मिलिंद फणसेंची अप्रतिम सिंदूर आणि आसपासच्या समाजात साचत चाललेली समृद्ध अडगळ यांची मनात गल्लत झाल्याने उमटलेले हे काही वेडेवाकुडे नि:शब्द होत गेलो, मजबूर होत गेलो हिंदू वाचुवाचूनी हिंदूर होत गेलो ठिणग्या विझून गेल्या, पिकल्या जरी मिशाही हसले पुन्हा नेमाडे मी धूर होत गेलो धारा न अमृताच्या पानेच ही सहाशे डोळ्यात नीज येता मगरुर होत गेलो ही कोसलाबिढारे वाचून पाठ होती 'हिंदू' जुन्या बाजारी - मी शूर होत गेलो स्मरणातुनी पुसेना पुसता कथा 'खंड्या'ची काहीच वाचवेना, मी दूर होत गेलो

नमस्कार, मिसळपावच्या इतिहासात प्रथमच खफ वरील साहित्य इथे प्रकाशित करतो आहे. आपण धाग्याचा खफ अनेकदा झालेला पाहिला असेल पण ही अशी ही पहिलीच वेळ असावी की आम्ही खफचाच धागा करुन एक प्रकारे बॅकवर्ड इंटीग्रेशन केले आहे. तरी कोणत्याही पुर्वग्रहदुषित नजरेने आमच्या सदर धाग्याचा आस्वाद घ्यावा आणि प्रतिक्रियांचा पाऊस त्यावर पाडावा ही न्रम विनंती. हे साहित्य आमचे एकट्याचे नसुन आमच्या ह्या योजनेत अभावितपणे सहभागी झालेल्या श्री नावातकायआहे, श्री भेन्डिबाजार, श्री कुक, श्री स्वानंद व सौ.

हिशेबाची माय मेली? कशी झोपडी हीच अंधारलेली? कुण्या उंदराने दिवावात नेली? पुजारी पुसे एकमेकांस आता नटी कोणती आज नावाजलेली? तिला घाबरावे असे काय आहे अशी काय ती तोफ़ लागून गेली? किती नाडती आडदांडे तराजू कशी रे हिशेबा, तुझी माय मेली? कुणी हासला तो कळ्या कुस्करोनी कशी दरवळावीत चंपा चमेली? म्हणालेत आम्ही तुरुंगात डांबू जरी तू कधी अभय फ़िर्याद केली..! गंगाधर मुटे ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, (वृत्त - भुजंगप्रयात)

आता कुठे उजाडले आभाळ लागले मिळू सविता प्रकाश लागला या चांदण्यात विरघळू वेडेपणा सुखावला मी पाहिले जधी तुला तव चोरटा कटाक्ष गे मग लागला जिवा छळू येशील भेटण्यास तू जेव्हा पुन्हा मला प्रिये प्राणात माळ केवडा दोघे मिठीत दरवळू ना सांगता कधी तुला ना बोलता कधी मला माझे तुला तुझे मला मनमीत लागले कळू नाही कुठे उणेपणा संसारवेल मोहरे एकेक स्वप्न साजिरे साकारते हळूहळू -स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com/

कोणीच ना पहाते माझ्याकडे अताशा नजरेत काय माझ्या दिसते अता निराशा ? ढुंकून पाहण्याला नाही उसंत कोणा जो तो पुढे निघाला बडवीत ढोलताशा संघर्ष भावनांचा इतुका मनात होतो गेली उडून माझ्या ओठावरील भाषा माझे अबोलणेही भासे मला विषारी कारण ठरे विखारी माझ्याच ते विनाशा आनंद वा सुखांचे नसती प्रदेश ज्याला माझा अनाम साथी असला सुना नकाशा तू आंधळा प्रवासी तुज भूल मृगजळाची तोडून चल पुढे तू भोगा, विलास, पाशा -स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com/

हे खेळ संचिताचे .....! काजळील्या सांजवाती, चंद्रही काळोखला का असा रे तू समुद्रा निर्विकारे झोपला सर्वसाक्षी तू म्हणाला "सर्वमय आहेस तू" हस्त माझा रेखतांना का असा भांबावला हंबरूनी वासराने हंबरावे ते किती आज गायीने पुन्हा तो मस्त पान्हा चोरला तृप्त झाल्या क्रुद्ध वाटा, पावले रक्ताळूनी का कशाला धोंड कोणी जागजागी मांडला पाठराखा का मिळेना, का मिळेना सोबती एकलाची झुंजतांना, श्वासही सुस्तावला घेतले ओठात होते, सप्तकाचे सूर मी साद ती बेसूर गेली, नाद ही मंदावला संचिताचे खेळ न्यारे, पायवाटा रोखती चालता मी अभय रस्ता, काळही भारावला गंगाधर मुटे ..................

रुढींची भिंत त्याने पाडली मनाची बंडखोरी वाढली उरे माझे अभागी झोपडे पुरी वस्ती जरी ओसाडली चला, बोली करा, भगवंत घ्या इथे श्रद्धा विकाया काढली जरासे स्वच्छ, हलके वाटले, मनाची ओसरी मी झाडली जगाचे ऐकले अन् वागले, तरी तोंडे किती वेंगाडली! व्यथे, आता तरी तू हो सुखी, तुझ्यासाठी सुखे लाथाडली विठू, दे घोंगडी, आताच मी कुडीची जीर्ण चादर फाडली

उणे अधिक का उणे? न कळली ही समिकरणे गुणिले सुख, भागिले दु:ख, उरली मग स्मरणे! बुडायचे तर ठरले होते, ठरले नव्हते बुडता बुडता तुला पाहुनी अलगद तरणे दु:खाला का असते उंची, लांबी, रुंदी? सुख मोजाया कुठली वजने अन् उपकरणे? जगण्यासाठी मला आणखी काय हवे रे? तुझे ध्यास, आभास, श्वास माळून विहरणे म्हणे, "वाचले सखी तुझे मन!" (वगळुन सारी अधोरेखिते, विरामचिन्हे अन् अवतरणे!)