वडाप

वडाप.. सेन्ट्रल लाईनवरच शेवटच स्टेशन... कसारा.... लोकल मधुन ऊतरलेली गर्दी, उताराकडे वाहणारया पाण्यासारखी एकाच दिशेने वाहते आणि ऊभ्या आड्व्या लावलेल्या बस आणि जीप वर आदळत तिथेच जिरते. घाट माथ्यावर असलेल्या या गावाच हेच प्रयोजन आहे.. या गावात उतरलेली सगळी गर्दी पोटात घेवून महामन्ड्ळाचे लाल डबे आणि खाजगी जीप्स फुर्फुरत घाट चढायला लागतात.. नाशिकच्या दिशेने.. तिथेच तो ऊभा असयचा, कचरू , कचरूच नाव होत त्याच बहुदा.. बहुतेक सगळ्या गाड्या नाशिककडे जायच्या. पण हा मात्र दुसरीकडेच जाणारा, माझ्या आजोळि, सह्याद्रीच्या उतरत्या ऊजव्या खान्द्यावर, कलसूबाई आणि भन्डारदर्‍याच्या पुढे, राजुरला.. मला पाहिल कि आपसूक त्याचा हात वर जायचा, तेवढी ओळख होति आमची. पुढच, ड्रायव्हर शेजारच, "शेफ शिट" माझ्यासाठी राखुन ठेवल जायच. पाठिमागच्या ऊभ्या आड्व्या हाऊद्यात सोळा पाशिन्जेर बसुन, पुढच चाक वर ऊचलल जाइल अशी परिश्थीति आली कि तो पुढच्या सीट वर मि धरून चार जनाना बसवून बॅलेन्स करायचा. मग तो बसयचा.. म्हणजे टेकायचा. त्याचा उजवा हात आणि उजव्या पायाच्या वरचा भाग, जीप्च्या बाहेर राहुन मागच्या पुढच्या वाहनान्शी कम्युनिकेट करायचा. व्यवस्थीत बसुनहि चालवायला कठीन अशा रस्त्यावर, त्याची अशी अर्ध्या बुडावरची रथयात्रा सुरु व्हायची... (पुढे लवकरच, पहिलाच प्रयत्न, टक लेखनास वेळ लागतोय)