मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

पैंजण...!

विशाल कुलकर्णी ·

श्रावण मोडक 06/10/2009 - 12:05
चांगली कविता. हे दुःख अशा रीतीनं व्यक्त केलंस... छान म्हणता येत नाही...

प्रभो 06/10/2009 - 12:24
विशालभौ.....मस्त रे....सुंदर --प्रभो ---------------------------------------------------------------------------------- काय संगावे स्वतः विषयी,आहात तुम्ही सूज्ञ !! एका सारखे एकच आम्ही,बाकी सगळे शून्य !!

मसक्कली 06/10/2009 - 12:11
बालपणी ते छमछम वाजवीत मिरवणं..., तारुण्यात आल्यावर त्यांचं... स्पोर्टशुजवरही रुबाब गाजवणं ! त्यांच्या मधुर किणकिणाटानं... मान वळवुन बघणारी धुंद तरुणाई..., आणि मोहरुन जाणारं माझं वेडं मन ! पैंजण अजुनही आहे... वा..!! वा...!! =D> :D

चतुरंग 07/10/2009 - 10:05
काय म्हणावं? शेवटल्या दोन ओळीत एकदमच कडेलोट केलात हो विशालभौ! :( (उदास)चतुरंग

आशिष सुर्वे 07/10/2009 - 10:12
+१ शेवटल्या दोन ओळीत एकदमच कडेलोट केलात हो विशालभौ! खरंच!! - कोकणी फणस

विशाल कुलकर्णी 07/10/2009 - 10:58
परवा लाफ्टर चँपियनचे जुने भाग बघताना पुन्हा एकदा नवीन प्रभाकरचे पैचान कौन पाहण्यात्/ऐकण्यात आले. पोट धरुन हसताना सहज एक विचार मनात आला..... कसे असेल त्यांचे आयुष्य? चक्रव्युहात शिरताना, परतीचे दोर स्वतःच कापुन टाकताना होणार्‍या वेदना कशा असतील? :-( सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

हर्षद आनंदी 07/10/2009 - 13:50
पुर्ण सहमत चक्रव्युहात शिरताना, परतीचे दोर स्वतःच कापुन टाकताना होणार्‍या वेदना कशा असतील? जावे त्याच्या वंशा, तेव्हा कळे.. राहुन राहुन वळते माझीच नजर...., पायातल्या उदास पैंजणांकडे..., परिस्थितीने त्यांच्यावर... उधळलेल्या उन्मत्त, बेगुमान नोटांकडे ...! शेवटच्या ओळीत मार डाला !! हाय जालीम, तुने मार डाला!!! पण हे काहीतरी भयानक वास्तव आहे, मला तर वाटते, नियती-नशीब यांच्या बरोबर असे खेळते आणि समाजातल्या आया-बहिणी रस्त्यावर बिनघोर फिरु शकतात अन्यथा दोन पायांची श्वापदे त्यांचे लचके तोडायला मागे-पुढे पहाणार नाहीत.

विशाल कुलकर्णी 07/10/2009 - 14:26
हर्षद, चाणक्याने याचे उत्तर फार पुर्वीच दिलेले आहे. चाणक्यनितीत त्याने स्पष्टपणे सांगितले आहे की प्रत्येक शहरात गणिकांची वस्ती ही हवीच. बुभुक्षितांची शांती ;-) करायला ते आवश्यक असते, अन्यथा त्यांचा घाला सरसकट सगळ्याच स्त्रीयांवर पडेल. दुर्दैवाने चाणक्याने गणिकांना इतर स्त्रीयांपेक्षा वेगळे पाडले आहे. :-( सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

llपुण्याचे पेशवेll 07/10/2009 - 14:28
वाह! छानच कविता आहे. पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

श्रावण मोडक 06/10/2009 - 12:05
चांगली कविता. हे दुःख अशा रीतीनं व्यक्त केलंस... छान म्हणता येत नाही...

प्रभो 06/10/2009 - 12:24
विशालभौ.....मस्त रे....सुंदर --प्रभो ---------------------------------------------------------------------------------- काय संगावे स्वतः विषयी,आहात तुम्ही सूज्ञ !! एका सारखे एकच आम्ही,बाकी सगळे शून्य !!

मसक्कली 06/10/2009 - 12:11
बालपणी ते छमछम वाजवीत मिरवणं..., तारुण्यात आल्यावर त्यांचं... स्पोर्टशुजवरही रुबाब गाजवणं ! त्यांच्या मधुर किणकिणाटानं... मान वळवुन बघणारी धुंद तरुणाई..., आणि मोहरुन जाणारं माझं वेडं मन ! पैंजण अजुनही आहे... वा..!! वा...!! =D> :D

चतुरंग 07/10/2009 - 10:05
काय म्हणावं? शेवटल्या दोन ओळीत एकदमच कडेलोट केलात हो विशालभौ! :( (उदास)चतुरंग

आशिष सुर्वे 07/10/2009 - 10:12
+१ शेवटल्या दोन ओळीत एकदमच कडेलोट केलात हो विशालभौ! खरंच!! - कोकणी फणस

विशाल कुलकर्णी 07/10/2009 - 10:58
परवा लाफ्टर चँपियनचे जुने भाग बघताना पुन्हा एकदा नवीन प्रभाकरचे पैचान कौन पाहण्यात्/ऐकण्यात आले. पोट धरुन हसताना सहज एक विचार मनात आला..... कसे असेल त्यांचे आयुष्य? चक्रव्युहात शिरताना, परतीचे दोर स्वतःच कापुन टाकताना होणार्‍या वेदना कशा असतील? :-( सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

हर्षद आनंदी 07/10/2009 - 13:50
पुर्ण सहमत चक्रव्युहात शिरताना, परतीचे दोर स्वतःच कापुन टाकताना होणार्‍या वेदना कशा असतील? जावे त्याच्या वंशा, तेव्हा कळे.. राहुन राहुन वळते माझीच नजर...., पायातल्या उदास पैंजणांकडे..., परिस्थितीने त्यांच्यावर... उधळलेल्या उन्मत्त, बेगुमान नोटांकडे ...! शेवटच्या ओळीत मार डाला !! हाय जालीम, तुने मार डाला!!! पण हे काहीतरी भयानक वास्तव आहे, मला तर वाटते, नियती-नशीब यांच्या बरोबर असे खेळते आणि समाजातल्या आया-बहिणी रस्त्यावर बिनघोर फिरु शकतात अन्यथा दोन पायांची श्वापदे त्यांचे लचके तोडायला मागे-पुढे पहाणार नाहीत.

विशाल कुलकर्णी 07/10/2009 - 14:26
हर्षद, चाणक्याने याचे उत्तर फार पुर्वीच दिलेले आहे. चाणक्यनितीत त्याने स्पष्टपणे सांगितले आहे की प्रत्येक शहरात गणिकांची वस्ती ही हवीच. बुभुक्षितांची शांती ;-) करायला ते आवश्यक असते, अन्यथा त्यांचा घाला सरसकट सगळ्याच स्त्रीयांवर पडेल. दुर्दैवाने चाणक्याने गणिकांना इतर स्त्रीयांपेक्षा वेगळे पाडले आहे. :-( सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

llपुण्याचे पेशवेll 07/10/2009 - 14:28
वाह! छानच कविता आहे. पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984
लेखनविषय:
कविता
काव्यरस
करुण
भीती वाटु लागलेय आजकाल.., माझ्याच पायातल्या पैंजणांची ! सदोदीत पाठलाग करणार्‍या.., त्यांच्या त्या किणकिणाटाची. खुप हौसेने घातलं होतं आईनं..., तिच्या फिकुटलेल्या कृश हातांनी ! वय वाढलं...., समज आली....., पण पैंजणांचा मोह सुटला नाही ! बालपणी ते छमछम वाजवीत मिरवणं..., तारुण्यात आल्यावर त्यांचं... स्पोर्टशुजवरही रुबाब गाजवणं ! त्यांच्या मधुर किणकिणाटानं... मान वळवुन बघणारी धुंद तरुणाई..., आणि मोहरुन जाणारं माझं वेडं मन ! पैंजण अजुनही आहे... पण आता मन मोहरत नाही..., आता थबकत नाहीत नजरादेखील...... राहुन राहुन वळते माझीच नजर...., पायातल्या उदास पैंजणांकडे..., परिस्थितीने त्यांच्यावर... उधळलेल्या उन्म

भैरवी

क्रान्ति ·

अवलिया 06/10/2009 - 09:28
सुरेख ! रचना आवडली ! ! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

प्रमोद देव 06/10/2009 - 09:50
सगळेच शेर मस्त आहेत. पैलतीर दिसे आता, आवरून घे सुरांना, भैरवीवाचून काही रंगण्याची वेळ नाही हा शेर 'हासिले गजल' (की असंच काहीसं) म्हणतात तसा शेर आहे. ...ह्या गजलेला चाल लावलीच पाहिजे...... विरोधकांनो सावधान. ’चाल’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

मनिष 07/10/2009 - 09:58
सगळेच शेर मस्त आहेत. प्रमोद्काकांनी म्हटल्याप्रमाणे, हे तर शिखरच!
पैलतीर दिसे आता, आवरून घे सुरांना, भैरवीवाचून काही रंगण्याची वेळ नाही

गोगट्यांचा समीर 06/10/2009 - 09:53
कविता आवडली.. संकटांनी आयुष्याशी उभे दावे मांडलेले, रात्र ही वै-याची आहे, पेंगण्याची वेळ नाही हे तर मस्तच!!

युयुत्सु 06/10/2009 - 10:25
छान कविता युयुत्सु ------------------------------------- यस्य कस्य तरोर्मूलं येन केनापि मर्दितम् | यस्मै कस्मै प्रदातव्यं यद्वा तद्वा भविष्यति || - कोणत्यातरी झाडाची मुळे घ्यावीत, ती कशाने तरी ठेचावित, कुणालाही द्यावित, काहीतरी नक्की होईल.

पार्टनर 06/10/2009 - 20:14
प्रत्येक शेर दुसर्‍यापेक्षा भन्नाट .. खास !! (अवांतर : शेवटचा महत्त्वाचा 'भैरवी' चा शेर, संगीतातलं फार काही ज्ञान नसल्याने नीटसा समजला नाही.)

सुबक ठेंगणी 07/10/2009 - 03:54
खूपच छान गझल. मलाही शेवटचाच शेर आवडला. पार्टनर, ही कविता म्हणजे मृत्यूचे वेध लागलेल्या माणसाचे मनोगत आहे. भैरवी हा राग मैफिलीचा समारोप करताना गातात...त्यामुळे जीवनाच्या मैफिलीच्या शेवटी आता भैरवीशिवाय काहीच रंगणार नाही असं इथे सुचवायचं आहे असं मला वाटतं. क्रांतीतै बरोबर नां?

प्राजु 07/10/2009 - 04:19
केवळ सुरेख!! शेवटचा शेर वाचून शहारा आला.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

अवलिया 06/10/2009 - 09:28
सुरेख ! रचना आवडली ! ! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

प्रमोद देव 06/10/2009 - 09:50
सगळेच शेर मस्त आहेत. पैलतीर दिसे आता, आवरून घे सुरांना, भैरवीवाचून काही रंगण्याची वेळ नाही हा शेर 'हासिले गजल' (की असंच काहीसं) म्हणतात तसा शेर आहे. ...ह्या गजलेला चाल लावलीच पाहिजे...... विरोधकांनो सावधान. ’चाल’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

मनिष 07/10/2009 - 09:58
सगळेच शेर मस्त आहेत. प्रमोद्काकांनी म्हटल्याप्रमाणे, हे तर शिखरच!
पैलतीर दिसे आता, आवरून घे सुरांना, भैरवीवाचून काही रंगण्याची वेळ नाही

गोगट्यांचा समीर 06/10/2009 - 09:53
कविता आवडली.. संकटांनी आयुष्याशी उभे दावे मांडलेले, रात्र ही वै-याची आहे, पेंगण्याची वेळ नाही हे तर मस्तच!!

युयुत्सु 06/10/2009 - 10:25
छान कविता युयुत्सु ------------------------------------- यस्य कस्य तरोर्मूलं येन केनापि मर्दितम् | यस्मै कस्मै प्रदातव्यं यद्वा तद्वा भविष्यति || - कोणत्यातरी झाडाची मुळे घ्यावीत, ती कशाने तरी ठेचावित, कुणालाही द्यावित, काहीतरी नक्की होईल.

पार्टनर 06/10/2009 - 20:14
प्रत्येक शेर दुसर्‍यापेक्षा भन्नाट .. खास !! (अवांतर : शेवटचा महत्त्वाचा 'भैरवी' चा शेर, संगीतातलं फार काही ज्ञान नसल्याने नीटसा समजला नाही.)

सुबक ठेंगणी 07/10/2009 - 03:54
खूपच छान गझल. मलाही शेवटचाच शेर आवडला. पार्टनर, ही कविता म्हणजे मृत्यूचे वेध लागलेल्या माणसाचे मनोगत आहे. भैरवी हा राग मैफिलीचा समारोप करताना गातात...त्यामुळे जीवनाच्या मैफिलीच्या शेवटी आता भैरवीशिवाय काहीच रंगणार नाही असं इथे सुचवायचं आहे असं मला वाटतं. क्रांतीतै बरोबर नां?

प्राजु 07/10/2009 - 04:19
केवळ सुरेख!! शेवटचा शेर वाचून शहारा आला.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/
लेखनविषय:
कविता
गझल
काव्यरस
करुण
शांतरस
एक एक पाश तोड, गुंतण्याची वेळ नाही परतीचा प्रवास हा, थांबण्याची वेळ नाही विसर ते हेवेदावे, घाल अपराध पोटी, कोण कसे चुकले हे सांगण्याची वेळ नाही तुझे नसलेले सारे गुन्हे इथे सिद्ध झाले, वेड्या मना, तुझी बाजू मांडण्याची वेळ नाही संकटांनी आयुष्याशी उभे दावे मांडलेले, रात्र ही वै-याची आहे, पेंगण्याची वेळ नाही पैलतीर दिसे आता, आवरून घे सुरांना, भैरवीवाचून काही रंगण्याची वेळ नाही

पंचाक्षरी आकांत

शरदिनी ·

बिपिन कार्यकर्ते 04/10/2009 - 15:00
शेवटचे कडवे कळले... परंपरेची मर्कटकरणी टाहो कैसा बधीरकर्णी कशाकशाची ऐसी शिकवण कोण करि हे मनात चिंतन त्यामुळे बाकीच्या कवितेत त्याच रोखाने काही अर्थ आहे का हे बघतोय. बाकी तुम्हाला ऑनलाईन बघितले आणि आज येतेय बहुधा एक कविता असे वाटले होते. तसेच झाले. बिपिन कार्यकर्ते

टारझन 04/10/2009 - 17:13
कविता वाचायला आवडली :) तसे ही मला कोनत्याही कवितेचा अर्थ लागणे अंमळ अवघडंच जाते. शरदिनी ताई.. लिहीत रहा :) -(गद्य प्रेमी) टारोबा रैटर

वेताळ 04/10/2009 - 15:36
ही कविता कोणाला तरी उद्देशुन लिहिली असावी अशी मनात शंका येते. कोणी तरी ह्या कवितेचे मराठीत भाषांतर करावे ही विनंती. वेताळ

दशानन 04/10/2009 - 15:51
=)) =)) =)) सहमत, आहे कोणी आहे का.....माई का.... **** ;) ते जरा शब्दकोष मराठीत आला आहे म्हणे त्यात काही संदर्भ सापडतात का पाहतो... थांबा आलोच. *** "हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी की हर ख्वाहिश पे दम निकले, बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले । " राज दरबार.....

सूहास 04/10/2009 - 15:40
स्त्रीजन्माच्या भोगावर आणी अल्लडतेवर हि कविता आहे आणी हे जर खर नसेल तर मला मराठी येते का ?? आणी येत असेल तर का येते ?? सू हा स...

अमोल खरे 04/10/2009 - 15:41
पहिले कडवे- पेढा आणि सर्जन.म्हणजे त्या सर्जन ने काहितरी यशस्वी शस्त्रक्रिया केली असणार आणि त्याबद्दल त्याला पेढा मिळाला असणार. ( मुलगा झाला असेल पेढा दिला म्हणजे.नाहितर बर्फी मिळाली असती. ) दुसरे कडवे-सॄष्टी-ग्लोबल वॉर्मिंग वर असणार नक्की........सोप्पे आहे. तिसरे कडवे-चकमक व आकांत-एन्काऊंटर वर असणार-सोप्पे आहे. चौथे कडवे-विलासी-शिशिर- मलातर एकदम विलासराव देशमुख व मनसेचे शिशिर शिंदे आठवले. पण तसे नसावे. पाचवे कडवे-सतीप्रथेवर आहे. एवढे नक्कीच कळले. सहावे कडवे-बिपिनदांनी अर्थ सांगितला त्यामुळे ते कडवे वाचायच्या भानगडीत पडलो नाही. कविता खुप आवडली बरं.

चिगो 30/10/2010 - 13:06
कविता आणि विशेष करुन तुमचे रसग्रहण खुप आवडले... (अवांतर : "कविता समजली" असं सांगुन "विद्वान" व्हायला मिळतंय, तर कशाला सोडा ?)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 04/10/2009 - 16:22
कविता पुन्हा पुन्हा वाचतोय पण अर्थबोध होणे जरा अवघड आहे. कोणा जाणकाराच्या प्रतिसादातून अर्थ लागला तर मदत होईल असे वाटते. भजनगुंजनी, मूढचिंतनी, कृद्धधरित्री, गडणीसजणी,नयनवल्लरी, सहजचिल्लरी उडनतश्तरी,मंददर्शनी, आकांत आणनी, मर्कटकरणी, या शब्दांचे अर्थ नाय सांगता येणार पण या शब्दांचा नाद मला आवडला. -दिलीप बिरुटे

चतुरंग 04/10/2009 - 18:24
कविता पृथ्वीसंबंधी आणि एकूणच नियतीसंबंधी आहे. मला किंचित लागलेला अर्थ असा - नियतीच्या करालदाढा पुलकित अशा सजीवरुपी पेढ्याचा घास घ्यायला टपलेल्या असतात. तिरपी आणि सातत्याने फिरणारी पृथ्वी ही सततच्या उत्पत्ति, स्थिती, लयाचे कारण ठरते. पोटातल्या सततच्या लावारस मंथनातून ज्वालामुखीचे उद्रेक होतात आणि भूकंपाने प्रस्तर दुभंगून जातात. मानवाच्या मर्कटलीलांना निसर्गाने दिलेले हे उत्तर आहे. पण एवढा विचार कोण करणार. (अनेक नादमय शब्दांच्या तुकड्यातुकड्यात कळले आहे असे वाटत असतानाच सटकणारा गुळगुळीत अर्थ भरलेली नादखुळी कविता! :() (नादावलेला)चतुरंग

चन्द्रशेखर गोखले 04/10/2009 - 18:27
अर्थ हाताला लागत नाही , परंतू वाचल्याशिवाय रहावत नाही, हे शरदिनींच्या कवितेचे वैशिष्ट्य असते.

अनिल हटेला 05/10/2009 - 18:11
हीच गत आम्हा पामरांची झालीये... असो .... येउ द्यात अशा आगळ्या कविता.... (शरदीनी ताईंच्या कवितेचा पंखा ( उलटा लटकलेला)) बैलोबा चायनीजकर !!! I drink only days ,which starts from 'T'... Tuesday Thursday Today ;-)

सखाराम_गटणे™ 04/10/2009 - 19:02
तुमच्या कवीता चांगल्या असतात. पण सम्जत नाहीत. पण नादमाधुरयामुळे, आम्हाला 'आ आंटे; सार्ख्या तामिळ गाण्यासारखा आस्वाद घेतो.

मीनल 04/10/2009 - 21:08
तुमच्या प्रत्येक कविता अर्थ शोधायला भाग पाडतात. शब्दांचे नाविन्य हे त्याचे कारण असू शकेल. पण केवळ तेच एक कारण नाही हे निश्चित. दुसरं काय असू शकेल? :? कदाचित नदमयता,लेखन प्रकार, आपली कवयित्री म्हणून असलेली इमेज की अजून काही? मीनल.

श्रावण मोडक 04/10/2009 - 21:15
वाचली. नादमाधुर्याचा लाभ घेतला. अर्थ लावण्याचा निरर्थक प्रयत्न करत बसलो नाही.

३_१४ विक्षिप्त अदिती 05/10/2009 - 12:08
तिरकस हलकट कृद्धधरित्री, नयनवल्लरी सहजचिल्लरी, परंपरेची मर्कटकरणी
या शब्दरचना (न समजताच) आवडल्या.
पतीशिराला अंकी धारण सती करी ती पतीपरायण ध्वनि अग्नीचे आकांडतांडव मानवरूपी नाचे दानव
हे कडवं का कोण जाणे ओळखीचं वाटलं. करालदाढा हा तुमचा शब्द पुन्हा एकदा वाचला. तुम्हाला विशेषत्वाने आवडतो का हा शब्द? अदिती (सभासद, wpta क्लब)

दिपाली पाटिल 05/10/2009 - 11:26
>>करालदाढा पुलकित पेढा म्हणजे पुलकीत झालेला पेढा दाढेखाली कराकरा खाल्ला असं आहे की अजुन काही अर्थ आहे? >>तिरकस हलकट कृद्धधरित्री बापरे @) दिपाली :)

विसोबा खेचर 05/10/2009 - 15:57
वा शरदिनी! सुंदर नादमयी कविता. एक वेगळीच कविता वाचल्याचा आनंद झाला! जियो....! तात्या.

गोगट्यांचा समीर 05/10/2009 - 16:52
कवितेतली पहिली पाच कडवी ही एक एक घटना सांगणा-या आहेत असं वाटलं...आणि शेवटचं कडवं हे गोषवारा वाटत आहे.. अवांतर : धृष्टद्युम्नी म्हणजे द्रौपदी का ??

वाहीदा 06/10/2009 - 13:40
पतीशिराला अंकी धारण सती करी ती पतीपरायण ध्वनि अग्नीचे आकांडतांडव मानवरूपी नाचे दानव परंपरेची मर्कटकरणी टाहो कैसा बधीरकर्णी कशाकशाची ऐसी शिकवण कोण करि हे मनात चिंतन सुंदर काव्यरचना !! शेवटचे दोन कडवे आवड्ले , आपल्या परीने त्याचा अर्थ लावला पण तुमच्या कवितेचा मतितार्थ तुम्ही आम्हास सोप्या पध्दतीने समजवून सांगावा हि विनंती. तुमच्या काव्यरचना नेहमीच विचार करण्यास भाग पाडतात. :-) नेहमीच्या रटाळ शब्दांच्या बरेच पलीकडचे ... म्हणूनच तुमच्या कविता न चुकता मी वाचते जरूर :-) ~ वाहीदा तुम्हारी नज्म ऐसी की हर लब्ज पे दम निकले, बहुत निकले नज्म के मतलब ... लेकिन फिर भी सही न निकले :-)

डावखुरा 29/04/2010 - 22:55
रचना छानच... बाळ सिताराम मर्धेकरान्च्या कवितेची चाप दिसुन येते.... {न्हालेल्या जणु....} "निसर्ग संगती सदा घडो, मंजुळ पक्षीगान कानी पडो, कलंक प्रदुषणाचा घडो, वृक्षतोड सर्वथा नावडो...!"

बिपिन कार्यकर्ते 04/10/2009 - 15:00
शेवटचे कडवे कळले... परंपरेची मर्कटकरणी टाहो कैसा बधीरकर्णी कशाकशाची ऐसी शिकवण कोण करि हे मनात चिंतन त्यामुळे बाकीच्या कवितेत त्याच रोखाने काही अर्थ आहे का हे बघतोय. बाकी तुम्हाला ऑनलाईन बघितले आणि आज येतेय बहुधा एक कविता असे वाटले होते. तसेच झाले. बिपिन कार्यकर्ते

टारझन 04/10/2009 - 17:13
कविता वाचायला आवडली :) तसे ही मला कोनत्याही कवितेचा अर्थ लागणे अंमळ अवघडंच जाते. शरदिनी ताई.. लिहीत रहा :) -(गद्य प्रेमी) टारोबा रैटर

वेताळ 04/10/2009 - 15:36
ही कविता कोणाला तरी उद्देशुन लिहिली असावी अशी मनात शंका येते. कोणी तरी ह्या कवितेचे मराठीत भाषांतर करावे ही विनंती. वेताळ

दशानन 04/10/2009 - 15:51
=)) =)) =)) सहमत, आहे कोणी आहे का.....माई का.... **** ;) ते जरा शब्दकोष मराठीत आला आहे म्हणे त्यात काही संदर्भ सापडतात का पाहतो... थांबा आलोच. *** "हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी की हर ख्वाहिश पे दम निकले, बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले । " राज दरबार.....

सूहास 04/10/2009 - 15:40
स्त्रीजन्माच्या भोगावर आणी अल्लडतेवर हि कविता आहे आणी हे जर खर नसेल तर मला मराठी येते का ?? आणी येत असेल तर का येते ?? सू हा स...

अमोल खरे 04/10/2009 - 15:41
पहिले कडवे- पेढा आणि सर्जन.म्हणजे त्या सर्जन ने काहितरी यशस्वी शस्त्रक्रिया केली असणार आणि त्याबद्दल त्याला पेढा मिळाला असणार. ( मुलगा झाला असेल पेढा दिला म्हणजे.नाहितर बर्फी मिळाली असती. ) दुसरे कडवे-सॄष्टी-ग्लोबल वॉर्मिंग वर असणार नक्की........सोप्पे आहे. तिसरे कडवे-चकमक व आकांत-एन्काऊंटर वर असणार-सोप्पे आहे. चौथे कडवे-विलासी-शिशिर- मलातर एकदम विलासराव देशमुख व मनसेचे शिशिर शिंदे आठवले. पण तसे नसावे. पाचवे कडवे-सतीप्रथेवर आहे. एवढे नक्कीच कळले. सहावे कडवे-बिपिनदांनी अर्थ सांगितला त्यामुळे ते कडवे वाचायच्या भानगडीत पडलो नाही. कविता खुप आवडली बरं.

चिगो 30/10/2010 - 13:06
कविता आणि विशेष करुन तुमचे रसग्रहण खुप आवडले... (अवांतर : "कविता समजली" असं सांगुन "विद्वान" व्हायला मिळतंय, तर कशाला सोडा ?)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 04/10/2009 - 16:22
कविता पुन्हा पुन्हा वाचतोय पण अर्थबोध होणे जरा अवघड आहे. कोणा जाणकाराच्या प्रतिसादातून अर्थ लागला तर मदत होईल असे वाटते. भजनगुंजनी, मूढचिंतनी, कृद्धधरित्री, गडणीसजणी,नयनवल्लरी, सहजचिल्लरी उडनतश्तरी,मंददर्शनी, आकांत आणनी, मर्कटकरणी, या शब्दांचे अर्थ नाय सांगता येणार पण या शब्दांचा नाद मला आवडला. -दिलीप बिरुटे

चतुरंग 04/10/2009 - 18:24
कविता पृथ्वीसंबंधी आणि एकूणच नियतीसंबंधी आहे. मला किंचित लागलेला अर्थ असा - नियतीच्या करालदाढा पुलकित अशा सजीवरुपी पेढ्याचा घास घ्यायला टपलेल्या असतात. तिरपी आणि सातत्याने फिरणारी पृथ्वी ही सततच्या उत्पत्ति, स्थिती, लयाचे कारण ठरते. पोटातल्या सततच्या लावारस मंथनातून ज्वालामुखीचे उद्रेक होतात आणि भूकंपाने प्रस्तर दुभंगून जातात. मानवाच्या मर्कटलीलांना निसर्गाने दिलेले हे उत्तर आहे. पण एवढा विचार कोण करणार. (अनेक नादमय शब्दांच्या तुकड्यातुकड्यात कळले आहे असे वाटत असतानाच सटकणारा गुळगुळीत अर्थ भरलेली नादखुळी कविता! :() (नादावलेला)चतुरंग

चन्द्रशेखर गोखले 04/10/2009 - 18:27
अर्थ हाताला लागत नाही , परंतू वाचल्याशिवाय रहावत नाही, हे शरदिनींच्या कवितेचे वैशिष्ट्य असते.

अनिल हटेला 05/10/2009 - 18:11
हीच गत आम्हा पामरांची झालीये... असो .... येउ द्यात अशा आगळ्या कविता.... (शरदीनी ताईंच्या कवितेचा पंखा ( उलटा लटकलेला)) बैलोबा चायनीजकर !!! I drink only days ,which starts from 'T'... Tuesday Thursday Today ;-)

सखाराम_गटणे™ 04/10/2009 - 19:02
तुमच्या कवीता चांगल्या असतात. पण सम्जत नाहीत. पण नादमाधुरयामुळे, आम्हाला 'आ आंटे; सार्ख्या तामिळ गाण्यासारखा आस्वाद घेतो.

मीनल 04/10/2009 - 21:08
तुमच्या प्रत्येक कविता अर्थ शोधायला भाग पाडतात. शब्दांचे नाविन्य हे त्याचे कारण असू शकेल. पण केवळ तेच एक कारण नाही हे निश्चित. दुसरं काय असू शकेल? :? कदाचित नदमयता,लेखन प्रकार, आपली कवयित्री म्हणून असलेली इमेज की अजून काही? मीनल.

श्रावण मोडक 04/10/2009 - 21:15
वाचली. नादमाधुर्याचा लाभ घेतला. अर्थ लावण्याचा निरर्थक प्रयत्न करत बसलो नाही.

३_१४ विक्षिप्त अदिती 05/10/2009 - 12:08
तिरकस हलकट कृद्धधरित्री, नयनवल्लरी सहजचिल्लरी, परंपरेची मर्कटकरणी
या शब्दरचना (न समजताच) आवडल्या.
पतीशिराला अंकी धारण सती करी ती पतीपरायण ध्वनि अग्नीचे आकांडतांडव मानवरूपी नाचे दानव
हे कडवं का कोण जाणे ओळखीचं वाटलं. करालदाढा हा तुमचा शब्द पुन्हा एकदा वाचला. तुम्हाला विशेषत्वाने आवडतो का हा शब्द? अदिती (सभासद, wpta क्लब)

दिपाली पाटिल 05/10/2009 - 11:26
>>करालदाढा पुलकित पेढा म्हणजे पुलकीत झालेला पेढा दाढेखाली कराकरा खाल्ला असं आहे की अजुन काही अर्थ आहे? >>तिरकस हलकट कृद्धधरित्री बापरे @) दिपाली :)

विसोबा खेचर 05/10/2009 - 15:57
वा शरदिनी! सुंदर नादमयी कविता. एक वेगळीच कविता वाचल्याचा आनंद झाला! जियो....! तात्या.

गोगट्यांचा समीर 05/10/2009 - 16:52
कवितेतली पहिली पाच कडवी ही एक एक घटना सांगणा-या आहेत असं वाटलं...आणि शेवटचं कडवं हे गोषवारा वाटत आहे.. अवांतर : धृष्टद्युम्नी म्हणजे द्रौपदी का ??

वाहीदा 06/10/2009 - 13:40
पतीशिराला अंकी धारण सती करी ती पतीपरायण ध्वनि अग्नीचे आकांडतांडव मानवरूपी नाचे दानव परंपरेची मर्कटकरणी टाहो कैसा बधीरकर्णी कशाकशाची ऐसी शिकवण कोण करि हे मनात चिंतन सुंदर काव्यरचना !! शेवटचे दोन कडवे आवड्ले , आपल्या परीने त्याचा अर्थ लावला पण तुमच्या कवितेचा मतितार्थ तुम्ही आम्हास सोप्या पध्दतीने समजवून सांगावा हि विनंती. तुमच्या काव्यरचना नेहमीच विचार करण्यास भाग पाडतात. :-) नेहमीच्या रटाळ शब्दांच्या बरेच पलीकडचे ... म्हणूनच तुमच्या कविता न चुकता मी वाचते जरूर :-) ~ वाहीदा तुम्हारी नज्म ऐसी की हर लब्ज पे दम निकले, बहुत निकले नज्म के मतलब ... लेकिन फिर भी सही न निकले :-)

डावखुरा 29/04/2010 - 22:55
रचना छानच... बाळ सिताराम मर्धेकरान्च्या कवितेची चाप दिसुन येते.... {न्हालेल्या जणु....} "निसर्ग संगती सदा घडो, मंजुळ पक्षीगान कानी पडो, कलंक प्रदुषणाचा घडो, वृक्षतोड सर्वथा नावडो...!"
लेखनविषय:
कला
वाङ्मय
काव्यरस
भयानक
करुण
करालदाढा पुलकित पेढा चतुरचर्‍हाटी चंचलमूढा गोष्टगुर्जरी सुष्ट आर्जवी सर्जनदर्जन भजनगुंजनी का सृष्टीच्या भग्नमंथनी तगमग लगबग मूढचिंतनी तिरकस हलकट कृद्धधरित्री गडणी सजणी गडणीसजणी नयनवल्लरी सहजचिल्लरी पुनःपुन्हा ती उडनतश्तरी लखलख चकमक मंददर्शनी कांता करी आकांत आननी शरणमंजिरी विदुरप्रस्तरी धृष्टद्युम्नी चरितविलासी ललाटज्वलिता दारूणपलिता शिशिरवंचना टाहो फुटता पतीशिराला अंकी धारण सती करी ती पतीपरायण ध्वनि अग्नीचे आकांडतांडव मानवरूपी नाचे दानव परंपरेची मर्कटकरणी टाहो कैसा बधीरकर्णी कशाकशाची ऐसी शिकवण कोण करि हे मनात चिंतन

परागंदा

मिसळभोक्ता ·

टारझन 01/10/2009 - 09:53
व्वा !! काय स्पार्क आहे ... झबरदस्त !!
पहिल्यांदा मैत्रिणीवर हात जरा इकडे तिकडे फिरला
अगदी चित्र डोळ्यासमोर उभे केले भौ :) -(चित्र डोळ्यासमोर उभे करणारा ) टारझन उभे !

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:00
पूर्ण कवितेत हे एकच दिसले रे भोसडीच्या तुला ? द्याट्स इट ! आता मन्ना डेच्या सर्व गाण्यांचे भाषांतर कर ! सर्व म्हातार्‍यांचा शाप आहे तुला ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

विंजिनेर 01/10/2009 - 10:03
मिपाकरांच्या जिव्हाळ्याच्या(!) विषयावर लेखन. ऑलटाईम फेवरिट थिम. स्वगतः एनराय झाला. नॉस्टालजिया झाला, नॉस्टलाजिक एनाराय आताच झाला. आता कुठलं बरं काँबिनेशन हिट होईल इथे? :?

llपुण्याचे पेशवेll 01/10/2009 - 10:07
आता निवासी नॉस्टॅल्जिक. :) पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

पाषाणभेद 01/10/2009 - 10:06
मस्तच. छान आठवणी कवटाळून ठेवल्यात घराच्या. मी पण एक सांगू का? सरकार दरबारी नोंद असू दे कसलीही, पण माझे घरही, मला आज म्हणते एनाराय "?" हा शेवटचे "?" काढून टाकले तर? किंवा "मला आज म्हणत असेल का एनाराय?" असे हवे असे मला वाटते. ----------------------------------- - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:08
अजूनही डाऊट आहे राव.. म्हणून तो '?'. बाकी ठीक ? -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:10
मी एनाराय असूनही 'आयटी'त नाही. त्यामुळे नैसर्गिकरीत्या मी हळवा नाही. पण हा साला धन्याशेट, आयटीत नसलेल्यांनाही हळवा बनवतो. (हा प्रतिसाद धन्याशेटला अर्पण.) -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

मुक्तसुनीत 01/10/2009 - 10:11
आज वाचलेल्या एका दुसर्‍या उत्तम कवितेचा हा व्यत्यास आहे असे वाटले. (इथे व्यत्यास या शब्दाबद्दल विपर्यास नको. ) "किती कठीण आहे घराचे सुटणे" अशा अर्थाचे कायसेसे करंदीकर त्यांच्या परदेशमुक्कामी म्हणून गेले. प्रस्तुत कवितेत वर्षानुवर्षे काढलेले राहाते घर परके झालेले आहे. नवीन घरात आल्यानंतर , जुन्या घराला दिलेल्या भेटीत जाणवलेली अनोळख धनंजय मांडतात. या कवितेमधे अजून एक विशेष जाणवलेला मुद्दा. इथे भूतकाळातल्या स्मरणरंजनाला अकारण देदीप्यमान केले गेलेले नाही. ममत्व वाटणारी , "कालची" गोधडी कुबट होती आणि "आजचा" बेड स्टराईल - म्हणजे निर्जंतुक - आणि पर्यायाने कसलीही ऊब नसलेला आहे. इथे गतकाळाला ग्लोरिफाय न करता , आपल्या आयुष्याच्या जुन्या तुकड्याशी धागा फक्त जुळवला आहे. इतका निर्मम नॉस्टाल्जिया दुर्मिळ.

llपुण्याचे पेशवेll 01/10/2009 - 10:12
छान कविता. धन्याशेठची कविताही छान आणि ही कविताही. :) मी आयटीत आहे पण ऐटीत नाही . तरीही मी अधूनमधूनच हळवा होतो. सदर कविता वाचून थोडा हळवा झालो होतो पण एनाराय नसल्याने फार जास्त हळवा होऊ शकलो नाही. :( पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

अवलिया 01/10/2009 - 10:59
छान --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

प्रकाश घाटपांडे 01/10/2009 - 10:30
माता न तू वैरिणी म्हणालो होतो तेव्हा अर्थात, मनातल्या मनात.
हॅहॅहॅ माता न तु वैरिनी मनातल्या मनात नाय म्हन्ल तर मंग आ बैल मुझे मार व्हईन की काय? प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

चतुरंग 01/10/2009 - 10:45
कवितेतही डोक्याला (शीर्षक ह्या अर्थी) महत्त्व असते हे अधोरेखित झाले! ;) ग्लिसरीनयुक्त अश्रुपात नसलेली पण तरीही एक वेगळाच विचार सांगणारी कविता आवडली! (खुद के साथ बातां : रंगा, ह्या माणसाला सतत अशा सर्जनशील मोड मध्ये ठेवायला काय बरं करावं लागेल? धन्याशेठला वारंवार लिहावं लागेल कदाचित! :) ) चतुरंग

घाटावरचे भट 01/10/2009 - 11:14
रंगा, ह्या माणसाला सतत अशा सर्जनशील मोड मध्ये ठेवायला काय बरं करावं लागेल? धन्याशेठला वारंवार लिहावं लागेल कदाचित!
काय राव रंगाशेठ, ते असेही नेहेमी 'सर्जन'(विंग्रजीतला)शील मोडातच असतात की.

चतुरंग 01/10/2009 - 11:17
आलीच की शब्द निसरडा झालाय त्यामुळे काही खरं नाहीये आता पण म्हणलं राहूदेत कधी मराठी तर कधी विंग्रजी सर्जन, कसें! ;) (स्कालपेल)चतुरंग

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 11:21
अरे तिकडे एका सर्जनाने गुलझारचा जीव घेतला रे ! तिकडे बघा ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

सहज 01/10/2009 - 11:40
असो मला परत एकदा छोड आये हम वो गलीया आनी चप्पा चप्पा चरखा चले आठवेल. खर सांगू तर मिभोंचा दर्द समजुन घ्यायचा प्रयत्न करतोय. अर्थात धनंजयची कविता जितकी सहज आहे (मुसुनी कशी ते समजवले आहेच) तितका प्रभाव जाणवत नाही आहे. अस्वस्थ वाटते, लिहताना देखील खूपच अस्वस्थ अवस्था होती व फटकन लिहून मोकळे व्हायचे असे वाटते. पण असे हळवे मिभोपण आम्हाला आवडतात, त्यांना आम्ही कधीच आपले म्हणले आहे, एकदा सगळ्यांनी कोरसमधे म्हणा रे :-) (त्यावर म्हणतील मला तसे काही व्यक्त करायचेच नव्हते ;-) ) कळकळीची विनंती - प्लीज प्लीज मळलेल्या कुबट वासाच्या गोधड्या सोडा रे, अगदी साध्या तलम इजिप्शियन कॉटन ८०० थ्रेड काउंट डुवे/क्विल्ट काढा की. कशा करता साठवताय पैसा.

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 11:49
आपण पुन्हा एकदा बोलणे आवश्यक आहे. (तलम ८०० थ्रेड काऊंटच्या चादरींविषयी बोलण्याच्या आधी कमल हसनच्या "पुष्पकविमाना" मधला एक शीन आठव. त्याला हाटेलात झोप येत नसते, म्हणून तो त्याच्या झोपडपट्टीतले आवाज रेकार्ड करून हाटेलात घेऊन जातो. आठव. आणि मग लिहि रे.) -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

शाहरुख 01/10/2009 - 21:39
पुष्पक चित्रपट खरं तर विसरलोय मी, पण येवढीच जर झोप येत नसेल तरीही हाटेलातच झोपायचा अट्टाहास का ? बाकी कवितेबद्दल आम्हा गरीबानं काय बोलायचे !!

बिपिन कार्यकर्ते 01/10/2009 - 12:18
सुंदर कविता. मिभो बर्‍याच दिवसांनी लिहिते झाले याचाही आनंद झाला. इतके दिवस नुसते विरजणापुरतेच राहिले होते. ;) अतिशय कमी शब्दात आणि कोणताही भावनिक अभिनिवेश न आणता खूप मोठा आशय आहे कवितेमधे. लिहित जा अधून मधून. @ चतुरंग : शीर्षक बदलल्यावर खरंच खूप फरक पडला... बिपिन कार्यकर्ते

सहज 01/10/2009 - 12:23
>शीर्षक बदलल्यावर खरंच खूप फरक पडला... हो ना. परागंदा वाचून वाटले आता काय केले ह्या पराने (बिल्ला २१३८)

धनंजय 01/10/2009 - 17:41
असेच वेगवेगळे हळवे प्रसंग येतात. मनमोकळे विचार आहेत कवितेत. उत्तरे, "शेवटचे" असे समाधान तर कधीच मिळणार नाही.

प्राजु 01/10/2009 - 19:34
वोह कागज कि कश्ती .. वोह बारिश का पानी... कविता आवडली. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

ऋषिकेश 02/10/2009 - 00:02
वा! सुरेख कवितांची जुगलबंदीच! आता या दोघा प्रतिभावंतांनी इतके भावूक केल्यावर एक तितकेच दमदार विडंबनही होऊन जाऊ द्या ऋषिकेश ------------------ नवी स्वाक्षरी बनविण्यास टाकली आहे

टारझन 01/10/2009 - 09:53
व्वा !! काय स्पार्क आहे ... झबरदस्त !!
पहिल्यांदा मैत्रिणीवर हात जरा इकडे तिकडे फिरला
अगदी चित्र डोळ्यासमोर उभे केले भौ :) -(चित्र डोळ्यासमोर उभे करणारा ) टारझन उभे !

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:00
पूर्ण कवितेत हे एकच दिसले रे भोसडीच्या तुला ? द्याट्स इट ! आता मन्ना डेच्या सर्व गाण्यांचे भाषांतर कर ! सर्व म्हातार्‍यांचा शाप आहे तुला ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

विंजिनेर 01/10/2009 - 10:03
मिपाकरांच्या जिव्हाळ्याच्या(!) विषयावर लेखन. ऑलटाईम फेवरिट थिम. स्वगतः एनराय झाला. नॉस्टालजिया झाला, नॉस्टलाजिक एनाराय आताच झाला. आता कुठलं बरं काँबिनेशन हिट होईल इथे? :?

llपुण्याचे पेशवेll 01/10/2009 - 10:07
आता निवासी नॉस्टॅल्जिक. :) पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

पाषाणभेद 01/10/2009 - 10:06
मस्तच. छान आठवणी कवटाळून ठेवल्यात घराच्या. मी पण एक सांगू का? सरकार दरबारी नोंद असू दे कसलीही, पण माझे घरही, मला आज म्हणते एनाराय "?" हा शेवटचे "?" काढून टाकले तर? किंवा "मला आज म्हणत असेल का एनाराय?" असे हवे असे मला वाटते. ----------------------------------- - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:08
अजूनही डाऊट आहे राव.. म्हणून तो '?'. बाकी ठीक ? -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:10
मी एनाराय असूनही 'आयटी'त नाही. त्यामुळे नैसर्गिकरीत्या मी हळवा नाही. पण हा साला धन्याशेट, आयटीत नसलेल्यांनाही हळवा बनवतो. (हा प्रतिसाद धन्याशेटला अर्पण.) -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

मुक्तसुनीत 01/10/2009 - 10:11
आज वाचलेल्या एका दुसर्‍या उत्तम कवितेचा हा व्यत्यास आहे असे वाटले. (इथे व्यत्यास या शब्दाबद्दल विपर्यास नको. ) "किती कठीण आहे घराचे सुटणे" अशा अर्थाचे कायसेसे करंदीकर त्यांच्या परदेशमुक्कामी म्हणून गेले. प्रस्तुत कवितेत वर्षानुवर्षे काढलेले राहाते घर परके झालेले आहे. नवीन घरात आल्यानंतर , जुन्या घराला दिलेल्या भेटीत जाणवलेली अनोळख धनंजय मांडतात. या कवितेमधे अजून एक विशेष जाणवलेला मुद्दा. इथे भूतकाळातल्या स्मरणरंजनाला अकारण देदीप्यमान केले गेलेले नाही. ममत्व वाटणारी , "कालची" गोधडी कुबट होती आणि "आजचा" बेड स्टराईल - म्हणजे निर्जंतुक - आणि पर्यायाने कसलीही ऊब नसलेला आहे. इथे गतकाळाला ग्लोरिफाय न करता , आपल्या आयुष्याच्या जुन्या तुकड्याशी धागा फक्त जुळवला आहे. इतका निर्मम नॉस्टाल्जिया दुर्मिळ.

llपुण्याचे पेशवेll 01/10/2009 - 10:12
छान कविता. धन्याशेठची कविताही छान आणि ही कविताही. :) मी आयटीत आहे पण ऐटीत नाही . तरीही मी अधूनमधूनच हळवा होतो. सदर कविता वाचून थोडा हळवा झालो होतो पण एनाराय नसल्याने फार जास्त हळवा होऊ शकलो नाही. :( पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

अवलिया 01/10/2009 - 10:59
छान --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

प्रकाश घाटपांडे 01/10/2009 - 10:30
माता न तू वैरिणी म्हणालो होतो तेव्हा अर्थात, मनातल्या मनात.
हॅहॅहॅ माता न तु वैरिनी मनातल्या मनात नाय म्हन्ल तर मंग आ बैल मुझे मार व्हईन की काय? प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

चतुरंग 01/10/2009 - 10:45
कवितेतही डोक्याला (शीर्षक ह्या अर्थी) महत्त्व असते हे अधोरेखित झाले! ;) ग्लिसरीनयुक्त अश्रुपात नसलेली पण तरीही एक वेगळाच विचार सांगणारी कविता आवडली! (खुद के साथ बातां : रंगा, ह्या माणसाला सतत अशा सर्जनशील मोड मध्ये ठेवायला काय बरं करावं लागेल? धन्याशेठला वारंवार लिहावं लागेल कदाचित! :) ) चतुरंग

घाटावरचे भट 01/10/2009 - 11:14
रंगा, ह्या माणसाला सतत अशा सर्जनशील मोड मध्ये ठेवायला काय बरं करावं लागेल? धन्याशेठला वारंवार लिहावं लागेल कदाचित!
काय राव रंगाशेठ, ते असेही नेहेमी 'सर्जन'(विंग्रजीतला)शील मोडातच असतात की.

चतुरंग 01/10/2009 - 11:17
आलीच की शब्द निसरडा झालाय त्यामुळे काही खरं नाहीये आता पण म्हणलं राहूदेत कधी मराठी तर कधी विंग्रजी सर्जन, कसें! ;) (स्कालपेल)चतुरंग

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 11:21
अरे तिकडे एका सर्जनाने गुलझारचा जीव घेतला रे ! तिकडे बघा ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

सहज 01/10/2009 - 11:40
असो मला परत एकदा छोड आये हम वो गलीया आनी चप्पा चप्पा चरखा चले आठवेल. खर सांगू तर मिभोंचा दर्द समजुन घ्यायचा प्रयत्न करतोय. अर्थात धनंजयची कविता जितकी सहज आहे (मुसुनी कशी ते समजवले आहेच) तितका प्रभाव जाणवत नाही आहे. अस्वस्थ वाटते, लिहताना देखील खूपच अस्वस्थ अवस्था होती व फटकन लिहून मोकळे व्हायचे असे वाटते. पण असे हळवे मिभोपण आम्हाला आवडतात, त्यांना आम्ही कधीच आपले म्हणले आहे, एकदा सगळ्यांनी कोरसमधे म्हणा रे :-) (त्यावर म्हणतील मला तसे काही व्यक्त करायचेच नव्हते ;-) ) कळकळीची विनंती - प्लीज प्लीज मळलेल्या कुबट वासाच्या गोधड्या सोडा रे, अगदी साध्या तलम इजिप्शियन कॉटन ८०० थ्रेड काउंट डुवे/क्विल्ट काढा की. कशा करता साठवताय पैसा.

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 11:49
आपण पुन्हा एकदा बोलणे आवश्यक आहे. (तलम ८०० थ्रेड काऊंटच्या चादरींविषयी बोलण्याच्या आधी कमल हसनच्या "पुष्पकविमाना" मधला एक शीन आठव. त्याला हाटेलात झोप येत नसते, म्हणून तो त्याच्या झोपडपट्टीतले आवाज रेकार्ड करून हाटेलात घेऊन जातो. आठव. आणि मग लिहि रे.) -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

शाहरुख 01/10/2009 - 21:39
पुष्पक चित्रपट खरं तर विसरलोय मी, पण येवढीच जर झोप येत नसेल तरीही हाटेलातच झोपायचा अट्टाहास का ? बाकी कवितेबद्दल आम्हा गरीबानं काय बोलायचे !!

बिपिन कार्यकर्ते 01/10/2009 - 12:18
सुंदर कविता. मिभो बर्‍याच दिवसांनी लिहिते झाले याचाही आनंद झाला. इतके दिवस नुसते विरजणापुरतेच राहिले होते. ;) अतिशय कमी शब्दात आणि कोणताही भावनिक अभिनिवेश न आणता खूप मोठा आशय आहे कवितेमधे. लिहित जा अधून मधून. @ चतुरंग : शीर्षक बदलल्यावर खरंच खूप फरक पडला... बिपिन कार्यकर्ते

सहज 01/10/2009 - 12:23
>शीर्षक बदलल्यावर खरंच खूप फरक पडला... हो ना. परागंदा वाचून वाटले आता काय केले ह्या पराने (बिल्ला २१३८)

धनंजय 01/10/2009 - 17:41
असेच वेगवेगळे हळवे प्रसंग येतात. मनमोकळे विचार आहेत कवितेत. उत्तरे, "शेवटचे" असे समाधान तर कधीच मिळणार नाही.

प्राजु 01/10/2009 - 19:34
वोह कागज कि कश्ती .. वोह बारिश का पानी... कविता आवडली. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

ऋषिकेश 02/10/2009 - 00:02
वा! सुरेख कवितांची जुगलबंदीच! आता या दोघा प्रतिभावंतांनी इतके भावूक केल्यावर एक तितकेच दमदार विडंबनही होऊन जाऊ द्या ऋषिकेश ------------------ नवी स्वाक्षरी बनविण्यास टाकली आहे
लेखनविषय:
मुक्तक
काव्यरस
करुण
(हे विडंबन नाही. पण प्रेरणा धन्याशेठची.) आज का आलो इथे ? थांबली पत्रे इथून माझ्या नावावर येणारी. पत्ता बदलवला तरी "फॉरवर्डींग इज नॉट डन टू अ‍ॅड्रेसेस बियाँड इंडिया" पोस्ट ऑफिसाने सांगितले वाटले होते, घर स्वच्छ केले, सगळे सामान 'शिप' केले. पण, अरेच्चा!

काहीतरी राहिले आहे इथे

धनंजय ·

मुक्तसुनीत 01/10/2009 - 03:19
कविता वाचून अनेकानेक संदर्भ जागे झाले. You Can't Go Home Again. घर बदलल्यावर परत तेथे जाणे म्हणजे एखाद्या ओळखीच्या व्यक्तीने परके होऊन परत भेटण्यासारखे. "हक्काचे कपाट, बिछाना, टेबल, कप नि ग्लास.." हे वाचताना क्षणभर अडखळलो. घरे बदलतानाच्या आठवणी दाटल्या. कविता आवडली हेवेसांनल. :-)

सहज 01/10/2009 - 05:15
मला क्षणभर वाटले की बोंबला "मेरा कुछ सामान तुम्हारे पास पडा है" चा अनुवाद केला की काय? ;-) आठवते खूप काही. आज कशासाठी आलो तेच आठवत नाही. दिल और दिमाग नेहमीच काही एकत्र काम करत नाहीत याचा एक नमुना. :-) स्वप्नही वाटू शकते... बरेच अर्थ निघु शकतात.. आवडले.

बेसनलाडू 01/10/2009 - 05:40
मला क्षणभर वाटले की बोंबला "मेरा कुछ सामान तुम्हारे पास पडा है" चा अनुवाद केला की काय? अगदी याच गाण्याची आठवण झाली पटकन! (स्मरणशील)बेसनलाडू वरील प्रतिसादात 'बोंबला' बाकी अस्थायी वाटले. 'च्यायची कटकट' असा काहीसा भाव डोकावला. ('च्यायला! या येरकुंडकराचा सत्कार?!' असे काहीसे :) ) (अवांतर)बेसनलाडू

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 08:20
सहज, बेसनलाडू, मलाही "मेरा कुछ् सामान" हेच वाटले. पटकन प्रतिसाद टाकणार, एवढ्यात तुमचा प्रतिसाद पाहिला. आणि म्हणून हा उपप्रतिसाद. धनंजय, अत्यंत तरल आणि भावस्पर्शी कविता. (मिपावरील सर्व आजोबांना विनंती. वाचा, आणि शिका. ईट इज नेव्हर टू ओल्ड टू लर्न.) धन्यवाद. -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

क्रान्ति 01/10/2009 - 07:36
कविता खूप आवडली. एक खूप जुने मराठी गाणे "हरवले ते गवसले का? गवसले ते हरवले का?" आठवले. :) क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

प्राजु 01/10/2009 - 08:19
कुछ पाकर खोना है... कुछ खो कर पाना है.. जीवन का मतलब तो आना और जाना है!!.. या ओळी आठवल्या.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:28
धन्याशेट, वरचा प्रतिसाद सहज, आणि बेसनलाडू साठी. हा खास तुझ्यासाठी ! हे "मेरा कुछ सामान" चे भाषांतर असो किंवा नसो, त्याचे काही नाही. मी आजवर मिसळपावावर, किंवा इतर कुठेही वाचलेली, सर्वात सुंदर कविता ! जियो धन्याशेट, जियो !!!!! आजकाल हे कवींचे लोण पसरले आहे (मुख्यतः संदीप खरेने कवितादेखील आज पाप्युलर होऊ शकते, असे दाखवून दिल्यानंतर, अनेकांना आपण कवी आहोत, ह्याचा साक्षात्कार झाला आहे) त्यामुळे ट ला ट, र ला री जोडून कवितांचा घाणा सुरू केलाय बर्‍याच लोकांनी. कुणी भटांची बाराखडी वाचून आणखीच राडा घातला आहे, गझलांचा. ह्या अशा वातावरणात, तुझी ही नितांत सुंदर कविता मन प्रसन्न करते. "कविताच हवी ना? ही घ्या !" असा अभिनिवेश नाही. सहज, सुंदर, मोजके आणि अचूक शब्द, उगाच अलंकार ठासून भरणे नाही, शब्दालंकार तर नाहीच, पण अर्थालंकारही नाहीत. साधी सोपी, मनाला भिडणारी कविता. बस बॉस, आज दिल भर आया ! धनंजय वैद्य माझा खूप जवळचा मित्र आहे, हे सांगायला मला नेहमीच अभिमान वाटलेला आहे. आज तो तुमने चार चांद लगा दिये ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

चतुरंग 01/10/2009 - 08:59
मागे राहून गेलेल्या गोष्टी मनाच्या आत कुठेतरी घर करुन बसतात आणि कधीमधीच एखाद्या प्रसंगाने डोकं वर काढतात. फार कल्पक मांडणी! आवडली. :) मूळ कविता इंग्रजीत सुचून त्याचे भाषांतर केल्यासारखी काही ठिकाणी वाटते आहे पण हा काही दोष नव्हे. चतुरंग

अनामिक 01/10/2009 - 09:12
सुंदर कविता. कविता वाचून 'मेरा कुछ सामान...' जरी आठवलं तरी त्याचबरोबर काही आठवणीही डोळ्यासमोर तरंगल्या. ज्या घरात वाढलो ते घर काही काळासाठी सोडून परत त्या घरात आलो तो प्रसंग आठवला. तसेच अमेरिकेतून साडेचार वर्षांनंतर पहिल्यांदाच घरी गेलो तो क्षणही आठवला. घरातल्या प्रत्येक खोलीत जाऊन तिथल्या त्याच वस्तू बघून, त्यांना स्पर्श करून जो आनंद मिळतो तो शब्दात कसा सांगावा? एवढंच म्हणू इच्छितो, की तुमच्या कवितेनं आठवणी जाग्या केल्या आणि नकळत डोळ्यात पाणी आलं! -अनामिक

पाषाणभेद 01/10/2009 - 10:29
लई भावूक क्येलं की भाऊ तुमी. कदी कदी वाटतं की ईतकं भावूक होवू न्ये. आपन खरा मानूस बनायला लागतो त्यामूळं. आन आजकालच्या जगात त्ये काय उपेगाचं नाय. ----------------------------------- -हळवा होणारा पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

युयुत्सु 01/10/2009 - 10:41
कवितेमध्येकडवीकिंवाब्रिदिंगस्पेसनसलीतरअसेकाहीतरीहोते. युयुत्सु ------------------------------------- यस्य कस्य तरोर्मूलं येन केनापि मर्दितम् | यस्मै कस्मै प्रदातव्यं यद्वा तद्वा भविष्यति || - कोणत्यातरी झाडाची मुळे घ्यावीत, ती कशाने तरी ठेचावित, कुणालाही द्यावित, काहीतरी नक्की होईल.

विजुभाऊ 01/10/2009 - 10:56
मेरा कुछ सामान ची आठवण झाली. तरल शब्द आनि फापटपसारा न करता अचूक भावना व्यक्त झाल्या आहेत. मस्तच.

अवलिया 01/10/2009 - 10:58
छान. --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

राघव 01/10/2009 - 11:10
खूप सुंदर! मलाही अगोदर "मेरा कुछ सामान" ची आठवण झाली. कविता अतिशय भावपूर्ण! :) राघव

शरदिनी 01/10/2009 - 14:06
दोन चौकोनात मांडलेली ( दूरदेशी गेलेल्यांसाठीची) मर्मभेदक कविता मस्तच.. चौकोनात लेखनाचा वैचित्र्याचा अट्टाहास आवडला...

बिपिन कार्यकर्ते 01/10/2009 - 16:54
सकाळपासून इतर धाग्यांवर आणि चॅट्सवर या कवितेबद्दल बरंच काही ऐकलं आणि एकंदरीत काय लिहिलं असावं असा अंदाज आला. त्रास होणार हे नक्की कळले होते... कविता वाचणे टाळत होतो. राहवले नाही, धन्याशेठची कोणतीही कलाकृती फार काळ टाळता येत नाही. शेवटी वाचलीच एकदाची. अतिशय सुंदर आणि थोडक्या शब्दात फार काही... त्रास झालाच. खूप काही वर आले... ज्या गावात सुंदर दिवस उपभोगले त्याच गावात दहा वर्षांनी गेलो तर पूर्वी जिथे राहत होतो तिथला वॉचमन (ओळखत असून सुध्दा) आत जाऊ देईना... खूप तडफड झाली होती. @मुसु : बरोब्बर त्याच ओळींशी अडखळलो... बिपिन कार्यकर्ते

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 01/10/2009 - 17:39
पसरलेल्या आठवणी शोधतांना, कवीच्या मनातील तगमग पोहचली. 'मऊ गोधडीवर लोळत वेळ माझा जायचा' इथे तासंतास. अहाहा ! उन्हात वाळायळा ठेवलेल्या गोधड्यांवर आम्हीबी लै लोळायचो. (गोधडी शब्द फारसा दिसत नाही म्हणून तो शब्द विशेष आवडला) -दिलीप बिरूटे

मीनल 01/10/2009 - 17:48
आवडली कविता. विषय न हाताळलेला, लेखनाचा प्रकार वेगळा. प्रेझेंटेशन ही निराळ आहे. मीनल.

ऋषिकेश 01/10/2009 - 23:52
हे जुन्या घरी जाणे? की इच्छा नसताना ताटातूट केलेल्यांची पुन्हा दिर्घकाळानंतरची भेट? फार भावपूर्ण कविता!! लै भारी ऋषिकेश ------------------ नवी स्वाक्षरी बनविण्यास टाकली आहे

विश्वजीत 02/10/2009 - 10:38
बरीच वर्षे परगावी किंवा परदेशी स्थायिक झालेला माणूस आईवडिलांना भेटायला आल्यावर असे होत असेल किंवा एखाद्या मुलीची सासरहून माहेरी आल्यावर अशी अवस्था होत असेल. कविता फार आवडली.

मुक्तसुनीत 01/10/2009 - 03:19
कविता वाचून अनेकानेक संदर्भ जागे झाले. You Can't Go Home Again. घर बदलल्यावर परत तेथे जाणे म्हणजे एखाद्या ओळखीच्या व्यक्तीने परके होऊन परत भेटण्यासारखे. "हक्काचे कपाट, बिछाना, टेबल, कप नि ग्लास.." हे वाचताना क्षणभर अडखळलो. घरे बदलतानाच्या आठवणी दाटल्या. कविता आवडली हेवेसांनल. :-)

सहज 01/10/2009 - 05:15
मला क्षणभर वाटले की बोंबला "मेरा कुछ सामान तुम्हारे पास पडा है" चा अनुवाद केला की काय? ;-) आठवते खूप काही. आज कशासाठी आलो तेच आठवत नाही. दिल और दिमाग नेहमीच काही एकत्र काम करत नाहीत याचा एक नमुना. :-) स्वप्नही वाटू शकते... बरेच अर्थ निघु शकतात.. आवडले.

बेसनलाडू 01/10/2009 - 05:40
मला क्षणभर वाटले की बोंबला "मेरा कुछ सामान तुम्हारे पास पडा है" चा अनुवाद केला की काय? अगदी याच गाण्याची आठवण झाली पटकन! (स्मरणशील)बेसनलाडू वरील प्रतिसादात 'बोंबला' बाकी अस्थायी वाटले. 'च्यायची कटकट' असा काहीसा भाव डोकावला. ('च्यायला! या येरकुंडकराचा सत्कार?!' असे काहीसे :) ) (अवांतर)बेसनलाडू

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 08:20
सहज, बेसनलाडू, मलाही "मेरा कुछ् सामान" हेच वाटले. पटकन प्रतिसाद टाकणार, एवढ्यात तुमचा प्रतिसाद पाहिला. आणि म्हणून हा उपप्रतिसाद. धनंजय, अत्यंत तरल आणि भावस्पर्शी कविता. (मिपावरील सर्व आजोबांना विनंती. वाचा, आणि शिका. ईट इज नेव्हर टू ओल्ड टू लर्न.) धन्यवाद. -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

क्रान्ति 01/10/2009 - 07:36
कविता खूप आवडली. एक खूप जुने मराठी गाणे "हरवले ते गवसले का? गवसले ते हरवले का?" आठवले. :) क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

प्राजु 01/10/2009 - 08:19
कुछ पाकर खोना है... कुछ खो कर पाना है.. जीवन का मतलब तो आना और जाना है!!.. या ओळी आठवल्या.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मिसळभोक्ता 01/10/2009 - 10:28
धन्याशेट, वरचा प्रतिसाद सहज, आणि बेसनलाडू साठी. हा खास तुझ्यासाठी ! हे "मेरा कुछ सामान" चे भाषांतर असो किंवा नसो, त्याचे काही नाही. मी आजवर मिसळपावावर, किंवा इतर कुठेही वाचलेली, सर्वात सुंदर कविता ! जियो धन्याशेट, जियो !!!!! आजकाल हे कवींचे लोण पसरले आहे (मुख्यतः संदीप खरेने कवितादेखील आज पाप्युलर होऊ शकते, असे दाखवून दिल्यानंतर, अनेकांना आपण कवी आहोत, ह्याचा साक्षात्कार झाला आहे) त्यामुळे ट ला ट, र ला री जोडून कवितांचा घाणा सुरू केलाय बर्‍याच लोकांनी. कुणी भटांची बाराखडी वाचून आणखीच राडा घातला आहे, गझलांचा. ह्या अशा वातावरणात, तुझी ही नितांत सुंदर कविता मन प्रसन्न करते. "कविताच हवी ना? ही घ्या !" असा अभिनिवेश नाही. सहज, सुंदर, मोजके आणि अचूक शब्द, उगाच अलंकार ठासून भरणे नाही, शब्दालंकार तर नाहीच, पण अर्थालंकारही नाहीत. साधी सोपी, मनाला भिडणारी कविता. बस बॉस, आज दिल भर आया ! धनंजय वैद्य माझा खूप जवळचा मित्र आहे, हे सांगायला मला नेहमीच अभिमान वाटलेला आहे. आज तो तुमने चार चांद लगा दिये ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

चतुरंग 01/10/2009 - 08:59
मागे राहून गेलेल्या गोष्टी मनाच्या आत कुठेतरी घर करुन बसतात आणि कधीमधीच एखाद्या प्रसंगाने डोकं वर काढतात. फार कल्पक मांडणी! आवडली. :) मूळ कविता इंग्रजीत सुचून त्याचे भाषांतर केल्यासारखी काही ठिकाणी वाटते आहे पण हा काही दोष नव्हे. चतुरंग

अनामिक 01/10/2009 - 09:12
सुंदर कविता. कविता वाचून 'मेरा कुछ सामान...' जरी आठवलं तरी त्याचबरोबर काही आठवणीही डोळ्यासमोर तरंगल्या. ज्या घरात वाढलो ते घर काही काळासाठी सोडून परत त्या घरात आलो तो प्रसंग आठवला. तसेच अमेरिकेतून साडेचार वर्षांनंतर पहिल्यांदाच घरी गेलो तो क्षणही आठवला. घरातल्या प्रत्येक खोलीत जाऊन तिथल्या त्याच वस्तू बघून, त्यांना स्पर्श करून जो आनंद मिळतो तो शब्दात कसा सांगावा? एवढंच म्हणू इच्छितो, की तुमच्या कवितेनं आठवणी जाग्या केल्या आणि नकळत डोळ्यात पाणी आलं! -अनामिक

पाषाणभेद 01/10/2009 - 10:29
लई भावूक क्येलं की भाऊ तुमी. कदी कदी वाटतं की ईतकं भावूक होवू न्ये. आपन खरा मानूस बनायला लागतो त्यामूळं. आन आजकालच्या जगात त्ये काय उपेगाचं नाय. ----------------------------------- -हळवा होणारा पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

युयुत्सु 01/10/2009 - 10:41
कवितेमध्येकडवीकिंवाब्रिदिंगस्पेसनसलीतरअसेकाहीतरीहोते. युयुत्सु ------------------------------------- यस्य कस्य तरोर्मूलं येन केनापि मर्दितम् | यस्मै कस्मै प्रदातव्यं यद्वा तद्वा भविष्यति || - कोणत्यातरी झाडाची मुळे घ्यावीत, ती कशाने तरी ठेचावित, कुणालाही द्यावित, काहीतरी नक्की होईल.

विजुभाऊ 01/10/2009 - 10:56
मेरा कुछ सामान ची आठवण झाली. तरल शब्द आनि फापटपसारा न करता अचूक भावना व्यक्त झाल्या आहेत. मस्तच.

अवलिया 01/10/2009 - 10:58
छान. --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

राघव 01/10/2009 - 11:10
खूप सुंदर! मलाही अगोदर "मेरा कुछ सामान" ची आठवण झाली. कविता अतिशय भावपूर्ण! :) राघव

शरदिनी 01/10/2009 - 14:06
दोन चौकोनात मांडलेली ( दूरदेशी गेलेल्यांसाठीची) मर्मभेदक कविता मस्तच.. चौकोनात लेखनाचा वैचित्र्याचा अट्टाहास आवडला...

बिपिन कार्यकर्ते 01/10/2009 - 16:54
सकाळपासून इतर धाग्यांवर आणि चॅट्सवर या कवितेबद्दल बरंच काही ऐकलं आणि एकंदरीत काय लिहिलं असावं असा अंदाज आला. त्रास होणार हे नक्की कळले होते... कविता वाचणे टाळत होतो. राहवले नाही, धन्याशेठची कोणतीही कलाकृती फार काळ टाळता येत नाही. शेवटी वाचलीच एकदाची. अतिशय सुंदर आणि थोडक्या शब्दात फार काही... त्रास झालाच. खूप काही वर आले... ज्या गावात सुंदर दिवस उपभोगले त्याच गावात दहा वर्षांनी गेलो तर पूर्वी जिथे राहत होतो तिथला वॉचमन (ओळखत असून सुध्दा) आत जाऊ देईना... खूप तडफड झाली होती. @मुसु : बरोब्बर त्याच ओळींशी अडखळलो... बिपिन कार्यकर्ते

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 01/10/2009 - 17:39
पसरलेल्या आठवणी शोधतांना, कवीच्या मनातील तगमग पोहचली. 'मऊ गोधडीवर लोळत वेळ माझा जायचा' इथे तासंतास. अहाहा ! उन्हात वाळायळा ठेवलेल्या गोधड्यांवर आम्हीबी लै लोळायचो. (गोधडी शब्द फारसा दिसत नाही म्हणून तो शब्द विशेष आवडला) -दिलीप बिरूटे

मीनल 01/10/2009 - 17:48
आवडली कविता. विषय न हाताळलेला, लेखनाचा प्रकार वेगळा. प्रेझेंटेशन ही निराळ आहे. मीनल.

ऋषिकेश 01/10/2009 - 23:52
हे जुन्या घरी जाणे? की इच्छा नसताना ताटातूट केलेल्यांची पुन्हा दिर्घकाळानंतरची भेट? फार भावपूर्ण कविता!! लै भारी ऋषिकेश ------------------ नवी स्वाक्षरी बनविण्यास टाकली आहे

विश्वजीत 02/10/2009 - 10:38
बरीच वर्षे परगावी किंवा परदेशी स्थायिक झालेला माणूस आईवडिलांना भेटायला आल्यावर असे होत असेल किंवा एखाद्या मुलीची सासरहून माहेरी आल्यावर अशी अवस्था होत असेल. कविता फार आवडली.
लेखनविषय:
कविता
काव्यरस
करुण
काहीतरी राहिले आहे इथे
असाच आलोय इथवर. येताएत अजून माझी पत्रे या पत्त्यावर...? हो, काही मिळाली वरचा पत्ता बदलून पोस्टात परतवलेली... पण राहिले होते कपाटात, मला वाटते, माझे काही कपडे. नाही मागवलेत फोनवरून, म्हटले - मीच येऊन शोधावेत. नाहीत सापडले. अरेच्चा! आहे की बोचके इथे बांधूनही ठेवले.
.
ती आतली खोली माझ्या आठवणीतली तशी नाही राहिली... हो, दिवाणखाना आहे तसाच...

रान

क्रान्ति ·

विशाल कुलकर्णी 25/09/2009 - 10:42
"मन रान, विषवल्ली अहंभाव वेड्या, कर तिचा वेळीच पाडाव जाळ तिची बीजं, तोड तिच्या फांद्या, आणि जिंकून घे आयुष्याचा डाव " खरय, नेमकी वेळ साधणे महत्वाचे. ती हातातुन निसटली की मग केवळ पश्चाताप करणेच हातात राहते. सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

क्रान्ति 26/09/2009 - 08:25
चूक लक्षात आणून दिल्याबद्दल धन्यवाद! संपादन केलं आहे. :) क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

विशाल कुलकर्णी 25/09/2009 - 10:42
"मन रान, विषवल्ली अहंभाव वेड्या, कर तिचा वेळीच पाडाव जाळ तिची बीजं, तोड तिच्या फांद्या, आणि जिंकून घे आयुष्याचा डाव " खरय, नेमकी वेळ साधणे महत्वाचे. ती हातातुन निसटली की मग केवळ पश्चाताप करणेच हातात राहते. सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

क्रान्ति 26/09/2009 - 08:25
चूक लक्षात आणून दिल्याबद्दल धन्यवाद! संपादन केलं आहे. :) क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी
लेखनविषय:
कविता
काव्यरस
करुण
शांतरस
ज्याच्या सावलीचा धरावा विश्वास विषवल्ली कवटाळे त्या वृक्षास जळला मोहर, झडली पालवी, दिसे रिता, पर्णहीन तो भकास विषवल्ली तरारली, फोफावली, वाढत चालली; वेढत चालली घनदाट गर्द हिरव्या रानाला, एकेका वृक्षाची गिळत सावली रान कुठे आता? उद्ध्वस्त स्मशान घोंघावतो वारा एकटा बेभान उघडे-बोडके निष्पर्ण सांगाडे फांदीफांदीवर भुतांचे थैमान क्षणात अवघे चित्र पालटेल वठल्या वृक्षाला धुमारा फुटेल मिटतील विध्वंसाच्या खाणाखुणा, पुन्हा रानात या गारवा दाटेल मन रान, विषवल्ली अहंभाव वेड्या, कर तिचा वेळीच पाडाव जाळ तिची बीजं, तोड तिच्या फांद्या, आणि जिंकून घे आयुष्याचा डाव

(घजळ )

चेतन ·

अजुन कच्चाच आहे 07/09/2009 - 20:12
मस्त! मिळाली सर्दी साथ, आराम नाही मध्ये मिळाली सर्द साथ, आराम नाही चालेल का ................. अजून कच्चाच आहे. (पिकणार कधी ते कळायला नाडीपट्टी पहावी काय?)

चेतन 07/09/2009 - 22:19
अमोल धन्यवाद अजून कच्चाच आहे. सर्द ही चालेल मी ही कवितेच्या प्रांतात अजुन कच्चाच आहे :T चेतन

अजुन कच्चाच आहे 07/09/2009 - 20:12
मस्त! मिळाली सर्दी साथ, आराम नाही मध्ये मिळाली सर्द साथ, आराम नाही चालेल का ................. अजून कच्चाच आहे. (पिकणार कधी ते कळायला नाडीपट्टी पहावी काय?)

चेतन 07/09/2009 - 22:19
अमोल धन्यवाद अजून कच्चाच आहे. सर्द ही चालेल मी ही कवितेच्या प्रांतात अजुन कच्चाच आहे :T चेतन
लेखनविषय:
गझल
विडंबन
काव्यरस
करुण
अद्भुतरस
यशोधरांची सुंदर गझल http://misalpav.com/node/9264 वाचून मला ही लिहावसं वाटलं :& ~X( ~X( ~X( असे चोंदले, राहिला श्वास नाही घसे शेकले, थांबला त्रास नाही उरी कोंडला, पूर बेभान सारा असो भेसुरा! कोरडा खास नाही मला धाप लागे, उरी दाटल्याने कुणा हाक देईन, आवाज नाही किती क्षोभ नाकातुनी शेंबडाचा मिळाली सर्दी साथ, आराम नाही जसे होतसे प्राण नाकात गोळा जरी पाहिजे, मोकळा श्वास नाही किती झीट झाले, तरी पार नाही उतारे ठरे फोल ईलाज नाही चेतन अवांतर: कधीपासुन ही सर्दी काही पाठ सोडत नाही आहे.

गझल

यशोधरा ·

प्रमोद देव 07/09/2009 - 13:29
यशो,तू आणि गजल? क्या बात है! मस्तच झालेय गजल.सगळेच शेर मस्त आहेत. विरोधकांनो सावधान. ’चाल’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

अवलिया 07/09/2009 - 13:33
ज ब र द स्त !!! सुरेख रचना ! येवु द्या अजुन पटापट !! :) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

सुधीर काळे 07/09/2009 - 13:58
यशोधराताई, गझल खरंच छान जमली आहे. अगदी अर्थपूर्ण व दर्दभरी आहे. चाल लावता आली तर गाईन जकार्तातल्या मित्रमंडळीत व जमलं तर यू-त्यूबची लिंक पाठवीन. सुधीर ------------------------ छत्रपती शिवाजी आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर मराठी भाषेतील फलक लागलेच पाहिजेत.

मदनबाण 07/09/2009 - 14:04
किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही व्वा... :) मदनबाण..... लडाख सीमेवर चीनची घुसखोरी http://www.loksatta.com/index.php?option=com_content&view=article&id=5969:2009-09-06-16-47-37&catid=27:2009-07-09-02-01-31&Itemid=4

प्रभाकर पेठकर 07/09/2009 - 14:45
'जे न देखे रवी' ह्या क्षेत्रात मी सहसा मुसाफिरी करीत नाही. पण आज सहज डोकावलो ही गझल नजरेस पडली. खास ... मनाला भिडणारी आहे. अभिनंदन. मॉर्निंग वॉकला उठायचा कंटाळा येत असेल तर ..... झोपेत चालायला शिका.

बिपिन कार्यकर्ते 07/09/2009 - 17:13
खूपच आवडली गझल. कोणता शेर जास्त आवडला ते सांगणे कठिण आहे. सगळेच शेर सुरेख जमले आहेत. त्रिवार मुजरा. त्यातल्या त्यात, किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही या शेराला सलाम. इतक्या वेदना सहन केल्या की ती वेदनाच साथी झाली. क्या बात है... बिपिन कार्यकर्ते

श्रावण मोडक 07/09/2009 - 21:15
किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही हा शेर वाचल्यानंतर एकदम 'भोगले जे दुःख त्याला, सुख म्हणावे लागले; एवढे मी भोगले की, मज हसावे लागले...'ची आठवण झाली. यशोधरा कवितेच्या प्रांतातही आहेत याची कल्पना नव्हती.

दशानन 07/09/2009 - 17:30
कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही वाह ! वाह ! क्या बात है ! ज ब र द स्त ! लै भारी !

विंजिनेर 07/09/2009 - 18:23
कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही
उगीचच गोनीदांच्या "कुणा एकाची भ्रमणगाथा" कादंबरीची अर्पणपत्रिका अशीच काहीशी आहे ती आठविली - "युगे अठ्ठावीसांची वेदना... तीला..."

सुधीर काळे 07/09/2009 - 22:13
आपली गझल म्हणजे अगदी इंद्राचा ऐरावत आहे! सुधीर ------------------------ छत्रपती शिवाजी आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर मराठी भाषेतील फलक लागलेच पाहिजेत.

प्राजु 08/09/2009 - 02:34
अप्रतिम गझल.... भुजंगप्रयातात उत्तमपणे लिहिलेली गझल आहे, प्रत्येक शेर खास. लगे रहो!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

अभिज्ञ 09/09/2009 - 11:10
सुंदर गझल. सर्वच कडवी/शेर आवडले. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

अभिज्ञ 09/09/2009 - 11:11
सुंदर गझल. सर्वच कडवी/शेर आवडले. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

नीलकांत 10/09/2009 - 13:37
गझल आवडली... कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही हे तर खासंच... - नीलकांत

शाल्मली 11/09/2009 - 12:51
यशो, कविता प्रांतातही एकदम झकास तलवार चालवली आहेस की गं!! सुंदर. अजूनही येऊ दे.. --शाल्मली.

मनीषा 11/09/2009 - 15:30
सुरेख गझल! असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही ............सुंदर !!

मनीषा 11/09/2009 - 15:31
सुरेख गझल! असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही ............सुंदर !!

मनीषा 11/09/2009 - 15:33
सुरेख गझल! असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही ............सुंदर !!

मिसळभोक्ता 12/09/2009 - 05:42
असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही क्या बात है !!! पदार्पणातच त्रिशतक ! (इतक्या सुंदर गझलेला कैच्याकै चाल लावल्यास तीव्र निषेध नोंदवण्यात येईल, आणि इ-स्निप्स वरचे खाते बंद करवण्यात येईल. तरी भाविकांनी नोंद घ्यावी.) -- मिसळभोक्ता

राघव 10/12/2010 - 19:03
मस्त! खूप आवडली गझल! मनी कोंडला, सूर बेभान वेडा असो बेसुरा! कोरडा खास नाही किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही हे शेर अगदी खास. :) पुष्करिणीतैचे आभार! :) राघव

प्रमोद देव 07/09/2009 - 13:29
यशो,तू आणि गजल? क्या बात है! मस्तच झालेय गजल.सगळेच शेर मस्त आहेत. विरोधकांनो सावधान. ’चाल’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

अवलिया 07/09/2009 - 13:33
ज ब र द स्त !!! सुरेख रचना ! येवु द्या अजुन पटापट !! :) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

सुधीर काळे 07/09/2009 - 13:58
यशोधराताई, गझल खरंच छान जमली आहे. अगदी अर्थपूर्ण व दर्दभरी आहे. चाल लावता आली तर गाईन जकार्तातल्या मित्रमंडळीत व जमलं तर यू-त्यूबची लिंक पाठवीन. सुधीर ------------------------ छत्रपती शिवाजी आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर मराठी भाषेतील फलक लागलेच पाहिजेत.

मदनबाण 07/09/2009 - 14:04
किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही व्वा... :) मदनबाण..... लडाख सीमेवर चीनची घुसखोरी http://www.loksatta.com/index.php?option=com_content&view=article&id=5969:2009-09-06-16-47-37&catid=27:2009-07-09-02-01-31&Itemid=4

प्रभाकर पेठकर 07/09/2009 - 14:45
'जे न देखे रवी' ह्या क्षेत्रात मी सहसा मुसाफिरी करीत नाही. पण आज सहज डोकावलो ही गझल नजरेस पडली. खास ... मनाला भिडणारी आहे. अभिनंदन. मॉर्निंग वॉकला उठायचा कंटाळा येत असेल तर ..... झोपेत चालायला शिका.

बिपिन कार्यकर्ते 07/09/2009 - 17:13
खूपच आवडली गझल. कोणता शेर जास्त आवडला ते सांगणे कठिण आहे. सगळेच शेर सुरेख जमले आहेत. त्रिवार मुजरा. त्यातल्या त्यात, किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही या शेराला सलाम. इतक्या वेदना सहन केल्या की ती वेदनाच साथी झाली. क्या बात है... बिपिन कार्यकर्ते

श्रावण मोडक 07/09/2009 - 21:15
किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही हा शेर वाचल्यानंतर एकदम 'भोगले जे दुःख त्याला, सुख म्हणावे लागले; एवढे मी भोगले की, मज हसावे लागले...'ची आठवण झाली. यशोधरा कवितेच्या प्रांतातही आहेत याची कल्पना नव्हती.

दशानन 07/09/2009 - 17:30
कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही वाह ! वाह ! क्या बात है ! ज ब र द स्त ! लै भारी !

विंजिनेर 07/09/2009 - 18:23
कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही
उगीचच गोनीदांच्या "कुणा एकाची भ्रमणगाथा" कादंबरीची अर्पणपत्रिका अशीच काहीशी आहे ती आठविली - "युगे अठ्ठावीसांची वेदना... तीला..."

सुधीर काळे 07/09/2009 - 22:13
आपली गझल म्हणजे अगदी इंद्राचा ऐरावत आहे! सुधीर ------------------------ छत्रपती शिवाजी आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर मराठी भाषेतील फलक लागलेच पाहिजेत.

प्राजु 08/09/2009 - 02:34
अप्रतिम गझल.... भुजंगप्रयातात उत्तमपणे लिहिलेली गझल आहे, प्रत्येक शेर खास. लगे रहो!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

अभिज्ञ 09/09/2009 - 11:10
सुंदर गझल. सर्वच कडवी/शेर आवडले. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

अभिज्ञ 09/09/2009 - 11:11
सुंदर गझल. सर्वच कडवी/शेर आवडले. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

नीलकांत 10/09/2009 - 13:37
गझल आवडली... कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही हे तर खासंच... - नीलकांत

शाल्मली 11/09/2009 - 12:51
यशो, कविता प्रांतातही एकदम झकास तलवार चालवली आहेस की गं!! सुंदर. अजूनही येऊ दे.. --शाल्मली.

मनीषा 11/09/2009 - 15:30
सुरेख गझल! असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही ............सुंदर !!

मनीषा 11/09/2009 - 15:31
सुरेख गझल! असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही ............सुंदर !!

मनीषा 11/09/2009 - 15:33
सुरेख गझल! असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही ............सुंदर !!

मिसळभोक्ता 12/09/2009 - 05:42
असा होतसे प्राण श्वासांत गोळा तरी साहिले, सोडला श्वास नाही कधी जीत झाली, कधी हार झाली तराजूमधे, तोलली रास नाही क्या बात है !!! पदार्पणातच त्रिशतक ! (इतक्या सुंदर गझलेला कैच्याकै चाल लावल्यास तीव्र निषेध नोंदवण्यात येईल, आणि इ-स्निप्स वरचे खाते बंद करवण्यात येईल. तरी भाविकांनी नोंद घ्यावी.) -- मिसळभोक्ता

राघव 10/12/2010 - 19:03
मस्त! खूप आवडली गझल! मनी कोंडला, सूर बेभान वेडा असो बेसुरा! कोरडा खास नाही किती लोभ माझ्यावरी वेदनेचा मिळाली सदा साथ, आभास नाही हे शेर अगदी खास. :) पुष्करिणीतैचे आभार! :) राघव
लेखनविषय:
गझल
काव्यरस
करुण

आकाशवाणी

सुबक ठेंगणी ·

दशानन 05/09/2009 - 08:51
सांगायला अतिशय दु:ख होतंय पण सांगतो... तुमच्या देवातच आता काही राम राहिलेला नाही... वाह ! सुंदर... आवडली !

मदनबाण 05/09/2009 - 09:16
सांगायला अतिशय दु:ख होतंय पण सांगतो... तुमच्या देवातच आता काही राम राहिलेला नाही... ह्म्म... आसोसान सुप्त हालचाली करायला लागलेला दिसतोय !!! बाकी राम या शब्दात बरीच पॉवर हाय... ह्या सुंदर भजनाचा आनंद घ्या... सकाळचे ९:१५ झालेत... ;) (जय श्रीराम) मदनबाण..... Stride 2009 :--- http://www.southasiaanalysis.org/%5Cpapers34%5Cpaper3354.html

दिपाली पाटिल 06/09/2009 - 21:38
ह्म्म... आसोसान सुप्त हालचाली करायला लागलेला दिसतोय !!! हे अगदी खरं वाटत आहे... ठेंगणे अगदी भारी कविता केली आहेस... दिपाली :)

श्रावण मोडक 05/09/2009 - 09:19
छ्या... तरीही तो 'आहे'च. त्याशिवाय बोलला का? गंभीर रचना आहे हे खरं.

अवलिया 05/09/2009 - 10:03
गंभीर रचना ! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

प्रशांत उदय मनोहर 05/09/2009 - 11:15
आयला! आता तू कवितापण करतेस? छान. कविता छान जमली आहे. विडंबन आहे हे इथे कळलं. त्यामुळे ओरिजिनल कविता वाचून सावकाश प्रतिक्रिया देईनच पुन्हा. बाकी,
सांगायला अतिशय दु:ख होतंय पण सांगतो... तुमच्या देवातच आता काही राम राहिलेला नाही...
हे सही आहे. बाय द वे, दु:खी नको होऊस इतकी. देवात राम नसेलही राहिला. पण इथे एका 'देवा'त राम आहे ;) हे या कवितेला 'चाल' लागल्यावर कळेल. /:) देवकाका, वाचताय नं मी काय म्हणतोय? लावा की म पटापट चाल या कवितेला.. B) आपला, (आगलाव्या) प्रशांत --------- मी 'देव'प्रुफ कवितासुद्धा करतो. :? :) माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई

प्रमोद देव 06/09/2009 - 09:23
लोक बहिष्कार घालतील ह्या कवितेवर. ;) तिच्या ’चाली’नेच चाललेय कविता तेच बरं आहे. :) हल्ली श्रोत्यांबरोबर कवि/कवयित्रींनीही माझ्या चालींचा धसका घेतलाय. :D विरोधकांनो सावधान. ’चाल’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

प्रशांत उदय मनोहर 06/09/2009 - 10:07
लोक बहिष्कार घालतील ह्या कवितेवर. Wink तिच्या ’चाली’नेच चाललेय कविता तेच बरं आहे. Smile हल्ली श्रोत्यांबरोबर कवि/कवयित्रींनीही माझ्या चालींचा धसका घेतलाय.
असं कसं देवकाका? मग काय अर्थ आहे तुमच्या 'चाल'अस्त्राला? अहो, तुमच्या 'चाल'अस्त्राचा धसका घेतलाय म्हणून तर 'देव'प्रुफ़ कविता करण्यातली आव्हानात्मक बाब एंजॉय करतात सगळे. उगाच "घेनं न् देनं, फुक्कटचं कंदील लावनं" होईल नाहीतर. आपला, (मिपाकर) प्रशांत --------- मी 'देव'प्रुफ कवितासुद्धा करतो. :? :) माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई

दशानन 07/09/2009 - 09:30
देव आजोबा, चाल अस्त्राचा वापर करा , कविता लय मध्ये कशी वाटते हे पण पाहता येईल ना आम्हाला पण व कवयत्री (सुठेंला) ला पण ;)

अजुन कच्चाच आहे 05/09/2009 - 16:19
खरच सुंदर..... असलाच देव तर त्याच्या मनात अगदी हेच असेल. अवांतरः 'एक खराखुरा नास्तिक......" आठवली. ................. अजून कच्चाच आहे. (पिकणार कधी ते कळायला नाडीपट्टी पहावी काय?)

क्रान्ति 07/09/2009 - 19:14
पृथ्वीच्या कारभाराचे दोर तर माझ्या हातातून कधीच पार निसटून गेले आहेत... मरून जावं म्हटलं तर मरताही येत नाही हो मला... सही आहे कविता. आवडली. क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

दशानन 05/09/2009 - 08:51
सांगायला अतिशय दु:ख होतंय पण सांगतो... तुमच्या देवातच आता काही राम राहिलेला नाही... वाह ! सुंदर... आवडली !

मदनबाण 05/09/2009 - 09:16
सांगायला अतिशय दु:ख होतंय पण सांगतो... तुमच्या देवातच आता काही राम राहिलेला नाही... ह्म्म... आसोसान सुप्त हालचाली करायला लागलेला दिसतोय !!! बाकी राम या शब्दात बरीच पॉवर हाय... ह्या सुंदर भजनाचा आनंद घ्या... सकाळचे ९:१५ झालेत... ;) (जय श्रीराम) मदनबाण..... Stride 2009 :--- http://www.southasiaanalysis.org/%5Cpapers34%5Cpaper3354.html

दिपाली पाटिल 06/09/2009 - 21:38
ह्म्म... आसोसान सुप्त हालचाली करायला लागलेला दिसतोय !!! हे अगदी खरं वाटत आहे... ठेंगणे अगदी भारी कविता केली आहेस... दिपाली :)

श्रावण मोडक 05/09/2009 - 09:19
छ्या... तरीही तो 'आहे'च. त्याशिवाय बोलला का? गंभीर रचना आहे हे खरं.

अवलिया 05/09/2009 - 10:03
गंभीर रचना ! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

प्रशांत उदय मनोहर 05/09/2009 - 11:15
आयला! आता तू कवितापण करतेस? छान. कविता छान जमली आहे. विडंबन आहे हे इथे कळलं. त्यामुळे ओरिजिनल कविता वाचून सावकाश प्रतिक्रिया देईनच पुन्हा. बाकी,
सांगायला अतिशय दु:ख होतंय पण सांगतो... तुमच्या देवातच आता काही राम राहिलेला नाही...
हे सही आहे. बाय द वे, दु:खी नको होऊस इतकी. देवात राम नसेलही राहिला. पण इथे एका 'देवा'त राम आहे ;) हे या कवितेला 'चाल' लागल्यावर कळेल. /:) देवकाका, वाचताय नं मी काय म्हणतोय? लावा की म पटापट चाल या कवितेला.. B) आपला, (आगलाव्या) प्रशांत --------- मी 'देव'प्रुफ कवितासुद्धा करतो. :? :) माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई

प्रमोद देव 06/09/2009 - 09:23
लोक बहिष्कार घालतील ह्या कवितेवर. ;) तिच्या ’चाली’नेच चाललेय कविता तेच बरं आहे. :) हल्ली श्रोत्यांबरोबर कवि/कवयित्रींनीही माझ्या चालींचा धसका घेतलाय. :D विरोधकांनो सावधान. ’चाल’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

प्रशांत उदय मनोहर 06/09/2009 - 10:07
लोक बहिष्कार घालतील ह्या कवितेवर. Wink तिच्या ’चाली’नेच चाललेय कविता तेच बरं आहे. Smile हल्ली श्रोत्यांबरोबर कवि/कवयित्रींनीही माझ्या चालींचा धसका घेतलाय.
असं कसं देवकाका? मग काय अर्थ आहे तुमच्या 'चाल'अस्त्राला? अहो, तुमच्या 'चाल'अस्त्राचा धसका घेतलाय म्हणून तर 'देव'प्रुफ़ कविता करण्यातली आव्हानात्मक बाब एंजॉय करतात सगळे. उगाच "घेनं न् देनं, फुक्कटचं कंदील लावनं" होईल नाहीतर. आपला, (मिपाकर) प्रशांत --------- मी 'देव'प्रुफ कवितासुद्धा करतो. :? :) माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई

दशानन 07/09/2009 - 09:30
देव आजोबा, चाल अस्त्राचा वापर करा , कविता लय मध्ये कशी वाटते हे पण पाहता येईल ना आम्हाला पण व कवयत्री (सुठेंला) ला पण ;)

अजुन कच्चाच आहे 05/09/2009 - 16:19
खरच सुंदर..... असलाच देव तर त्याच्या मनात अगदी हेच असेल. अवांतरः 'एक खराखुरा नास्तिक......" आठवली. ................. अजून कच्चाच आहे. (पिकणार कधी ते कळायला नाडीपट्टी पहावी काय?)

क्रान्ति 07/09/2009 - 19:14
पृथ्वीच्या कारभाराचे दोर तर माझ्या हातातून कधीच पार निसटून गेले आहेत... मरून जावं म्हटलं तर मरताही येत नाही हो मला... सही आहे कविता. आवडली. क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी
लेखनविषय:
मुक्तक
समाज
राजकारण
काव्यरस
करुण
अवलियाची 'जखम' आणि मग ब्रिटिशची 'दगड' वाचून जे सुचलं ते. ह्या कवितेचा रस खरं "गंभीर" आहे असं मला वाटतं.पण तसा ऑप्शनच नव्हता! इथे मला देव म्हणजे (असेलच तर) खरा खरा देव असं अभिप्रेत आहे. मिपावरील सभासद नाही.

बाबासाहेब ते भैय्यालाल...

हृषीकेश पतकी ·

बहुगुणी 04/09/2009 - 17:36
आवडली. खरंच विसरलो आहोत का आपण थोडंसं दुसर्‍यासाठी जगणं? आणि जाताना म्हणाले...अजून जळत असतील त्या चिता... त्यावर एकदा हात ठेवून म्हणा, असं पुन्हा घडणार नाही... या ओळी विशेष आवडल्या. साध्या, पण hard-hitting! कवितेत 'भय्यालाल' भेटले, 'बाबासाहेब' implied असावेत, पण त्यामुळे कविता थोडी अपूर्ण वाटली.

हृषीकेश पतकी 04/09/2009 - 19:26
'बाबासाहेब ते भैय्यालाल' हे नाव लिहिल्यानंतर विषय लिहिण्याची आवश्यकता वाटली नाही... तरीही हवं असल्यास... विषय - खैरलांजी हत्याकांड... धन्यवाद!! आपला हृषी !!

३_१४ विक्षिप्त अदिती 05/09/2009 - 20:32
ओह, तुमचा थोडा गैरसमज झालेला आहे. माझ्या प्रतिक्रियेचा विषय दिलेला नाही. तुमचं प्रकटन वाचून वाईट वाटलं, यापुढे काहीही बोलावसं वाटलं नाही म्हणून फक्त एक :-( चेहेरा काढला. भैय्यालाल हे नाव ऐकल्यावर खैरलांजी प्रकरण आठवतंच आठवतं, हे नाव एवढं 'प्रसिद्ध' नसतं तर बरं झालं असतं वाटतं. अदिती

हृषीकेश पतकी 06/09/2009 - 21:21
माफ करा.. मी नीट वाचलं नव्हतं.. आपल्या मताशी मी पूर्ण सहमत आहे.. खरोखरंच अत्यंत हृदयद्रावक घटना होती.. आपला हृषी !!

बहुगुणी 04/09/2009 - 17:36
आवडली. खरंच विसरलो आहोत का आपण थोडंसं दुसर्‍यासाठी जगणं? आणि जाताना म्हणाले...अजून जळत असतील त्या चिता... त्यावर एकदा हात ठेवून म्हणा, असं पुन्हा घडणार नाही... या ओळी विशेष आवडल्या. साध्या, पण hard-hitting! कवितेत 'भय्यालाल' भेटले, 'बाबासाहेब' implied असावेत, पण त्यामुळे कविता थोडी अपूर्ण वाटली.

हृषीकेश पतकी 04/09/2009 - 19:26
'बाबासाहेब ते भैय्यालाल' हे नाव लिहिल्यानंतर विषय लिहिण्याची आवश्यकता वाटली नाही... तरीही हवं असल्यास... विषय - खैरलांजी हत्याकांड... धन्यवाद!! आपला हृषी !!

३_१४ विक्षिप्त अदिती 05/09/2009 - 20:32
ओह, तुमचा थोडा गैरसमज झालेला आहे. माझ्या प्रतिक्रियेचा विषय दिलेला नाही. तुमचं प्रकटन वाचून वाईट वाटलं, यापुढे काहीही बोलावसं वाटलं नाही म्हणून फक्त एक :-( चेहेरा काढला. भैय्यालाल हे नाव ऐकल्यावर खैरलांजी प्रकरण आठवतंच आठवतं, हे नाव एवढं 'प्रसिद्ध' नसतं तर बरं झालं असतं वाटतं. अदिती

हृषीकेश पतकी 06/09/2009 - 21:21
माफ करा.. मी नीट वाचलं नव्हतं.. आपल्या मताशी मी पूर्ण सहमत आहे.. खरोखरंच अत्यंत हृदयद्रावक घटना होती.. आपला हृषी !!
लेखनविषय:
कविता
काव्यरस
करुण
खालील कविता दि. ४-१२-२००६ रोजी केली आहे... या कवितेतील काही जातीवाचक शब्द कुणाच्याही भावना दु़खावण्याच्या हेतूने वापरले नाहीयेत... महाराष्ट्रासारख्या प्रगत राज्यात नैतिक मूल्यांची होळी होत असताना... मीही तुमच्यासारखाच निद्रिस्त... तेव्हा तुमच्या आमच्यातल्याच चार जीवांना समाज दूर सारत होता | आणि रिकामं डोकं नसलेला प्राणी म्हणून आपली ओळख जपणारा...
Subscribe to करुण