करुण

सागरतिरी उसळती लाटा सागरतिरी उसळती लाटा भान मजला नाही माझे दु:ख ऐकण्या जवळ तू नाही || ध्रु || बोललीस तू ऐकले मी कधी बोललो मी ऐकले तू कधी बोलण्याऐकण्याला समोर आपण नाही || १ || माझे दु:ख ऐकण्या जवळ तू नाही || ध्रु || आपल्या प्रितीचे दु:ख मनी दाटे खरेच तसे होते का? खोटे मला वाटे मजपाशी फक्त आठवण ती राही || २ || माझे दु:ख ऐकण्या जवळ तू नाही || ध्रु || - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

प्रेरणा जयवीताईंची सुंदर कविता हिरवा साज. गुणगुणतो चावतो पकवतो, घुसला घरात डास धडकी भरवतो मनात, तोचि एक डास प्रतीक्षा कसली करीशी, आहे जालिम इलाज हाती घेतली रॅकेट, मारायाची भारी खाज धडपडायचे मम डोहाळे, लपे तो निगरगट्ट मारायचे आज त्याला, लावा ऑल-आउट मिरवते द्रव आतले, बाटली ती भगवी वीज गेली, आली परी दैवगती आडवी शांत बसता दिला तयाला, एक फटका जोरकस हाय लागले "आई गं", नेम माझा हिणकस शोषिले रक्त माझे हळूच डाव साधून झोपावे आता तरी, गोधडी ही पांघरून

ऋषिकेशची (२६/११/२००९) वाचुन आणि इतर काही प्रगल्भ संस्थळावरचे मराठीद्वेषी विचार वाचुन थोडिशी विडंबनाची कंड सुटली.... डिस्क्लेमिअरः ओषधोपचार सुचवु नये (स्वयंघोषित डॉ.

आमच्या कवितेची प्रेरणा टंकतानाही का ना टीकेना शब्द आता सांग ना तेच सारे ताव आणि त्याच सार्‍या वल्गना हाणामार्‍या त्याच त्या की, वारही हो तेच ते तेच ते धमकाविणे अन मिर्‍या वाटणे पुन्हा भांडताना हाणतो मी त्यासहो पुन्हा पुन्हा असते तेथेही नित्य संपादकीय निर्भत्सना घाव तेही वर्मीचे, 'भुर्र' झाले नेमके तेच ते निषेध आणि त्याच शरमेच्या भावना तीच संस्थळे आणि तीच संपादकीय धोरणे तेच ते लोचट करती लुभ्रा निलाजरेपणा जा कुठेही मिळती तेच फासलेले रंगही भुर्र होई वेगळीशी मांडलेली भावना.. सर्वत्र जा तीच वृत्ती दिसतसे या लोचना एक नागोबाच वसतो वेगवेगळाल्या

अहवाल, समित्यांमागे वास्तव थंड केले मेणबत्तीआड डोळ्यांतील विस्तव थंड केले पाहुनी रण जेव्हा वळल्या मुठी जनांच्या निषेध खलिता थोपवूनी हातांस थंड केले जेव्हा उभे राहिले प्रश्नांमागूनी प्रश्न एका कसाबमागे इतर प्रश्नांस थंड केले रोखलेली बोटे होतील मुठी म्हणूनी राजीनामे फेकून त्या बोटांस थंड केले जेव्हा प्रयत्न केला त्या रात्रीच्या स्मरणाचा मराठीच्या गदारोळात मेंदूस थंड केले नव्या सरकारच्या आड 'ते'च जुने मंत्री 'मनसे' देऊन हाती मिडीयास थंड केले धग चितेची आता उरली आहे स्मशानी जन पेटणार कसे? त्यांच्या मनांस थंड केले

भाई भी बन गया भावूक आणि उसको लग्या की कविता लिखे. नेहमी प्रमाणे मुळ कवियित्रीची माफी मागून- हरेक बंदेको मैने थमा दिया घोडा तब्बीच महेसूस किया मैने चैन थोडा फिल्लीममे देका होयंगाच तुमने ऐसा झमेला बचपनसे मैने छोडा घर सीदा आया मुंबैला न थी पैरोमे चप्पल, जेबभी था फटेला गल्लीके भाईने मेरेकू बुलाया तभी मैने भी सोचा नही एक मिनटभी भाई बोला, "आजसे तेरा नाम हतौडी!" भाईने बहोत मारा, वैसाच जीना भी सिकाया बडा हुवा जैसे, सुपारी लेके लोगोंको टपकाया पताही न चला मै सैतान कब बन गया क्यों मुझे मेरा रास्ता यहातक लाया? न मैने सोचा था, अपनेआप हो गया न कोई मंजिल थी, फिर भी चलता गया!

क्रांतीताईंची कविता वाचुन आम्ही काही कोडि सोडवण्याचा प्रयत्न केला प्रत्येक याचकाला केली बहाल थाळी नाहीच जाणले की स्वकीये राहिली भुकेली साधे गरीब भय्ये नव्हतेच त्या दिशेला आधार बिहार्‍यांचा माजोरड्या भिकेला तोंडात तोबरा अन् उध्दट देहबोली एकेक संकटाला आमंत्रणे दिली मी मुंबई-मराठीचीही वाट लावली मी नाही एकत्र मराठी, तू घे भाजुन पोळी" मौनात राहण्याने नुकसान फार केले जाणून आपल्यांनी पाठीत वार केले भाषा असुन मराठी, का हिंदी माय बोली या हिंदीप्रेमी लोकांचा स्वार्थ फक्त होता जाता जिथे, तिथे का भांडुन मार खाता ते वाढवीत गेले, नेत्यात तेढ खाली!

(मी 'छंदाग्रही' असल्यामुळे र्‍हस्व-दीर्घाची थोडी मोकळिक घेतली आहे.

आमची प्रेरणा : सखये तुझ्या मिठीत..... तुज पाहिल्या क्षणी मी , विरलो जरा तिथेच रस्त्यात होतास एकटा, माणसांच्या या दाटीत रे! कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतास तू गढूळलेला ओलांडता कोलमडलो , चिखलाच्या मिठीत रे! अन्दाज सखोलीचा आला मला न केंव्हा सगळे तुझ्यात झाले , आडवे किती पटीत रे ! स्कूटर मोटार सायकल ; ऐसा भेदभाव कधी न झाला सारेच आडवे झाले ; खड्ड्या तुझ्या मिठीत रे गांगरलो असा मी , दणका तुझा देण्याला भिक्कार भीजलेला , कुठल्या चिखलवटीत रे? खणले तुला न कोणी ; शान तू या रस्त्याला तूज मुजवले कोणी नाही ; खलित्यांच्या रेटारेटीत रे हार मानिली सार्‍यानी ; तू तसाच राहिला खड्ड्या सारेच रे पडले ,