म्हणायला आलो होतो ...

असे अ‍ॅप्स फारतर मनोरंजनासाठी आहेत असे म्हणू शकतो. इन्स्टाल करणारेही ती निदाने फार गंभीरतेने घेत नसावेत.

म्हणायला आलो होतो ...

असे अ‍ॅप्स फारतर मनोरंजनासाठी आहेत असे म्हणू शकतो. इन्स्टाल करणारेही ती निदाने फार गंभीरतेने घेत नसावेत.

वहां क्यु _ _ ने गया. जहां पानी कम था, . . असले पण काहीतरी म्हणे. ;)

वहां क्यु _ _ ने गया. जहां पानी कम था, . . असले पण काहीतरी म्हणे. ;)

आदोबा, प्रकाशन संस्थे ऐवजी हे लडतर जाहीरात एजन्सीच्या गळ्यात बांधावे. माझ्या बघण्यात जाहीरात तयार होण्याचा कालावधी एजन्सीत साधारणपणे एक दिवस ते महिन्यापर्यंत असतो. तेवढ्या वेळात जाहीरात बनवणारा (एजन्सी) अ‍ॅड कंटेट चेक करु शकतो. प्रकाशनाला देताना मात्र पेपरला अगदी डेडलाइनच्या वेळी दिली जाते. त्यांना फक्त साइझ चेक करणे अन प्लेस करणे एवढाच वेळ असतो. त्यात पेपरवाले लीगल मुद्दे तपासत बसणार नाहीत. बरेचसे जाहीरातदार ह्या मुद्द्यावर बरेच सजग असतात फक्त धंदा बुडू नये आणि काही अ‍ॅक्शन होत नाही यामुळे अशा जाहीराती रेमटवल्या जातात. जाहीरातदारांची (एजन्सी) प्रत्येक शहरात असोसिएशन असते. त्यांना हाताशी धरुन थोडे कठोर होऊन हा मुद्दा रेग्युलेट करता येईल. त्यांच्या अन ऑलोव्हर समाजाच्या हितासाठी असे मुद्दे विचारात घेणे गरजेचे आहे.

सदरच्या संबंधित कायदाही येऊ घातलाय ज्यातील काही तरतूदी सरकारने लागू केल्या तर स्पॉटबॉयलाही तुरुंगात जावे लागेल. पण असा कायदा आणी त्याची अंमलबजावणी हा अभ्यासाचा विषय होऊ नये म्हणजे झालं

ascionline.org असा दूवा आहे तो.

जेबीआयएमएस मला वाटतं अशा survey मध्ये भाग घेत नाही. Business World सारख्या ब-यापैकी मान्यताप्राप्त survey मध्येही ते कधीच नसतात. बाकी मुद्द्यांवर सहमत. आयएमआय दिल्ली XLRI च्या वरती म्हणजे अविश्वसनीय आहे. मला वाटतं त्यात IIM B सुद्धा IIM A पेक्षा वरती आहे. नक्की काय निकष वापरलेत तेही दिलेलं नाही.

आदोबा, प्रकाशन संस्थे ऐवजी हे लडतर जाहीरात एजन्सीच्या गळ्यात बांधावे. माझ्या बघण्यात जाहीरात तयार होण्याचा कालावधी एजन्सीत साधारणपणे एक दिवस ते महिन्यापर्यंत असतो. तेवढ्या वेळात जाहीरात बनवणारा (एजन्सी) अ‍ॅड कंटेट चेक करु शकतो. प्रकाशनाला देताना मात्र पेपरला अगदी डेडलाइनच्या वेळी दिली जाते. त्यांना फक्त साइझ चेक करणे अन प्लेस करणे एवढाच वेळ असतो. त्यात पेपरवाले लीगल मुद्दे तपासत बसणार नाहीत. बरेचसे जाहीरातदार ह्या मुद्द्यावर बरेच सजग असतात फक्त धंदा बुडू नये आणि काही अ‍ॅक्शन होत नाही यामुळे अशा जाहीराती रेमटवल्या जातात. जाहीरातदारांची (एजन्सी) प्रत्येक शहरात असोसिएशन असते. त्यांना हाताशी धरुन थोडे कठोर होऊन हा मुद्दा रेग्युलेट करता येईल. त्यांच्या अन ऑलोव्हर समाजाच्या हितासाठी असे मुद्दे विचारात घेणे गरजेचे आहे.

सदरच्या संबंधित कायदाही येऊ घातलाय ज्यातील काही तरतूदी सरकारने लागू केल्या तर स्पॉटबॉयलाही तुरुंगात जावे लागेल. पण असा कायदा आणी त्याची अंमलबजावणी हा अभ्यासाचा विषय होऊ नये म्हणजे झालं

ascionline.org असा दूवा आहे तो.

जेबीआयएमएस मला वाटतं अशा survey मध्ये भाग घेत नाही. Business World सारख्या ब-यापैकी मान्यताप्राप्त survey मध्येही ते कधीच नसतात. बाकी मुद्द्यांवर सहमत. आयएमआय दिल्ली XLRI च्या वरती म्हणजे अविश्वसनीय आहे. मला वाटतं त्यात IIM B सुद्धा IIM A पेक्षा वरती आहे. नक्की काय निकष वापरलेत तेही दिलेलं नाही.

तुडतुडी, डांगे अण्णा, प्यारे, दत्ता जोशी या आयडींची आठवण आली... त्यांना पुन्हा मिपावर सामील होण्याची विनंती...

हाहा. असेच म्हणतो. बाकी लिखाण एकदम दिवाळीतल्या भाजणीच्या चकलीसारखे खुसखुशीत.

नाखुकाका आयडींणा कुरवाळतायत की बोचकारताहेत हेच अजुन कळालेले नाही,

तुडतुडी, डांगे अण्णा, प्यारे, दत्ता जोशी या आयडींची आठवण आली... त्यांना पुन्हा मिपावर सामील होण्याची विनंती...

हाहा. असेच म्हणतो. बाकी लिखाण एकदम दिवाळीतल्या भाजणीच्या चकलीसारखे खुसखुशीत.

नाखुकाका आयडींणा कुरवाळतायत की बोचकारताहेत हेच अजुन कळालेले नाही,

क्या आप बिलकुल अकेले है? आपके जीवनामे कोई उत्तेजना नही है? क्या आपको मजबुरन एक साधारणसा रुची हिन जीवन बिताना पड रहा है? क्या आपको एक अच्छे दोस्त की जरुरत है? अगर इनमेसे किसी एका प्रश्र्ण का उत्तर हा है... तो जल्दीसे इस नंबर पर कोल किजिये और बदल डालीये अपने जीनेका अंदाज. (आंतरराष्ट्रीय कोल चार्जेस लागू) पैजारबुवा,

वल्ली सर तुम्हाला आम्ही आमचा मोठा भाऊ मानल आहे त्या तुम्ही म्हणाल तसं आम्ही आमच्या मोठ्या भावाच्या शब्दा बाहेर नाही. प्रचेतस,

+१००००००

बघ जरा टक्या. ह्याला म्हणतेत इडंबन. बाकीचे नुसते चिडंबनं पाडतेत. ;)

क्या आप बिलकुल अकेले है? आपके जीवनामे कोई उत्तेजना नही है? क्या आपको मजबुरन एक साधारणसा रुची हिन जीवन बिताना पड रहा है? क्या आपको एक अच्छे दोस्त की जरुरत है? अगर इनमेसे किसी एका प्रश्र्ण का उत्तर हा है... तो जल्दीसे इस नंबर पर कोल किजिये और बदल डालीये अपने जीनेका अंदाज. (आंतरराष्ट्रीय कोल चार्जेस लागू) पैजारबुवा,

वल्ली सर तुम्हाला आम्ही आमचा मोठा भाऊ मानल आहे त्या तुम्ही म्हणाल तसं आम्ही आमच्या मोठ्या भावाच्या शब्दा बाहेर नाही. प्रचेतस,

+१००००००

बघ जरा टक्या. ह्याला म्हणतेत इडंबन. बाकीचे नुसते चिडंबनं पाडतेत. ;)

+१

असल्या सत्य आणि उपयुक्त बातम्यांचे वर्त्मानपत्रांना आणि वाहिन्यांना वावडे असल्याने तुमच्या कडून ही प्रबोधन्+सजग राहण्याची माहीती मिळते.

+१

असल्या सत्य आणि उपयुक्त बातम्यांचे वर्त्मानपत्रांना आणि वाहिन्यांना वावडे असल्याने तुमच्या कडून ही प्रबोधन्+सजग राहण्याची माहीती मिळते.

माझ्या एका मैत्रिणीचा किस्सा आठवला. ती वडीलांची अतिशय लाडकी. खरंतर तिनं ठरवलं होतंच की असं काही (म्हणजे प्रेमात पडणं वगैरे) करायचं नाहिच. पण पडलीच प्रेमात. वडील पोलीस नोकरीत (मला वाटत AI होते तेव्हा). त्यांनी तिच्यावर दबाव आणला, बरेच दिवस घरीच डांबलं वगैरे (अगदी तपशिलात माहीत नाही) , या बिनपगारी रजेमुळे तिची नोकरी जाण्याची वेळ आली होती. मग कसंबसं घरी पटवून पुन्हा नोकरीच्या ठिकाणी आली, आधी नोकरी वाचवली. काही महिने गेले मग रजिस्टर लग्न केले. पुढे काही काळाने आई-वडीलांनीही तिला माफ केले आणि शेवट गोड झाला. या ठिकाणी ती अतिशय ठाम राहिली हे महत्वाचे.

,अन्यथा हाल कुत्रेही खात नाही चालायचंच. लग्न झालेल्या प्रत्येक नर/मादी ला असं कधी ना कधीतरी वाटतच. समर्थांसारखा दूरचा विचार करणारा एखादाच/एखादीच.

आपण जे म्हणता आहात ते एकदम बरोबर आहे. पण अजुनही प्रेम करताना घरी आंतरजातीय विवाह चालेल का? असा प्रश्न कोणीही विचारात नाही. जेव्हा लग्नाचा प्रश्न समोर येतो तेव्हाच आंतरजातीय विवाह चालेल का नाही हे सुद्ध समोर येत. जस तुम्ही म्हणालात त्या प्रमाणे प्रेम हे जात विचारून होत नाही. तसच ते घरी आंतरजातीय विवाह चालेल का नाही हे विचारून सुद्ध होत नाही

...म्हणजे एका मुलीला फसवणे असले याला सन्स्कार म्हणता का? अगदी अगदी. आपल्या घरातले मान्यता देणार नाहीत आणि आपण टीपिकल मुलाप्रमाणे त्यांच्या म्हणण्याच्या बाहेर जाणार नाही, हे माहीत असूनही काही बहाद्दर असे (अवास्तव) प्रेम करताना आणि ते प्रकरण टोकाला नेताना दिसतात. त्यामध्ये मग त्यांना स्वतःचं एंटरटेनमेंट करुन घ्यायचं असतं कि काय कळत नाही!

लेखक महाशय कुठे गायबलेत कोण जाणे ? लेखकाशिवाय मजा नाही येत हो.

आजकाल कुणी जुमानत नाही आणि आईवडीलही मान्यता द्यायला लागलेत फक्त धर्म वेगळा असेल तर विरोध होतो पण मुलगा आणि मुलगी विरोधात जाउन लग्न करतातच.

तर माझा मुद्दा असा - की आंतरजातीय विवाह करताना बर्‍याच गोष्टींचा विचार करणे आवश्यक असते - १. शाकाहारी/ मांसाहारी असणे २. कल्चरल गॅप ३. शैक्षणिक गॅप ४. एकत्र कुटुंबासोबत राहण्याची वेळ येण्याची शक्यता. ५. सामाजिक/आर्थिक स्थिती. >> हे सर्व सजातीय विवाहातही आवश्यक असतेच की? अजूनही भारतीय समाजात लग्नापूर्वी सेक्स करण्याची पद्धत नाही, अश्या परिस्थितीत अगदी मुलाच्या/ मुलीच्या शरीराला येणारा गंध देखील टर्न ऑफ करणारा फॅक्टर बनू शकतो, आणि तोपर्यंत लग्न होऊन गेलेले असते. मग उरते की केवळ तडजोड. >> सजातीय विवाहात लग्नापूर्वी सेक्स करुन शरीराला येणारा गंध टर्न ऑफ करणारा आहे की नाही ह्यावरुन लग्न ठरवत नसावेत. ;-) अवांतरः लग्नाचे वय काहीही असू देत. पहिल्या सेक्सचे वय मुलामुलींसाठी १६-१८ असले पाहिजे ह्या मताचा मी आहे.

माझ्या एका मैत्रिणीचा किस्सा आठवला. ती वडीलांची अतिशय लाडकी. खरंतर तिनं ठरवलं होतंच की असं काही (म्हणजे प्रेमात पडणं वगैरे) करायचं नाहिच. पण पडलीच प्रेमात. वडील पोलीस नोकरीत (मला वाटत AI होते तेव्हा). त्यांनी तिच्यावर दबाव आणला, बरेच दिवस घरीच डांबलं वगैरे (अगदी तपशिलात माहीत नाही) , या बिनपगारी रजेमुळे तिची नोकरी जाण्याची वेळ आली होती. मग कसंबसं घरी पटवून पुन्हा नोकरीच्या ठिकाणी आली, आधी नोकरी वाचवली. काही महिने गेले मग रजिस्टर लग्न केले. पुढे काही काळाने आई-वडीलांनीही तिला माफ केले आणि शेवट गोड झाला. या ठिकाणी ती अतिशय ठाम राहिली हे महत्वाचे.

,अन्यथा हाल कुत्रेही खात नाही चालायचंच. लग्न झालेल्या प्रत्येक नर/मादी ला असं कधी ना कधीतरी वाटतच. समर्थांसारखा दूरचा विचार करणारा एखादाच/एखादीच.

आपण जे म्हणता आहात ते एकदम बरोबर आहे. पण अजुनही प्रेम करताना घरी आंतरजातीय विवाह चालेल का? असा प्रश्न कोणीही विचारात नाही. जेव्हा लग्नाचा प्रश्न समोर येतो तेव्हाच आंतरजातीय विवाह चालेल का नाही हे सुद्ध समोर येत. जस तुम्ही म्हणालात त्या प्रमाणे प्रेम हे जात विचारून होत नाही. तसच ते घरी आंतरजातीय विवाह चालेल का नाही हे विचारून सुद्ध होत नाही

...म्हणजे एका मुलीला फसवणे असले याला सन्स्कार म्हणता का? अगदी अगदी. आपल्या घरातले मान्यता देणार नाहीत आणि आपण टीपिकल मुलाप्रमाणे त्यांच्या म्हणण्याच्या बाहेर जाणार नाही, हे माहीत असूनही काही बहाद्दर असे (अवास्तव) प्रेम करताना आणि ते प्रकरण टोकाला नेताना दिसतात. त्यामध्ये मग त्यांना स्वतःचं एंटरटेनमेंट करुन घ्यायचं असतं कि काय कळत नाही!

लेखक महाशय कुठे गायबलेत कोण जाणे ? लेखकाशिवाय मजा नाही येत हो.

आजकाल कुणी जुमानत नाही आणि आईवडीलही मान्यता द्यायला लागलेत फक्त धर्म वेगळा असेल तर विरोध होतो पण मुलगा आणि मुलगी विरोधात जाउन लग्न करतातच.

तर माझा मुद्दा असा - की आंतरजातीय विवाह करताना बर्‍याच गोष्टींचा विचार करणे आवश्यक असते - १. शाकाहारी/ मांसाहारी असणे २. कल्चरल गॅप ३. शैक्षणिक गॅप ४. एकत्र कुटुंबासोबत राहण्याची वेळ येण्याची शक्यता. ५. सामाजिक/आर्थिक स्थिती. >> हे सर्व सजातीय विवाहातही आवश्यक असतेच की? अजूनही भारतीय समाजात लग्नापूर्वी सेक्स करण्याची पद्धत नाही, अश्या परिस्थितीत अगदी मुलाच्या/ मुलीच्या शरीराला येणारा गंध देखील टर्न ऑफ करणारा फॅक्टर बनू शकतो, आणि तोपर्यंत लग्न होऊन गेलेले असते. मग उरते की केवळ तडजोड. >> सजातीय विवाहात लग्नापूर्वी सेक्स करुन शरीराला येणारा गंध टर्न ऑफ करणारा आहे की नाही ह्यावरुन लग्न ठरवत नसावेत. ;-) अवांतरः लग्नाचे वय काहीही असू देत. पहिल्या सेक्सचे वय मुलामुलींसाठी १६-१८ असले पाहिजे ह्या मताचा मी आहे.

अगदी अगदी. एक महिन्यापूर्वी माझा चांगला चालत असलेला सोनी एक्स्पीरीया बॅटरी टोटल ड्रेन झाल्याने बंद पडला. चार्जिंगला लावून सुध्दा उचलेना. रिस्टार्ट करुन काही फायदा होइना. नॉनरिमुव्हेबल बॅटरी असल्याने जास्त काही करता येत नव्हते. झक मारत सोनी सर्व्हिस सेंटर गाठले. त्याने पहिल्यांदा वॉरंटीची चौकशी केली. संपलेली होती. एक फॉर्म भरुन घेतला व असे सांगितले की चेक करुन उद्या सांगू. चेकींगचे ११४ रुपये भरा. नंतर जो काही खर्च असेल त्याचे एस्टीमेट देऊ पण ११४ रुपये फिक्स. दुसर्‍या दिवशीपर्यंत कसेबसे साध्या फोनवर काढून त्याला फोन केला तर परत उद्या या असे साम्गितले. तिसर्‍या दिवशी गेलो असता मोबाइल मध्ये पाणी गेलेय आणि डिस्प्ले उडाला असे सांगितले. नव्या डिस्प्ले चा खर्च ६३४० रुपये फक्त. मी त्याला नकार देऊन तसाच बंद पीस घेऊन परत आलो. बाहेर मेकॅनिकला विचारले असता सोनीचे पार्टस महागच असतात असा सल्ला मिळाला. तेवढ्या पैशात आजकाल नवीन अँड्रोईड मिळत अस्ल्याने सरळ ८००० मध्ये नवीन फोन घेतला. दोन चार दिवसानी जुना सोनी सहज चार्ज तरी करावा म्हणून पाहिले तर काही हालचाल नाही. तो तसाच टेबलवर ठेवलेला फोन १० दिवसानी अचानक ब्लिंक झाला. चार्जिंग केले असता अगदी पूर्ववत चालू झाला. काहीही प्रॉब्लेम न देता आता व्यवस्थित चालू आहे. सोनीमधले सर्व्हिस इंजिनिअर अगदी 'गड्याचे गवंडी' टाइपचे होते. बोलायची भाषा अतिशय उद्दाम आणि ग्राहकाने फक्त पैसे टाकावे अन निघून जावे ह्या अ‍ॅटिट्युडमध्ये वावरत होते.

२ स्तरांवर न्याय दानात झालेल्या त्रुटी बघता त्यांनाहि काही समज वगैरे देण्याची गरज आहे ...ह्यामुळे झालेला रिसोर्सेसचा अपव्यय वसूल केला पाहिजे... भारतीय न्यायसंस्थेच्या निम्नस्तरावर हा एक चिंतनीय मुद्दा आहे, दुदैवाने :( निम्नस्तरावरचे अनेक निर्णय वरिष्ठ न्यायालये बदलतात व याबद्दल क्वचित प्रसंगी टिप्पणी करतात, पण त्यावर ठोस प्रतिबंधकारक कारवाई झाल्याचे दिसत नाही.

अगदी अगदी. एक महिन्यापूर्वी माझा चांगला चालत असलेला सोनी एक्स्पीरीया बॅटरी टोटल ड्रेन झाल्याने बंद पडला. चार्जिंगला लावून सुध्दा उचलेना. रिस्टार्ट करुन काही फायदा होइना. नॉनरिमुव्हेबल बॅटरी असल्याने जास्त काही करता येत नव्हते. झक मारत सोनी सर्व्हिस सेंटर गाठले. त्याने पहिल्यांदा वॉरंटीची चौकशी केली. संपलेली होती. एक फॉर्म भरुन घेतला व असे सांगितले की चेक करुन उद्या सांगू. चेकींगचे ११४ रुपये भरा. नंतर जो काही खर्च असेल त्याचे एस्टीमेट देऊ पण ११४ रुपये फिक्स. दुसर्‍या दिवशीपर्यंत कसेबसे साध्या फोनवर काढून त्याला फोन केला तर परत उद्या या असे साम्गितले. तिसर्‍या दिवशी गेलो असता मोबाइल मध्ये पाणी गेलेय आणि डिस्प्ले उडाला असे सांगितले. नव्या डिस्प्ले चा खर्च ६३४० रुपये फक्त. मी त्याला नकार देऊन तसाच बंद पीस घेऊन परत आलो. बाहेर मेकॅनिकला विचारले असता सोनीचे पार्टस महागच असतात असा सल्ला मिळाला. तेवढ्या पैशात आजकाल नवीन अँड्रोईड मिळत अस्ल्याने सरळ ८००० मध्ये नवीन फोन घेतला. दोन चार दिवसानी जुना सोनी सहज चार्ज तरी करावा म्हणून पाहिले तर काही हालचाल नाही. तो तसाच टेबलवर ठेवलेला फोन १० दिवसानी अचानक ब्लिंक झाला. चार्जिंग केले असता अगदी पूर्ववत चालू झाला. काहीही प्रॉब्लेम न देता आता व्यवस्थित चालू आहे. सोनीमधले सर्व्हिस इंजिनिअर अगदी 'गड्याचे गवंडी' टाइपचे होते. बोलायची भाषा अतिशय उद्दाम आणि ग्राहकाने फक्त पैसे टाकावे अन निघून जावे ह्या अ‍ॅटिट्युडमध्ये वावरत होते.

२ स्तरांवर न्याय दानात झालेल्या त्रुटी बघता त्यांनाहि काही समज वगैरे देण्याची गरज आहे ...ह्यामुळे झालेला रिसोर्सेसचा अपव्यय वसूल केला पाहिजे... भारतीय न्यायसंस्थेच्या निम्नस्तरावर हा एक चिंतनीय मुद्दा आहे, दुदैवाने :( निम्नस्तरावरचे अनेक निर्णय वरिष्ठ न्यायालये बदलतात व याबद्दल क्वचित प्रसंगी टिप्पणी करतात, पण त्यावर ठोस प्रतिबंधकारक कारवाई झाल्याचे दिसत नाही.

क्रुपया सरसकटीकरण करु नका. कमीतकमी पैशांमधे जास्तीत जास्त सेवा देण्याची इच्छा असणारे डॉक्टरही परीचयाचे आहेत.

रट्टे देऊन ,हॉस्पीटले तोडून यांना धडा शिकवला आहे अगदी अगदी ठाण्यातील धर्मादाय चाललेले सिंघानिया रुग्णालय असेच बंद पाडलेले आहे. जय महाराष्ट्र फक्त गरीब ठाणेकर आता स्वस्तात उपचारासाठी कुठे जातात ते विचारू नका.

सातार्‍याचे का? छान, मग आमचेच बंधू! ;) सातारा हॉस्पिटल हे नाव ऐकले आहे का? रोजचे किती पैसे छापतात ते लोक, हे जरा तिथल्या रुग्णांच्या नातेवाईकांना विचारुन बघा जरा. :) अवांतर- याच उदयनजींचा वरदहस्त आहे म्हणे यांना, (खरं खोटं अलाहीदा) ;)

"बाकी शहाण्या माणसाने आज डॉक्टर होऊ नये असे माझे स्पष्ट मत बनलेले आहे." सहमत!

काही वेळेस रुग्ण त्या औषध ऐवजी दुसरे औषध "स्वस्त" मिळते म्हणून आणतात. हे दुसरे औषध जर एखाद्या प्रथितयश कंपनीचे असेल तर ठीक आहे अन्यथा औषध जर कमी दर्जाचे किंवा बनावट असेल आणि रुग्णाला आराम मिळाला नाही तर याची जबाबदारी डॉक्टरवरच येते. अशा ठिकाणी डॉक्टर धोका पत्करण्यास तयार नसतात. भारतात मिळणाऱ्या औषधांपैकी २५ % औषधे बनावट असतात. Fake drugs constitute 25% of domestic medicines market in India: ASSOCHAM http://www.downtoearth.org.in/news/fake-drugs-constitute-25-of-domestic-...

याबाबत एक शंका...मोठ्ठी हॉस्पिटल्स कदाचित त्यांच्याकडच्या केमिस्टकडे ठेवली जाणारी औषधे पारखून घेत असतील...as a part of quality control...जी हॉस्पिटल्स लहान आहेत...ते लोक स्वतःच कदाचित जाणतेपणे अथवा अजाणतेपणे डुप्लिकेट औषधे ठेवत असतील तर???

मुनिवर आपले हे विधान अज्ञानजन्य आणि पुर्वग्रहदुषित किंवा अपुर्या माहितीवर आधारित आहे यात शंका नाही. यात दोन भाग आहेत. एक म्हणजे जेंव्हा आपली अँजिओ ग्राफी होते तोवर आपल्याला कोणत्या आकाराचा आणि किती लांबीचा स्टेंट लागेल हे समजणे शक्य नाही. प्रत्येक माणसाचा आंगठ्याचा ठसा दुसर्याशी मिळत नाही मग त्याच्या हृदयाच्या रक्तवाहिन्या कशा मिळणार हा मुलभूत फरक लोक समजावून घेत नाहीत. त्यातून रक्तवाहिन्यांचे जाळे आणि त्यात आलेले अडथळे हे कसे सारखे असणार म्हणजेच स्टेन्ट बसविण्यासाठी तितक्या जाडीचा त्याच आकाराचा आणि त्याच लांबीचा स्टेन्ट प्रत्येकाला वेगळा असतो. साधे कापडाच्या दुकानात गेलात तर प्यान्टचे रंग,लांबी, कंबर आकार हे वेगळे असतात. एवढे सगळे स्टेंट रुग्णालयाच्या औषधालयात ठेवावे लागतात. त्याच्या इन्व्हेंटरी ची किंमत कोण देणार? मोठ्या कापडाच्या दुकानात मिळणारे कापड महाग का असते याचे उत्तर शोधा. दुसरी गोष्ट-- आपण हॉटेलात बाहेरचे पदार्थ आणून खाऊ शकता का? किंवा होंडा च्या शो रूम मध्ये बाहेरून आणलेले सुटे भाग लावून मिळतील का? येथे तर तुमच्या शरीराच्या आत बसवलेला भाग एकदा बसवला कि काढता येत नाही अशा परिस्थितीत कोणते रुग्णालय बाहेरून आणलेला स्टेंट वापरून धोका पत्करतील? राहिली गोष्ट त्याच्या एम आर पी ची. डोळ्यात मोतीबिंदू नंतर बसवायचे भिंग रुपये ३०००/- पासून ३५०००/- पर्यंत मिळते कारण ते कमी दर्जाचे तंत्रज्ञान आहे आणि म्हणून भारतीय उत्पादक त्याचे उत्पादन करतात. स्टेंट हे अजून तरी आयात केले जातात. त्याची एम आर पी एक ते सव्वा लाख असून ते रुग्णालयांना ६५ हजार ते एक लाखाला मिळतात. यासाठी सरकारने ते जीवनावश्यक औषध किमत नियंत्रण कायद्याखाली आणायला पाहिजे.म्हणजे उत्पादन किमतीच्या १५- ३० % पेक्षा जास्त किंमत कंपन्यांना लावता येणार नाही. एका कॅथ लैब ची किंमत कमीत कमी ५ कोटी रुपयाच्या आसपास असते त्याशिवाय त्याला लागणारी जागा, वातानुकूलन यंत्रणा, जनरेटर, बाकी उपकरणे, तंत्रज्ञ यांचे पगार याचा खर्च १० कोटीच्या पुढे जातो. तो करणे सामान्य सोडाच असामान्य डॉक्टरच्या आवाक्याच्या बाहेर आहे. म्हणून हे उपचार महागडे होत जातात. रुग्णालये चालविणारे डॉक्टर नसून एम बी ए किंवा उद्योगपती आहेत आणि ते नफ्यासाठीच रुग्णालये चालवितात. औषध कंपन्या चालविणारे हि डॉक्टर नसतात. त्यांना आमिषे दाखवून गळाला लावणारे हि डॉक्टर नसतात. "गळाला लागणारे" डॉक्टर यांचे येथे समर्थन नाही परंतु असे डॉक्टर या साखळीतील एक सर्वात "कमजोर कडी" आहेत ज्यांना कुणीही उठावे आणि कसेही ठोकावे. कारण आरोग्य आणि जीव हि एक पूज्य गोमाता आहे आणि डॉक्टरने रुग्णासाठी आपले आयुष्य आणि जीव ओवाळून टाकावा अशी समाजाची अपेक्षा आहे. बाकी औषध कंपन्या, विमा कंपन्या, कोर्पोरेट घराणी यांनी काहीही केलेले चालते. जालावर मोबाईल, टीव्ही किंवा क्यामेरा घेतला तर एम आर पी च्या ४० % स्वस्त का मिळतो आणि शोरूम मध्ये एम आर पी लाच का मिळतो.याचे उत्तर सर्वाना माहित आहे. पण त्यांना(शोरूमला ) कुणी लुटारू म्हणताना आढळले नाही. एवढेच कशाला चेन्नैला पूर आला तेंव्हा चेन्नई ते हैदराबाद तिकीट विमान कंपन्यांनी २८ हजार रुपयाला विकले. अँजिओप्लास्टी सरसकट आवश्यक आहे का किंवा आवश्यक नसताना ती केली याचा टाहो फोडणारे आणि त्यांना उद्युक्त करणारे बालाजी ताम्बेन्सारखे/ केरळ आयुर्वेद लोक आहेत. त्याचा ९०%( अँजिओप्लास्टी केली नाही तरी काही होणार नाही) आणि १०%( जे रुग्ण रुग्णालयात पोहोचणारच नाहीत) या सांख्यिकीचा प्रतीवाद मी इतर कुठे तरी केला आहे. कुणाला हवा असेल तर तो त्यांनी शोधावा. असो. कुणीही उठावे आणि वस्तुस्थिती माहित नसताना डॉक्टरना लुटारू म्हणावे याचा प्रतिवाद करायचा आता मला उद्वेग ही आला आहे आणि कंटाळा सुद्धा. मी यावर आता कोणताही वाद करणार नाही किंवा प्रत्यक्ष वस्तुस्थिती काय आहे हे सांगण्याचा प्रयत्न हि करणार नाही. प्रत्येकाने आपल्या(गैर) समजुतीप्रमाणे मत बनवावे. इति लेखनसीमा

क्रुपया सरसकटीकरण करु नका. कमीतकमी पैशांमधे जास्तीत जास्त सेवा देण्याची इच्छा असणारे डॉक्टरही परीचयाचे आहेत.

रट्टे देऊन ,हॉस्पीटले तोडून यांना धडा शिकवला आहे अगदी अगदी ठाण्यातील धर्मादाय चाललेले सिंघानिया रुग्णालय असेच बंद पाडलेले आहे. जय महाराष्ट्र फक्त गरीब ठाणेकर आता स्वस्तात उपचारासाठी कुठे जातात ते विचारू नका.

सातार्‍याचे का? छान, मग आमचेच बंधू! ;) सातारा हॉस्पिटल हे नाव ऐकले आहे का? रोजचे किती पैसे छापतात ते लोक, हे जरा तिथल्या रुग्णांच्या नातेवाईकांना विचारुन बघा जरा. :) अवांतर- याच उदयनजींचा वरदहस्त आहे म्हणे यांना, (खरं खोटं अलाहीदा) ;)

"बाकी शहाण्या माणसाने आज डॉक्टर होऊ नये असे माझे स्पष्ट मत बनलेले आहे." सहमत!

काही वेळेस रुग्ण त्या औषध ऐवजी दुसरे औषध "स्वस्त" मिळते म्हणून आणतात. हे दुसरे औषध जर एखाद्या प्रथितयश कंपनीचे असेल तर ठीक आहे अन्यथा औषध जर कमी दर्जाचे किंवा बनावट असेल आणि रुग्णाला आराम मिळाला नाही तर याची जबाबदारी डॉक्टरवरच येते. अशा ठिकाणी डॉक्टर धोका पत्करण्यास तयार नसतात. भारतात मिळणाऱ्या औषधांपैकी २५ % औषधे बनावट असतात. Fake drugs constitute 25% of domestic medicines market in India: ASSOCHAM http://www.downtoearth.org.in/news/fake-drugs-constitute-25-of-domestic-...

याबाबत एक शंका...मोठ्ठी हॉस्पिटल्स कदाचित त्यांच्याकडच्या केमिस्टकडे ठेवली जाणारी औषधे पारखून घेत असतील...as a part of quality control...जी हॉस्पिटल्स लहान आहेत...ते लोक स्वतःच कदाचित जाणतेपणे अथवा अजाणतेपणे डुप्लिकेट औषधे ठेवत असतील तर???

मुनिवर आपले हे विधान अज्ञानजन्य आणि पुर्वग्रहदुषित किंवा अपुर्या माहितीवर आधारित आहे यात शंका नाही. यात दोन भाग आहेत. एक म्हणजे जेंव्हा आपली अँजिओ ग्राफी होते तोवर आपल्याला कोणत्या आकाराचा आणि किती लांबीचा स्टेंट लागेल हे समजणे शक्य नाही. प्रत्येक माणसाचा आंगठ्याचा ठसा दुसर्याशी मिळत नाही मग त्याच्या हृदयाच्या रक्तवाहिन्या कशा मिळणार हा मुलभूत फरक लोक समजावून घेत नाहीत. त्यातून रक्तवाहिन्यांचे जाळे आणि त्यात आलेले अडथळे हे कसे सारखे असणार म्हणजेच स्टेन्ट बसविण्यासाठी तितक्या जाडीचा त्याच आकाराचा आणि त्याच लांबीचा स्टेन्ट प्रत्येकाला वेगळा असतो. साधे कापडाच्या दुकानात गेलात तर प्यान्टचे रंग,लांबी, कंबर आकार हे वेगळे असतात. एवढे सगळे स्टेंट रुग्णालयाच्या औषधालयात ठेवावे लागतात. त्याच्या इन्व्हेंटरी ची किंमत कोण देणार? मोठ्या कापडाच्या दुकानात मिळणारे कापड महाग का असते याचे उत्तर शोधा. दुसरी गोष्ट-- आपण हॉटेलात बाहेरचे पदार्थ आणून खाऊ शकता का? किंवा होंडा च्या शो रूम मध्ये बाहेरून आणलेले सुटे भाग लावून मिळतील का? येथे तर तुमच्या शरीराच्या आत बसवलेला भाग एकदा बसवला कि काढता येत नाही अशा परिस्थितीत कोणते रुग्णालय बाहेरून आणलेला स्टेंट वापरून धोका पत्करतील? राहिली गोष्ट त्याच्या एम आर पी ची. डोळ्यात मोतीबिंदू नंतर बसवायचे भिंग रुपये ३०००/- पासून ३५०००/- पर्यंत मिळते कारण ते कमी दर्जाचे तंत्रज्ञान आहे आणि म्हणून भारतीय उत्पादक त्याचे उत्पादन करतात. स्टेंट हे अजून तरी आयात केले जातात. त्याची एम आर पी एक ते सव्वा लाख असून ते रुग्णालयांना ६५ हजार ते एक लाखाला मिळतात. यासाठी सरकारने ते जीवनावश्यक औषध किमत नियंत्रण कायद्याखाली आणायला पाहिजे.म्हणजे उत्पादन किमतीच्या १५- ३० % पेक्षा जास्त किंमत कंपन्यांना लावता येणार नाही. एका कॅथ लैब ची किंमत कमीत कमी ५ कोटी रुपयाच्या आसपास असते त्याशिवाय त्याला लागणारी जागा, वातानुकूलन यंत्रणा, जनरेटर, बाकी उपकरणे, तंत्रज्ञ यांचे पगार याचा खर्च १० कोटीच्या पुढे जातो. तो करणे सामान्य सोडाच असामान्य डॉक्टरच्या आवाक्याच्या बाहेर आहे. म्हणून हे उपचार महागडे होत जातात. रुग्णालये चालविणारे डॉक्टर नसून एम बी ए किंवा उद्योगपती आहेत आणि ते नफ्यासाठीच रुग्णालये चालवितात. औषध कंपन्या चालविणारे हि डॉक्टर नसतात. त्यांना आमिषे दाखवून गळाला लावणारे हि डॉक्टर नसतात. "गळाला लागणारे" डॉक्टर यांचे येथे समर्थन नाही परंतु असे डॉक्टर या साखळीतील एक सर्वात "कमजोर कडी" आहेत ज्यांना कुणीही उठावे आणि कसेही ठोकावे. कारण आरोग्य आणि जीव हि एक पूज्य गोमाता आहे आणि डॉक्टरने रुग्णासाठी आपले आयुष्य आणि जीव ओवाळून टाकावा अशी समाजाची अपेक्षा आहे. बाकी औषध कंपन्या, विमा कंपन्या, कोर्पोरेट घराणी यांनी काहीही केलेले चालते. जालावर मोबाईल, टीव्ही किंवा क्यामेरा घेतला तर एम आर पी च्या ४० % स्वस्त का मिळतो आणि शोरूम मध्ये एम आर पी लाच का मिळतो.याचे उत्तर सर्वाना माहित आहे. पण त्यांना(शोरूमला ) कुणी लुटारू म्हणताना आढळले नाही. एवढेच कशाला चेन्नैला पूर आला तेंव्हा चेन्नई ते हैदराबाद तिकीट विमान कंपन्यांनी २८ हजार रुपयाला विकले. अँजिओप्लास्टी सरसकट आवश्यक आहे का किंवा आवश्यक नसताना ती केली याचा टाहो फोडणारे आणि त्यांना उद्युक्त करणारे बालाजी ताम्बेन्सारखे/ केरळ आयुर्वेद लोक आहेत. त्याचा ९०%( अँजिओप्लास्टी केली नाही तरी काही होणार नाही) आणि १०%( जे रुग्ण रुग्णालयात पोहोचणारच नाहीत) या सांख्यिकीचा प्रतीवाद मी इतर कुठे तरी केला आहे. कुणाला हवा असेल तर तो त्यांनी शोधावा. असो. कुणीही उठावे आणि वस्तुस्थिती माहित नसताना डॉक्टरना लुटारू म्हणावे याचा प्रतिवाद करायचा आता मला उद्वेग ही आला आहे आणि कंटाळा सुद्धा. मी यावर आता कोणताही वाद करणार नाही किंवा प्रत्यक्ष वस्तुस्थिती काय आहे हे सांगण्याचा प्रयत्न हि करणार नाही. प्रत्येकाने आपल्या(गैर) समजुतीप्रमाणे मत बनवावे. इति लेखनसीमा