना? फोन हरवला असेल, तर तुम्ही तुमच्या गुगल आयडीने दुसऱ्या कोणत्याही लॅपटॉप, किंवा जुन्या फोनवरून लॉगिन करून चालू शकेल. क्लाउड सिंकिंगमुळे तुमच्या सर्व पासकी आपोआप दुसऱ्या फोन वर मिळतील. अकाउंट लॉक होत नाही. पास्वर्ड पण कुठे जात नाही. पण फोअन हरवला असेल तर अँड्रॉइडसाठी 'फाइंड माय डिव्हाइस वरून लॉक करा. अनोळखी व्यक्तीला तुमच्या बायोमेट्रिक्सशिवाय किंवा फोनच्या पिनशिवाय त्या पासकीचा वापर करता येणार नाही. दुसर्‍या फोन वरून सेटिंग्जमध्ये जाऊन हरवलेल्या फोनशी संबंधित असलेली जुनी पासकी कायमची काढून टाकायची.

पासकी या गुगल पासवर्ड मॅनेजरशी सिंक असेल ना? फोन हरवला असेल, तर तुम्ही तुमच्या गुगल आयडीने दुसऱ्या कोणत्याही लॅपटॉप, किंवा जुन्या फोनवरून लॉगिन करून चालू शकेल. क्लाउड सिंकिंगमुळे तुमच्या सर्व पासकी आपोआप दुसऱ्या फोन वर मिळतील. अकाउंट लॉक होत नाही. पास्वर्ड पण कुठे जात नाही. पण फोअन हरवला असेल तर अँड्रॉइडसाठी 'फाइंड माय डिव्हाइस वरून लॉक करा. अनोळखी व्यक्तीला तुमच्या बायोमेट्रिक्सशिवाय किंवा फोनच्या पिनशिवाय त्या पासकीचा वापर करता येणार नाही. दुसर्‍या फोन वरून सेटिंग्जमध्ये जाऊन हरवलेल्या फोनशी संबंधित असलेली जुनी पासकी कायमची काढून टाकायची.

वाखूसा....

लेख समजला नाही. परत एकदा नाही तर तीन चार वेळा वाचल्याशिवाय समजेल असे वाटत नाही.

इराण युद्धाच्या भोवऱ्यात फिरणारे झिगझॅग शब्द अचानक भडकतात आणि मग थंड होतात, जिथे धूर बोलतो आणि शांतता ओरडते, तिथे कागदी रणांगणावर उडणारे अक्षरांचे तुकडे बोंबलतात विचित्र तालात. मिसाईलसारखे वाक्ये आकाशात झेप घेतात आणि मग पावसासारखी कोसळतात अर्थहीन ढगांत, जिथे इतिहास स्वतःलाच विसरतो आणि नकाशे पळून जातात पावलांच्या मागे. 2026 च्या गूढ इराण युद्धात अचानक Donald Trump चे नाव धुरकट ढगातून तरंगत येते, जणू काही शब्दांचा वेडावाकडा तारा आकाशात अडकलेला. त्याच्या सावल्या वाक्यांवर पडतात आणि अक्षरे क्षणभर सरळ उभी राहतात, पण लगेच पुन्हा गोंधळात नाचू लागतात. Israel च्या दिशेने वळलेले वारे अचानक रंग बदलतात, जिथे नकाशे स्वतःला पुन्हा रेखाटतात आणि सीमारेषा कुजबुजतात गुपिते. Strait of Hormuz च्या पाण्यात तरंगणारे विचार लाटांसोबत उलटसुलट होतात, जहाजे स्वप्नांच्या जाळ्यात अडकतात, आणि दिशाहीन कंपास हसतात. ड्रोनचे तुटक गाणे आकाशात भिरभिरते, रंगीबेरंगी निःशब्द प्रश्न फेकते, आणि जमिनीवर पडलेली उत्तरे कर्कश हसतात. शहरे झोपतात जागी राहून, लोकांच्या सावल्या वेगळ्याच दिशेने चालतात, आणि वेळ सापासारखी स्वतःभोवती गुंडाळते. वाक्यांचे सैनिक सरळ चालत नाहीत—ते गोल गोल फिरतात, एकमेकांवर आदळतात आणि हवेत विरघळतात. या विचित्र कथानकात बातम्यांचे ढग गोड, कडू आणि बुळबुळीत होतात, जिथे सत्य आणि खोटं दोन्ही हरवून बसतात. शेवटी उरतो फक्त गोंधळाचा प्रतिध्वनी—थरथरणारा, भिरभिरणारा, आणि पुन्हा नव्याने जन्म घेणारा. :-) साभार चॅटजीपीटी.

तुम्ही म्हटल्याप्रमाणे नादिर शाहचे साम्राज्य अल्पकाळ टिकले, पण त्याचे महत्त्व केवळ वर्षांवरून ठरवता येत नाही. नादिर शाहला "शिया नेपोलियन" म्हटले जाते. सफावी घराण्याचा अंत झाल्यानंतर आणि झंड/काजार येण्यापूर्वी त्याने इराणला विखुरण्यापासून वाचवले होते. विशेष म्हणजे, त्याने मुघलांकडून कोहिनूर आणि मयूर सिंहासन नेले, ज्यामुळे इराणची आर्थिक स्थिती काही काळ कमालीची सुधारली होती. आगा मोहम्मद खान काजार चा उपस्थित केलेला मुद्दा की तो झंड राजकन्येचा मुलगा होता, हे अधिकृत इतिहासात लपवले जाते. कारण काजार राजांनी आपली तुर्की ओळख अधिक मांडण्याचा प्रयत्न केला. -- अरब आक्रमणापूर्वी इराणवर सासनी घराण्याचे राज्य होते. मात्र, दीर्घकाळ चाललेल्या बायझेंटाईन-सासानियन युद्धांमुळे दोन्ही साम्राज्ये आर्थिक आणि लष्करीदृष्ट्या थकली होती. अंतर्गत बंडाळ्या आणि सततचे कर यामुळे सामान्य जनताही सत्ताधाऱ्यांवर नाराज होती. खलिफा उमर यांच्या काळात इराणवर आक्रमणे सुरू झाली. कादिसियाची लढाई आणि निहावंदची लढाई या दोन लढायांनी सासनी सत्तेचा कणा मोडला. उमय्याद काळात अरबांनी इराणवर कडक नियंत्रण ठेवले. प्रशासकीय भाषा 'पर्शियन' ऐवजी 'अरबी' करण्यात आली. जे पर्शियन लोक इस्लाम स्वीकारत, त्यांना 'मावली' म्हटले जाई. त्यांना अरबांच्या बरोबरीने अधिकार मिळत नसत, ज्यामुळे पर्शियन लोकांमध्ये असंतोष वाढला. उमय्याद राजवटीविरुद्ध झालेल्या उठावात इराणच्या अबू मुस्लिम खुरासानी यांनी मोठी भूमिका बजावली. या क्रांतीनंतर उमय्याद सत्ता जाऊन अब्बासी सत्ता आली. अरबांनी इराण जिंकला खरा, पण सांस्कृतिकदृष्ट्या इराणनेच अरबांना जिंकले असे म्हणतात. -- चंगेज खान आणि हलाकु खान यांनी इराणची खरी वाताहत केली! निशापूर, मर्व, हेरात आणि समरकंद यांसारखी वैभवशाली शहरे त्याने अक्षरशः जमिनीदोस्त केली. चंगेज खानच्या मृत्यूनंतर काही दशकांनी त्याचा नातू हलाकु खान आला. हलाकुचे सर्वात मोठे 'लक्ष्य' म्हणजे बगदाद. तेव्हा बगदाद हे अब्बासी खलिफा मुस्तसिम याचे केंद्र होते. हा अब्बासी स्वतःला संपूर्ण मुस्लिम जगाचा आध्यात्मिक प्रमुख मानत असे. खलिफाने शरण येण्यास नकार दिल्यावर हलाकुने बगदादला वेढा घातला आणि शहराचा पाडाव केला. यानंतर हलाकू ने जी मुसलमानांची कत्तल झाली ती इतिहासातील सर्वात भीषण कत्तलींपैकी एक मानली जाते. हलाकुने खलिफाला एका गालिच्यात गुंडाळून त्याच्यावरून घोडे धावण्यास लावले आणि त्याला मारून टाकले. यासह ५०० वर्षांची अब्बासी खिलाफत अधिकृतपणे संपली. हलाकु क्रूर होता पण त्याने मराघे येथे त्या काळातील सर्वात मोठी खगोलशास्त्रीय वेधशाळा बांधली होती. हलाकु खान - त्याचे मुख्य उद्दिष्ट पश्चिम आशियातील उरलेली मुस्लिम सत्ता संपवणे हे होते. हेच कार्य आज अमेरिका करते आहे असे तुम्हाला म्हणायचे आहे का?

वाखूसा....

लेख समजला नाही. परत एकदा नाही तर तीन चार वेळा वाचल्याशिवाय समजेल असे वाटत नाही.

इराण युद्धाच्या भोवऱ्यात फिरणारे झिगझॅग शब्द अचानक भडकतात आणि मग थंड होतात, जिथे धूर बोलतो आणि शांतता ओरडते, तिथे कागदी रणांगणावर उडणारे अक्षरांचे तुकडे बोंबलतात विचित्र तालात. मिसाईलसारखे वाक्ये आकाशात झेप घेतात आणि मग पावसासारखी कोसळतात अर्थहीन ढगांत, जिथे इतिहास स्वतःलाच विसरतो आणि नकाशे पळून जातात पावलांच्या मागे. 2026 च्या गूढ इराण युद्धात अचानक Donald Trump चे नाव धुरकट ढगातून तरंगत येते, जणू काही शब्दांचा वेडावाकडा तारा आकाशात अडकलेला. त्याच्या सावल्या वाक्यांवर पडतात आणि अक्षरे क्षणभर सरळ उभी राहतात, पण लगेच पुन्हा गोंधळात नाचू लागतात. Israel च्या दिशेने वळलेले वारे अचानक रंग बदलतात, जिथे नकाशे स्वतःला पुन्हा रेखाटतात आणि सीमारेषा कुजबुजतात गुपिते. Strait of Hormuz च्या पाण्यात तरंगणारे विचार लाटांसोबत उलटसुलट होतात, जहाजे स्वप्नांच्या जाळ्यात अडकतात, आणि दिशाहीन कंपास हसतात. ड्रोनचे तुटक गाणे आकाशात भिरभिरते, रंगीबेरंगी निःशब्द प्रश्न फेकते, आणि जमिनीवर पडलेली उत्तरे कर्कश हसतात. शहरे झोपतात जागी राहून, लोकांच्या सावल्या वेगळ्याच दिशेने चालतात, आणि वेळ सापासारखी स्वतःभोवती गुंडाळते. वाक्यांचे सैनिक सरळ चालत नाहीत—ते गोल गोल फिरतात, एकमेकांवर आदळतात आणि हवेत विरघळतात. या विचित्र कथानकात बातम्यांचे ढग गोड, कडू आणि बुळबुळीत होतात, जिथे सत्य आणि खोटं दोन्ही हरवून बसतात. शेवटी उरतो फक्त गोंधळाचा प्रतिध्वनी—थरथरणारा, भिरभिरणारा, आणि पुन्हा नव्याने जन्म घेणारा. :-) साभार चॅटजीपीटी.

तुम्ही म्हटल्याप्रमाणे नादिर शाहचे साम्राज्य अल्पकाळ टिकले, पण त्याचे महत्त्व केवळ वर्षांवरून ठरवता येत नाही. नादिर शाहला "शिया नेपोलियन" म्हटले जाते. सफावी घराण्याचा अंत झाल्यानंतर आणि झंड/काजार येण्यापूर्वी त्याने इराणला विखुरण्यापासून वाचवले होते. विशेष म्हणजे, त्याने मुघलांकडून कोहिनूर आणि मयूर सिंहासन नेले, ज्यामुळे इराणची आर्थिक स्थिती काही काळ कमालीची सुधारली होती. आगा मोहम्मद खान काजार चा उपस्थित केलेला मुद्दा की तो झंड राजकन्येचा मुलगा होता, हे अधिकृत इतिहासात लपवले जाते. कारण काजार राजांनी आपली तुर्की ओळख अधिक मांडण्याचा प्रयत्न केला. -- अरब आक्रमणापूर्वी इराणवर सासनी घराण्याचे राज्य होते. मात्र, दीर्घकाळ चाललेल्या बायझेंटाईन-सासानियन युद्धांमुळे दोन्ही साम्राज्ये आर्थिक आणि लष्करीदृष्ट्या थकली होती. अंतर्गत बंडाळ्या आणि सततचे कर यामुळे सामान्य जनताही सत्ताधाऱ्यांवर नाराज होती. खलिफा उमर यांच्या काळात इराणवर आक्रमणे सुरू झाली. कादिसियाची लढाई आणि निहावंदची लढाई या दोन लढायांनी सासनी सत्तेचा कणा मोडला. उमय्याद काळात अरबांनी इराणवर कडक नियंत्रण ठेवले. प्रशासकीय भाषा 'पर्शियन' ऐवजी 'अरबी' करण्यात आली. जे पर्शियन लोक इस्लाम स्वीकारत, त्यांना 'मावली' म्हटले जाई. त्यांना अरबांच्या बरोबरीने अधिकार मिळत नसत, ज्यामुळे पर्शियन लोकांमध्ये असंतोष वाढला. उमय्याद राजवटीविरुद्ध झालेल्या उठावात इराणच्या अबू मुस्लिम खुरासानी यांनी मोठी भूमिका बजावली. या क्रांतीनंतर उमय्याद सत्ता जाऊन अब्बासी सत्ता आली. अरबांनी इराण जिंकला खरा, पण सांस्कृतिकदृष्ट्या इराणनेच अरबांना जिंकले असे म्हणतात. -- चंगेज खान आणि हलाकु खान यांनी इराणची खरी वाताहत केली! निशापूर, मर्व, हेरात आणि समरकंद यांसारखी वैभवशाली शहरे त्याने अक्षरशः जमिनीदोस्त केली. चंगेज खानच्या मृत्यूनंतर काही दशकांनी त्याचा नातू हलाकु खान आला. हलाकुचे सर्वात मोठे 'लक्ष्य' म्हणजे बगदाद. तेव्हा बगदाद हे अब्बासी खलिफा मुस्तसिम याचे केंद्र होते. हा अब्बासी स्वतःला संपूर्ण मुस्लिम जगाचा आध्यात्मिक प्रमुख मानत असे. खलिफाने शरण येण्यास नकार दिल्यावर हलाकुने बगदादला वेढा घातला आणि शहराचा पाडाव केला. यानंतर हलाकू ने जी मुसलमानांची कत्तल झाली ती इतिहासातील सर्वात भीषण कत्तलींपैकी एक मानली जाते. हलाकुने खलिफाला एका गालिच्यात गुंडाळून त्याच्यावरून घोडे धावण्यास लावले आणि त्याला मारून टाकले. यासह ५०० वर्षांची अब्बासी खिलाफत अधिकृतपणे संपली. हलाकु क्रूर होता पण त्याने मराघे येथे त्या काळातील सर्वात मोठी खगोलशास्त्रीय वेधशाळा बांधली होती. हलाकु खान - त्याचे मुख्य उद्दिष्ट पश्चिम आशियातील उरलेली मुस्लिम सत्ता संपवणे हे होते. हेच कार्य आज अमेरिका करते आहे असे तुम्हाला म्हणायचे आहे का?

हॉस्पीटलचे जग दाखवत आहात. चांगली सुरूवात.

हॉस्पीटलचे जग दाखवत आहात. चांगली सुरूवात.

छान अजून खुलवता आले असते. शारिरीक, मानसिक आंदोलने आणि त्यांच्याशी झगडा यायला हवा होता. निसर्गाचे वर्णन अजून हवे. सायकल कशी चालली, काय काय घडत होते. हे सर्व आले की वाचकाला अजून सुंदर अनुभव मिळतो...

छान प्रवासवर्णन असल्या प्रवासात वाहनांची (सायकल, मोटरसायकल, चारचाकी इत्यादी) काळजी, देखभाल कशी करायची, काय काय सुट्टे भाग बरोबर ठेवावे इत्यादी बाबत खूप कमी लेखन दिसते. त्यात भर घातली, वेगळा धागा काढला तर बरे होईल. अशा सर्वांनी असे प्रयत्न करावे.

छान अजून खुलवता आले असते. शारिरीक, मानसिक आंदोलने आणि त्यांच्याशी झगडा यायला हवा होता. निसर्गाचे वर्णन अजून हवे. सायकल कशी चालली, काय काय घडत होते. हे सर्व आले की वाचकाला अजून सुंदर अनुभव मिळतो...

छान प्रवासवर्णन असल्या प्रवासात वाहनांची (सायकल, मोटरसायकल, चारचाकी इत्यादी) काळजी, देखभाल कशी करायची, काय काय सुट्टे भाग बरोबर ठेवावे इत्यादी बाबत खूप कमी लेखन दिसते. त्यात भर घातली, वेगळा धागा काढला तर बरे होईल. अशा सर्वांनी असे प्रयत्न करावे.

कोच झाल्यापासून सतत चर्चेत असलेला व अनेकदा क्रिकेट फॅन्स व समीक्षकांच्या टीकेला समोरा जावं लागलेल्या गौतम गंभीरला सुद्धा तितकेच श्रेय द्यावे लागेल. भक्कम संघबांधणी, धाडसी निर्णय, खेळाडूंना सततचे प्रोत्साहन, संपूर्ण स्पर्धेत अपयशी ठरून सुद्धा अभिषेक शर्मा सारख्या खेळाडूंना बॅक करणे यामुळे गंभीरची भूमिका सुद्धा महत्वाची ठरते. त्याच्याबद्दल एक stat चर्चेत येतोय ते म्हणजे त्याने खेळलेल्या, mentor किंवा कोच असलेल्या जवळजवळ प्रत्येक महत्वाच्या स्पर्धेत त्याचा संघ विजयी झालाय. बघा ना.. २००७, २०११ आणि २०२६ चे विश्वचषक, २०२५ ची चॅम्पियन्स ट्रॉफी आणि आशिया कप, २०१२ आणि २०१४ मध्ये तो कर्णधार असताना कोलकताने जिंकलेल्या आयपीएल ट्रॉफीज, तसेच २०२१ मध्ये कोलकताने जेव्हा तिसऱ्यांदा आयपीएल जिंकली तेव्हा तो कोलकाताचा mentor होता. आहे की नाय इंटरेस्टिंग.!

ऑल क्रेडीट गोज टू जय शाह. जय शा साहेबांनी ऑफर केली तेंव्हा इच्छा नसतानाही नाही म्हणूच शकला नाही गंभीर (असे तोच स्वतः म्हणे) तेंव्हा क्रेडीट जय शाह यांचेच. हनुमानाला दिले क्रेडीट तरी हरकत नाही. हाय का नाय इंट्रेस्टिंग?

आपणच अरेंज करायचे, आपणच खेळायचे, आपणच जिंकायचे नी उड्या मारायच्या! :)

चेंडूफळीची हा खाजगी आणि धार्मीक संघ आहे. जेव्हा जेव्हा देशावरचे संकट असते तेव्हा तेव्हा शत्रू टीमशी निट बोलणे तर सोडाच पण हस्तांदोलन देखील करत नाहीत. जर एवढेच करायचे असते तर खेळणेदेखील सोडा ना? मग खेळतात तरी कशाला अन बक्षीसाचा धनादेश बरा चालतो यांना. पाहिजे तेव्हा पैसे घेवून हरणे आणि जिंकणे हे त्यांच्या स्वभावात आहे. मालक जे बोलेल तेच करावे लागते. मुख्य म्हणजे चेंडूफळी हा आळशी लोकांचा खेळ आहे. एका वेळी एकाच खेळाडूचा काही क्षणांसाठीच दमछाक होत असते. (केवळ यष्टीरक्षकच उड्या मारून मारून तुलनेने जास्त दमतो.)

ज्यांना क्रिकेट आवडत नाही, ते क्रिकेट बघत नाहीत,बघूही नये. तसेच या धाग्यावर पण त्यांनी प्रतिक्रिया द्यायची गरज नाही, या सारख्या धाग्याकडे त्यांनी दुर्लक्ष करावे

बाकी लेखन छान आहे. लिहीत रहा.

अंतिम सामना खूपच एकतर्फी झाला. मजा आली नाही. खूप जवळ सीमारेषा असल्याने षटकारांचा वर्षाव होत होता. संपूर्ण सामन्यात दोन्ही संघातील एकानेही पळून ३ धावा काढल्या नाहीत कारण सीमारेषा खूप जवळ असल्याने चेंडू लगेच सीमारेषेबाहेर जात होता. अश्या सामन्यात मजा येत नाही. तसे मी वी२० प्रकारातील इतर कोणतेही सामने पाहत नाही, आयपीएल नामक तमाशाही पाहत नाही. परंतु विश्वचषक स्पर्धेतील मोजकेच सामने पाहतो.‌ मला सर्वाधिक आवडतात ते कसोटी सामने व त्याखालोखाल एकदिवसीय सामने. वी२० प्रकार संपूर्ण बंद करावा अशी इच्छा आहे.

उपांत्य फेरीचा क्रिकेट सामना चांगला झाला मजा आली होती. अंतिम सामना एकतर्फी झाला. मजा आली नाही, तरीही कशीबशी नाव काठावर लागल्यानंतर अंतिम सामन्यात पोहचून विजय मिळवला भारतीय क्रिकेट कंट्रोल बोर्डच्या संघाचं अभिनंदन. -दिलीप बिरुटे

सकाळी एक प्रतिसाद लिहिल्याचा उद्देश सफळ झाला.

कोच झाल्यापासून सतत चर्चेत असलेला व अनेकदा क्रिकेट फॅन्स व समीक्षकांच्या टीकेला समोरा जावं लागलेल्या गौतम गंभीरला सुद्धा तितकेच श्रेय द्यावे लागेल. भक्कम संघबांधणी, धाडसी निर्णय, खेळाडूंना सततचे प्रोत्साहन, संपूर्ण स्पर्धेत अपयशी ठरून सुद्धा अभिषेक शर्मा सारख्या खेळाडूंना बॅक करणे यामुळे गंभीरची भूमिका सुद्धा महत्वाची ठरते. त्याच्याबद्दल एक stat चर्चेत येतोय ते म्हणजे त्याने खेळलेल्या, mentor किंवा कोच असलेल्या जवळजवळ प्रत्येक महत्वाच्या स्पर्धेत त्याचा संघ विजयी झालाय. बघा ना.. २००७, २०११ आणि २०२६ चे विश्वचषक, २०२५ ची चॅम्पियन्स ट्रॉफी आणि आशिया कप, २०१२ आणि २०१४ मध्ये तो कर्णधार असताना कोलकताने जिंकलेल्या आयपीएल ट्रॉफीज, तसेच २०२१ मध्ये कोलकताने जेव्हा तिसऱ्यांदा आयपीएल जिंकली तेव्हा तो कोलकाताचा mentor होता. आहे की नाय इंटरेस्टिंग.!

ऑल क्रेडीट गोज टू जय शाह. जय शा साहेबांनी ऑफर केली तेंव्हा इच्छा नसतानाही नाही म्हणूच शकला नाही गंभीर (असे तोच स्वतः म्हणे) तेंव्हा क्रेडीट जय शाह यांचेच. हनुमानाला दिले क्रेडीट तरी हरकत नाही. हाय का नाय इंट्रेस्टिंग?

आपणच अरेंज करायचे, आपणच खेळायचे, आपणच जिंकायचे नी उड्या मारायच्या! :)

चेंडूफळीची हा खाजगी आणि धार्मीक संघ आहे. जेव्हा जेव्हा देशावरचे संकट असते तेव्हा तेव्हा शत्रू टीमशी निट बोलणे तर सोडाच पण हस्तांदोलन देखील करत नाहीत. जर एवढेच करायचे असते तर खेळणेदेखील सोडा ना? मग खेळतात तरी कशाला अन बक्षीसाचा धनादेश बरा चालतो यांना. पाहिजे तेव्हा पैसे घेवून हरणे आणि जिंकणे हे त्यांच्या स्वभावात आहे. मालक जे बोलेल तेच करावे लागते. मुख्य म्हणजे चेंडूफळी हा आळशी लोकांचा खेळ आहे. एका वेळी एकाच खेळाडूचा काही क्षणांसाठीच दमछाक होत असते. (केवळ यष्टीरक्षकच उड्या मारून मारून तुलनेने जास्त दमतो.)

ज्यांना क्रिकेट आवडत नाही, ते क्रिकेट बघत नाहीत,बघूही नये. तसेच या धाग्यावर पण त्यांनी प्रतिक्रिया द्यायची गरज नाही, या सारख्या धाग्याकडे त्यांनी दुर्लक्ष करावे

बाकी लेखन छान आहे. लिहीत रहा.

अंतिम सामना खूपच एकतर्फी झाला. मजा आली नाही. खूप जवळ सीमारेषा असल्याने षटकारांचा वर्षाव होत होता. संपूर्ण सामन्यात दोन्ही संघातील एकानेही पळून ३ धावा काढल्या नाहीत कारण सीमारेषा खूप जवळ असल्याने चेंडू लगेच सीमारेषेबाहेर जात होता. अश्या सामन्यात मजा येत नाही. तसे मी वी२० प्रकारातील इतर कोणतेही सामने पाहत नाही, आयपीएल नामक तमाशाही पाहत नाही. परंतु विश्वचषक स्पर्धेतील मोजकेच सामने पाहतो.‌ मला सर्वाधिक आवडतात ते कसोटी सामने व त्याखालोखाल एकदिवसीय सामने. वी२० प्रकार संपूर्ण बंद करावा अशी इच्छा आहे.

उपांत्य फेरीचा क्रिकेट सामना चांगला झाला मजा आली होती. अंतिम सामना एकतर्फी झाला. मजा आली नाही, तरीही कशीबशी नाव काठावर लागल्यानंतर अंतिम सामन्यात पोहचून विजय मिळवला भारतीय क्रिकेट कंट्रोल बोर्डच्या संघाचं अभिनंदन. -दिलीप बिरुटे

सकाळी एक प्रतिसाद लिहिल्याचा उद्देश सफळ झाला.

सुंदर लेखन

छान हळुवार असं मनावर कथानक उमटत जातंय असं वाटलं. मानवी भावभावनांना, त्यांच्या अबोल अभिव्यक्तीला सीमा नाही असं काहीसं जाणवलं.

समुद्र न थांबणं, जतिनचा प्रॉब्लेम नीटसा कळला नाही. पण डझन्ट मॅटर. लिखाण सुरेख आहे. नेमक्या शब्दात बरंच काही सांगितलंय. सुरुवातीची पानं वाचून मतकरींची 'जौळ' कादंबरी आठवली.

कथा खूप आवडली.

आतिशय सुन्दर व विचार करायला लावनारी कथा

वा. वा. ओघवते विचार करायला लावणारे ... असेच लिहिते रहा ...

सुंदर आहे.. खरेच

कथा आवडली, शाल, लाईटहाऊस, समुद्र ही प्रतीकं सुरेखरीत्या वापरली आहेत. मिपावर ललितलेखनाचा दुष्काळ जाणवतो पण तुम्ही एक उत्तम कथा लिहून तो दूर केला आहे.

मुलगी नवर्‍यामधे वडील शोधते,मुलगा आई शोधतो सासू सुने बरोबर स्वतःला शोधते आणी मग सगळा गुंडांवर वाढतो. मानवी स्वभाव. बाकी कथा ,कथानक आणी पात्रे आसपास प्रचूर संखेत दिसतात. कथा आवडली हे वेगळे सांगायला नको.

मुलगी नवर्‍यामधे वडील शोधते,मुलगा आई शोधतो सासू सुने मधे स्वतःला शोधते आणी मग सगळा गुंतडां वाढतो. मानवी स्वभाव. बाकी कथा ,कथानक आणी पात्रे आसपास प्रचूर संखेत दिसतात. कथा आवडली हे वेगळे सांगायला नको.

कथा अगदी मनापासून आवडली.

भावूक करून सोडणारी कथा,

गवी, काळजाला भिडेल असं लिहीतोस! - (गवीपंखा) सोकाजी

कथा आवडली. शेवट चांगला झाल्याने जास्त आवडली.

व्वा, गविराज व्व्वा. शेवटाचा तुकडा म्हणून गविराज काही एआय एक्पिरिमेन्ट करतेत का काय वाटलं शीर्षक वाचून. . क्लासिक लेखनाचा असा अनुभव दिला की.... मान गये. आंदोहाऊर.

तुमची कथा पुन्हा पुन्हा वाचली. का माहीत नाही. पण कुठेतरी खूप आत टोचली

खुप दिवसनि असे कहि वचले.

सुंदर कथा

गविजी, कथा खूप आवडली,. लहान लहान वाक्यांनी जतिनचा टेम्पो मस्त बिल्डप होतोय पण कधी कधी त्या टेम्पोला देखील थोडा ठेहराव हवा असं वाटलं. काही वाक्ये खूप खास आहेत. अगदी टिपिकल संवाद देखील अगदी काळजीपूर्वक पेरलेले जाणवले आणि त्यामुळे एकून लेखन आणि त्याचा फ्लो खूप खरा उतरला आहे असे वाटत राहते. मस्त गविजी! - एक गविफॅन

फारच आवडली कथा. इतकी की रोमातून बाहेर पडून प्रतिसाद द्यायला भाग पाडलं तुमच्या लेखनाने. जियो !

तुमच्या लिखाणाची चाहती आहेच. पण ही कथा अपूर्णत्वातही पूर्णत्वाचा अनुभव देणारी कथा आहे.. लौकिक अर्थाने कथेचा शेवट असा होत नसला तरीही कथा वाचल्या नंतर पूर्ण समाधान मिळाल्याची अनुभूती मिळते... अल्कोहोलिक मनुष्य एकदम मरत नाही. तो अधेमधे सुधारतो, पुन्हा आजारी पडतो आणि आसपासच्या सर्वांना आजारी करतो. हे वाक्य काळजाला भिडले अगदी!!

खूपच छान!

आईशप्पथ गवि काय लिहिले आहे, खुप दिवसांनी!! आशा नर्सिंग होम, परत परत चालू बंद होणारा लाईट हाऊसमधला दिवा, समुद्राचा पझलमधला तुकडा, शालीची 'त्रिकोणी' घडी सगळच चपखल.

वाचत रहावेसे वाटणे... हेच कथेचे बळ आहे.

सुंदर लेखन

छान हळुवार असं मनावर कथानक उमटत जातंय असं वाटलं. मानवी भावभावनांना, त्यांच्या अबोल अभिव्यक्तीला सीमा नाही असं काहीसं जाणवलं.

समुद्र न थांबणं, जतिनचा प्रॉब्लेम नीटसा कळला नाही. पण डझन्ट मॅटर. लिखाण सुरेख आहे. नेमक्या शब्दात बरंच काही सांगितलंय. सुरुवातीची पानं वाचून मतकरींची 'जौळ' कादंबरी आठवली.

कथा खूप आवडली.

आतिशय सुन्दर व विचार करायला लावनारी कथा

वा. वा. ओघवते विचार करायला लावणारे ... असेच लिहिते रहा ...

सुंदर आहे.. खरेच

कथा आवडली, शाल, लाईटहाऊस, समुद्र ही प्रतीकं सुरेखरीत्या वापरली आहेत. मिपावर ललितलेखनाचा दुष्काळ जाणवतो पण तुम्ही एक उत्तम कथा लिहून तो दूर केला आहे.

मुलगी नवर्‍यामधे वडील शोधते,मुलगा आई शोधतो सासू सुने बरोबर स्वतःला शोधते आणी मग सगळा गुंडांवर वाढतो. मानवी स्वभाव. बाकी कथा ,कथानक आणी पात्रे आसपास प्रचूर संखेत दिसतात. कथा आवडली हे वेगळे सांगायला नको.

मुलगी नवर्‍यामधे वडील शोधते,मुलगा आई शोधतो सासू सुने मधे स्वतःला शोधते आणी मग सगळा गुंतडां वाढतो. मानवी स्वभाव. बाकी कथा ,कथानक आणी पात्रे आसपास प्रचूर संखेत दिसतात. कथा आवडली हे वेगळे सांगायला नको.

कथा अगदी मनापासून आवडली.

भावूक करून सोडणारी कथा,

गवी, काळजाला भिडेल असं लिहीतोस! - (गवीपंखा) सोकाजी

कथा आवडली. शेवट चांगला झाल्याने जास्त आवडली.

व्वा, गविराज व्व्वा. शेवटाचा तुकडा म्हणून गविराज काही एआय एक्पिरिमेन्ट करतेत का काय वाटलं शीर्षक वाचून. . क्लासिक लेखनाचा असा अनुभव दिला की.... मान गये. आंदोहाऊर.

तुमची कथा पुन्हा पुन्हा वाचली. का माहीत नाही. पण कुठेतरी खूप आत टोचली

खुप दिवसनि असे कहि वचले.

सुंदर कथा

गविजी, कथा खूप आवडली,. लहान लहान वाक्यांनी जतिनचा टेम्पो मस्त बिल्डप होतोय पण कधी कधी त्या टेम्पोला देखील थोडा ठेहराव हवा असं वाटलं. काही वाक्ये खूप खास आहेत. अगदी टिपिकल संवाद देखील अगदी काळजीपूर्वक पेरलेले जाणवले आणि त्यामुळे एकून लेखन आणि त्याचा फ्लो खूप खरा उतरला आहे असे वाटत राहते. मस्त गविजी! - एक गविफॅन

फारच आवडली कथा. इतकी की रोमातून बाहेर पडून प्रतिसाद द्यायला भाग पाडलं तुमच्या लेखनाने. जियो !

तुमच्या लिखाणाची चाहती आहेच. पण ही कथा अपूर्णत्वातही पूर्णत्वाचा अनुभव देणारी कथा आहे.. लौकिक अर्थाने कथेचा शेवट असा होत नसला तरीही कथा वाचल्या नंतर पूर्ण समाधान मिळाल्याची अनुभूती मिळते... अल्कोहोलिक मनुष्य एकदम मरत नाही. तो अधेमधे सुधारतो, पुन्हा आजारी पडतो आणि आसपासच्या सर्वांना आजारी करतो. हे वाक्य काळजाला भिडले अगदी!!

खूपच छान!

आईशप्पथ गवि काय लिहिले आहे, खुप दिवसांनी!! आशा नर्सिंग होम, परत परत चालू बंद होणारा लाईट हाऊसमधला दिवा, समुद्राचा पझलमधला तुकडा, शालीची 'त्रिकोणी' घडी सगळच चपखल.

वाचत रहावेसे वाटणे... हेच कथेचे बळ आहे.