परागंदा

व्वा !! काय स्पार्क आहे ... झबरदस्त !!

पहिल्यांदा मैत्रिणीवर
हात जरा
इकडे तिकडे
फिरला

अगदी चित्र डोळ्यासमोर उभे केले भौ :)

-(चित्र डोळ्यासमोर उभे करणारा ) टारझन उभे !

तुमची सर्व विषयातील "हातोटी" मात्र वाखाणण्यासारखी आहे. =)) =))

वेताळ

मिपाकरांच्या जिव्हाळ्याच्या(!) विषयावर लेखन.
ऑलटाईम फेवरिट थिम.

स्वगतः एनराय झाला. नॉस्टालजिया झाला, नॉस्टलाजिक एनाराय आताच झाला. आता कुठलं बरं काँबिनेशन हिट होईल इथे? :?

मस्तच. छान आठवणी कवटाळून ठेवल्यात घराच्या.

मी पण एक सांगू का?

सरकार दरबारी
नोंद असू दे कसलीही,
पण माझे घरही,
मला आज म्हणते एनाराय "?"

हा शेवटचे "?" काढून टाकले तर?
किंवा "मला आज म्हणत असेल का एनाराय?" असे हवे असे मला वाटते.

-----------------------------------
- पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

आज वाचलेल्या एका दुसर्‍या उत्तम कवितेचा हा व्यत्यास आहे असे वाटले. (इथे व्यत्यास या शब्दाबद्दल विपर्यास नको. ) "किती कठीण आहे घराचे सुटणे" अशा अर्थाचे कायसेसे करंदीकर त्यांच्या परदेशमुक्कामी म्हणून गेले. प्रस्तुत कवितेत वर्षानुवर्षे काढलेले राहाते घर परके झालेले आहे. नवीन घरात आल्यानंतर , जुन्या घराला दिलेल्या भेटीत जाणवलेली अनोळख धनंजय मांडतात.

या कवितेमधे अजून एक विशेष जाणवलेला मुद्दा. इथे भूतकाळातल्या स्मरणरंजनाला अकारण देदीप्यमान केले गेलेले नाही. ममत्व वाटणारी , "कालची" गोधडी कुबट होती आणि "आजचा" बेड स्टराईल - म्हणजे निर्जंतुक - आणि पर्यायाने कसलीही ऊब नसलेला आहे. इथे गतकाळाला ग्लोरिफाय न करता , आपल्या आयुष्याच्या जुन्या तुकड्याशी धागा फक्त जुळवला आहे. इतका निर्मम नॉस्टाल्जिया दुर्मिळ.

छान कविता. धन्याशेठची कविताही छान आणि ही कविताही. :)
मी आयटीत आहे पण ऐटीत नाही . तरीही मी अधूनमधूनच हळवा होतो. सदर कविता वाचून थोडा हळवा झालो होतो पण एनाराय नसल्याने फार जास्त हळवा होऊ शकलो नाही. :(

पुण्याचे पेशवे
एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो.
Since 1984

छानच कविता.

कविता. शीर्षकातील बदल, त्यामागचे प्रयोजनही भावले.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

माता न तू वैरिणी
म्हणालो होतो तेव्हा
अर्थात,
मनातल्या मनात.

हॅहॅहॅ
माता न तु वैरिनी मनातल्या मनात नाय म्हन्ल तर मंग आ बैल मुझे मार व्हईन की काय?
प्रकाश घाटपांडे
आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

कवितेतही डोक्याला (शीर्षक ह्या अर्थी) महत्त्व असते हे अधोरेखित झाले! ;)
ग्लिसरीनयुक्त अश्रुपात नसलेली पण तरीही एक वेगळाच विचार सांगणारी कविता आवडली!

(खुद के साथ बातां : रंगा, ह्या माणसाला सतत अशा सर्जनशील मोड मध्ये ठेवायला काय बरं करावं लागेल? धन्याशेठला वारंवार लिहावं लागेल कदाचित! :) )

चतुरंग

(वाचक)बेसनलाडू

असो मला परत एकदा छोड आये हम वो गलीया आनी चप्पा चप्पा चरखा चले आठवेल.

खर सांगू तर मिभोंचा दर्द समजुन घ्यायचा प्रयत्न करतोय. अर्थात धनंजयची कविता जितकी सहज आहे (मुसुनी कशी ते समजवले आहेच) तितका प्रभाव जाणवत नाही आहे. अस्वस्थ वाटते, लिहताना देखील खूपच अस्वस्थ अवस्था होती व फटकन लिहून मोकळे व्हायचे असे वाटते.

पण असे हळवे मिभोपण आम्हाला आवडतात, त्यांना आम्ही कधीच आपले म्हणले आहे, एकदा सगळ्यांनी कोरसमधे म्हणा रे :-)
(त्यावर म्हणतील मला तसे काही व्यक्त करायचेच नव्हते ;-) )

कळकळीची विनंती - प्लीज प्लीज मळलेल्या कुबट वासाच्या गोधड्या सोडा रे, अगदी साध्या तलम इजिप्शियन कॉटन ८०० थ्रेड काउंट डुवे/क्विल्ट काढा की. कशा करता साठवताय पैसा.

सुंदर कविता. मिभो बर्‍याच दिवसांनी लिहिते झाले याचाही आनंद झाला. इतके दिवस नुसते विरजणापुरतेच राहिले होते. ;)

अतिशय कमी शब्दात आणि कोणताही भावनिक अभिनिवेश न आणता खूप मोठा आशय आहे कवितेमधे. लिहित जा अधून मधून.

@ चतुरंग : शीर्षक बदलल्यावर खरंच खूप फरक पडला...

बिपिन कार्यकर्ते

असेच वेगवेगळे हळवे प्रसंग येतात.

मनमोकळे विचार आहेत कवितेत. उत्तरे, "शेवटचे" असे समाधान तर कधीच मिळणार नाही.

वोह कागज कि कश्ती .. वोह बारिश का पानी...
कविता आवडली.
- (सर्वव्यापी)प्राजु
https://praaju.blogspot.com/

वा! सुरेख कवितांची जुगलबंदीच!
आता या दोघा प्रतिभावंतांनी इतके भावूक केल्यावर एक तितकेच दमदार विडंबनही होऊन जाऊ द्या

ऋषिकेश
------------------
नवी स्वाक्षरी बनविण्यास टाकली आहे

कविता आवडली.