(हे विडंबन नाही. पण प्रेरणा धन्याशेठची.) आज का आलो इथे ? थांबली पत्रे इथून माझ्या नावावर येणारी. पत्ता बदलवला तरी "फॉरवर्डींग इज नॉट डन टू अ‍ॅड्रेसेस बियाँड इंडिया" पोस्ट ऑफिसाने सांगितले वाटले होते, घर स्वच्छ केले, सगळे सामान 'शिप' केले. पण, अरेच्चा! आहे की बोचके इथे बांधून ठेवलेले. ह्या आतल्या खोलीत माझ्या आठवणीत पहिल्यांदा फट्का आईचा मी खाल्लेला पहिल्यांदा मैत्रिणीवर हात जरा इकडे तिकडे फिरला ;-) (त्या मस्तीत, दार उघडेच, भान कसे रहायचे, मला?) माता न तू वैरिणी म्हणालो होतो तेव्हा अर्थात, मनातल्या मनात. आज तिच्या स्टराईल बेडचा कोरेपणा, तसाच नव्या धुतल्याचा. हास्पिटलातल्या एसीत "थंडी वाजते रे" गोधड्या न्यायला आलो मळलेल्या, कुबट वासांच्या इंडिपेंडंट खोलीत विजेच्या कडकडाटाने घाबरलो होतो तेव्हा, हाच कुबट वास होता साथीला आता हाच वास माझ्या गतायुष्याची आठवण ह्या घराने कधीच सोडली माझी साथ. सरकार दरबारी नोंद असू दे कसलीही, पण माझे घरही, मला समजते परागंदा ? (ता. क. ही कविता लिहिताना "एनाराय" हे एकच शीर्षक डोळ्यापुढे आले होते. परंतु, एनाराय ह्या शब्दाला जी निगेटिव्हिटी आहे, त्यापेक्षा जास्त निगेटीव्हिटी मला अपेक्षित आहे, त्यामुळे कवितेचे शीर्षक आणि शेवटची ओळ बदलली आहे. धन्याशेटची कविता वाचताना, बा. भ. बोरकरांची "आज फारा दिवसांनी कोंभ मुसळाला आले, माझ्या परागंदा जीवा, आज माहेर लाभले" ही ओळ मनात घोळत असताना, ही कविता लिहिली. त्यामुळे चेंज ऑफ टायटल. पुन्हा एकदा, जियो धनंजय !)