mast

पण लांबी जास्त वाटली

सहा तास (३५७ मिनीटं) बॅटींग करुन हाफ सेंच्युरी काढली होती! (राहुल द्रविड - तू बच्चा होतास रे!) आवडले

मस्त लेखन

भारतात असे कोणी खडूस होते का हो ???? का सगळेच सहिष्णू होते …

मस्त. लेख आवडला

लेख आवडला

mast

पण लांबी जास्त वाटली

सहा तास (३५७ मिनीटं) बॅटींग करुन हाफ सेंच्युरी काढली होती! (राहुल द्रविड - तू बच्चा होतास रे!) आवडले

मस्त लेखन

भारतात असे कोणी खडूस होते का हो ???? का सगळेच सहिष्णू होते …

मस्त. लेख आवडला

लेख आवडला

पण शाळेत कधी स्पर्धात्मक रीत्या, अगदी आंतरवर्गीय वगैरेही खेळलो नाही. काॅलेजमध्ये असताना खेळलो. शिवाय आम्ही काही मित्र जागा नाही म्हणून मैदानात बुद्धिबळ खेळायचो. पण त्याला मैदानी म्हणता नाही येणार.:)

१० वी पर्यंत गावाकडे शिक्षण झाल्याने बरेच मैदानी खेळ खेळलो. खो खो आणि कबड्डी तर अगदी आवडीचे खेळ. खो खो त्यातल्या त्यात जास्ती आवडायचा. कारण तिकडे ताकद थोडी कमी असली तरी चालायची पण चपळ (आमच्याकडे त्याला तर्राट असाही शब्द आहे :) ) असणे महत्वाचे होते. १० वी पर्यंत काडी पैलवान असल्याने पळायला कधी विशेष त्रास झाला नाही. कबड्डी मध्ये पंचांबरोबर नियम धरून हुज्जत घालायला आवडायचे. ;) पण खेळात थोडी ताकद कमी पडायची आणि एन्ट्री मारली कि गडी बाद होऊनच परत. लगोरीही शाळेमध्ये खेळायचो. सूरपारंब्या हा खेळ पण उन्हाळ्याच्या दिवसामध्ये मामाच्या गावी खूप खेळला. पावसाळाच्या दिवसामध्ये खास करून आमच्याकडे एक खेळ खेळतात. त्याचे नाव आहे 'आट्यापाट्या'. गावी त्याला 'लोंपाट' असेही म्हणतात. जश्या पावसाच्या सरी सुरु होतात तसे मैदानावर चौकोन आखून ८-९ लोकांची एक टीम असे करून हा खेळ खेळतात. रात्र-रात्रभर हे खेळ चालायचे. गेली कित्येक वर्षे हा खेळ पाहिला नाही. २००५ मध्ये पुण्यात स.प. महाविद्यालयामध्ये एक आट्यापाट्याचा गेम पाहिला पण भावला नाही. विहिरीमध्ये पोहायला जायचो तेव्हा पाण्यामध्ये लपाछपी हा खेळ चालायचा. आता पाऊस नाही, पाण्याने गच्च भरलेल्या विहिरी नाहीत आणि ती भावंडे व मित्रमंडळीही नाहीत.

रुमालपाणी :) गावी गेल्यावर दिवस दिवस भर चुलत भाऊ आणि त्यांच्या मित्रांसोबत विटीदांडू खेळले आहे. धमाल नुसती!!

सगळं आयुष्य ठाण्यात म्हणजे शहरात गेलं. तेही सदनिकांच्या इमारतीत. लहानपणी आमच्या इमारतीत जिन्यातली पकडापकडी नामक दमवणूक करणारा प्रकार चालंत असे. आमच्या तीनमाजली इमारतीचे दोन्ही कक्ष (=विंग्ज) वर गच्चीत आणि खाली अंगणात जुळलेले होते. त्यौले एका जिन्यातून वर जाऊन दुसऱ्या जिन्याने खाली येता येत असे. याचा परिपाक म्हणून उपरोक्त खेळ जन्माला आला आणि पब्लिकची दुपारची झोप इतिहासजमा झाली. मग गच्चीला कुलुपं लावायचा कार्यक्रम राबवून झाला. तरी वानरसेना कसली दाद देतेय! कुलपात माती भरून ज्याम करून टाकलं. आता बसा बोंबलत. मग कुलूप काढून टाकलं. तोवर वानरसेना मोठी होऊ लागली होती. एक इमारत पुरेशी ठरेना. तेव्हा कार्यक्षेत्राचा विस्तार झाला. आमच्या एरियात इमारतींच्या भोवती उंचउंच भिंती असल्याने हालचालींस बाधा येत असें म्हणून जवळच्या चरई विभागात जाऊन तिथे आडवाटांनी पकडापकडी खेळंत असू. त्यातून पुढे चोर-पोलीस खेळाचा जन्म झाला. पोलिसांना चोर शिरजोर का ते ताबडतोब ध्यानी आलं. आजतागायत पोलिसांनी चोरांना पकडल्याची एकही केस पाहण्यात आलेली नाही. असो. अधिकृत खेळांच्या यादीतला खोखो अस्मादिकांना आवडत असे. -गा.पै.

गोट्या, इट्टी दांडु, सुरपाट्या,पकडापकडी, विष अमृत, डोंगर का पाणी, आक-या टोक-या, पुंगी, चीर घोडा, लपाछपी, डब्बल बार वरची पकडा पकडी, वांग टांग, लगोरच्या, आबादुबी, भारत भारत, सोमवार मंगळवार......

शाळेत असतानाच्या वयात खोखो, लंगडी, पकडापकडी, लपाछपी, लगोरी, विटीदांडू, बैदूल हे मैदानी खेळ आलटून पालटून चालत असत. अमकाच खेळ नेहमी असे नव्हते. घरात भातुकली खेळताना दंगा केला की बाहेर काढले जात असे व आम्ही मैदानाच्या कोपर्‍यात झाडाखाली भातुकली खेळत असू. त्यामुळे तो मैदानी खेळ समजला जाईल असे वाटत नाही. बाहुलीच्या लग्नात जी रुसाफुगी होई ती खर्‍या कोणत्याही लग्नात झाली नसेल.

खो खो खेळलोय भरपूर. आमच्या शाळेचा खो खो चा संघ आंतरशालेय स्पर्धांमध्ये बराच काळ दबदबा टिकवून होता.

आपल्या वजनाएव्हढ्या मित्राला पाठीवर घेवुन , ठराविक अंतर , ठराविक वेळात पार पाडणे. गव्हाच्या/ बाजरीच्या रिकाम्या पोत्यात ( बारदान ) दोन्ही पाय टाकुन, कमरेभोवती , पोते दोरीने बांधावयाचे आणि शर्यत सुरु. आपला उजवा पाय आणि मित्राचा डावा पाय दोरीने एकत्र बांधावयाचा आणि शर्यत सुरु. विटी दांडू , खो खो , कबड्डी ,पकडा-पकडी , लपंडाव हे तर खेळ होतेच.

ठिकर्‍या आणि डब्बा ऐस पैस खूप खेळायचो. मैदान नव्हतं त्यामुळे असच रस्त्यावरच. पण गल्ली-बोळ असल्यामुळे डब्बा ऐस पैस ला धम्माल यायची...!!

पण शाळेत कधी स्पर्धात्मक रीत्या, अगदी आंतरवर्गीय वगैरेही खेळलो नाही. काॅलेजमध्ये असताना खेळलो. शिवाय आम्ही काही मित्र जागा नाही म्हणून मैदानात बुद्धिबळ खेळायचो. पण त्याला मैदानी म्हणता नाही येणार.:)

१० वी पर्यंत गावाकडे शिक्षण झाल्याने बरेच मैदानी खेळ खेळलो. खो खो आणि कबड्डी तर अगदी आवडीचे खेळ. खो खो त्यातल्या त्यात जास्ती आवडायचा. कारण तिकडे ताकद थोडी कमी असली तरी चालायची पण चपळ (आमच्याकडे त्याला तर्राट असाही शब्द आहे :) ) असणे महत्वाचे होते. १० वी पर्यंत काडी पैलवान असल्याने पळायला कधी विशेष त्रास झाला नाही. कबड्डी मध्ये पंचांबरोबर नियम धरून हुज्जत घालायला आवडायचे. ;) पण खेळात थोडी ताकद कमी पडायची आणि एन्ट्री मारली कि गडी बाद होऊनच परत. लगोरीही शाळेमध्ये खेळायचो. सूरपारंब्या हा खेळ पण उन्हाळ्याच्या दिवसामध्ये मामाच्या गावी खूप खेळला. पावसाळाच्या दिवसामध्ये खास करून आमच्याकडे एक खेळ खेळतात. त्याचे नाव आहे 'आट्यापाट्या'. गावी त्याला 'लोंपाट' असेही म्हणतात. जश्या पावसाच्या सरी सुरु होतात तसे मैदानावर चौकोन आखून ८-९ लोकांची एक टीम असे करून हा खेळ खेळतात. रात्र-रात्रभर हे खेळ चालायचे. गेली कित्येक वर्षे हा खेळ पाहिला नाही. २००५ मध्ये पुण्यात स.प. महाविद्यालयामध्ये एक आट्यापाट्याचा गेम पाहिला पण भावला नाही. विहिरीमध्ये पोहायला जायचो तेव्हा पाण्यामध्ये लपाछपी हा खेळ चालायचा. आता पाऊस नाही, पाण्याने गच्च भरलेल्या विहिरी नाहीत आणि ती भावंडे व मित्रमंडळीही नाहीत.

रुमालपाणी :) गावी गेल्यावर दिवस दिवस भर चुलत भाऊ आणि त्यांच्या मित्रांसोबत विटीदांडू खेळले आहे. धमाल नुसती!!

सगळं आयुष्य ठाण्यात म्हणजे शहरात गेलं. तेही सदनिकांच्या इमारतीत. लहानपणी आमच्या इमारतीत जिन्यातली पकडापकडी नामक दमवणूक करणारा प्रकार चालंत असे. आमच्या तीनमाजली इमारतीचे दोन्ही कक्ष (=विंग्ज) वर गच्चीत आणि खाली अंगणात जुळलेले होते. त्यौले एका जिन्यातून वर जाऊन दुसऱ्या जिन्याने खाली येता येत असे. याचा परिपाक म्हणून उपरोक्त खेळ जन्माला आला आणि पब्लिकची दुपारची झोप इतिहासजमा झाली. मग गच्चीला कुलुपं लावायचा कार्यक्रम राबवून झाला. तरी वानरसेना कसली दाद देतेय! कुलपात माती भरून ज्याम करून टाकलं. आता बसा बोंबलत. मग कुलूप काढून टाकलं. तोवर वानरसेना मोठी होऊ लागली होती. एक इमारत पुरेशी ठरेना. तेव्हा कार्यक्षेत्राचा विस्तार झाला. आमच्या एरियात इमारतींच्या भोवती उंचउंच भिंती असल्याने हालचालींस बाधा येत असें म्हणून जवळच्या चरई विभागात जाऊन तिथे आडवाटांनी पकडापकडी खेळंत असू. त्यातून पुढे चोर-पोलीस खेळाचा जन्म झाला. पोलिसांना चोर शिरजोर का ते ताबडतोब ध्यानी आलं. आजतागायत पोलिसांनी चोरांना पकडल्याची एकही केस पाहण्यात आलेली नाही. असो. अधिकृत खेळांच्या यादीतला खोखो अस्मादिकांना आवडत असे. -गा.पै.

गोट्या, इट्टी दांडु, सुरपाट्या,पकडापकडी, विष अमृत, डोंगर का पाणी, आक-या टोक-या, पुंगी, चीर घोडा, लपाछपी, डब्बल बार वरची पकडा पकडी, वांग टांग, लगोरच्या, आबादुबी, भारत भारत, सोमवार मंगळवार......

शाळेत असतानाच्या वयात खोखो, लंगडी, पकडापकडी, लपाछपी, लगोरी, विटीदांडू, बैदूल हे मैदानी खेळ आलटून पालटून चालत असत. अमकाच खेळ नेहमी असे नव्हते. घरात भातुकली खेळताना दंगा केला की बाहेर काढले जात असे व आम्ही मैदानाच्या कोपर्‍यात झाडाखाली भातुकली खेळत असू. त्यामुळे तो मैदानी खेळ समजला जाईल असे वाटत नाही. बाहुलीच्या लग्नात जी रुसाफुगी होई ती खर्‍या कोणत्याही लग्नात झाली नसेल.

खो खो खेळलोय भरपूर. आमच्या शाळेचा खो खो चा संघ आंतरशालेय स्पर्धांमध्ये बराच काळ दबदबा टिकवून होता.

आपल्या वजनाएव्हढ्या मित्राला पाठीवर घेवुन , ठराविक अंतर , ठराविक वेळात पार पाडणे. गव्हाच्या/ बाजरीच्या रिकाम्या पोत्यात ( बारदान ) दोन्ही पाय टाकुन, कमरेभोवती , पोते दोरीने बांधावयाचे आणि शर्यत सुरु. आपला उजवा पाय आणि मित्राचा डावा पाय दोरीने एकत्र बांधावयाचा आणि शर्यत सुरु. विटी दांडू , खो खो , कबड्डी ,पकडा-पकडी , लपंडाव हे तर खेळ होतेच.

ठिकर्‍या आणि डब्बा ऐस पैस खूप खेळायचो. मैदान नव्हतं त्यामुळे असच रस्त्यावरच. पण गल्ली-बोळ असल्यामुळे डब्बा ऐस पैस ला धम्माल यायची...!!

वा नेहमीप्रमाणेच हा भाग सुद्धा खूप सुरेख

वाचतोय. एक सहज सुचवत आहे. सिंहगड घाट दिड तासाच्या आत मारण्याचे लक्ष्य ठेवा. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

फारच सुंदर लिहिताय. नवीन लेख दिसला की लगेच धागा उघडला जातो. सायकलीचा प्रवास आणि त्यासोबत तुमच्या मनाचा प्रवास, आणि सोबतीने रम्य फोटो. वाह.

एक नंबर लेख. रच्याकने खास तुमच्यासाठी म्हणून अजून दोन ठिकाणे सुचवतो: १. कात्रज घाट २. पुरंदर घाट. (म्हणजे पायथ्यापासूनची घाटवाट जी वरपर्यंत जाते). दोन्ही एकदम च्यालेंजिंग आहेत असे माझे तरी मत आहे.

मस्त. या लेखमालेतून शिकायला मिळतेय बरेच. पुभाप्र.

मस्त आहेत फोटो व लेखमाला...

सर्वांना धन्यवाद! :)

सुंदर फोटो आणि लेख..

क्लासच! व्हेरी इन्स्पायरिंग. पेठच्या किल्ल्याला जायलाही ४.५ किमीचा असाच चढ आहे कच्च्या वाटेवरचा.

कमाल आहे राव तुमची… एकदम भारी

सुंदर लेख

सायकलबद्दल लिहिताय तसे सहज इतर विचार लिहिताय ना, ते वाचून खूप शांत वाटतं. :)

वा नेहमीप्रमाणेच हा भाग सुद्धा खूप सुरेख

वाचतोय. एक सहज सुचवत आहे. सिंहगड घाट दिड तासाच्या आत मारण्याचे लक्ष्य ठेवा. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

फारच सुंदर लिहिताय. नवीन लेख दिसला की लगेच धागा उघडला जातो. सायकलीचा प्रवास आणि त्यासोबत तुमच्या मनाचा प्रवास, आणि सोबतीने रम्य फोटो. वाह.

एक नंबर लेख. रच्याकने खास तुमच्यासाठी म्हणून अजून दोन ठिकाणे सुचवतो: १. कात्रज घाट २. पुरंदर घाट. (म्हणजे पायथ्यापासूनची घाटवाट जी वरपर्यंत जाते). दोन्ही एकदम च्यालेंजिंग आहेत असे माझे तरी मत आहे.

मस्त. या लेखमालेतून शिकायला मिळतेय बरेच. पुभाप्र.

मस्त आहेत फोटो व लेखमाला...

सर्वांना धन्यवाद! :)

सुंदर फोटो आणि लेख..

क्लासच! व्हेरी इन्स्पायरिंग. पेठच्या किल्ल्याला जायलाही ४.५ किमीचा असाच चढ आहे कच्च्या वाटेवरचा.

कमाल आहे राव तुमची… एकदम भारी

सुंदर लेख

सायकलबद्दल लिहिताय तसे सहज इतर विचार लिहिताय ना, ते वाचून खूप शांत वाटतं. :)

त्यामुळे आजची त्यांची अवस्था बघून खूप वाईट वाटतं. हेन्स, सिमन्स आणि लारा यांच्या बरोबरीने दोन नावं अजून घ्यायला हवी होती - रिची रिचर्डसन आणि शिवनारायण चंदरपाॅल. उत्तम लेख. पुभाप्र!

फायर इन बॅबिलॉन नावाची बीबीसीने एक फिल्म बनवली होती. २०१०मध्ये. ती या सगळ्या घटनाक्रमाचा आणि ७०-८०च्या दशकात क्रिकेटवर राज्य करणार्‍या वेस्ट इन्डीज संघाचा वेध घेते. हा त्याचा ट्रेलर. यूट्यूबवर ती पूर्ण फिल्म आहे पण त्याचा आवाज बंद आहे.

वाह। दिवाळी नंतर एकदम बंपर धमाका केलाय तुम्ही……स्पा दादा बहोत बढीया लेख झालाय तुमचा, विशेषतः ब्रायन क्लोज चा केलेला उल्लेख खूप भावला. मागे मिपावरच ब्रायन क्लोज वर एक लेख आलेला होता बहुतेक तुम्हीच लिहिला होता तो , त्याची आठवण झाली. पुलेशु…. (नेहमीच योर्करवर आउट होणारा) मंदार

आवडला !

पुभाप्र

आवडेश

नजरेसमोर उभे राहणारे प्रसंग लिहिता तुम्ही !

पुभाप्र

लंबलचक मॅरेथॉन लेख वाचतांना मजा आली. बर्‍याच जुन्या सरमिसळ झालेल्या स्मृतींना उजाळा मिळाला. इंग्लंडमधल्या बहुतेक मॅचेसचे धवते वर्णन मी ऐकलेले आहे त्यामुळे वाचनाची खुमारी वाढली.. न्यूझीलंडमधले तपशील ठाऊक नव्हते. विंडीज हारले हे वर्तमानपत्रात वाचल्यावर तेव्हा आश्चर्यच वाटले होते. का ते ठाऊक नव्हते. बाऊन्सरची बरसात प्रथम लिलीने १९७५ च्या टेस्ट सिरीजमध्ये रिचर्डसवर केली. फायर ऑन बॅबिलॉन चित्रपट फारच सुरेख आहे. के२ च्या गिर्यारोहण मोहिमेच्या लेखमालेनंतर तेवढेच उत्कंठावर्धक, दर्जेदार आणि वेगवान, शैलीदार वगैरे लेखन आवडले. पुढील अशाच दर्जेदार लेखाच्या प्रतीक्षेत.

खूप छान लिहिताय!

त्यामुळे आजची त्यांची अवस्था बघून खूप वाईट वाटतं. हेन्स, सिमन्स आणि लारा यांच्या बरोबरीने दोन नावं अजून घ्यायला हवी होती - रिची रिचर्डसन आणि शिवनारायण चंदरपाॅल. उत्तम लेख. पुभाप्र!

फायर इन बॅबिलॉन नावाची बीबीसीने एक फिल्म बनवली होती. २०१०मध्ये. ती या सगळ्या घटनाक्रमाचा आणि ७०-८०च्या दशकात क्रिकेटवर राज्य करणार्‍या वेस्ट इन्डीज संघाचा वेध घेते. हा त्याचा ट्रेलर. यूट्यूबवर ती पूर्ण फिल्म आहे पण त्याचा आवाज बंद आहे.

वाह। दिवाळी नंतर एकदम बंपर धमाका केलाय तुम्ही……स्पा दादा बहोत बढीया लेख झालाय तुमचा, विशेषतः ब्रायन क्लोज चा केलेला उल्लेख खूप भावला. मागे मिपावरच ब्रायन क्लोज वर एक लेख आलेला होता बहुतेक तुम्हीच लिहिला होता तो , त्याची आठवण झाली. पुलेशु…. (नेहमीच योर्करवर आउट होणारा) मंदार

आवडला !

पुभाप्र

आवडेश

नजरेसमोर उभे राहणारे प्रसंग लिहिता तुम्ही !

पुभाप्र

लंबलचक मॅरेथॉन लेख वाचतांना मजा आली. बर्‍याच जुन्या सरमिसळ झालेल्या स्मृतींना उजाळा मिळाला. इंग्लंडमधल्या बहुतेक मॅचेसचे धवते वर्णन मी ऐकलेले आहे त्यामुळे वाचनाची खुमारी वाढली.. न्यूझीलंडमधले तपशील ठाऊक नव्हते. विंडीज हारले हे वर्तमानपत्रात वाचल्यावर तेव्हा आश्चर्यच वाटले होते. का ते ठाऊक नव्हते. बाऊन्सरची बरसात प्रथम लिलीने १९७५ च्या टेस्ट सिरीजमध्ये रिचर्डसवर केली. फायर ऑन बॅबिलॉन चित्रपट फारच सुरेख आहे. के२ च्या गिर्यारोहण मोहिमेच्या लेखमालेनंतर तेवढेच उत्कंठावर्धक, दर्जेदार आणि वेगवान, शैलीदार वगैरे लेखन आवडले. पुढील अशाच दर्जेदार लेखाच्या प्रतीक्षेत.

खूप छान लिहिताय!

क्रिकेटमधल्या घराणेशाहीच्या माहितीचे उत्तम संकलन.

विकी मध्ये टाका!

_/\_

आम्हाला आपलं भारता पुरतं माहित, सुनील गावस्कर व गुंडा प्पा विश्वनाथ हे नंतर एकमेकाचे मेव्हणे मेव्हणे झाले, त्यामुळं हे घराणेशाहीत बसत नाही निवडीत थोडाचा अैडवांटेज नाते संबधामुळं मिळंत असेल पण मेटल प्रुव्ह व्हावं लागतं नाहीतर तुम्ही टिकत नाही, रोहन गावस्कर कुठं टिकला उलट एकनाथ सोलकर ,रांजणे( फास्ट बोलर) ही सर्व सामान्य मुलं जास्त टिकली, मिल्खासिंग ,क्रुपालसिंग ही मात्र वशिल्याची तट्टं होती पूर्वी तर राजे महाराजे फक्त बैटिग व लंचला असायचे ,फ़ील्डिंग ला तिसराच कोणीतरी, सध्या मात्र परिस्थिति खूपच बदलली आहे,टफ कॉंपिटिशन मुळं अनेक दर्जेदार खेळाडूना कायमच बेंचवर बसावं लागतं किंवा पाणी देता देताच त्यांची करीअर संपते संकलन फारच सुंदर

मोहिन्दर आणि सुरिंदर अमरनाथ यांचा उल्लेख का टाळ्लाय ? मोहिंदर जब्रा खेळाडू होता. शिवाय त्याचे आणि पाकच्या मुदस्सरचे करियर पहाता कमालीचे साम्य दिसते!

सुनिल वॉल्सन हा खेळाडू वर्ल्डकप जिंकलेला परंतु त्या वर्ल्डकपमधली एकही मॅच न खेळलेला एकमेव खेळाडू आहे. त्याची कारकीर्द तितकीच. नगण्य परंतु इतिहासात सुवर्णाक्षरानी नोंदलेली

लेख कमी आणि संकलन जास्त वाटला पण आवडला !

आपलं नशीब सैफ क्रिकेटच्या भानगडीत पडला नाही! पण बॉलिवूडमध्ये जाऊन उच्छाद मांडलाच! असो!>>>>>>>>>> आईवर गेलाय तो ;)

धन्यवाद....

धन्यवाद....

मस्त लेख!

छान माहिती, स्वाती

क्रिकेटमधल्या घराणेशाहीच्या माहितीचे उत्तम संकलन.

विकी मध्ये टाका!

_/\_

आम्हाला आपलं भारता पुरतं माहित, सुनील गावस्कर व गुंडा प्पा विश्वनाथ हे नंतर एकमेकाचे मेव्हणे मेव्हणे झाले, त्यामुळं हे घराणेशाहीत बसत नाही निवडीत थोडाचा अैडवांटेज नाते संबधामुळं मिळंत असेल पण मेटल प्रुव्ह व्हावं लागतं नाहीतर तुम्ही टिकत नाही, रोहन गावस्कर कुठं टिकला उलट एकनाथ सोलकर ,रांजणे( फास्ट बोलर) ही सर्व सामान्य मुलं जास्त टिकली, मिल्खासिंग ,क्रुपालसिंग ही मात्र वशिल्याची तट्टं होती पूर्वी तर राजे महाराजे फक्त बैटिग व लंचला असायचे ,फ़ील्डिंग ला तिसराच कोणीतरी, सध्या मात्र परिस्थिति खूपच बदलली आहे,टफ कॉंपिटिशन मुळं अनेक दर्जेदार खेळाडूना कायमच बेंचवर बसावं लागतं किंवा पाणी देता देताच त्यांची करीअर संपते संकलन फारच सुंदर

मोहिन्दर आणि सुरिंदर अमरनाथ यांचा उल्लेख का टाळ्लाय ? मोहिंदर जब्रा खेळाडू होता. शिवाय त्याचे आणि पाकच्या मुदस्सरचे करियर पहाता कमालीचे साम्य दिसते!

सुनिल वॉल्सन हा खेळाडू वर्ल्डकप जिंकलेला परंतु त्या वर्ल्डकपमधली एकही मॅच न खेळलेला एकमेव खेळाडू आहे. त्याची कारकीर्द तितकीच. नगण्य परंतु इतिहासात सुवर्णाक्षरानी नोंदलेली

लेख कमी आणि संकलन जास्त वाटला पण आवडला !

आपलं नशीब सैफ क्रिकेटच्या भानगडीत पडला नाही! पण बॉलिवूडमध्ये जाऊन उच्छाद मांडलाच! असो!>>>>>>>>>> आईवर गेलाय तो ;)

धन्यवाद....

धन्यवाद....

मस्त लेख!

छान माहिती, स्वाती

वा! तुमची सायकलतर आमच्या पुण्यात आली की! मस्त फोटो आणि सफर!

मस्त प्रवास आणि वर्णन

सुरेख.

अरे व्वा.. अभिनंदन. :)

सु्ंदर वर्णन

झक्कास ................. आनंद वाटला ....... मस्त

सुंदरच!

आप तो हमारे अंगना में आ गए! फोटो लय भारी आले आहेत.

अप्रतिम.

छानच खूप आवडला हा भाग

सर्वांना धन्यवाद! :)

आताच दिवाळीत खडकवासला, पानशेत आणि वरसगाव या तिन्ही धरणांच्या जवळपास फिरून आलो. हा सगळा नजारा पाऊस फारसा न पडल्यामुळे थोडा उतरला आहे पण तरी इथलं निसर्गसौंदर्य अप्रतिमच आहे. तुम्ही ते फोटोंमध्ये छान पकडले आहे.

फोटोही अप्रतिम आलेत! सायकल इतकी चालवण्यासाठी मात्र साष्टांग नमस्कार!!

वा! तुमची सायकलतर आमच्या पुण्यात आली की! मस्त फोटो आणि सफर!

मस्त प्रवास आणि वर्णन

सुरेख.

अरे व्वा.. अभिनंदन. :)

सु्ंदर वर्णन

झक्कास ................. आनंद वाटला ....... मस्त

सुंदरच!

आप तो हमारे अंगना में आ गए! फोटो लय भारी आले आहेत.

अप्रतिम.

छानच खूप आवडला हा भाग

सर्वांना धन्यवाद! :)

आताच दिवाळीत खडकवासला, पानशेत आणि वरसगाव या तिन्ही धरणांच्या जवळपास फिरून आलो. हा सगळा नजारा पाऊस फारसा न पडल्यामुळे थोडा उतरला आहे पण तरी इथलं निसर्गसौंदर्य अप्रतिमच आहे. तुम्ही ते फोटोंमध्ये छान पकडले आहे.

फोटोही अप्रतिम आलेत! सायकल इतकी चालवण्यासाठी मात्र साष्टांग नमस्कार!!

क्या बात है स्पार्टाकस!अगदी नाॅर्थ स्टॅण्डमधून मॅच पाहात असल्याचा feel आला!

:)

मजा आली वाचताना!

खुप मस्त लिखान झालय

च्यायला. पब्लिक खेळ अन खेळाडू पाहायला येतं हे असल्या इद्रिस बेगांना कधी समजणार कुणास ठौक. अंपायर म्हणून असलेल्यात कधीकाळी खेळले असतील पण खेळपट्टी गाजवलेली आहे अशी फार रेअर उदाहरणे दिसताहेत. . अवांतरः शिव्यासंग्रहात इद्रीस अन शक्कूर या दोन अत्त्युच्च शिव्यांची भर घातल्याबद्दल धन्यवाद. .

कमाल! मस्त लिहीता राव! मज्जा आहे लेखणीत.

मस्त!!!

स्पार्टाण्णा ह्यांच्या क्रिकेट प्रेमाला निसार असे हे एक फोटो रत्न जालावरुन साभार.

अत्यंत सुंदर लेख! डेविड शेफर्ड आणि बकनरच्या लेखाच्या प्रतिक्षेत!!!!

पाकिस्तान दौर्‍यात अतिशय फॉर्मात असलेल्या गावस्करची बरीच शतके हुकवल्याबद्दल शकूर राणाने लाखोंच्या संख्येत शिव्याशाप खाल्ले असतील!

वाह........... मजा आली वाचताना.... पुढचा भाग लवकर येऊ द्यात.

क्या बात है स्पार्टाकस!अगदी नाॅर्थ स्टॅण्डमधून मॅच पाहात असल्याचा feel आला!

:)

मजा आली वाचताना!

खुप मस्त लिखान झालय

च्यायला. पब्लिक खेळ अन खेळाडू पाहायला येतं हे असल्या इद्रिस बेगांना कधी समजणार कुणास ठौक. अंपायर म्हणून असलेल्यात कधीकाळी खेळले असतील पण खेळपट्टी गाजवलेली आहे अशी फार रेअर उदाहरणे दिसताहेत. . अवांतरः शिव्यासंग्रहात इद्रीस अन शक्कूर या दोन अत्त्युच्च शिव्यांची भर घातल्याबद्दल धन्यवाद. .

कमाल! मस्त लिहीता राव! मज्जा आहे लेखणीत.

मस्त!!!

स्पार्टाण्णा ह्यांच्या क्रिकेट प्रेमाला निसार असे हे एक फोटो रत्न जालावरुन साभार.

अत्यंत सुंदर लेख! डेविड शेफर्ड आणि बकनरच्या लेखाच्या प्रतिक्षेत!!!!

पाकिस्तान दौर्‍यात अतिशय फॉर्मात असलेल्या गावस्करची बरीच शतके हुकवल्याबद्दल शकूर राणाने लाखोंच्या संख्येत शिव्याशाप खाल्ले असतील!

वाह........... मजा आली वाचताना.... पुढचा भाग लवकर येऊ द्यात.

सचिनच्या २०० च्या वेळेला एका मित्राला "खुर्चीवरून उठलास तर सचिन आउट होईल" ही भीती घालून दहा ओव्हर्स तसाच बसवून ठेवला होता! दोनशे झाल्यावर त्याने उरलेले तीन चेंडू बघायची तसदीही ना घेता टॉयलेटकडे धाव घेतली...

सचिनच्या २०० च्या वेळेला एका मित्राला "खुर्चीवरून उठलास तर सचिन आउट होईल" ही भीती घालून दहा ओव्हर्स तसाच बसवून ठेवला होता! दोनशे झाल्यावर त्याने उरलेले तीन चेंडू बघायची तसदीही ना घेता टॉयलेटकडे धाव घेतली.>>> मी बघितलं की आपण हरणार म्हणून सचिनच्या २०० धावा पूर्ण होत असताना डोळे बंद करून घेतले होते आणि आवाज बेसुमार वाढवून ठेवला होता. २०० धावा झाल्यावर डोळे उघडून धावत जाऊन टिव्ही चा मुका घेतला होता, नंतर आरामात हायलायट बघताना त्याच्या २०० धावा बघितल्या.

सचिनच्या २०० च्या वेळेला एका मित्राला "खुर्चीवरून उठलास तर सचिन आउट होईल" ही भीती घालून दहा ओव्हर्स तसाच बसवून ठेवला होता! दोनशे झाल्यावर त्याने उरलेले तीन चेंडू बघायची तसदीही ना घेता टॉयलेटकडे धाव घेतली...

सचिनच्या २०० च्या वेळेला एका मित्राला "खुर्चीवरून उठलास तर सचिन आउट होईल" ही भीती घालून दहा ओव्हर्स तसाच बसवून ठेवला होता! दोनशे झाल्यावर त्याने उरलेले तीन चेंडू बघायची तसदीही ना घेता टॉयलेटकडे धाव घेतली.>>> मी बघितलं की आपण हरणार म्हणून सचिनच्या २०० धावा पूर्ण होत असताना डोळे बंद करून घेतले होते आणि आवाज बेसुमार वाढवून ठेवला होता. २०० धावा झाल्यावर डोळे उघडून धावत जाऊन टिव्ही चा मुका घेतला होता, नंतर आरामात हायलायट बघताना त्याच्या २०० धावा बघितल्या.

फार छान लिहीत आहात. एखादी गोष्ट ठरवली तरीही ती इतक्या प्रयत्नाने पुढे नेता येणे खूप विशेष आहे, तुमच्या चिकाटीला सलाम.

वा ,खूप छान आहे हा भाग _/\_ पुढच्या भागाची वाट बघत आहे.

वा! तुमच्या लेखांमधली सहजता, जमिनीवर ठामपणे राहून विचार करता येण्याची क्षमता, 'इनसाईट' आणि अर्थातच फोटो हे सगळंच आवडतं. सलाम!!!

सर्वांना वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल धन्यवाद! धन्यवाद मोदक जी! :)

एकदम भारी.... पुढील चाकचालीसाठी शुभेच्छा

हे कुठले app वापरता तुमचा रूटची माहिती ठेवण्यासाठी???

हिमालय असो की परभणी, नेहमीच तळपते तुमची लेखणी!

वाचनमेवा :)

तुम्ही कधीच निराश करत नाही लिखाणात! तुमच्या चिकाटीपुढे नतमस्तक.

शतक पार केलंतच. तुमच्या चिकाटीला सलाम. आता पुढचं लक्ष्य! तुमची लेखनशैली खूप छान आहे.

दोन महिन्यांनेतर सायकल चालवूनही तुम्ही शतक पूर्ण केले.

क्या बात है सरजी!!!!! दोनतीनदा अर्धशतक केलेय पण त्यापुढे कधी गेलो नाही. तुमचे लेखन वाचून लै भारी वाटले, थोडा या दिशेने अवश्य ट्राय केल्या जाईल. अतिशय जब्राट लेखन.

खूप छान! वाचते आहे!

फार छान लिहीत आहात. एखादी गोष्ट ठरवली तरीही ती इतक्या प्रयत्नाने पुढे नेता येणे खूप विशेष आहे, तुमच्या चिकाटीला सलाम.

वा ,खूप छान आहे हा भाग _/\_ पुढच्या भागाची वाट बघत आहे.

वा! तुमच्या लेखांमधली सहजता, जमिनीवर ठामपणे राहून विचार करता येण्याची क्षमता, 'इनसाईट' आणि अर्थातच फोटो हे सगळंच आवडतं. सलाम!!!

सर्वांना वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल धन्यवाद! धन्यवाद मोदक जी! :)

एकदम भारी.... पुढील चाकचालीसाठी शुभेच्छा

हे कुठले app वापरता तुमचा रूटची माहिती ठेवण्यासाठी???

हिमालय असो की परभणी, नेहमीच तळपते तुमची लेखणी!

वाचनमेवा :)

तुम्ही कधीच निराश करत नाही लिखाणात! तुमच्या चिकाटीपुढे नतमस्तक.

शतक पार केलंतच. तुमच्या चिकाटीला सलाम. आता पुढचं लक्ष्य! तुमची लेखनशैली खूप छान आहे.

दोन महिन्यांनेतर सायकल चालवूनही तुम्ही शतक पूर्ण केले.

क्या बात है सरजी!!!!! दोनतीनदा अर्धशतक केलेय पण त्यापुढे कधी गेलो नाही. तुमचे लेखन वाचून लै भारी वाटले, थोडा या दिशेने अवश्य ट्राय केल्या जाईल. अतिशय जब्राट लेखन.

खूप छान! वाचते आहे!