Skip to main content

रान

लेखक क्रान्ति यांनी शुक्रवार, 25/09/2009 09:05 या दिवशी प्रकाशित केले.
ज्याच्या सावलीचा धरावा विश्वास विषवल्ली कवटाळे त्या वृक्षास जळला मोहर, झडली पालवी, दिसे रिता, पर्णहीन तो भकास विषवल्ली तरारली, फोफावली, वाढत चालली; वेढत चालली घनदाट गर्द हिरव्या रानाला, एकेका वृक्षाची गिळत सावली रान कुठे आता? उद्ध्वस्त स्मशान घोंघावतो वारा एकटा बेभान उघडे-बोडके निष्पर्ण सांगाडे फांदीफांदीवर भुतांचे थैमान क्षणात अवघे चित्र पालटेल वठल्या वृक्षाला धुमारा फुटेल मिटतील विध्वंसाच्या खाणाखुणा, पुन्हा रानात या गारवा दाटेल मन रान, विषवल्ली अहंभाव वेड्या, कर तिचा वेळीच पाडाव जाळ तिची बीजं, तोड तिच्या फांद्या, आणि जिंकून घे आयुष्याचा डाव
काव्यरस
करुण
शांतरस
लेखनविषय:
वाचने 2871
प्रतिक्रिया 10

प्रतिक्रिया

विशाल कुलकर्णी शुक्रवार, 25/09/2009 10:42
"मन रान, विषवल्ली अहंभाव वेड्या, कर तिचा वेळीच पाडाव जाळ तिची बीजं, तोड तिच्या फांद्या, आणि जिंकून घे आयुष्याचा डाव " खरय, नेमकी वेळ साधणे महत्वाचे. ती हातातुन निसटली की मग केवळ पश्चाताप करणेच हातात राहते. सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

अविनाश ओगले शुक्रवार, 25/09/2009 20:41
फक्त उध्वस्त हा शब्द उद्ध्वस्त असा लिहायला हवा.

क्रान्ति शनिवार, 26/09/2009 08:25
चूक लक्षात आणून दिल्याबद्दल धन्यवाद! संपादन केलं आहे. :) क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

सुबक ठेंगणी शनिवार, 26/09/2009 08:33
असंच म्हणते. "वाढत चालली...वेढत चालली" ही शब्दरचना खूप आवडली :)

सोनम रविवार, 27/09/2009 12:53
कविता आवडली. खुपच छान होती.