पसारे तुझे आवरावे कशाला ? स्वत:ला असे सावरावे कशाला ? झोकून देतो मझ्यातला मी तुझ्यातच असे सापडावे कशाला ? जरा सांज होता तुझी याद येते पारव्याने असे गीत गावे कशाला ? तुझा स्पर्श व्हावा विसावा सुखाचा तुझ्यातून मी वावरावे कशाला ? तुझ्या आठवांनी बिलगता कुशीला दीपकाने असे मंद व्हावे कशाला ? जरा कान देण्या कळी फूल होते भ्रमर गीत ऐकून बावरावे कशाला ? जीव उरला कुठे ? लावण्याला पणाला तरीही तिने मुस्कुरावे कशाला ? मयुरेश साने..दि..२४-नोव्हेंबर-१०

फक्त दे तू हात या हातात माझ्या बघ कशा संवेदना गातात माझ्या मी फुलांचे ताटवे फुलवून गेलो मोगर्‍याचा गंध मुक्कामात माझ्या भक्तिने नेवैद्य मी अर्पुन आलो जेवतो माझा "विठू" ताटात माझ्या काय तू रमते अशी भासात मझ्या ठेव थोडा श्वास तू श्वासात माझ्या कुंकवाचा साज भाळी रेखुदे ना रंगुदे सौभग्य ते रंगात माझ्या मी हिशेबी राहिलो नाही तरीही बेरजा - वजाबाक्या ठरतात माझ्या मयुरेश साने....दि...२३-नोव्हेंबर-१०

संपलेला ध्यास आता दोन उरले श्वास आता मोडुनी त्रिज्या सुखाच्या विश्व केले व्यास आता स्वप्न ती देऊन गेली सत्य भासे भास आता जिंकुनी पैजा विजांच्या सोसुदे मधुमास आता ओंजळी अश्रु तुझा "ही " फक्त उरली प्यास आता चुंबिण्या येऊ नको तू डंख मुरले आत आता घेउनी संन्यास जावे हा खरा हव्यास आता मयुरेश साने..दि.२५-ऑक्टोबर-२०१०

घोषणा झाली मला फेटाळलेली... 'हुश्श' झाली आसवें कंटाळलेली माणसे झाली पहा आता शहाणी फार पूर्वी भोवती घोटाळलेली पालवी कोठे नसू द्या फार मोठी आणि ती नक्की नको नाठाळलेली एकही अश्रू दिसेना आज कोठे गोष्ट होती आजही रक्ताळलेली नेहमी असते खर्‍याची गोष्ट मागे जातसे जत्रा पुढे वाचाळलेली मद्य कसले घेत बसता धुंद होण्या....? जीवने बनवा नशा फेसाळलेली..! खोल आहे मी समुद्रासारखा; पण... आजही देतो उन्हें गंधाळलेली फायदा नसतो उधारी फेडण्याचा माणसे गेल्यावरी सांभाळलेली आजही गावाकडे लज्जा दिसावी... जीवनाची लक्तरे गुंडाळलेली..! टेकला माथा जिथे, तेथेच फुटला... जीवनें इतकी कशी खडकाळलेली..? एकदा ना एकदा होतील

परतून सांग तुजला बोलावणार कैसा? नाहीस तू मनाला समजावणार कैसा? पुरते अटून गेले डोळ्यामधून पाणी कल्लोळ भावनांचा मी दावणार कैसा? जहरी तुझ्या स्वरांनी शिवलेस ओठ माझे संवाद अंतरीचा पण थांबणार कैसा? चाहूल पावसाची सुर्या फितूर झाली भेगाळला उन्हाळा ओलावणार कैसा? कंटाळलो कितीही बेरंग जीवनाला आयुष्य तू दिलेले अव्हेरणार कैसा? मी हात लावल्याने कोमेजली बिचारी निष्पाप त्या फुलांना रागावणार कैसा? ना सांगता कधीही येतेस तू समोरी माझ्या व्यथे तुला मी हुलकावणार कैसा? - स्वानंद

विजयी झाल्यावर याचेही टिपण असावे 'मोठेपणही माणुसकीला शरण असावे..' भेद मोडुया आज असा की सर्व म्हणावे... 'जन्म घेतला त्या धर्मातच मरण असावे' एवढेच मी सांगू शकतो सरळ मनाने.. जीवनासही कोणतेतरी वळण असावे पानोपानी जीवन भरले रसरसलेले.. ती कुठली प्रतिभा होती की दळण असावे..? आज कशाने भावुक झालो..?

ज्याची मनास भीती तेची घडे अताशा कोणीच ना पहाते माझ्याकडे अताशा दिसती दुभंगलेले मज सोबती जिवाचे डोळ्यांस काय माझ्या गेले तडे अताशा? मी बोलतो तुझ्याशी साध्यासुध्या मनाने त्यातून शोधिसी का तू वाकडे अताशा दूरातूनी विराणी सनई उदास गाते ह्रदयास घाव देती अन चौघडे अताशा इतके जपून होते ह्रदयात ठेवले की नाते तुझे नि माझे ना सापडे अताशा पूर्वी तुझ्या मनाशी बेबंद बोलणारे- मन बोलता स्वतःशी का गडबडे अताशा? इतके गढूळ झाले जीवन प्रदूषणाने लोकांस तारणारी गाथा बुडे अताशा हुंड्या परी अताशा गेल्या जुन्या प्रथाही दिसतात संपलेले हिरवे चुडे अताशा -स्वानंद