क्रुपया सदर धागा भटकन्ती मधे हालवावा.

सुरूवात दमदार. हॉटेल मोक्याचे गाठले आहे. .............. >>तेच किल्ले, तेच किनारे एकसमान ती उदास शहरे........>> हेच आमचं झालं होतं. अगोदरच्या तीन चार वर्षांत हे प्रकार झाल्याने पावागढ चंपानेर आता नको असे ठरले. त्यात यूट्यूबवरच्या विडिओंनी भर घातली. पुतळा नवीन म्हणून थोडक्यात जमवले. ( चंदेरी करता येईल का विचारणा सूचना झाली होती. पण पाटणजवळच्या रानी की वाव ची आठवण झाली. पाटोळा साडी केंद्र फक्त टूअरच्या बसेस येतात तेव्हाच उघडतात. एरवी उपऱ्यांसाठी उघडत नाहीत. तसेही सर्व राज्यांची प्रदर्शने बांद्रा लीलावती ग्राऊंडवर थंडीत भरतात आणि खरेदीची संधी मिळते. तसं पाहिलं तर साड्या खरेदी ही आता डेड इनवेस्टमेंट आहे.) गेली दहा वर्षे पर्यटन केलं पण खरेदी शून्य. हे लिहिण्याचं कारण की ट्रिप ठरवताना हा मुद्दा फारच जोर करतो.

अगदी,अगदी... १९९२ मधे जयपुर गेलो होतो. पर्यटक जेवढा खरेदी करेल तेव्हढी रिक्षाचालक, टॅक्सीचालक यांची अतिरिक्त कमाई म्हणून ते ठरावीक एमापौरियम ,हाॅटेल मधे जबरदस्तीने घेऊन जातात. आम्हांलाही जावे लागले. तीथे महाराणी साडी गळ्यात मारली. सहाशे रूपये ढिले करावे लागले. त्यावेळचा पाच सहा दिवसांचा पगार,मरता क्या न करता साडी घेतली आणी वरती नच सुंदरी करू कोपा हे पद सुद्धा म्हणले. अलवर नोकरीचे गाव , घरी परत आल्यावर सर्वांना दाखवली तर कळाले हिच साडी तीनशे रूपयात मिळते. बडोद्याला खरेदी झाली. खरेदी झाली नाही तर भटकंतीचे त्यांना समाधान आणी आमची हळहळ याचे सुख कसे मिळणार? प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.

चलो गुजरात! वाचत आहे.रच्यकाने हवाई सुंदरीसाठीचे गाणी मस्तच.मला प्रवासात भेटलेले इतर प्रवासी (चांगले) की नेहमी आठवत राहतात... आणखी काही वर्षांनी मी अशा सह प्रवाशांवर सहज लेख लिहू शकेल 😀

तुमची वर्णन करण्याची पद्धती गंमतशीर आहे. हा भाग गेल्या तीन-चार वर्षांपूर्वी आमचा एक मित्र बडोदा येथे राहत असल्यामुळे आमचे तिथे जाणे होत होते. त्यामुळे पाहून झाला आहे. मात्र चंपानेर पाहिलेला नसल्यामुळे त्याबाबत वाचायला उत्सुकता आहे. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत....

नेहमी प्रमाणे सुरेख. तुम्ही फार कमी लिहिता अशी माझी तक्रार आहे.

शहर संपन्न आणी सुखवस्तू असावे याचा अंदाज येत होता

+१ तीन वेळा ह्या शहराला दिलेल्या भेटीतुन "हे शहर संपन्न आणी सुखवस्तू आहे" असेच माझेही निरीक्षण आहे! शिर्षकात पावागढचे नाव वाचुन पाचेक वर्षांपुर्वी तीथे केलेला एक उपद्व्याप आठवुन हसु आले! त्या बद्दल पावागढ विषयीच्या धाग्यावर लिहितो 😀 सुरुवात आवडली, पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत...

सुरुवात खूप छान झाली आहे. पुढचे भाग लवकर यावेत. तुम्ही उतरला होता त्या हाटेलीचे फोटो / नाव द्यावेत, कधी गेलो तर उपयोगी पडेल. (तसेच प्रत्येक भागाचे शेवटी त्या दिवसातले मुख्य खर्च किती हेही दिल्यास वडोदरापर्यटतोत्सुकबंधुभगिनींस उपयोगी होईल) (सत्तरचे दशकात एका मित्रासह साध्या सायकलने इंदौर-बडोदे-इंदौर असा प्रवास करून एक आठवडा राहिलो होतो. ही सफर मुद्दाम तिथली संग्रहालये बघण्यासाठी केली होती. त्याचा वृत्तांत तेंव्हाची रोजनिशी हुडकून लिहीता येईल. प्रयत्न करेन) राजवाड्यानजीकचे फत्तेसिंह संग्रहालय बघितले का ?

पुभाप्र...

मनापासून आभार.

ह्या लेखमालेची कधीपासून प्रतिक्षा होती. सुरेख सुरुवात. येऊ द्यात आता पटापट पुढचे भाग.

मालिका सुंदर होणार यात शंकाच नाही

पावागड, चंपानेर ने जुन्या आठवणी जाग्या झाल्यात. २००६ मधे कामानिमित्त वडोदऱ्यात महिन्याच्या वर तळ ठोकून होतो. विकांताला भरपूर उंडारायचो. पावागडाची उंची आणि चंपानेरचे स्थापत्य विशेष लक्षात राहिले.

प्रतिसादाबद्दल आभार.

मस्तच सर..वाचायचे राहिली होती ही लेखमाला..वाचतो आता सविस्तर..

मस्त सुरुवात ... मालिकेतील पुढील लेख निवांत वाचेन. शहर संपन्न आणी सुखवस्तू असावे याचा अंदाज येत होता.+१ बडोदा शहर फारच सुंदर आहे.

खूप खूप वर्षांपूर्वी माझी सर्वात पहिली पगारी नोकरी बडोद्यातच होती. माझे कार्यालय तुमच्या एका छायाचित्रात ऑलमोस्ट आलेले आहे. एक अतिशय जुनाट स्कूटर तेव्हा मी वापरत असे. प्यारेलाल कचोरी (भेळ भरलेली कचोरी) हे त्या वेळी झालेले ॲडिक्शन. एकदा ती जुनाट स्कूटर ट्रॅफिक पोलिसांनी उचलली तेव्हा ती सोडवून घेण्यास एका त्याहून जुनाट इमारतीत असलेल्या आर टी ओ कार्यालयात जावे लागले होते. त्यातील खिळखिळी लिफ्ट "हॉरर" होती. तिच्यातून मी चौथ्या मजल्यावरून खाली आलो. ती वाटेत आपटत हिंदकळत होती आणि वेग बहुधा पूर्णपणे गुरुत्वाकर्षणावर सोडला होता. ती ब्रिटिशकालीन असावी. बडोदे गाव तेव्हा शांत होते. मराठी बहुतांश लोकांना येत होती. मराठी वर्तमानपत्रे सर्रास मिळत. खाण्यापिण्याची चंगळ होती. कोणताही पदार्थ प्रचंड मोठ्या क्वांटिटीत देणे हे तिथले जाणवलेले वैशिष्ट्य. आणखी एक. ज्या गावात आपण नोकरी निमित्त राहतो तिथे पर्यटन करत नाही असा एक वैयक्तिक अनुभव आला आहे. त्यामुळे मी त्या राजवाड्यासमोरून रोज जात असूनही कधी आत गेलो नाही किंवा कोणती संग्रहालये पाहिली नाहीत. पुण्यात नोकरी करून शनिवारवाडा मी पाहिला नाही. तिथून रोज जा ये करून देखील. तर असो. गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी. तुमच्या लेखाने उजाळा मिळाला.

मिपाखरांनो. चंपानेर वर लिहीले आहे.लवकरच डकवतो.

क्रुपया सदर धागा भटकन्ती मधे हालवावा.

सुरूवात दमदार. हॉटेल मोक्याचे गाठले आहे. .............. >>तेच किल्ले, तेच किनारे एकसमान ती उदास शहरे........>> हेच आमचं झालं होतं. अगोदरच्या तीन चार वर्षांत हे प्रकार झाल्याने पावागढ चंपानेर आता नको असे ठरले. त्यात यूट्यूबवरच्या विडिओंनी भर घातली. पुतळा नवीन म्हणून थोडक्यात जमवले. ( चंदेरी करता येईल का विचारणा सूचना झाली होती. पण पाटणजवळच्या रानी की वाव ची आठवण झाली. पाटोळा साडी केंद्र फक्त टूअरच्या बसेस येतात तेव्हाच उघडतात. एरवी उपऱ्यांसाठी उघडत नाहीत. तसेही सर्व राज्यांची प्रदर्शने बांद्रा लीलावती ग्राऊंडवर थंडीत भरतात आणि खरेदीची संधी मिळते. तसं पाहिलं तर साड्या खरेदी ही आता डेड इनवेस्टमेंट आहे.) गेली दहा वर्षे पर्यटन केलं पण खरेदी शून्य. हे लिहिण्याचं कारण की ट्रिप ठरवताना हा मुद्दा फारच जोर करतो.

अगदी,अगदी... १९९२ मधे जयपुर गेलो होतो. पर्यटक जेवढा खरेदी करेल तेव्हढी रिक्षाचालक, टॅक्सीचालक यांची अतिरिक्त कमाई म्हणून ते ठरावीक एमापौरियम ,हाॅटेल मधे जबरदस्तीने घेऊन जातात. आम्हांलाही जावे लागले. तीथे महाराणी साडी गळ्यात मारली. सहाशे रूपये ढिले करावे लागले. त्यावेळचा पाच सहा दिवसांचा पगार,मरता क्या न करता साडी घेतली आणी वरती नच सुंदरी करू कोपा हे पद सुद्धा म्हणले. अलवर नोकरीचे गाव , घरी परत आल्यावर सर्वांना दाखवली तर कळाले हिच साडी तीनशे रूपयात मिळते. बडोद्याला खरेदी झाली. खरेदी झाली नाही तर भटकंतीचे त्यांना समाधान आणी आमची हळहळ याचे सुख कसे मिळणार? प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.

चलो गुजरात! वाचत आहे.रच्यकाने हवाई सुंदरीसाठीचे गाणी मस्तच.मला प्रवासात भेटलेले इतर प्रवासी (चांगले) की नेहमी आठवत राहतात... आणखी काही वर्षांनी मी अशा सह प्रवाशांवर सहज लेख लिहू शकेल 😀

तुमची वर्णन करण्याची पद्धती गंमतशीर आहे. हा भाग गेल्या तीन-चार वर्षांपूर्वी आमचा एक मित्र बडोदा येथे राहत असल्यामुळे आमचे तिथे जाणे होत होते. त्यामुळे पाहून झाला आहे. मात्र चंपानेर पाहिलेला नसल्यामुळे त्याबाबत वाचायला उत्सुकता आहे. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत....

नेहमी प्रमाणे सुरेख. तुम्ही फार कमी लिहिता अशी माझी तक्रार आहे.

शहर संपन्न आणी सुखवस्तू असावे याचा अंदाज येत होता

+१ तीन वेळा ह्या शहराला दिलेल्या भेटीतुन "हे शहर संपन्न आणी सुखवस्तू आहे" असेच माझेही निरीक्षण आहे! शिर्षकात पावागढचे नाव वाचुन पाचेक वर्षांपुर्वी तीथे केलेला एक उपद्व्याप आठवुन हसु आले! त्या बद्दल पावागढ विषयीच्या धाग्यावर लिहितो 😀 सुरुवात आवडली, पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत...

सुरुवात खूप छान झाली आहे. पुढचे भाग लवकर यावेत. तुम्ही उतरला होता त्या हाटेलीचे फोटो / नाव द्यावेत, कधी गेलो तर उपयोगी पडेल. (तसेच प्रत्येक भागाचे शेवटी त्या दिवसातले मुख्य खर्च किती हेही दिल्यास वडोदरापर्यटतोत्सुकबंधुभगिनींस उपयोगी होईल) (सत्तरचे दशकात एका मित्रासह साध्या सायकलने इंदौर-बडोदे-इंदौर असा प्रवास करून एक आठवडा राहिलो होतो. ही सफर मुद्दाम तिथली संग्रहालये बघण्यासाठी केली होती. त्याचा वृत्तांत तेंव्हाची रोजनिशी हुडकून लिहीता येईल. प्रयत्न करेन) राजवाड्यानजीकचे फत्तेसिंह संग्रहालय बघितले का ?

पुभाप्र...

मनापासून आभार.

ह्या लेखमालेची कधीपासून प्रतिक्षा होती. सुरेख सुरुवात. येऊ द्यात आता पटापट पुढचे भाग.

मालिका सुंदर होणार यात शंकाच नाही

पावागड, चंपानेर ने जुन्या आठवणी जाग्या झाल्यात. २००६ मधे कामानिमित्त वडोदऱ्यात महिन्याच्या वर तळ ठोकून होतो. विकांताला भरपूर उंडारायचो. पावागडाची उंची आणि चंपानेरचे स्थापत्य विशेष लक्षात राहिले.

प्रतिसादाबद्दल आभार.

मस्तच सर..वाचायचे राहिली होती ही लेखमाला..वाचतो आता सविस्तर..

मस्त सुरुवात ... मालिकेतील पुढील लेख निवांत वाचेन. शहर संपन्न आणी सुखवस्तू असावे याचा अंदाज येत होता.+१ बडोदा शहर फारच सुंदर आहे.

खूप खूप वर्षांपूर्वी माझी सर्वात पहिली पगारी नोकरी बडोद्यातच होती. माझे कार्यालय तुमच्या एका छायाचित्रात ऑलमोस्ट आलेले आहे. एक अतिशय जुनाट स्कूटर तेव्हा मी वापरत असे. प्यारेलाल कचोरी (भेळ भरलेली कचोरी) हे त्या वेळी झालेले ॲडिक्शन. एकदा ती जुनाट स्कूटर ट्रॅफिक पोलिसांनी उचलली तेव्हा ती सोडवून घेण्यास एका त्याहून जुनाट इमारतीत असलेल्या आर टी ओ कार्यालयात जावे लागले होते. त्यातील खिळखिळी लिफ्ट "हॉरर" होती. तिच्यातून मी चौथ्या मजल्यावरून खाली आलो. ती वाटेत आपटत हिंदकळत होती आणि वेग बहुधा पूर्णपणे गुरुत्वाकर्षणावर सोडला होता. ती ब्रिटिशकालीन असावी. बडोदे गाव तेव्हा शांत होते. मराठी बहुतांश लोकांना येत होती. मराठी वर्तमानपत्रे सर्रास मिळत. खाण्यापिण्याची चंगळ होती. कोणताही पदार्थ प्रचंड मोठ्या क्वांटिटीत देणे हे तिथले जाणवलेले वैशिष्ट्य. आणखी एक. ज्या गावात आपण नोकरी निमित्त राहतो तिथे पर्यटन करत नाही असा एक वैयक्तिक अनुभव आला आहे. त्यामुळे मी त्या राजवाड्यासमोरून रोज जात असूनही कधी आत गेलो नाही किंवा कोणती संग्रहालये पाहिली नाहीत. पुण्यात नोकरी करून शनिवारवाडा मी पाहिला नाही. तिथून रोज जा ये करून देखील. तर असो. गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी. तुमच्या लेखाने उजाळा मिळाला.

मिपाखरांनो. चंपानेर वर लिहीले आहे.लवकरच डकवतो.