मलाही सय झाली आहे तूझ्याशिवाय जगायची कारण तूही करुन घेतली आहेस कोरडेपणाने वागायची -इनोबा सय=सवय

छान आहे चारोळी ... पण .. मला वाटतं , सय याचा अर्थ आठवण. (उदास कविता लिहू नयेत, असे मी पहिल्या भागांत लिहिले होते इथे वेगळे लिहावे लागेल बहुतेक.)

तुझ्या ओठीचे गीत होऊन मला झंकारून जाऊदे तुझ्या नयनी आशेची ज्योत लावून जाऊ दे - प्राजु

हिमफुलांचा दुलईवरती कोवळी किरणे पसरली स्पर्शाने त्या मोहरून फुले लाजेत विरघळली - प्राजु

सुरेख. आणखी येऊ द्यात.

धन्यवाद.. सुधिरजी.

फुलांनी फुलावे तरूवरी खगांनी भुलावे नभावरी पतंग जळतो ज्योतीवरी काय लिहावे या प्रितीवरी??? - प्राजु

तात्या दिवाना अनुष्कावर मरतो अनुष्कासाठीच अहोरात्र झुरतो.. आपला, (अनुष्का प्रेमी) तात्या. प्राजु, तुझ्या आवाहनाने खरंच कमाल केली एका वधस्तंभाला काव्याची पालवी फुटली.. -खोडकर डांबिसकाका

अलका, अचला, विश्वमोहिनी रूप गर्विता गजगामिनी मुग्धा, कामिनी, अभिसारिणी प्रेमसवरूप तू, जगत् जननी...... - प्राजु

तुझ्या एका नजरेने अशी काय जादु घडली तुझ्या प्रेमाची धुंदी माझ्या मनावर चढली

प्राजु, किशोरी सहीच...

वा.. किशोरी, खूपच छान. लिही अजूनी. - प्राजु

लिहील्यावर चारोळिला मजला हे कळले होते बाटलीत फक्त आता घोट दोनच उरले होते -असुरावादी पुण्याचे पेशवे

घोट दोनच उरले होते तेही होते दु:खाश्रु तुच नवा हा चषक भरला हिंदकळती आनंदाश्रु (ही थोडी पाडलेली चारोळी वाटतेय नाहि;) ) -ऋषिकेश

तू सहजच येऊन येथे भरलास चषक मदिरेचा त्या मदिरेतून भिनतच जाई हा कैफ जवानीचा. (पाडलेल्या चारोळीनंतर केलेली 'बळचं' चारोळी) पुण्याचे पेशवे

भरलेला विलोभनीय तो पुन्हा एकदा रिकामा झाला वेडे मन माझे विचारी घेउ का मी अजुन एकच प्याला. -रविराज (माझा ही एक प्रयत्न)

नकोस पाहू अशी राणी, नशा चढेल गं.. काळोख्या अमावसेत चांदणं पडेल गं.. - प्राजु

आमावस्येच्या चांदण्यांना लागली चंद्राची चाहुल जेव्हा माझ्या आयुष्यात तु टाकलेस प्रेममय पाऊल (जमल की!!लग्न नाही हो,चारोळी लिहीणे जमले,मला आता थोड थोड जमायला लागल आहे :)) धन्यवाद वरदा,प्राजु !!)

चारोळी छान पण अगं अमावस्येच्या चांदण्याना.. असं नको कारण अमावस्येला चांदणे नसते. "अमावस्येलाही चांदण्यांना" असं करून बघ कसं वाटतंय.. - प्राजु

तु मम अधराची बासुरी... घेशि लकेरि नानापरी अन गाशी सुस्वरी, तव झन्कारीशी तारा मम अन्तरि... सान्ग ना केव्ह होशि तु मम ह्रुदयाची अन्तुरी...

अव्यक्त, आपण आपली चारोळी संपादन केलित त्याबद्दल मी आभारी आहे. आपण चांगले लिहिता, ही चारोळी सुंदर आहे. अशिच तुमची प्रतिभा फुलत राहुदे. वरचेवर इथे येत रहा आणि हा गोफ विणायला मदत करत रहा. - प्राजु

ती स्फोटक, ती दाहक... ती भेदक, ती मारक नव्हे ती मोहक, ती प्रेरक ती उद्बोधक, ती स्मारक... ...व्यक्त होवु पाहणारा अव्यक्त

चारोळि तर सुंदरच आहे पण त्यापेक्षाही.. ...व्यक्त होवु पाहणारा अव्यक्त हे जास्ती छान वाटले. - प्राजु

सुधीर मोघे यांच्या 'लय' पुस्तकातील ही चारोळी. येथे स्वरचित चारोळ्या द्यायच्या असल्या, तरीही या धाग्याच्या संदर्भात चपखल वाटली म्हणून देण्याचा मोह आवरला नाही. ना सांगताच तू मला उमगते सारे कळतात तुलाही मौनातील इशारे दोघात कशाला मग शब्दांचा बांध? कळण्याचा चाले कळण्याशी संवाद नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

छानच आहे...थँक्यू नंदन...

डोळ्यांनी तुझ्या प्रेमतुषार उधळले पापण्यांनी माझ्याही ते अलगद झेलले.....

>>चारोळी छान पण अगं अमावस्येच्या चांदण्याना.. असं नको कारण अमावस्येला चांदणे नसते. "अमावस्येलाही चांदण्यांना" असं करून बघ कसं वाटतंय.. हो प्राजुजी हे छान आहे,सुधारणे बद्द्ल धन्यवाद आठव पहिली भेट आपुली नयन गुजगोष्टी करी मनातील भाव बोलुन गेल्या बरसणार्‍या श्रावण सरी

प्रथम प्राजुला धन्यवाद. वरदा, किशोरी यानाही प्राजुला साथ दिल्याबद्दल. नंदन, अव्यक्त,अभिजीत, रविराज, धनंजय, विनायक आणि ऋषिकेश यांना धन्यवाद. तुमच्या मुळे इतक्या सुंदर चारोळ्या वाचायला मिळाल्या.:)

वर्षाव प्रेमाचा आज व्हावा असा दिवस हा अति खास व्हावा बघुनि आपले प्रेम ते ... स्वर्गातुनि व्हेलेंटाईन संत तो अवतरावा .... - सागर

प्रेमधारांत चिंब भिजवुनि मजला का नयन तुझे हे लाजले.... ओढ याच दिसाची तुजला का अधर तुझे हे थरथरले ... - सागर

सगळेच एकदम प्रोफेशनल झालेत आता...सहीच...किशोरी खूपच छान...

सागर, किती छान लिहिल्या आहेत चारोळ्या तुम्ही. खरचं खूप आवडल्या.. - प्राजु

तसेच स्कील असेल तरच प्रोफेशनल म्हणून काम करता येते अगदी पटलं आणि तुमच्या चारोळ्यात ते स्किल अगदी खरंच छान दिसतंय.. मी उगाच टाईमपास म्हणून लिहायला लागले..तुम्ही आणि किशोरीचं तसं नाही असं म्हणायचं होतं मला...तुम्ही अगदी प्राजु सारखाच छान चारोळ्या करायला लागलात असं म्हणत होते.....

अहो तुम्ही पहीलीत तरी पोचलात मी अजुन शिशुवर्गात आहे कवितेच्या... पण मी रसिक म्हणून छान आहे हे बाकी ऐकून बरं वाट्लं थँक्यू..... ठीक तर आता अशाच छान चारोळ्या करत राहा...मी ही प्रयत्न करतेच.....

िव्कास०१५४ वाट तुझी,पावले माझी सोबती माझा होशील का ?? चित्र तुझे,रंग माझे रंगात माझ्या रंगशील का ????

चित्रात तव त्या रंग माझे एकदा रंगून जा, कुंचला घेऊन हाती चित्र ते माखून जा

ठ्कास आणि पुश्कर बहोत खुब!

ते प्रतिभा की काय म्हणतात ते कुठून आणायचे... असो. चारोळी नाही तरी मी केलेला उखाणा देत आहे. एक अधिक एक मिळवेन, संसाराचे गणित नीट जुळवेन, मनात मात्र भिती एकच कोणीतरी ह्यांना पळवेल.

चरोळी लहान आणी चवही नाही खास पण भावाचे(पैसे नाही) रन्ग उधळून आलेल्या या ओळी लाम्बलचक सन्स्कारभारती रान्गोळ्याची याद देऊन दाद घेऊन जातात. सन्त व्हलेन्ताईन बाबा पर्य न्त जातीलच सर्व ओळीन्मधे पाय गुन्तलेली

मलाही सय झाली आहे तूझ्याशिवाय जगायची कारण तूही करुन घेतली आहेस कोरडेपणाने वागायची -इनोबा सय=सवय

छान आहे चारोळी ... पण .. मला वाटतं , सय याचा अर्थ आठवण. (उदास कविता लिहू नयेत, असे मी पहिल्या भागांत लिहिले होते इथे वेगळे लिहावे लागेल बहुतेक.)

तुझ्या ओठीचे गीत होऊन मला झंकारून जाऊदे तुझ्या नयनी आशेची ज्योत लावून जाऊ दे - प्राजु

हिमफुलांचा दुलईवरती कोवळी किरणे पसरली स्पर्शाने त्या मोहरून फुले लाजेत विरघळली - प्राजु

सुरेख. आणखी येऊ द्यात.

धन्यवाद.. सुधिरजी.

फुलांनी फुलावे तरूवरी खगांनी भुलावे नभावरी पतंग जळतो ज्योतीवरी काय लिहावे या प्रितीवरी??? - प्राजु

तात्या दिवाना अनुष्कावर मरतो अनुष्कासाठीच अहोरात्र झुरतो.. आपला, (अनुष्का प्रेमी) तात्या. प्राजु, तुझ्या आवाहनाने खरंच कमाल केली एका वधस्तंभाला काव्याची पालवी फुटली.. -खोडकर डांबिसकाका

अलका, अचला, विश्वमोहिनी रूप गर्विता गजगामिनी मुग्धा, कामिनी, अभिसारिणी प्रेमसवरूप तू, जगत् जननी...... - प्राजु

तुझ्या एका नजरेने अशी काय जादु घडली तुझ्या प्रेमाची धुंदी माझ्या मनावर चढली

प्राजु, किशोरी सहीच...

वा.. किशोरी, खूपच छान. लिही अजूनी. - प्राजु

लिहील्यावर चारोळिला मजला हे कळले होते बाटलीत फक्त आता घोट दोनच उरले होते -असुरावादी पुण्याचे पेशवे

घोट दोनच उरले होते तेही होते दु:खाश्रु तुच नवा हा चषक भरला हिंदकळती आनंदाश्रु (ही थोडी पाडलेली चारोळी वाटतेय नाहि;) ) -ऋषिकेश

तू सहजच येऊन येथे भरलास चषक मदिरेचा त्या मदिरेतून भिनतच जाई हा कैफ जवानीचा. (पाडलेल्या चारोळीनंतर केलेली 'बळचं' चारोळी) पुण्याचे पेशवे

भरलेला विलोभनीय तो पुन्हा एकदा रिकामा झाला वेडे मन माझे विचारी घेउ का मी अजुन एकच प्याला. -रविराज (माझा ही एक प्रयत्न)

नकोस पाहू अशी राणी, नशा चढेल गं.. काळोख्या अमावसेत चांदणं पडेल गं.. - प्राजु

आमावस्येच्या चांदण्यांना लागली चंद्राची चाहुल जेव्हा माझ्या आयुष्यात तु टाकलेस प्रेममय पाऊल (जमल की!!लग्न नाही हो,चारोळी लिहीणे जमले,मला आता थोड थोड जमायला लागल आहे :)) धन्यवाद वरदा,प्राजु !!)

चारोळी छान पण अगं अमावस्येच्या चांदण्याना.. असं नको कारण अमावस्येला चांदणे नसते. "अमावस्येलाही चांदण्यांना" असं करून बघ कसं वाटतंय.. - प्राजु

तु मम अधराची बासुरी... घेशि लकेरि नानापरी अन गाशी सुस्वरी, तव झन्कारीशी तारा मम अन्तरि... सान्ग ना केव्ह होशि तु मम ह्रुदयाची अन्तुरी...

अव्यक्त, आपण आपली चारोळी संपादन केलित त्याबद्दल मी आभारी आहे. आपण चांगले लिहिता, ही चारोळी सुंदर आहे. अशिच तुमची प्रतिभा फुलत राहुदे. वरचेवर इथे येत रहा आणि हा गोफ विणायला मदत करत रहा. - प्राजु

ती स्फोटक, ती दाहक... ती भेदक, ती मारक नव्हे ती मोहक, ती प्रेरक ती उद्बोधक, ती स्मारक... ...व्यक्त होवु पाहणारा अव्यक्त

चारोळि तर सुंदरच आहे पण त्यापेक्षाही.. ...व्यक्त होवु पाहणारा अव्यक्त हे जास्ती छान वाटले. - प्राजु

सुधीर मोघे यांच्या 'लय' पुस्तकातील ही चारोळी. येथे स्वरचित चारोळ्या द्यायच्या असल्या, तरीही या धाग्याच्या संदर्भात चपखल वाटली म्हणून देण्याचा मोह आवरला नाही. ना सांगताच तू मला उमगते सारे कळतात तुलाही मौनातील इशारे दोघात कशाला मग शब्दांचा बांध? कळण्याचा चाले कळण्याशी संवाद नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

छानच आहे...थँक्यू नंदन...

डोळ्यांनी तुझ्या प्रेमतुषार उधळले पापण्यांनी माझ्याही ते अलगद झेलले.....

>>चारोळी छान पण अगं अमावस्येच्या चांदण्याना.. असं नको कारण अमावस्येला चांदणे नसते. "अमावस्येलाही चांदण्यांना" असं करून बघ कसं वाटतंय.. हो प्राजुजी हे छान आहे,सुधारणे बद्द्ल धन्यवाद आठव पहिली भेट आपुली नयन गुजगोष्टी करी मनातील भाव बोलुन गेल्या बरसणार्‍या श्रावण सरी

प्रथम प्राजुला धन्यवाद. वरदा, किशोरी यानाही प्राजुला साथ दिल्याबद्दल. नंदन, अव्यक्त,अभिजीत, रविराज, धनंजय, विनायक आणि ऋषिकेश यांना धन्यवाद. तुमच्या मुळे इतक्या सुंदर चारोळ्या वाचायला मिळाल्या.:)

वर्षाव प्रेमाचा आज व्हावा असा दिवस हा अति खास व्हावा बघुनि आपले प्रेम ते ... स्वर्गातुनि व्हेलेंटाईन संत तो अवतरावा .... - सागर

प्रेमधारांत चिंब भिजवुनि मजला का नयन तुझे हे लाजले.... ओढ याच दिसाची तुजला का अधर तुझे हे थरथरले ... - सागर

सगळेच एकदम प्रोफेशनल झालेत आता...सहीच...किशोरी खूपच छान...

सागर, किती छान लिहिल्या आहेत चारोळ्या तुम्ही. खरचं खूप आवडल्या.. - प्राजु

तसेच स्कील असेल तरच प्रोफेशनल म्हणून काम करता येते अगदी पटलं आणि तुमच्या चारोळ्यात ते स्किल अगदी खरंच छान दिसतंय.. मी उगाच टाईमपास म्हणून लिहायला लागले..तुम्ही आणि किशोरीचं तसं नाही असं म्हणायचं होतं मला...तुम्ही अगदी प्राजु सारखाच छान चारोळ्या करायला लागलात असं म्हणत होते.....

अहो तुम्ही पहीलीत तरी पोचलात मी अजुन शिशुवर्गात आहे कवितेच्या... पण मी रसिक म्हणून छान आहे हे बाकी ऐकून बरं वाट्लं थँक्यू..... ठीक तर आता अशाच छान चारोळ्या करत राहा...मी ही प्रयत्न करतेच.....

िव्कास०१५४ वाट तुझी,पावले माझी सोबती माझा होशील का ?? चित्र तुझे,रंग माझे रंगात माझ्या रंगशील का ????

चित्रात तव त्या रंग माझे एकदा रंगून जा, कुंचला घेऊन हाती चित्र ते माखून जा

ठ्कास आणि पुश्कर बहोत खुब!

ते प्रतिभा की काय म्हणतात ते कुठून आणायचे... असो. चारोळी नाही तरी मी केलेला उखाणा देत आहे. एक अधिक एक मिळवेन, संसाराचे गणित नीट जुळवेन, मनात मात्र भिती एकच कोणीतरी ह्यांना पळवेल.

चरोळी लहान आणी चवही नाही खास पण भावाचे(पैसे नाही) रन्ग उधळून आलेल्या या ओळी लाम्बलचक सन्स्कारभारती रान्गोळ्याची याद देऊन दाद घेऊन जातात. सन्त व्हलेन्ताईन बाबा पर्य न्त जातीलच सर्व ओळीन्मधे पाय गुन्तलेली

चांगलं आहे विडंबन. मुळ कविताच मला इतकी नाही भावली. पण तुमचं विडंबन चांगलं आहे... - प्राजु.

चांगलं आहे विडंबन. मुळ कविताच मला इतकी नाही भावली. पण तुमचं विडंबन चांगलं आहे... - प्राजु.

हि दोन्ही पद्ये खूप खूप आवडली... :)) एकदम मस्त!!! शब्द इतके सहज, नादमय, सोपे आहेत की लगेच तोंडात बसतात :) पुलेशु -ऋषि़केश

मानव या पशुसाठी असलेले हे विचारधन आहे. प्रकाश घाटपांडे

शिंगे मऊमऊ म्हणून काय धोक्याचे तिच्या पोटातले पाय हा हा हा! मस्तच... :) तात्या.

परीच्या गोठ्यात गोगलगाय तिच्या दुधाची चंदेरी साय शिंगे मऊमऊ म्हणून काय धोक्याचे तिच्या पोटातले पाय आवडले लै भारी. :)

परीच्या पागांत बंदुकीचा घोडा बाबड्याला लागतो खुराक थोडा लगाम न लागे, कधी न ओढा उधळे तेव्हा, कधी न झोडा खूपच छान... एकदम छानच. - प्राजु

हि दोन्ही पद्ये खूप खूप आवडली... :)) एकदम मस्त!!! शब्द इतके सहज, नादमय, सोपे आहेत की लगेच तोंडात बसतात :) पुलेशु -ऋषि़केश

मानव या पशुसाठी असलेले हे विचारधन आहे. प्रकाश घाटपांडे

शिंगे मऊमऊ म्हणून काय धोक्याचे तिच्या पोटातले पाय हा हा हा! मस्तच... :) तात्या.

परीच्या गोठ्यात गोगलगाय तिच्या दुधाची चंदेरी साय शिंगे मऊमऊ म्हणून काय धोक्याचे तिच्या पोटातले पाय आवडले लै भारी. :)

परीच्या पागांत बंदुकीचा घोडा बाबड्याला लागतो खुराक थोडा लगाम न लागे, कधी न ओढा उधळे तेव्हा, कधी न झोडा खूपच छान... एकदम छानच. - प्राजु

रिक्तहस्त मी अलिप्त आणि एकभुक्त मी विषय, वंचना, व्यसनांपासून पूर्ण मुक्त मी मीच देव, मी दानव अन माझाच भक्त मी झोपायाला जमीन, अंबर पांघरायला कसली खिडकी! कसला मजला! वा ओंकारा, क्या बात है! वरील ओळी आवडल्या... तात्या.

ॐकार खूपच छान.. शेवटचे कडवे खास जमले आहे.... - प्राजु

कविता खूप आवडली. सोनाली

वा!! कवितेतील सर्वच मजले आणि खिडक्या फार आवडल्या. त्यातील मिस्किलपणा विशेष.

कविता आवडली. शब्दांनी धरलेल्या खाटा आणि शेवटचे कडवे खासच. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

बाकी सर्व कडवी इतकी घट्ट बांधलेली आहेत, की शेवटचे कडवे कवीने मुद्दामून सैल सोडले आहे (चुकून नव्हे) असे वाटते. पण का? परतपरत प्रयत्न करून मी घसरून असेच वाचतो : रिक्तहस्त मी एकभुक्त मी विषय- वंचना- व्यसनमुक्त मी देव, दानवहि, आणि भक्त मी पाठी भू, नभ पांघरायाला कसली खिडकी! कसला मजला! पण बाकी कडवी तालबद्ध रचणारा ॐकार हे कडवेही त्याच तालात सहज बसवू शकला असता. मग ते जसे आहे तसे बसवण्यात काही विशेष काव्यमय दृष्टी आहे काय?

रिक्तहस्त मी अलिप्त आणि एकभुक्त मी विषय, वंचना, व्यसनांपासून पूर्ण मुक्त मी मीच देव, मी दानव अन माझाच भक्त मी झोपायाला जमीन, अंबर पांघरायला कसली खिडकी! कसला मजला! वा ओंकारा, क्या बात है! वरील ओळी आवडल्या... तात्या.

ॐकार खूपच छान.. शेवटचे कडवे खास जमले आहे.... - प्राजु

कविता खूप आवडली. सोनाली

वा!! कवितेतील सर्वच मजले आणि खिडक्या फार आवडल्या. त्यातील मिस्किलपणा विशेष.

कविता आवडली. शब्दांनी धरलेल्या खाटा आणि शेवटचे कडवे खासच. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

बाकी सर्व कडवी इतकी घट्ट बांधलेली आहेत, की शेवटचे कडवे कवीने मुद्दामून सैल सोडले आहे (चुकून नव्हे) असे वाटते. पण का? परतपरत प्रयत्न करून मी घसरून असेच वाचतो : रिक्तहस्त मी एकभुक्त मी विषय- वंचना- व्यसनमुक्त मी देव, दानवहि, आणि भक्त मी पाठी भू, नभ पांघरायाला कसली खिडकी! कसला मजला! पण बाकी कडवी तालबद्ध रचणारा ॐकार हे कडवेही त्याच तालात सहज बसवू शकला असता. मग ते जसे आहे तसे बसवण्यात काही विशेष काव्यमय दृष्टी आहे काय?

ॐकार.... काळजाला हात घातलास रेssss गुलाम अली आमचा जीव की प्राण अन् फासले॑ ऐसे भी..म्हणजे निव्वळ कातील!!! जुने दिवस आठवले. अगदी खूप खूप जवळची मैत्रीण होती, माझ्या "तीच्या" पेक्षा सुद्धा जवळची... फक्त कोणा हलकटामुळे आम्ही दूर झालो. ते॑व्हा तिला ऐकवली होती ही गजल. त्यान॑तर मी परत ही गजल ऐकलीच नाही... शक्यच होत नाही पूर्ण ऐकण॑. साला डोळे हे हरामी..परत ओलावले. आपला, - (गुलाम अली प्रेमी) मुफलीस ध मा ल.

ख़ुद चढ़ा रखे थे तन पर अजनबीयत के गिलाफ़ वर्ना कब एक दूसरे को हमने पहचाना न था।

ॐकार.... काळजाला हात घातलास रेssss गुलाम अली आमचा जीव की प्राण अन् फासले॑ ऐसे भी..म्हणजे निव्वळ कातील!!! आमच्याच भावना चपखल व्यक्त केल्या आहेत धमाल मुलाने!! वाह वाह... त्या बद्दल एक शेर- अब मैं समझा तेरे रुक्सार पे तिल का मतलब .....दौलत-ए -इश्क पे दरबान बिठा रक्खा हैं रुक्सार म्हंजे गाल :) कृपया याचा भावानुवाद कुणी तरी करावा.. (आमच्या पद्य अंगची जरा बोंबच आहे :) ) आपला, - (गुलाम अली प्रेमी) सख्याहरि

अनुवाद मस्त जमलाय. भाव पण आहे. पण.... मजा नही आली. पण या सगळ्या कविता गझली वाचुन आम्हास वाटते- अशीच अमुची वाणी असती.. सुंदर कव्यभरी.. आम्ही ही कवी झालो असतो वदले सख्याहरी..... काय म्हणता? (काव्यभस्म)सख्याहरी

अरे पण भल्या गृहस्थांनो, मला एक कळत नाही की, अब मैं समझा तेरे रुक्सार पे तिल का मतलब .....दौलत-ए -इश्क पे दरबान बिठा रक्खा हैं इतक्या सुंदर शेराचे मराठीकरण करून तुम्ही त्यातील ऊर्दूच्या लहेज्याची मजा का घालवताय?? आपला, (उर्दूप्रेमी) तात्या.

ॐकार.. इतकी छान गझल.. आणि त्याचा भावानुवदही सुंदर... - प्राजु.

ॐकार.... काळजाला हात घातलास रेssss गुलाम अली आमचा जीव की प्राण अन् फासले॑ ऐसे भी..म्हणजे निव्वळ कातील!!! जुने दिवस आठवले. अगदी खूप खूप जवळची मैत्रीण होती, माझ्या "तीच्या" पेक्षा सुद्धा जवळची... फक्त कोणा हलकटामुळे आम्ही दूर झालो. ते॑व्हा तिला ऐकवली होती ही गजल. त्यान॑तर मी परत ही गजल ऐकलीच नाही... शक्यच होत नाही पूर्ण ऐकण॑. साला डोळे हे हरामी..परत ओलावले. आपला, - (गुलाम अली प्रेमी) मुफलीस ध मा ल.

ख़ुद चढ़ा रखे थे तन पर अजनबीयत के गिलाफ़ वर्ना कब एक दूसरे को हमने पहचाना न था।

ॐकार.... काळजाला हात घातलास रेssss गुलाम अली आमचा जीव की प्राण अन् फासले॑ ऐसे भी..म्हणजे निव्वळ कातील!!! आमच्याच भावना चपखल व्यक्त केल्या आहेत धमाल मुलाने!! वाह वाह... त्या बद्दल एक शेर- अब मैं समझा तेरे रुक्सार पे तिल का मतलब .....दौलत-ए -इश्क पे दरबान बिठा रक्खा हैं रुक्सार म्हंजे गाल :) कृपया याचा भावानुवाद कुणी तरी करावा.. (आमच्या पद्य अंगची जरा बोंबच आहे :) ) आपला, - (गुलाम अली प्रेमी) सख्याहरि

अनुवाद मस्त जमलाय. भाव पण आहे. पण.... मजा नही आली. पण या सगळ्या कविता गझली वाचुन आम्हास वाटते- अशीच अमुची वाणी असती.. सुंदर कव्यभरी.. आम्ही ही कवी झालो असतो वदले सख्याहरी..... काय म्हणता? (काव्यभस्म)सख्याहरी

अरे पण भल्या गृहस्थांनो, मला एक कळत नाही की, अब मैं समझा तेरे रुक्सार पे तिल का मतलब .....दौलत-ए -इश्क पे दरबान बिठा रक्खा हैं इतक्या सुंदर शेराचे मराठीकरण करून तुम्ही त्यातील ऊर्दूच्या लहेज्याची मजा का घालवताय?? आपला, (उर्दूप्रेमी) तात्या.

ॐकार.. इतकी छान गझल.. आणि त्याचा भावानुवदही सुंदर... - प्राजु.

छान प्रयत्न आहे. ओळी खुपच मस्त आहेत. अर्थ सुद्धा छान आहे.

छान आहे.आवडले.

छान आहे.. खरंच.. खूप आवडले. - प्राजु

पण एक कडवे बाकीच्यांच्या संदर्भात कळले नाही : > आज तू मला रोखले आहे > नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही कवीची सखी भावनांची शपथ देणारी, आधार देणारी, संग देणारी आहे. तिचा "रोखले नाही तर" न पटण्यासारखा काय दुरावा आहे?

छान आहे...खूप आवडली..

प्रिय मित्र सागर, दुदैवाने आपल्याच एका कवितेवर काथ्याकूट करायची ही दुसरी वेळ त्याबद्दल क्षमस्व. खरे तर दिसली कविता, आंणि ज्यावर लिहावे वाटले की त्यावर आम्ही ब-याचदा, मस्त, लै भारी, आवडली, असा सहज प्रतिसाद देऊन मोकळे होतो. पण वरील कवितेवरील प्रतिसाद वाचल्यानंतर एक गोष्ट आम्हाला समजली ती ही की, कवितेचा अर्थ निघतोय आणि तो आम्हाला का समजत नाही. तसे आपण एका प्रतिसादात धनंजय यांच्या प्रश्नाच्या उत्तरात---- प्रियकराची अवस्था अशी आहे की तो प्रियेपासून दूर आहे आणि प्रियेच्या आठवणीने व्याकुळ आहे. प्रियकर हा कर्तव्यांमध्ये अडकलेला असताना, तो अधीर मनाने प्रियेकडे येऊ पहात आहे. पण प्रियेने शपथ दिली असल्याने होणारा थोडा विरहही प्रियकराला असह्य होत असतो...आहे.....तो स्वतःची नाराजी व्यक्त करत आहे..... असे म्हटले आहे. आमच्या एका मित्राने आम्हाला अर्थ विचारल्यावर आम्ही त्यांना सांगितले की आवडत्या व्यक्तिने आयुष्यात मार्गदर्शन केले, तर जीवनाला योग्य दिशा मिळते. त्यासाठी भरकटलेल्या प्रियकराला किंवा भरकटण्यापासून ती अडवते आहे. खरे तर प्रत्येक ओळीनंतर येणा-या दुस-या ओळीचा संदर्भ निटसा लागत नाही. जसे, नाहीतर शब्दांचे हे बंध कधीच मी मानीत नाही, नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही,नाहीतर तसा मी कोणासाठी सैरभैर होत नाही ... आता आमच्या मित्राचा प्रश्न..........!!! ते म्हणतात की त्यासाठी आईवडीलांचे संस्कार नाही का त्याला उपयोगाचे ? कवीचे स्वत:वरच प्रेम आहे असे वाटते ? तु आहे म्हणुन ठीक नाय तर आम्ही कोणाला भाव देत नाही ? प्रेअसी प्रियकराला कशी रोखू शकते, प्रेम तर आहेच ना ? काही कारण असेल तेव्हाच ना ? सागरला प्रश्न, ती का रोखतेय ? एक तर काहीतरी अनपेक्षीत घडेल म्हणुनच ना ? बरे असे काय करायला निघालाय नायक की, ती त्याला थांबवतेय . एक मग्रुर व्यक्ती ,तिच्या रोखण्याला तु तरी काय नाव घेशील म्हणुन तिचे ऐकतोय. कवीला काय अभिप्रेत होते ? अवांतर :- आपली कविता आम्हाला आवडते म्हणुन अधिक खूलासा होईल म्हणुन आम्ही आपणास हक्काने विचारतो. आमच्या प्रश्नांची उत्तरे दिलीच पाहिजेत असेही काही नाही. स्नेहांकित दिलीप बिरुटे

पण डॉ. बिरुटे साहेबांची प्रतिक्रिया वाचून वाटले की गुगली होता. आज तू मला रोखले आहे नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही म्हणूनच सखे, आपला संग आहे दुरावा व संग एकाच वेळी कसे काय? खरे तर मला कविता कळत नाही. सुरुवातीला छन वाटली. परंतु प्रतिक्रिया वाचून जिज्ञासा जागृत झाली. पण कविता खरोखर छान आहे हो. माझ्या पामराच्या शंकेला भिऊ नका. अजून येऊंद्यात.

छान प्रयत्न आहे. ओळी खुपच मस्त आहेत. अर्थ सुद्धा छान आहे.

छान आहे.आवडले.

छान आहे.. खरंच.. खूप आवडले. - प्राजु

पण एक कडवे बाकीच्यांच्या संदर्भात कळले नाही : > आज तू मला रोखले आहे > नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही कवीची सखी भावनांची शपथ देणारी, आधार देणारी, संग देणारी आहे. तिचा "रोखले नाही तर" न पटण्यासारखा काय दुरावा आहे?

छान आहे...खूप आवडली..

प्रिय मित्र सागर, दुदैवाने आपल्याच एका कवितेवर काथ्याकूट करायची ही दुसरी वेळ त्याबद्दल क्षमस्व. खरे तर दिसली कविता, आंणि ज्यावर लिहावे वाटले की त्यावर आम्ही ब-याचदा, मस्त, लै भारी, आवडली, असा सहज प्रतिसाद देऊन मोकळे होतो. पण वरील कवितेवरील प्रतिसाद वाचल्यानंतर एक गोष्ट आम्हाला समजली ती ही की, कवितेचा अर्थ निघतोय आणि तो आम्हाला का समजत नाही. तसे आपण एका प्रतिसादात धनंजय यांच्या प्रश्नाच्या उत्तरात---- प्रियकराची अवस्था अशी आहे की तो प्रियेपासून दूर आहे आणि प्रियेच्या आठवणीने व्याकुळ आहे. प्रियकर हा कर्तव्यांमध्ये अडकलेला असताना, तो अधीर मनाने प्रियेकडे येऊ पहात आहे. पण प्रियेने शपथ दिली असल्याने होणारा थोडा विरहही प्रियकराला असह्य होत असतो...आहे.....तो स्वतःची नाराजी व्यक्त करत आहे..... असे म्हटले आहे. आमच्या एका मित्राने आम्हाला अर्थ विचारल्यावर आम्ही त्यांना सांगितले की आवडत्या व्यक्तिने आयुष्यात मार्गदर्शन केले, तर जीवनाला योग्य दिशा मिळते. त्यासाठी भरकटलेल्या प्रियकराला किंवा भरकटण्यापासून ती अडवते आहे. खरे तर प्रत्येक ओळीनंतर येणा-या दुस-या ओळीचा संदर्भ निटसा लागत नाही. जसे, नाहीतर शब्दांचे हे बंध कधीच मी मानीत नाही, नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही,नाहीतर तसा मी कोणासाठी सैरभैर होत नाही ... आता आमच्या मित्राचा प्रश्न..........!!! ते म्हणतात की त्यासाठी आईवडीलांचे संस्कार नाही का त्याला उपयोगाचे ? कवीचे स्वत:वरच प्रेम आहे असे वाटते ? तु आहे म्हणुन ठीक नाय तर आम्ही कोणाला भाव देत नाही ? प्रेअसी प्रियकराला कशी रोखू शकते, प्रेम तर आहेच ना ? काही कारण असेल तेव्हाच ना ? सागरला प्रश्न, ती का रोखतेय ? एक तर काहीतरी अनपेक्षीत घडेल म्हणुनच ना ? बरे असे काय करायला निघालाय नायक की, ती त्याला थांबवतेय . एक मग्रुर व्यक्ती ,तिच्या रोखण्याला तु तरी काय नाव घेशील म्हणुन तिचे ऐकतोय. कवीला काय अभिप्रेत होते ? अवांतर :- आपली कविता आम्हाला आवडते म्हणुन अधिक खूलासा होईल म्हणुन आम्ही आपणास हक्काने विचारतो. आमच्या प्रश्नांची उत्तरे दिलीच पाहिजेत असेही काही नाही. स्नेहांकित दिलीप बिरुटे

पण डॉ. बिरुटे साहेबांची प्रतिक्रिया वाचून वाटले की गुगली होता. आज तू मला रोखले आहे नाही तर तुझा दुरावा मनाला पटत नाही म्हणूनच सखे, आपला संग आहे दुरावा व संग एकाच वेळी कसे काय? खरे तर मला कविता कळत नाही. सुरुवातीला छन वाटली. परंतु प्रतिक्रिया वाचून जिज्ञासा जागृत झाली. पण कविता खरोखर छान आहे हो. माझ्या पामराच्या शंकेला भिऊ नका. अजून येऊंद्यात.

प्रेम पुन्हा एकदा असफल होते तेव्हाच्या या हताश भावना. पण छातीमध्ये, हाताना लागली नाही तरी सुरावट त्याला जाणवत राहाते, हाच आशेचा मंत्र, हेच त्याचे माणूसपण. नन्दू, ही कविता तुमची नसली तरी मूळ कवीकडून तुम्ही परवानगी घेतलीच असेल. कवीला माझे अभिनंदन कळवावे.

कि त्याच्या या काकुळतिने विरघळेल एखादे वाद्य नि झंकारतील अनाहुत सुरावटी क्या बात है..! तात्या.

तो भितो नीरव रात्री वाद्यांच्या किंचाळण्याला त्याचे हात थरथरतात अपराध्यासारखे दळभद्री,कुचकामी हात ऊचलुन मनातल्या मनात तो वाद्यांना सांगतो तुम्ही जड आहात् तुम्हाला कळणार नाहित जुलमींनो माझ्या काळजातल्या अलवार सुरावटी नाजुक अनि सुक्ष्म नंन्दु, कवीला कळवा फारच वेदना घेऊन येणारी कविता आहे, अस्वस्थेतेचा हुंकार वाद्यांच्या निमित्ताने सहीच आला आहे. कविता खूप काही बोलणारी आहे, कविता आणि शब्द खूपच आवडले !!!

प्रेम पुन्हा एकदा असफल होते तेव्हाच्या या हताश भावना. पण छातीमध्ये, हाताना लागली नाही तरी सुरावट त्याला जाणवत राहाते, हाच आशेचा मंत्र, हेच त्याचे माणूसपण. नन्दू, ही कविता तुमची नसली तरी मूळ कवीकडून तुम्ही परवानगी घेतलीच असेल. कवीला माझे अभिनंदन कळवावे.

कि त्याच्या या काकुळतिने विरघळेल एखादे वाद्य नि झंकारतील अनाहुत सुरावटी क्या बात है..! तात्या.

तो भितो नीरव रात्री वाद्यांच्या किंचाळण्याला त्याचे हात थरथरतात अपराध्यासारखे दळभद्री,कुचकामी हात ऊचलुन मनातल्या मनात तो वाद्यांना सांगतो तुम्ही जड आहात् तुम्हाला कळणार नाहित जुलमींनो माझ्या काळजातल्या अलवार सुरावटी नाजुक अनि सुक्ष्म नंन्दु, कवीला कळवा फारच वेदना घेऊन येणारी कविता आहे, अस्वस्थेतेचा हुंकार वाद्यांच्या निमित्ताने सहीच आला आहे. कविता खूप काही बोलणारी आहे, कविता आणि शब्द खूपच आवडले !!!

फार , फार उच्च !! हॅट्स् ऑफ ! "गणपत वाणी बिडी बापडा"च्या असामान्य दर्जाचा वर्ड्-प्ले !

सोले हा अस्सल कोकणी शब्द पाहून बरे वाटले :) नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

फार , फार उच्च !! हॅट्स् ऑफ ! "गणपत वाणी बिडी बापडा"च्या असामान्य दर्जाचा वर्ड्-प्ले !

सोले हा अस्सल कोकणी शब्द पाहून बरे वाटले :) नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

नंदन, कविता सुरेख आहे. खूप आवडली. चित्रा

खूपच सुंदर अगदी मुंबईतली रोज दिसणारी स्त्री...फारच रिकलिस्टिक.....झकास जमलेय....

हे सगळ्यात जास्तं आवडलं... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने ||

फारच छान. कल्पना चांगली आहे, आणि माध्यम उत्कृष्ट. शब्दही नेमके सापडले आहेत. एकदोन ओळी बदलता येतात का बघा : > तरीही अखंड | आशा ही अभंग | > _मनी_अनिर्बंध_ | तेवतसे || हे "मनीअ - निर्बंध" असे वाचावे लागते. ते बरे वाटत नाही. > खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | > _दिलासा_ अविनाशी_ | देई खरा || हे कसे झाले!!! :-)

फारच छान! अगदी पटले, जिवाची कुतरओढ करत ह्या कसरती आयुष्यभर करणारी 'ती' खरंच अशीच आहे. विचार अभंगाच्या ठेक्यात सुंदर गुंफले आहेत. चतुरंग

तीन मिनिटांत पाच प्रतिसाद :). धन्यवाद, मंडळी. धनंजय, ६,६,६,४ चे सूत्र पाळायचा प्रयत्न केला पण यमक जुळवण्याच्या भानगडीत मनीअ निर्बंध हा यतिभंग काही टाळता आला नाही. तीच गोष्ट अविनाशीची. पर्यायी तीन अक्षरी शब्द शोधण्यासाठी डोकं बरंच खाजवलं, पण काही सुचलं नाही :(. [बाकी, दिलासा मिळतो तो मुलाकडे पाहून असं म्हणायचं आहे.] नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

यथार्थ वर्णन | करी तो नंदन | होऊ दे मंथन | आता घरोघरी || आवडले. अवांतर - केशवसुमार कच्चा माल पाहून खुश होतील. :-)

सुंदर रचना नंदन, पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे विशेष आवडले. स्वाती

नंदन, अभंग आवडले. (फ. मु. शिंदेंच्या फकिराच्या अभंगाची आठवण झाली )

नंदनशेठ, एकदम कडक अभंग..आमचा सलाम.. केशवसुमार.. अवांतर अभियांत्रीकी महाविद्यालयात असताना आम्ही असे च ३०-४० ओव्या खरडल्या होत्या त्याची आठवण झाली..धन्यवाद बारावीच्या वर्षास | करी कसून अभ्यास| उत्तमगुण तयास | मिळती विश्वासे | | उत्तम गुण मिळता | भविषाची चिंता| डॉक्टर की अभियंता| मातापीता ठरवती | | ...... ...... प्रत्येक विषया | चारच दिवस | या हिशोबे अभ्यास| पास होण्या पुरेसा | | .... वेळेला बॉयलर सुट| इतर वेळी फॅशन| अशी ही जीन | कधीतरी धुवावी | | तेव्हा जाल/ संकेतस्थळे वगैरे नव्हत .. आता जुना पसारा शोधला पाहिजे..

नंदन सायबा, अरे यार किती छान लिहिलं आहेस! वाचून खूप बरं वाटलं! लागते टोचणी | भिजते पापणी | जावे का याक्षणी | तान्ह्याकडे? || काया रे शिणते | मनही कण्हते | कुणी का गणते | श्रम माझे? || समस्त मुंबईकर कष्टकरी महिलावर्गाचे विचार मांडले आहेस रे नंदनशेठ! धन्य आहे तुझी... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || क्या बात है.. यातला मुंबईकर जिन्दादीलपणा खास वाखाणण्याजोगा! नंदनसायबा, तुझ्या या कवितेने मिपाची उंची खूप वाढली आहे एवढेच या क्षणी म्हणावेसे वाटते! तुझाच, तात्या.

स्त्री जन्मा ही तूझी कहाणी एकवीसाव्या शतकातील ही वीराणी.

वा नंदन वा! सगळी कविताच झकास!! त्यातहि मस्टर धोक्यात | छकुला डोक्यात | आयुष्य ठेक्यात | बसेचिना || ठेवा तो सुखाचा | निर्व्याज स्मिताचा | विसर जगाचा | पाडी झणीं || पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे अधिक भावले आणि वीकांत ही आवडला ;) पण कवितेचे नाव तितकेसे रुचले नाहि. अधिक नेटके आणि नेमके हवे असे वाटले (पण दुसरे सुंदर नाव सुचले नाहि सुचल्यावर सांगिनच :)) खूप मस्त!

उत्तम अभंगवाणी. आवडली. (वारकरी)बेसनलाडू

तेव्हाही आराम | असतो हराम | कामे ती तमाम | उरकावी || सत्य स्थिती.. कामसू सचिव | सखीही रेखीव | गृहिणी आजीव | प्रियशिष्या || हे हि खरंच आहे.. तरीही अखंड | आशा ही अभंग | मनी अनिर्बंध | तेवतसे || आशा आहे म्हणून तर जग चालू आहे.. पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || काय करणार... दुसरा पर्याय काय आहे? अप्रतिम कविता आहे... - प्राजु

करंदीकरांची आठवण करून दिलीत :-)

बेसन लाडू, छान आहे सुभाषित. मला रेडिओवरील कार्यक्रमाला कुठेतरी उपयोगी पडेल हे... धन्यवाद. - प्राजु

आता नंदन खर्‍या अर्थाने कवि म्हणून प्रस्थापित झाला. रचना सोपी,सुटसुटीत आहे. आवडली.

अभंग आवडले. अप्रतिम! (वारकरी) आजानुकर्ण

सुंदर अभंग .. आवडले.

आपल्याला तर बुवा आवडली फार.... पुण्याचे पेशवे

लावून झापड | शिवावे कापड | तळावे पापड | निगुतीने || मोजके आणि परिणामकारक शब्द असल्याने थेट संवादाच्या रूपात येणारे अभंग आवडले. शेवटच्या पदात अभंग प्रथमपुरुषातून बाहेर पडतात तेव्हा कवीचा वेगळेपणा एकदम जाणवतो. कविता आवडली.

स्त्रीसूक्त या नावाचे आष्विनी धोगडे यान्चे पुस्तक १९८८ ल प्रसिध्ध झाले होते. त्यात अशाच पुश्कळ कविता आहेत, मिळल्यास वाचाव्या. धन्यवाद.

मंडळी. तुम्ही दिलेल्या प्रोत्साहनाबद्दल आभारी आहे. केशवराव, तुमच्या जुन्या ओव्या वाचायला नक्कीच आवडतील. अनिला, सुचवणीबद्दल आभार. स्त्रीसूक्त नक्कीच मिळवून वाचायचा प्रयत्न करेन. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

मस्त! कविता आवडली. शेवट सुद्धा.

मस्त कविता... तेव्हा वाचायची राहून गेली होती बहुतेक. खूपच सुंदर. आधुनिक गृहिणीचे यथार्थ वर्णन. बिपिन कार्यकर्ते

प्राजु ,तात्या अनिल बिपिन भो याच्याशी अगदी सहमत आहे आजच्या धावपळिच्या युगात किति कष्ट घेते स्त्री मागोवा - आमच्या काही उचापत्याचा...

स्त्री गाथा आवडली. :)

मस्तच रे नंदन :)

खूपच सुरेख कविता... खूप खूप आवडली रे मित्रा... कुठल्या ओळी इथे देऊ, सगळी कविताच आवडलीय !! -------- अवांतरः तुझ्या वडिलांना स्टार माझाच्या ऑफिसमधे भेटून आनंद झाला. त्यांना नमस्कार कळव.

छान कविता... खूप आवडली चकली http://chakali.blogspot.com

ज॒बरदस्त रे भाऊ! लगे रहो...

नंदन, छान झाली आहे कविता. खूप आवडली. --शाल्मली.

नंदनजी ही कविता वाचून महानगरात घड्याळाच्या काट्याबरोबर धावणार्‍या, आनि परिस्थितीसमोर काहीशा अगतिक बनलेल्या आजच्या स्त्रीचे मूर्तिमंत चित्र डोळ्यासमोर उभे राहते.त्या स्त्रीचा हा सल तुम्ही नेमका शब्दात पकडला आहे. तिच्या भूमिकेशी तद्रुप झाल्याशिवाय हा नेमकेपणा अशक्य आहे. तुमचे मनापासून अभिनंदन!!!

आपल्या सर्वांच्या प्रतिक्रियांबद्दल मनःपूर्वक आभार. (शेवटून दुसर्‍या चरणातला यतिभंग दुरूस्त केला आहे.)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

किती सुंदर रे कविता ! पुन्हा वाचली .. फार छान वाटले.

नंदन....खूप दिवसांनी तुझी कविता वाचली. उच्च !! नोकरी करणार्‍या स्त्रीचं वर्णन फार सुरेख केलं आहेस. शेवट तर जबरी !! खूप खूप आवडेश :)

सुंदर कविता ! कुसुमाग्रजांची आगगाडी आणि जमीन आठ्वली..

मस्तच ... नंदन, किती दिवस आणखी लेखणी म्यान करून ठेवणार? अदिती

उशीर जाहला | जीव हा गुंतला | प्रपंची वेढला | चहूबाजूं || या कवितेत शहरी स्त्रीच्या कुतरओढीचं चित्रण केलं असलं तरी वरच्या ओवीमुळे (व इतरही काही पंक्तींमुळे) ही कविता ध्येय न सापडलेल्या, कुठे जातोय याचा निवार न करता प्रवाहात पडलेल्या, व तरण्यासाठी अविरत केविलवाणे हातपाय मारणार्‍या व्यक्तीची वाटते. राजेश

हा धागा वाचायचा कसा राहून गेला असे वाटले. अभंग छान जमलेत. रेवती

:)

आवडली..

नंदन, कविता सुरेख आहे. खूप आवडली. चित्रा

खूपच सुंदर अगदी मुंबईतली रोज दिसणारी स्त्री...फारच रिकलिस्टिक.....झकास जमलेय....

हे सगळ्यात जास्तं आवडलं... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने ||

फारच छान. कल्पना चांगली आहे, आणि माध्यम उत्कृष्ट. शब्दही नेमके सापडले आहेत. एकदोन ओळी बदलता येतात का बघा : > तरीही अखंड | आशा ही अभंग | > _मनी_अनिर्बंध_ | तेवतसे || हे "मनीअ - निर्बंध" असे वाचावे लागते. ते बरे वाटत नाही. > खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | > _दिलासा_ अविनाशी_ | देई खरा || हे कसे झाले!!! :-)

फारच छान! अगदी पटले, जिवाची कुतरओढ करत ह्या कसरती आयुष्यभर करणारी 'ती' खरंच अशीच आहे. विचार अभंगाच्या ठेक्यात सुंदर गुंफले आहेत. चतुरंग

तीन मिनिटांत पाच प्रतिसाद :). धन्यवाद, मंडळी. धनंजय, ६,६,६,४ चे सूत्र पाळायचा प्रयत्न केला पण यमक जुळवण्याच्या भानगडीत मनीअ निर्बंध हा यतिभंग काही टाळता आला नाही. तीच गोष्ट अविनाशीची. पर्यायी तीन अक्षरी शब्द शोधण्यासाठी डोकं बरंच खाजवलं, पण काही सुचलं नाही :(. [बाकी, दिलासा मिळतो तो मुलाकडे पाहून असं म्हणायचं आहे.] नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

यथार्थ वर्णन | करी तो नंदन | होऊ दे मंथन | आता घरोघरी || आवडले. अवांतर - केशवसुमार कच्चा माल पाहून खुश होतील. :-)

सुंदर रचना नंदन, पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे विशेष आवडले. स्वाती

नंदन, अभंग आवडले. (फ. मु. शिंदेंच्या फकिराच्या अभंगाची आठवण झाली )

नंदनशेठ, एकदम कडक अभंग..आमचा सलाम.. केशवसुमार.. अवांतर अभियांत्रीकी महाविद्यालयात असताना आम्ही असे च ३०-४० ओव्या खरडल्या होत्या त्याची आठवण झाली..धन्यवाद बारावीच्या वर्षास | करी कसून अभ्यास| उत्तमगुण तयास | मिळती विश्वासे | | उत्तम गुण मिळता | भविषाची चिंता| डॉक्टर की अभियंता| मातापीता ठरवती | | ...... ...... प्रत्येक विषया | चारच दिवस | या हिशोबे अभ्यास| पास होण्या पुरेसा | | .... वेळेला बॉयलर सुट| इतर वेळी फॅशन| अशी ही जीन | कधीतरी धुवावी | | तेव्हा जाल/ संकेतस्थळे वगैरे नव्हत .. आता जुना पसारा शोधला पाहिजे..

नंदन सायबा, अरे यार किती छान लिहिलं आहेस! वाचून खूप बरं वाटलं! लागते टोचणी | भिजते पापणी | जावे का याक्षणी | तान्ह्याकडे? || काया रे शिणते | मनही कण्हते | कुणी का गणते | श्रम माझे? || समस्त मुंबईकर कष्टकरी महिलावर्गाचे विचार मांडले आहेस रे नंदनशेठ! धन्य आहे तुझी... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || क्या बात है.. यातला मुंबईकर जिन्दादीलपणा खास वाखाणण्याजोगा! नंदनसायबा, तुझ्या या कवितेने मिपाची उंची खूप वाढली आहे एवढेच या क्षणी म्हणावेसे वाटते! तुझाच, तात्या.

स्त्री जन्मा ही तूझी कहाणी एकवीसाव्या शतकातील ही वीराणी.

वा नंदन वा! सगळी कविताच झकास!! त्यातहि मस्टर धोक्यात | छकुला डोक्यात | आयुष्य ठेक्यात | बसेचिना || ठेवा तो सुखाचा | निर्व्याज स्मिताचा | विसर जगाचा | पाडी झणीं || पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे अधिक भावले आणि वीकांत ही आवडला ;) पण कवितेचे नाव तितकेसे रुचले नाहि. अधिक नेटके आणि नेमके हवे असे वाटले (पण दुसरे सुंदर नाव सुचले नाहि सुचल्यावर सांगिनच :)) खूप मस्त!

उत्तम अभंगवाणी. आवडली. (वारकरी)बेसनलाडू

तेव्हाही आराम | असतो हराम | कामे ती तमाम | उरकावी || सत्य स्थिती.. कामसू सचिव | सखीही रेखीव | गृहिणी आजीव | प्रियशिष्या || हे हि खरंच आहे.. तरीही अखंड | आशा ही अभंग | मनी अनिर्बंध | तेवतसे || आशा आहे म्हणून तर जग चालू आहे.. पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || काय करणार... दुसरा पर्याय काय आहे? अप्रतिम कविता आहे... - प्राजु

करंदीकरांची आठवण करून दिलीत :-)

बेसन लाडू, छान आहे सुभाषित. मला रेडिओवरील कार्यक्रमाला कुठेतरी उपयोगी पडेल हे... धन्यवाद. - प्राजु

आता नंदन खर्‍या अर्थाने कवि म्हणून प्रस्थापित झाला. रचना सोपी,सुटसुटीत आहे. आवडली.

अभंग आवडले. अप्रतिम! (वारकरी) आजानुकर्ण

सुंदर अभंग .. आवडले.

आपल्याला तर बुवा आवडली फार.... पुण्याचे पेशवे

लावून झापड | शिवावे कापड | तळावे पापड | निगुतीने || मोजके आणि परिणामकारक शब्द असल्याने थेट संवादाच्या रूपात येणारे अभंग आवडले. शेवटच्या पदात अभंग प्रथमपुरुषातून बाहेर पडतात तेव्हा कवीचा वेगळेपणा एकदम जाणवतो. कविता आवडली.

स्त्रीसूक्त या नावाचे आष्विनी धोगडे यान्चे पुस्तक १९८८ ल प्रसिध्ध झाले होते. त्यात अशाच पुश्कळ कविता आहेत, मिळल्यास वाचाव्या. धन्यवाद.

मंडळी. तुम्ही दिलेल्या प्रोत्साहनाबद्दल आभारी आहे. केशवराव, तुमच्या जुन्या ओव्या वाचायला नक्कीच आवडतील. अनिला, सुचवणीबद्दल आभार. स्त्रीसूक्त नक्कीच मिळवून वाचायचा प्रयत्न करेन. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

मस्त! कविता आवडली. शेवट सुद्धा.

मस्त कविता... तेव्हा वाचायची राहून गेली होती बहुतेक. खूपच सुंदर. आधुनिक गृहिणीचे यथार्थ वर्णन. बिपिन कार्यकर्ते

प्राजु ,तात्या अनिल बिपिन भो याच्याशी अगदी सहमत आहे आजच्या धावपळिच्या युगात किति कष्ट घेते स्त्री मागोवा - आमच्या काही उचापत्याचा...

स्त्री गाथा आवडली. :)

मस्तच रे नंदन :)

खूपच सुरेख कविता... खूप खूप आवडली रे मित्रा... कुठल्या ओळी इथे देऊ, सगळी कविताच आवडलीय !! -------- अवांतरः तुझ्या वडिलांना स्टार माझाच्या ऑफिसमधे भेटून आनंद झाला. त्यांना नमस्कार कळव.

छान कविता... खूप आवडली चकली http://chakali.blogspot.com

ज॒बरदस्त रे भाऊ! लगे रहो...

नंदन, छान झाली आहे कविता. खूप आवडली. --शाल्मली.

नंदनजी ही कविता वाचून महानगरात घड्याळाच्या काट्याबरोबर धावणार्‍या, आनि परिस्थितीसमोर काहीशा अगतिक बनलेल्या आजच्या स्त्रीचे मूर्तिमंत चित्र डोळ्यासमोर उभे राहते.त्या स्त्रीचा हा सल तुम्ही नेमका शब्दात पकडला आहे. तिच्या भूमिकेशी तद्रुप झाल्याशिवाय हा नेमकेपणा अशक्य आहे. तुमचे मनापासून अभिनंदन!!!

आपल्या सर्वांच्या प्रतिक्रियांबद्दल मनःपूर्वक आभार. (शेवटून दुसर्‍या चरणातला यतिभंग दुरूस्त केला आहे.)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

किती सुंदर रे कविता ! पुन्हा वाचली .. फार छान वाटले.

नंदन....खूप दिवसांनी तुझी कविता वाचली. उच्च !! नोकरी करणार्‍या स्त्रीचं वर्णन फार सुरेख केलं आहेस. शेवट तर जबरी !! खूप खूप आवडेश :)

सुंदर कविता ! कुसुमाग्रजांची आगगाडी आणि जमीन आठ्वली..

मस्तच ... नंदन, किती दिवस आणखी लेखणी म्यान करून ठेवणार? अदिती

उशीर जाहला | जीव हा गुंतला | प्रपंची वेढला | चहूबाजूं || या कवितेत शहरी स्त्रीच्या कुतरओढीचं चित्रण केलं असलं तरी वरच्या ओवीमुळे (व इतरही काही पंक्तींमुळे) ही कविता ध्येय न सापडलेल्या, कुठे जातोय याचा निवार न करता प्रवाहात पडलेल्या, व तरण्यासाठी अविरत केविलवाणे हातपाय मारणार्‍या व्यक्तीची वाटते. राजेश

हा धागा वाचायचा कसा राहून गेला असे वाटले. अभंग छान जमलेत. रेवती

:)

आवडली..

खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. हम्म! कविता ठीक वाटली... आपला, (कॉलेजकुमार) तात्या.

खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. या ओळी आवडल्या.......आमचा बी एक अभ्यासु गृप होता कॉलेजात !!! ( मित्र अभ्यास करायचे आणि आम्ही कँटीनला चला चा आग्रह करायचो ) निरोपाच्या वेळेस लै रडलो, च्यायला त्या वेडेपणाबद्दल आता हसायला येतं :) कॉलेज आन विद्यापीठातला मित्र/मैत्रींनींच्या गृपचा लिडर दिल्या...sss

अमचा धम्या कुथे अहे?

धम्मुची एक अप्रतिम कविता अनायासे दिसली तर तिला वर काढत आहे

मस्तच कविता... अवांतरः धमाल रावांनी केलेली काव्य विभागातील लुडबुड बिलकुल पसंत पडलेली नाही. असे करुन त्यांनी आम्हा गरीबांच्या पोटावर पाय देऊ नये इतके बोलुन मी माझे दोन शब्द संपवतो. ;)

धमाल मुलालाला शिकार पूर्ण करणार कधी हे विचारावेसे वाटते?

धम्स!! अमेरिकेत जाऊन हरवलेला मुलगा! :(

खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. हम्म! कविता ठीक वाटली... आपला, (कॉलेजकुमार) तात्या.

खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. या ओळी आवडल्या.......आमचा बी एक अभ्यासु गृप होता कॉलेजात !!! ( मित्र अभ्यास करायचे आणि आम्ही कँटीनला चला चा आग्रह करायचो ) निरोपाच्या वेळेस लै रडलो, च्यायला त्या वेडेपणाबद्दल आता हसायला येतं :) कॉलेज आन विद्यापीठातला मित्र/मैत्रींनींच्या गृपचा लिडर दिल्या...sss

अमचा धम्या कुथे अहे?

धम्मुची एक अप्रतिम कविता अनायासे दिसली तर तिला वर काढत आहे

मस्तच कविता... अवांतरः धमाल रावांनी केलेली काव्य विभागातील लुडबुड बिलकुल पसंत पडलेली नाही. असे करुन त्यांनी आम्हा गरीबांच्या पोटावर पाय देऊ नये इतके बोलुन मी माझे दोन शब्द संपवतो. ;)

धमाल मुलालाला शिकार पूर्ण करणार कधी हे विचारावेसे वाटते?

धम्स!! अमेरिकेत जाऊन हरवलेला मुलगा! :(