छान! बिपिन कार्यकर्ते

प्रार्थना मस्तच!! :) आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

वा... सुरेख!

शब्दकळा सरे सरली जाणीव उरते नेणीव सावर रे..

जबरदस्त. सामर्थ्याचे.

उत्कट, सुंदर, भक्तिमय...प्रार्थना आहे. गुरुपौर्णिमेच्या मुहूर्तावर छान योग जुळून आला आहे. - पांथस्थ माझी (शिळी) अनुदिनी: रानातला प्रकाश... मी काढलेली छायाचित्रे - फ्लिकर

नाही रे अपेक्षा देशील दर्शन मनात जपेन रुप तुझे.. एकदम मस्त.....! -दिलीप बिरुटे

__/\__

कविता आवडली :)

कविता आवडली. फक्त तापलेल्या जीवा उटी चंदनाची तुझ्या आठवाची माव तैसी... ..माव चा अर्थ इथे काय अपेक्षीत आहे ?

चराचरी तुझे प्रकटते रुप कैसे अपरुप दिसतसे.. मस्त प्रार्थना!

आवडली प्रार्थना! खूप सुंदर! राघव

अतिशय सुंदर काव्य!

सर्व वाचकांचे व प्रतिसादकर्त्यांचे आभार.

सुरेख... :)

मस्त.

सहज, साधी पण केवढ्या ताकदीची प्रार्थना! खूप खूप आवडली यशो.

खुपच छान. साध्या सरळ शब्दांतही कीती हे सामर्थ्य. वाह!!

आवडली!!

धन्यू :)

छान! बिपिन कार्यकर्ते

प्रार्थना मस्तच!! :) आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

वा... सुरेख!

शब्दकळा सरे सरली जाणीव उरते नेणीव सावर रे..

जबरदस्त. सामर्थ्याचे.

उत्कट, सुंदर, भक्तिमय...प्रार्थना आहे. गुरुपौर्णिमेच्या मुहूर्तावर छान योग जुळून आला आहे. - पांथस्थ माझी (शिळी) अनुदिनी: रानातला प्रकाश... मी काढलेली छायाचित्रे - फ्लिकर

नाही रे अपेक्षा देशील दर्शन मनात जपेन रुप तुझे.. एकदम मस्त.....! -दिलीप बिरुटे

__/\__

कविता आवडली :)

कविता आवडली. फक्त तापलेल्या जीवा उटी चंदनाची तुझ्या आठवाची माव तैसी... ..माव चा अर्थ इथे काय अपेक्षीत आहे ?

चराचरी तुझे प्रकटते रुप कैसे अपरुप दिसतसे.. मस्त प्रार्थना!

आवडली प्रार्थना! खूप सुंदर! राघव

अतिशय सुंदर काव्य!

सर्व वाचकांचे व प्रतिसादकर्त्यांचे आभार.

सुरेख... :)

मस्त.

सहज, साधी पण केवढ्या ताकदीची प्रार्थना! खूप खूप आवडली यशो.

खुपच छान. साध्या सरळ शब्दांतही कीती हे सामर्थ्य. वाह!!

आवडली!!

धन्यू :)

माझिया सत्तेस काही धार नाही | सर्व शक्ती मालकाची "क्या करूं?" >>>>>>> हा हा हा लै भारी. =)) =)) =)) =)) येवु द्या अजुन.

जे झाले ते झाले... खाली सहजरावांनी म्हटल्याप्रमाणे सगळ्यांनी संयमाने घ्यावे, याला माझी तरी काही हरकत नाही. म्हणुन पहिला प्रतिसाद स्वहस्ते संपादित करत आहे. आशा आहे बदल सर्वांच्यात आणि सर्वत्र दिसावा :) --अवलिया चला ! सगळे मिळुन बदल घडवु !! :)

वा थत्तेकाका! कविता बर्‍यापैकी जमली आहे. अभिनंदन!!

थत्ते सर्व संपादकांना पिंजर्‍यात उभे केले तर हा तिढा कधीच सुटणार नाही. सर्व सदस्यांचे काही चुकत नाही तसे सर्वच संपादकांचेही चुकत नसणार. संपादकांना आत्मपरिक्षण करु द्या, त्यांचे पाध्ये व इश्यु त्यांना सॉर्ट-आउट करु द्या. व सदस्यांची देखील तितकीच जबाबदारी आहे. दुर्दैवाने सदस्य केस बाय केस स्वतंत्र विचारपुर्वक प्रॉब्लेम हाताळायचा सोडून सर्व संपादकांविरुद्ध आवाज करु लागले तर मग सत्तेतल्या ज्यांचे चुकते तरी त्यांचे फावते आहे. अर्थात सत्तेवरच्या कोणाचे कधी चुकत नाही असा समज असेल तर मग काही अर्थच उरत नाही. "कंटकांचे मनोगत" यायला एकाहुन आधीक विडंबक तयारीचे आहेत. बरेचदा किंचीत दृष्टिकोनातला व गैरसमजुतीचा भाग जास्त असतो व दोन्ही बाजुने संयम सुटल्याने प्रश्न चिघळत आहे. सगळ्यांनी जरा थंड घेउया काही दिवस. टु बी फेअर संपादकांना काल बरेच काम करावे लागले. त्यांना देखील जालापलीकडे आयुष्य आहे.

आमचे प्रतिसाद वातावरण बिघडवणारे असतात म्हणून इथे प्रतिसाद टाकत नाही. [( पुण्याचे पेशवे येथे प्रतिसादांना पंख लावून मिळतील

थत्ते साहेबांनी पुन्हा खराटा हातात घेतला की काय? :P आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

विडंबन मस्तच झाले आहे. प्रतिसादांमुळे धागा उडायला (निमित्त मिळायला) नको म्हणून आणखी लिहित नाही. -क्रेमर (पूर्वीचा अक्षय पुर्णपात्रे (पूर्वीचा कर्क)) _________________ बाकी चालू द्या.

थत्ते चाचांच्या कवितेमुळे गावात सलोखा प्रस्थापीत करु पाहणार्‍या रहिम चाचाची आठवण झाली. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© आमचे राज्य

थत्तेशेठ, यावे यावे आमच्या विडंबन पंथात आपले स्वागत.. (विडंबक)केशवसुमार मनोगताचा हा भाग उत्तम. फक्त दुसर्‍या कडव्यात यमक सांभाळायला हवे होते (आणि संख्या वाढ ही अमची सुरू).. क्रमश:चा पुढचा भाग लवकर टाका (वाचक)केशवसुमार साला हे संपादक आणि विडंबक अशा दोन टोप्यांमुळे आमचा लोचा झाले आहे.. विडंबकाने लिहीले की लोक संपादका ने लिहीले आहे म्हणतात.. (कोंडीत सापडलेला)केशवसुमार सहजशेठ ने सुचलेल्या शिर्षकात विडंबन तयार केले होते..पण आता इथे प्रतिसादातून बर्‍याच वाल्यांचे वाल्मिकी (नाना तुमच्या रामायणावरच्या लेखनाचा ह्यात काहिही संदर्भ नाही गैरसमज नको)होताना बघून ते विडंबन न प्रकाशित करायचा निर्णय घेतला.. ह्या मुळे जर वातावरण सुधारणार असेल तर तेही करून बघू ..नाना म्हणतो तसे चला ! सगळे मिळुन बदल घडवु !! (मिपाकर)केशवसुमार

चालू द्या...

(खुद के साथ बातां : रंगा, आता केसुशेठने केले नाहीये तर तूही विडंबन करु नयेस हे बरे. आता केसुरंगाला पण कोणीतरी सांगा रे!) (ओ आय्डी)चतुरंग

प्रगतीचे हे पाऊल पडते संघटनेचा मंत्र जपा रे ध्वज विजयाचा उंच धरा रे ......हे गाणे आठवले. थत्ते ,नाना आणि सर्वांचे अभिनंदन.

मूळ कारण लोकशाही, ती सरेना | या ओळीत खवचटपणा अगदी ठासून भरला आहे. छानच. क्रमशः लवकरच येऊ द्यात.

माझिया सत्तेस काही धार नाही | सर्व शक्ती मालकाची "क्या करूं?" >>>>>>> हा हा हा लै भारी. =)) =)) =)) =)) येवु द्या अजुन.

जे झाले ते झाले... खाली सहजरावांनी म्हटल्याप्रमाणे सगळ्यांनी संयमाने घ्यावे, याला माझी तरी काही हरकत नाही. म्हणुन पहिला प्रतिसाद स्वहस्ते संपादित करत आहे. आशा आहे बदल सर्वांच्यात आणि सर्वत्र दिसावा :) --अवलिया चला ! सगळे मिळुन बदल घडवु !! :)

वा थत्तेकाका! कविता बर्‍यापैकी जमली आहे. अभिनंदन!!

थत्ते सर्व संपादकांना पिंजर्‍यात उभे केले तर हा तिढा कधीच सुटणार नाही. सर्व सदस्यांचे काही चुकत नाही तसे सर्वच संपादकांचेही चुकत नसणार. संपादकांना आत्मपरिक्षण करु द्या, त्यांचे पाध्ये व इश्यु त्यांना सॉर्ट-आउट करु द्या. व सदस्यांची देखील तितकीच जबाबदारी आहे. दुर्दैवाने सदस्य केस बाय केस स्वतंत्र विचारपुर्वक प्रॉब्लेम हाताळायचा सोडून सर्व संपादकांविरुद्ध आवाज करु लागले तर मग सत्तेतल्या ज्यांचे चुकते तरी त्यांचे फावते आहे. अर्थात सत्तेवरच्या कोणाचे कधी चुकत नाही असा समज असेल तर मग काही अर्थच उरत नाही. "कंटकांचे मनोगत" यायला एकाहुन आधीक विडंबक तयारीचे आहेत. बरेचदा किंचीत दृष्टिकोनातला व गैरसमजुतीचा भाग जास्त असतो व दोन्ही बाजुने संयम सुटल्याने प्रश्न चिघळत आहे. सगळ्यांनी जरा थंड घेउया काही दिवस. टु बी फेअर संपादकांना काल बरेच काम करावे लागले. त्यांना देखील जालापलीकडे आयुष्य आहे.

आमचे प्रतिसाद वातावरण बिघडवणारे असतात म्हणून इथे प्रतिसाद टाकत नाही. [( पुण्याचे पेशवे येथे प्रतिसादांना पंख लावून मिळतील

थत्ते साहेबांनी पुन्हा खराटा हातात घेतला की काय? :P आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

विडंबन मस्तच झाले आहे. प्रतिसादांमुळे धागा उडायला (निमित्त मिळायला) नको म्हणून आणखी लिहित नाही. -क्रेमर (पूर्वीचा अक्षय पुर्णपात्रे (पूर्वीचा कर्क)) _________________ बाकी चालू द्या.

थत्ते चाचांच्या कवितेमुळे गावात सलोखा प्रस्थापीत करु पाहणार्‍या रहिम चाचाची आठवण झाली. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© आमचे राज्य

थत्तेशेठ, यावे यावे आमच्या विडंबन पंथात आपले स्वागत.. (विडंबक)केशवसुमार मनोगताचा हा भाग उत्तम. फक्त दुसर्‍या कडव्यात यमक सांभाळायला हवे होते (आणि संख्या वाढ ही अमची सुरू).. क्रमश:चा पुढचा भाग लवकर टाका (वाचक)केशवसुमार साला हे संपादक आणि विडंबक अशा दोन टोप्यांमुळे आमचा लोचा झाले आहे.. विडंबकाने लिहीले की लोक संपादका ने लिहीले आहे म्हणतात.. (कोंडीत सापडलेला)केशवसुमार सहजशेठ ने सुचलेल्या शिर्षकात विडंबन तयार केले होते..पण आता इथे प्रतिसादातून बर्‍याच वाल्यांचे वाल्मिकी (नाना तुमच्या रामायणावरच्या लेखनाचा ह्यात काहिही संदर्भ नाही गैरसमज नको)होताना बघून ते विडंबन न प्रकाशित करायचा निर्णय घेतला.. ह्या मुळे जर वातावरण सुधारणार असेल तर तेही करून बघू ..नाना म्हणतो तसे चला ! सगळे मिळुन बदल घडवु !! (मिपाकर)केशवसुमार

चालू द्या...

(खुद के साथ बातां : रंगा, आता केसुशेठने केले नाहीये तर तूही विडंबन करु नयेस हे बरे. आता केसुरंगाला पण कोणीतरी सांगा रे!) (ओ आय्डी)चतुरंग

प्रगतीचे हे पाऊल पडते संघटनेचा मंत्र जपा रे ध्वज विजयाचा उंच धरा रे ......हे गाणे आठवले. थत्ते ,नाना आणि सर्वांचे अभिनंदन.

मूळ कारण लोकशाही, ती सरेना | या ओळीत खवचटपणा अगदी ठासून भरला आहे. छानच. क्रमशः लवकरच येऊ द्यात.

मस्त कविता -क्रेमर (पूर्वीचा अक्षय पुर्णपात्रे (पूर्वीचा कर्क)) _________________ सोळा कुकांनी मिसळीची वाट लावली आहे का? बाकी चालू द्या.

मस्त कविता ... binarybandya™

मस्त कविता -क्रेमर (पूर्वीचा अक्षय पुर्णपात्रे (पूर्वीचा कर्क)) _________________ सोळा कुकांनी मिसळीची वाट लावली आहे का? बाकी चालू द्या.

मस्त कविता ... binarybandya™

पाषाणभेदा, सुंदर काव्यपुष्प गुंफले आहेस खास करुन तिसरे कडवे सुरेख गुंफिले आहेस. तिसर्‍या कडव्याची ताकद अफाट असल्यामुळे पहिल्या २ कडव्यांना झुंझावे लागते एवढे नक्की. मैफलीत माझ्या कधी मालकंस आला वसंतापरी मला तो मल्हार भेटूनी गेला मी रागदारी गाता शेवटी भैरवीच झाले असा काव्यप्रकार गुंफणे एक तर कठीण. त्यामुळे तुझे अभिनंदन :) एवढ्या सुंदर कवितेस ....... ... वाचकांचे प्रतिसाद का अबोल झाले? :(

सुंदर कविता!!!

पाषाणभेदा, सुंदर काव्यपुष्प गुंफले आहेस खास करुन तिसरे कडवे सुरेख गुंफिले आहेस. तिसर्‍या कडव्याची ताकद अफाट असल्यामुळे पहिल्या २ कडव्यांना झुंझावे लागते एवढे नक्की. मैफलीत माझ्या कधी मालकंस आला वसंतापरी मला तो मल्हार भेटूनी गेला मी रागदारी गाता शेवटी भैरवीच झाले असा काव्यप्रकार गुंफणे एक तर कठीण. त्यामुळे तुझे अभिनंदन :) एवढ्या सुंदर कवितेस ....... ... वाचकांचे प्रतिसाद का अबोल झाले? :(

सुंदर कविता!!!

शून्य भारत, शून्य महासत्ता शून्य जनता, शून्य राजकारणी शून्य कायदे, शून्य कर्ते शून्य घोडेबाजार, शून्य लोकशाही शून्य महागाई, शून्य समृद्धी जिकडे तिकडे चोहीकडे शून्य शून्य शून्य शून्य आकाशात, पाताळात शून्य शून्य शून्य शून्य धरतीवर, समुद्रात शून्य शून्य शून्य शून्य आत, बाहेर शून्य शून्य शून्य शून्य शहाणे, वेडे शून्य शून्य शून्य शून्य मी शून्य शून्य शून्य शून्य तुम्ही सगळे शून्य शून्य शून्य शून्य (कृ. हलके घेणे ) सर्वांत लहान शून्य शून्य शून्य शून्य अनंतालाही लाजवेल शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य + शून्य = शून्य शून्य - शून्य = शून्य शून्य X शून्य = शून्य शून्य / शून्य = शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य हा प्रतिसाद लिहिताना माझ्या मनात आलेले विचार शून्य शून्य शून्य शून्य ह्यावर तुम्ही मला जे फेकून माराल ते पण शून्य शून्य शून्य शून्य ......................... हि कविता काय संपणारच नाय असे दिसते राव मी लिहिलेल्या ह्या कवितेत एक फार मोठी गंभीर चूक आहे, ती ओळखा पाहू ओळखणार्यास मोठे शून्य बक्षीस --------------------------------------------- अवांतर : मला एकदा शून्य भेटला होता, एकदम हताश दिसत होता तो, मी विचारले काय झाले म्हणून, त्याने सांगितले कि त्याचा जन्म इथलाच, भारतातला (आता महाराष्ट्र का कर्नाटक कि बिहार, ते विचारू नका ) त्याला जरा जग हिंडून यायचे आहे . मी म्हणालो, जा कि मग , बघू ये जरा बाहेरचे जग, यावर तो म्हणाला कि त्याला इथल्या राजकारण्यांच्या संवेदनशील मनाने इतके जखडून ठेवले आहे कि पुढील अनंत काळापर्यंत शून्यचा आणि राजकारण्यांच्या संवेदनशील मनाचा संबंध कधी तुटणार नाही असे दिसत आहे. मी आपली गाडीला किक मारली आणि त्याला कधीतरी थोडे स्वातंत्र्य मिळावे असा विचार करून निघालो

नेति नेति "ब्रह्मा" च्या संदर्भात पूर्वासुरींनी न इति, न इति असे हताशपणे म्हटले आहे. कारण कोणतेही विशेषण त्याला लावता येत नाही. ते आदिही नाही, त्याला अंतही नाही, इत्यदि. या कवितेत कवीला आजूबाजूला दिसणारे सर्वच शून्यवत वाटत आहे.आजूबाजूलाच कशाला, स्वत:कडे बघतांनाही हीच भावना प्रबळ झालेली आहे. ईशावास्योपनिषदांमधील "पूर्णमद: पूर्णमिदं .. " ची छायाही दिसून येते. "शून्यवाद" हे दर्शन आपण विचारात नाही घेतले तरी चालेल. कारण त्याचा अभ्यास हल्ली होत नाही. असो. या व अशा कवितांबाबत दोन गोष्टी विचारात घ्यावयास पाहिजेत. पहिली म्हणजे जीवन खरेच इतके शून्यवत आहे का ? चित्विलासवाद म्हणतो "नाही". पण ज्ञानेश्वरच कशाला, आजचे बोरकर, पाडगांवकर यांनाही जीवनात आनंद दिसून येतोच की ! अर्धा कप रिकामा हे खरेच, पण अर्धा भरलेला आहे त्याकडेही बघता येतेच की. अर्थात कवीने काय बघावे हे आपण कोण सांगणार ? दुसरी गोष्ट म्हणजे ह्या प्रकारच्या कविता ह्या वाण्याच्या याद्या होवू शकतात. कोणतेही नाम घ्या, त्याला तेच विशेषण जोडा. या चक्रात आरती प्रभूंसारखे कवीही अडकलेले दिसते. कोठे थांबावयाचे याचे भान राखणेही महत्वाचे. इथे कवीने कविता लांबविली नाही हे योग्यच. स्वताला अंतर्मुख करावयास लावणारी एक छान कविता. शरद

शून्य / शून्य = शून्य हिच मोठि चुक आहे

मि बराबर वळ्खिले द्या मला शुन्य

(पूज्य)चतुरंग

शून्य भारत, शून्य महासत्ता शून्य जनता, शून्य राजकारणी शून्य कायदे, शून्य कर्ते शून्य घोडेबाजार, शून्य लोकशाही शून्य महागाई, शून्य समृद्धी जिकडे तिकडे चोहीकडे शून्य शून्य शून्य शून्य आकाशात, पाताळात शून्य शून्य शून्य शून्य धरतीवर, समुद्रात शून्य शून्य शून्य शून्य आत, बाहेर शून्य शून्य शून्य शून्य शहाणे, वेडे शून्य शून्य शून्य शून्य मी शून्य शून्य शून्य शून्य तुम्ही सगळे शून्य शून्य शून्य शून्य (कृ. हलके घेणे ) सर्वांत लहान शून्य शून्य शून्य शून्य अनंतालाही लाजवेल शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य + शून्य = शून्य शून्य - शून्य = शून्य शून्य X शून्य = शून्य शून्य / शून्य = शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य शून्य हा प्रतिसाद लिहिताना माझ्या मनात आलेले विचार शून्य शून्य शून्य शून्य ह्यावर तुम्ही मला जे फेकून माराल ते पण शून्य शून्य शून्य शून्य ......................... हि कविता काय संपणारच नाय असे दिसते राव मी लिहिलेल्या ह्या कवितेत एक फार मोठी गंभीर चूक आहे, ती ओळखा पाहू ओळखणार्यास मोठे शून्य बक्षीस --------------------------------------------- अवांतर : मला एकदा शून्य भेटला होता, एकदम हताश दिसत होता तो, मी विचारले काय झाले म्हणून, त्याने सांगितले कि त्याचा जन्म इथलाच, भारतातला (आता महाराष्ट्र का कर्नाटक कि बिहार, ते विचारू नका ) त्याला जरा जग हिंडून यायचे आहे . मी म्हणालो, जा कि मग , बघू ये जरा बाहेरचे जग, यावर तो म्हणाला कि त्याला इथल्या राजकारण्यांच्या संवेदनशील मनाने इतके जखडून ठेवले आहे कि पुढील अनंत काळापर्यंत शून्यचा आणि राजकारण्यांच्या संवेदनशील मनाचा संबंध कधी तुटणार नाही असे दिसत आहे. मी आपली गाडीला किक मारली आणि त्याला कधीतरी थोडे स्वातंत्र्य मिळावे असा विचार करून निघालो

नेति नेति "ब्रह्मा" च्या संदर्भात पूर्वासुरींनी न इति, न इति असे हताशपणे म्हटले आहे. कारण कोणतेही विशेषण त्याला लावता येत नाही. ते आदिही नाही, त्याला अंतही नाही, इत्यदि. या कवितेत कवीला आजूबाजूला दिसणारे सर्वच शून्यवत वाटत आहे.आजूबाजूलाच कशाला, स्वत:कडे बघतांनाही हीच भावना प्रबळ झालेली आहे. ईशावास्योपनिषदांमधील "पूर्णमद: पूर्णमिदं .. " ची छायाही दिसून येते. "शून्यवाद" हे दर्शन आपण विचारात नाही घेतले तरी चालेल. कारण त्याचा अभ्यास हल्ली होत नाही. असो. या व अशा कवितांबाबत दोन गोष्टी विचारात घ्यावयास पाहिजेत. पहिली म्हणजे जीवन खरेच इतके शून्यवत आहे का ? चित्विलासवाद म्हणतो "नाही". पण ज्ञानेश्वरच कशाला, आजचे बोरकर, पाडगांवकर यांनाही जीवनात आनंद दिसून येतोच की ! अर्धा कप रिकामा हे खरेच, पण अर्धा भरलेला आहे त्याकडेही बघता येतेच की. अर्थात कवीने काय बघावे हे आपण कोण सांगणार ? दुसरी गोष्ट म्हणजे ह्या प्रकारच्या कविता ह्या वाण्याच्या याद्या होवू शकतात. कोणतेही नाम घ्या, त्याला तेच विशेषण जोडा. या चक्रात आरती प्रभूंसारखे कवीही अडकलेले दिसते. कोठे थांबावयाचे याचे भान राखणेही महत्वाचे. इथे कवीने कविता लांबविली नाही हे योग्यच. स्वताला अंतर्मुख करावयास लावणारी एक छान कविता. शरद

शून्य / शून्य = शून्य हिच मोठि चुक आहे

मि बराबर वळ्खिले द्या मला शुन्य

(पूज्य)चतुरंग

मुख्य म्हणजे वृत्त चपखल ! सर्वच तांत्रिक बाबी चोख ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

(अजून लाईन न बदललेला)चतुरंग

विडंबन छान, हसू आणणारे मात्रा, वृत मला कळत नाही त्यामुळे जास्त काही बोलणे नाही.;) रेवती

तीं-तींच चोथा यमकें फिरून, कथानकें तीच फिकी विरून,

विशेष आवडले.

म्हणूनच दोन्ही डगरींवर पाय असलेला पैं बरां..

कुंथेल वैचारिक जैं न काहीं, तैं चीवडाया मिळणार नाहीं. कोठून धागे मिळतील ठोक? शिमग्या नि पोळ्यासि मुकतील लोक. ॥१॥ . विचार लोकांत जरी विकें ना, खाज्रेपणी खूप रुची जनांना. करावया माज कोणी न लाजो, छद्मीपणाचा सुकाळ राहो! ॥२॥ . त्या-त्याच चोथा चर्चा फिरून, प्रश्नावली तीच फिकी विरून, स्वस्तात आस्वाद तैं नष्ट सारा, रुसेल वीचारवान् जैं बिचारा! ॥३॥

वा, मजा आली. *ऐं वृत्तात बसावे म्हणुन का? -Nile

वा वा!! मस्तच...

जबरा!!! बिपिन कार्यकर्ते

धनंजय आणि मुसुशेठ, लै भारी विडंबन! मुसुशेठ ने दिलेला 'खाज्रे'पणा थेट भिडला ;) ऋषिकेश ------------------ माझे आवडते ब्लॉग या सदरात वाचूया या आठवड्याचा ब्लॉग: खट्टा मिठा

धनंजय आणि मुसु, दोन्ही विडंबने मस्त.. स्वाती

छान ! --अवलिया

माझ्या विडंबनाच्या प्रयत्नाचा दिलेल्या प्रोत्साहनाबाबत सर्वांचे आभार. मध्ये "(वर्तूळ)", "{वाघूळ}" "|वातूळ|" वगैरे "गारगोट्यूळांचे वादळ हल्लीहल्लीच एके दिवशी झाले. आठवतच असेल. माझ्यासारख्याच या हौशी विडंबकांबद्दल टीका करता येत नाही. भाईकाकांनी स्वतःच्या लेखणीने आम्हा ऐर्‍यागैर्‍यांसाठी ज्ञानोबा माउलीने दिलेले पर्मिट पोचवलेले आहे :

"राजहंसाचें चालणें । भूतळीं जालिया शहाणें । आणिकें काय कोणें । चालावेचिना ॥"

माउलीने राजहंसाला मात्र बेडौल चालण्याचे पर्मिट दिलेले नाही. ज्या विडंबकांना लीलया यमके-वृत्त सांभाळता येते, त्यांचा माल आपण वेगळ्या तराजूवरती तोलतो. कोणाला वाटेल की येथे "विडंबन हे परप्रकाशित आहे" वगैरे, विडंबनविरोधी टीका मी करणार आहे. मुळीच नाही. परप्रकाशित असले तरी विडंबनात स्वयंप्रतिभ कला असावी लागते, असे मी मांडणार आहे. विडंबनाची तुलना करावी अजायबघरातील शीशमहालाशी. तिथल्या आरशांत आपला चेहरा बघितला की तो इतका गमतीदार दिसतो, की पुन्हापुन्हा हसावेसे वाटते. पण मग कुठल्याही मोडक्या-तोडक्या आरशात तोंड बघायला आपण तिकिटाचे पैसे देतो का? नाही. असा आरसा स्वस्तातसुद्धा विकत घेत नाही. अजायबघरातला शीशा "उगाच कसाही" वेडावाकडा नसतो. तो बनवायला कारागीर लागतो. प्रतिबिंब कसे वाकडे होणार, त्याची योजना कारागिराने आखलेली असते. प्रतिबिंबात मूळ वस्तूची ओळख सहज पटेल, अशा प्रकारेच बदल होतात. मात्र झालेल्या बदलाने व्यंग्यपूर्ण आकार प्रतिबिंबात येतो. तो बदल बघणार्‍याला अगदी नाविन्यपूर्ण हवा. काही अ-पूर्व, विलक्षण बघून आनंदाने हसू फुटावे. मूळ आकार ओळखीचा ठेवणे आणि अनोळखी-विलक्षण बनवणे या विरुद्ध प्रक्रियांमध्ये तोल साधायची कसरतच असते. ही उत्तम विडंबकाकडून आम्हा आस्वादकांना अपेक्षित असते. १. मूळ कविता निवडण्यात नेमकेपणा वाचकाला जाणवावा. विडंबकांना याची चांगली कल्पना असते - म्हणून स्फूर्तिस्थानाचा निर्देश "अमक्यातमक्याची अप्रतिम गझल" वगैरे शब्दांनी करतात. मात्र कित्येकदा कच्चा मालच रटाळ असतो. विडंबनात मुळातल्या कवितेची आकृती शोधण्यात वाचकाला मजा वाटली पाहिजे. मुळातली कविता इतका तरी ठसा उमटवू शकली पाहिजे. २. मूळ कवितेत कमीतकमी शब्दबदल करून अर्थ जास्तीतजास्त वेगळा हवा. तर मजा येते. कमीतकमी बदल केल्यामुळे मुळातली आकृती स्मरत राहाते. अर्थात फरक खूप असल्यामुळे नव्या-जुन्या अर्थांची विसंगती गुदगुल्या करत राहाते. नवीन अर्थ ती लुटुपुटूची लढत जिंकण्याइतका स्वतंत्र आणि समर्थ हवा. हा अर्थ एकजिनसी असला, तरच परप्रकाशित आकृतीच्या वरती विडंबकाची प्रतिभा लखलखते. ३. विडंबनांचे विडंबन करायच्या भानगडीत अव्वल विडंबक क्वचितच पडत असावेत. तसे केल्यास "कुठली आकृती स्मृतीत यावी?" याचा भलताच गोंधळ वाचकाला होऊ शकतो. भोज्या ठरलेला नसला तर अर्थांच्या लपंडावाचा खेळ गमतीचा राहूच शकत नाही. उदाहरण बघूया : रामदासस्वामींचा श्लोक

"मना सज्जना भक्तिपंथेची जावे । तरी श्रीहरी पाविजेतो स्वभावे । जनीं निंद्य ते सर्व सोडूनी द्यावे । जनीं वंद्य ते सर्व भावे करावे ॥"

त्याचे पु. ल. देशपांड्यांनी केलेले उत्तम विडंबन येथील वाचकांना ठाऊक असेलच :

"मना सज्जना ट्रामपंथेचि जावे । तरी वाचतो एक आणा स्वभावे ।..."

याचे झेरॉक्सचे-झेरॉक्स काढल्यासारखे काळेबेद्रे विडंबन निकृष्ट असते?

"मना सज्जना ग्रामगंगेसि जावे । तिथे कुंथती देख कोणी स्वभावे ।..."

येथे कुठली मूळ आकृती ठसवून मग त्याच्या विकृतीची गंमत अनुभवायची, तेच कळत नाही. करायचेच तर मुळातल्या श्लोकाचे नव्याने विडंबन करायला घ्यावे.

"मना सज्जना सक्तिपंथेची जावे । तरी यम्म्यल्ये होइजे तू स्वभावे । जनीं गुंड ते सर्व जोडूनी घ्यावे । मनी-फंड खावा खिसेही भरावे ॥"

... (अर्थात ही सुद्धा उच्च दर्जाची रचना नाही. पण वरील डबल-झेरॉक्सपेक्षा हीत थोडा अधिक दम आहे, हे मान्य केले पाहिजे.) - - - मिसळपावावरचे वाचक मला, किंवा अन्य कविकिरडूंना "मस्त", "+१", "अप्रतिम" वगैरे प्रोत्साहन देतात. भोळ्या सांबासारखा हा त्यांचा आशीर्वाद देण्यास तत्पर स्वभाव आहे. मोठी तपश्चर्या केलेल्या विडंबन-ऋषींनी मात्र एवढ्यावर समाधान मानू नये. दयाळू मिसळपावकर तोषतील अशी विडंबने ते दिवसाला दोन-चार रचू शकतात. त्यांनी स्वतःच्या वेगळ्या "कडक" निकषांवर विडंबन घासून बघावे : "रचना आपल्या कौशल्याला साजेशी आहे का?" कित्येकदा विडंबन वाचून पुन्हापुन्हा खात्री करून घ्यावी लागते - "छे छे! आपल्या याने हे रचले!" आणि खरे तर मिसळपावकर रसिकांनीही दुहेरी निकष वापरायला काय हरकत आहे? गल्लीत टेनिस बॉल क्रिकेट खेळणार्‍यांना आपण सहजासहजी शाबासकी देतो. म्हणून काय आपण मुंबई संघाकडून तितक्याच टाकटूक कौशल्याची अपेक्षा करतो का? नव्हे. खूप अधिक अपेक्षा करतो. मला तेंडुलकरासारखी बॅट फिरवता येत नाही, म्हणून गल्लीतल्या माझ्यापेक्षा बर्‍या पोरांना संघात पाठवू देऊ काय? आपल्या हातात कौशल्य नसले, तरी फार-फार उच्च कौशल्य दिसू शकतील असे डोळे आपल्यापाशी आहेत.

मुख्य म्हणजे वृत्त चपखल ! सर्वच तांत्रिक बाबी चोख ! -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

(अजून लाईन न बदललेला)चतुरंग

विडंबन छान, हसू आणणारे मात्रा, वृत मला कळत नाही त्यामुळे जास्त काही बोलणे नाही.;) रेवती

तीं-तींच चोथा यमकें फिरून, कथानकें तीच फिकी विरून,

विशेष आवडले.

म्हणूनच दोन्ही डगरींवर पाय असलेला पैं बरां..

कुंथेल वैचारिक जैं न काहीं, तैं चीवडाया मिळणार नाहीं. कोठून धागे मिळतील ठोक? शिमग्या नि पोळ्यासि मुकतील लोक. ॥१॥ . विचार लोकांत जरी विकें ना, खाज्रेपणी खूप रुची जनांना. करावया माज कोणी न लाजो, छद्मीपणाचा सुकाळ राहो! ॥२॥ . त्या-त्याच चोथा चर्चा फिरून, प्रश्नावली तीच फिकी विरून, स्वस्तात आस्वाद तैं नष्ट सारा, रुसेल वीचारवान् जैं बिचारा! ॥३॥

वा, मजा आली. *ऐं वृत्तात बसावे म्हणुन का? -Nile

वा वा!! मस्तच...

जबरा!!! बिपिन कार्यकर्ते

धनंजय आणि मुसुशेठ, लै भारी विडंबन! मुसुशेठ ने दिलेला 'खाज्रे'पणा थेट भिडला ;) ऋषिकेश ------------------ माझे आवडते ब्लॉग या सदरात वाचूया या आठवड्याचा ब्लॉग: खट्टा मिठा

धनंजय आणि मुसु, दोन्ही विडंबने मस्त.. स्वाती

छान ! --अवलिया

माझ्या विडंबनाच्या प्रयत्नाचा दिलेल्या प्रोत्साहनाबाबत सर्वांचे आभार. मध्ये "(वर्तूळ)", "{वाघूळ}" "|वातूळ|" वगैरे "गारगोट्यूळांचे वादळ हल्लीहल्लीच एके दिवशी झाले. आठवतच असेल. माझ्यासारख्याच या हौशी विडंबकांबद्दल टीका करता येत नाही. भाईकाकांनी स्वतःच्या लेखणीने आम्हा ऐर्‍यागैर्‍यांसाठी ज्ञानोबा माउलीने दिलेले पर्मिट पोचवलेले आहे :

"राजहंसाचें चालणें । भूतळीं जालिया शहाणें । आणिकें काय कोणें । चालावेचिना ॥"

माउलीने राजहंसाला मात्र बेडौल चालण्याचे पर्मिट दिलेले नाही. ज्या विडंबकांना लीलया यमके-वृत्त सांभाळता येते, त्यांचा माल आपण वेगळ्या तराजूवरती तोलतो. कोणाला वाटेल की येथे "विडंबन हे परप्रकाशित आहे" वगैरे, विडंबनविरोधी टीका मी करणार आहे. मुळीच नाही. परप्रकाशित असले तरी विडंबनात स्वयंप्रतिभ कला असावी लागते, असे मी मांडणार आहे. विडंबनाची तुलना करावी अजायबघरातील शीशमहालाशी. तिथल्या आरशांत आपला चेहरा बघितला की तो इतका गमतीदार दिसतो, की पुन्हापुन्हा हसावेसे वाटते. पण मग कुठल्याही मोडक्या-तोडक्या आरशात तोंड बघायला आपण तिकिटाचे पैसे देतो का? नाही. असा आरसा स्वस्तातसुद्धा विकत घेत नाही. अजायबघरातला शीशा "उगाच कसाही" वेडावाकडा नसतो. तो बनवायला कारागीर लागतो. प्रतिबिंब कसे वाकडे होणार, त्याची योजना कारागिराने आखलेली असते. प्रतिबिंबात मूळ वस्तूची ओळख सहज पटेल, अशा प्रकारेच बदल होतात. मात्र झालेल्या बदलाने व्यंग्यपूर्ण आकार प्रतिबिंबात येतो. तो बदल बघणार्‍याला अगदी नाविन्यपूर्ण हवा. काही अ-पूर्व, विलक्षण बघून आनंदाने हसू फुटावे. मूळ आकार ओळखीचा ठेवणे आणि अनोळखी-विलक्षण बनवणे या विरुद्ध प्रक्रियांमध्ये तोल साधायची कसरतच असते. ही उत्तम विडंबकाकडून आम्हा आस्वादकांना अपेक्षित असते. १. मूळ कविता निवडण्यात नेमकेपणा वाचकाला जाणवावा. विडंबकांना याची चांगली कल्पना असते - म्हणून स्फूर्तिस्थानाचा निर्देश "अमक्यातमक्याची अप्रतिम गझल" वगैरे शब्दांनी करतात. मात्र कित्येकदा कच्चा मालच रटाळ असतो. विडंबनात मुळातल्या कवितेची आकृती शोधण्यात वाचकाला मजा वाटली पाहिजे. मुळातली कविता इतका तरी ठसा उमटवू शकली पाहिजे. २. मूळ कवितेत कमीतकमी शब्दबदल करून अर्थ जास्तीतजास्त वेगळा हवा. तर मजा येते. कमीतकमी बदल केल्यामुळे मुळातली आकृती स्मरत राहाते. अर्थात फरक खूप असल्यामुळे नव्या-जुन्या अर्थांची विसंगती गुदगुल्या करत राहाते. नवीन अर्थ ती लुटुपुटूची लढत जिंकण्याइतका स्वतंत्र आणि समर्थ हवा. हा अर्थ एकजिनसी असला, तरच परप्रकाशित आकृतीच्या वरती विडंबकाची प्रतिभा लखलखते. ३. विडंबनांचे विडंबन करायच्या भानगडीत अव्वल विडंबक क्वचितच पडत असावेत. तसे केल्यास "कुठली आकृती स्मृतीत यावी?" याचा भलताच गोंधळ वाचकाला होऊ शकतो. भोज्या ठरलेला नसला तर अर्थांच्या लपंडावाचा खेळ गमतीचा राहूच शकत नाही. उदाहरण बघूया : रामदासस्वामींचा श्लोक

"मना सज्जना भक्तिपंथेची जावे । तरी श्रीहरी पाविजेतो स्वभावे । जनीं निंद्य ते सर्व सोडूनी द्यावे । जनीं वंद्य ते सर्व भावे करावे ॥"

त्याचे पु. ल. देशपांड्यांनी केलेले उत्तम विडंबन येथील वाचकांना ठाऊक असेलच :

"मना सज्जना ट्रामपंथेचि जावे । तरी वाचतो एक आणा स्वभावे ।..."

याचे झेरॉक्सचे-झेरॉक्स काढल्यासारखे काळेबेद्रे विडंबन निकृष्ट असते?

"मना सज्जना ग्रामगंगेसि जावे । तिथे कुंथती देख कोणी स्वभावे ।..."

येथे कुठली मूळ आकृती ठसवून मग त्याच्या विकृतीची गंमत अनुभवायची, तेच कळत नाही. करायचेच तर मुळातल्या श्लोकाचे नव्याने विडंबन करायला घ्यावे.

"मना सज्जना सक्तिपंथेची जावे । तरी यम्म्यल्ये होइजे तू स्वभावे । जनीं गुंड ते सर्व जोडूनी घ्यावे । मनी-फंड खावा खिसेही भरावे ॥"

... (अर्थात ही सुद्धा उच्च दर्जाची रचना नाही. पण वरील डबल-झेरॉक्सपेक्षा हीत थोडा अधिक दम आहे, हे मान्य केले पाहिजे.) - - - मिसळपावावरचे वाचक मला, किंवा अन्य कविकिरडूंना "मस्त", "+१", "अप्रतिम" वगैरे प्रोत्साहन देतात. भोळ्या सांबासारखा हा त्यांचा आशीर्वाद देण्यास तत्पर स्वभाव आहे. मोठी तपश्चर्या केलेल्या विडंबन-ऋषींनी मात्र एवढ्यावर समाधान मानू नये. दयाळू मिसळपावकर तोषतील अशी विडंबने ते दिवसाला दोन-चार रचू शकतात. त्यांनी स्वतःच्या वेगळ्या "कडक" निकषांवर विडंबन घासून बघावे : "रचना आपल्या कौशल्याला साजेशी आहे का?" कित्येकदा विडंबन वाचून पुन्हापुन्हा खात्री करून घ्यावी लागते - "छे छे! आपल्या याने हे रचले!" आणि खरे तर मिसळपावकर रसिकांनीही दुहेरी निकष वापरायला काय हरकत आहे? गल्लीत टेनिस बॉल क्रिकेट खेळणार्‍यांना आपण सहजासहजी शाबासकी देतो. म्हणून काय आपण मुंबई संघाकडून तितक्याच टाकटूक कौशल्याची अपेक्षा करतो का? नव्हे. खूप अधिक अपेक्षा करतो. मला तेंडुलकरासारखी बॅट फिरवता येत नाही, म्हणून गल्लीतल्या माझ्यापेक्षा बर्‍या पोरांना संघात पाठवू देऊ काय? आपल्या हातात कौशल्य नसले, तरी फार-फार उच्च कौशल्य दिसू शकतील असे डोळे आपल्यापाशी आहेत.

वा छान कविता. तू तर छुपा रुस्तुम निघालास! आम्हाला वाटलं होतं तू फक्त चित्रं टाकून हसवतोस पण तू गंभीरही बनवतोस! (आणखी एखादं कडवं चाललं असतं रे! चुटपुट लागून संपली कविता..) चतुरंग

उगाच लोकांना हळव करायचं म्हणजे काय. तुझा तो कॅमेरा उचल आणि जरा बाहेर भटकुन ये पाहु आधी.

दादूस ...उत्तम कविता रे...

वा!

मस्त कवितांचा पाऊस चालू आहे. अवांतरः फोटोतल्याने/ लीने घातलेल्या स्टॉकिंग्ज नैसर्गीक रंगाच्या वाटत नाही. जरी वाटत असल्या तरी ते खुपच चमकत आहेत. कृपया नैसर्गीक रंग वाटेल अशा स्टॉकिंग्जवालीचा फोटो टाकावा असे वाटते. तुमच्यासारख्या नवनविन फोटो शोधणार्‍याला हे शक्य आहे. मधुमेहा विरुद्ध लढा माझी जालवही

सुन्दर कविता ! ! !

:)

जाम भारी रे !!! संजा

चींब पावसात भिजुन घेतल तेवढच ओझ्या मनाला हलक करुन टाकल

माझा आक्षेप आहे. भिजुन कोणती गोष्ट हलकी होते जे जयपालने मन हलक केल? वास्तवात असलेल्या गोष्टींची तुलना केली की त्याला 'उपमा'(नाश्त्याला खातो तो पण उपमाच का?) म्हणतात. ह्याला काय म्हणायच 'जयपाल-तारे'? _________________________________________________ ''मौन मधे जर शक्ती असती तर सर्वात शक्तीशाली मीच असतो!! see what Google thinks about me! इथे

वा छान कविता. तू तर छुपा रुस्तुम निघालास! आम्हाला वाटलं होतं तू फक्त चित्रं टाकून हसवतोस पण तू गंभीरही बनवतोस! (आणखी एखादं कडवं चाललं असतं रे! चुटपुट लागून संपली कविता..) चतुरंग

उगाच लोकांना हळव करायचं म्हणजे काय. तुझा तो कॅमेरा उचल आणि जरा बाहेर भटकुन ये पाहु आधी.

दादूस ...उत्तम कविता रे...

वा!

मस्त कवितांचा पाऊस चालू आहे. अवांतरः फोटोतल्याने/ लीने घातलेल्या स्टॉकिंग्ज नैसर्गीक रंगाच्या वाटत नाही. जरी वाटत असल्या तरी ते खुपच चमकत आहेत. कृपया नैसर्गीक रंग वाटेल अशा स्टॉकिंग्जवालीचा फोटो टाकावा असे वाटते. तुमच्यासारख्या नवनविन फोटो शोधणार्‍याला हे शक्य आहे. मधुमेहा विरुद्ध लढा माझी जालवही

सुन्दर कविता ! ! !

:)

जाम भारी रे !!! संजा

चींब पावसात भिजुन घेतल तेवढच ओझ्या मनाला हलक करुन टाकल

माझा आक्षेप आहे. भिजुन कोणती गोष्ट हलकी होते जे जयपालने मन हलक केल? वास्तवात असलेल्या गोष्टींची तुलना केली की त्याला 'उपमा'(नाश्त्याला खातो तो पण उपमाच का?) म्हणतात. ह्याला काय म्हणायच 'जयपाल-तारे'? _________________________________________________ ''मौन मधे जर शक्ती असती तर सर्वात शक्तीशाली मीच असतो!! see what Google thinks about me! इथे

मस्त :) --अवलिया लेख प्रतिक्रिया लिहिणार | खाडकन डिलीट होणार || "ते" सखेद फाट्यावर मारणार | निश्चितच ||

डोळे पाणावले. :( - क्रायर

मस्त :) --अवलिया लेख प्रतिक्रिया लिहिणार | खाडकन डिलीट होणार || "ते" सखेद फाट्यावर मारणार | निश्चितच ||

डोळे पाणावले. :( - क्रायर

छान ! --अवलिया लेख प्रतिक्रिया लिहिणार | खाडकन डिलीट होणार || "ते" सखेद फाट्यावर मारणार | निश्चितच ||

आसवांचे निर्माल्य, गंगा, महापुर, प्रलय व्वा एकदम मस्त कल्पना. मधुमेहा विरुद्ध लढा माझी जालवही

छान ! --अवलिया लेख प्रतिक्रिया लिहिणार | खाडकन डिलीट होणार || "ते" सखेद फाट्यावर मारणार | निश्चितच ||

आसवांचे निर्माल्य, गंगा, महापुर, प्रलय व्वा एकदम मस्त कल्पना. मधुमेहा विरुद्ध लढा माझी जालवही