सहमत आहे. मिपावर लेख आणी ते सुद्धा छायाचित्रा सह म्हणजे पावनखिंड लढवण्या सारखे. एखाद दुसरा वार चुकीचा होणारच. तुम्ही इतके बारकाईने, लक्ष देऊन लेख वाचता याचा आनंद झाला. नाहीतर आमचे मिपावरचे लेखन म्हणजे चितळ्यांच्या शेजारीच बाकरवडीचे दुकान टाकल्या सारखेच म्हणायचे.

सहमत आहे. मिपावर लेख आणी ते सुद्धा छायाचित्रा सह म्हणजे पावनखिंड लढवण्या सारखे. एखाद दुसरा वार चुकीचा होणारच. तुम्ही इतके बारकाईने, लक्ष देऊन लेख वाचता याचा आनंद झाला. नाहीतर आमचे मिपावरचे लेखन म्हणजे चितळ्यांच्या शेजारीच बाकरवडीचे दुकान टाकल्या सारखेच म्हणायचे.

उत्साहवर्धक प्रतिसादासाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏

"थोड्याच वेळात अनोळखी प्राॅमिसच्या घरण्याची पाळे मुळे खणून काढलीत"

थोडा वेळ नाही हो कर्नलसाहेब, तब्बल पाच रात्री आणि सहा दिवसांच्या काठमांडूतील एकूण वास्तव्यकालात रोजच भेट होणाऱ्या वीरप्रताप आणि आमच्यातलाच एक होऊन गेलेल्या प्रॉमीसकडून तुकड्या तुकड्यांत मिळालेली माहिती एकत्रितरीत्या लिहिल्याने ती कमी वेळात मिळाल्यासारखे वाटणे साहजिक आहे! मागच्या भागावरच्या सौंदाळा ह्यांच्या प्रतिसादावर दिलेल्या उपप्रतिसादात म्हंटल्या प्रमाणे माझा गाढ विश्वास असलेल्या 'योगायोगातुन' ह्या सगळ्या गोष्टी घडलेल्या आहेत. त्या एका रात्रीसाठीच आम्हाला हॉटेलच्या मागच्या बाजूची रूम मिळणे, तिथून वीरप्रताप, प्रॉमिस आणि त्याचे ते दोन झकास कुत्रे दिसणे, त्या कुत्र्यांची नावे टॉमी, रॉकी, जॅकी वगैरे सारखी पठडीतली नसून ती कुरो आणि अकामारू सारखी सर्वसामान्यपणे अपरिचित अशी असणे, त्यांचा जपानी कॉमिक्स/ऍनिमेशी असलेल्या संबंधाचा विषय निघण्यातून दोन समानछंदी व्यक्तींमध्ये तात्काळ जवळीक निर्माण होणे वगैरे वगैरे अशी एक प्रकारची चेन रिऍक्शनच सुरु होण्यातून पुढच्या गोष्टी घडत गेल्या असे म्हणता येईल हवेतर. अन्यथा जगाच्या पाठीवर अशा नावांचे इसम अस्तित्वात आहेत हे देखील कधी समजले नसते. अर्थात समोरच्या व्यक्तीही मक्ख, खडूस, तिरसट, माणूसघाण्या नसून मनमिळाऊ असल्याने त्यांच्याशी वेव्हलेंथ छान जुळली हे देखील तितकेच महत्वाचे 😀

श्वेता२४ । मुवि काका । प्रचेतस । भक्ति उत्साहवर्धक प्रतिसादांसाठी आपल्या सर्वांचे मनःपूर्वक आभार 🙏

"तुम्ही नेपाळचेच आहात असं वाटतेय"

😂 ह्या वाक्यावरून बारा-तेरा वर्षांपूर्वी कुठल्याशा सेवाभावी संस्थेने मदतनिधी उभारण्याच्या उद्देशाने आयोजित केलेला रंगभूमी गाजवणाऱ्या दिग्गज कलावंतांचा सहभाग असलेला एक मस्त विशेष कार्यक्रम मुलुंडच्या कालिदास नाट्यगृहात पाहिला होता त्यातले एक स्किट आठवले. मला नाटक हा प्रकार अजिबात आवडत नसल्याने रंगभूमीवरचे फारसे कलाकार नावानेही माहिती नाहीत पण टीव्ही आणि चित्रपट माध्यमांमुळे परिचित झालेले विजय चव्हाण, प्रदीप पटवर्धन, सतीश तारे असे काही गुणी (दिवंगत) कलाकारही त्या कार्यक्रमात असल्याचे आठवते. एका बसच्या अंतर्भागाचा सेट उभारून त्यात 'बॉम्बे टू गोवा' ह्या हिंदी किंवा त्याची भ्रष्ट नक्कल असलेल्या 'नवरा माझा नवसाचा' ह्या मराठी चित्रपटाप्रमाणे एका बस प्रवासात घडणारे प्रसंग सादर करणारी छोटी छोटी विनोदी स्किट्स असे स्वरूप असलेल्या त्या कार्यक्रमात विजय चव्हाण आणि माझ्यासाठी अपरिचित अशा अन्य कलावंतांनी सादर केलेल्या छोट्याशा विनोदी प्रसंगात, एका थांब्यावर बसमध्ये चढलेली एक सुंदर तरुणी बसच्या खिडकीवाल्या सीटवर बसलेल्या विजय चव्हाणांच्या शेजारी येऊन बसणार एवढ्यात तिच्या मागून चढलेला मक्ख चेहऱ्याचा एक वयस्कर मनुष्य तिला ती सीट ज्येष्ठ नागरिकांसाठी असल्याचे सांगून स्वतः त्या सीटवर बसतो. एक सुंदर तरुणी शेजारी येऊन बसत असताना तिला हुसकावून हा खत्रूड म्हातारा आपल्या शेजारी येऊन बसल्याने त्याच्यावर वैतागलेले विजय चव्हाण त्या म्हाताऱ्याला छळण्यासाठी ज्या अनेक गमती जमती करतात त्यातली हि एक... हाताची घडी घालून निर्विकार चेहऱ्याने समोर बघत बसलेल्या त्या वयस्कर व्यक्तीच्या दंडावर अचानकपणे थोपटून "आजोबा तुम्ही नेपाळी आहात काय हो?" असा प्रश्न विजय चव्हाण विचारतात. त्यावर दचकलेली ती व्यक्ती "नाही" असे उत्तर देते. आपले मोठे डोळे आणखीन विस्फारत आश्चर्यचकित झाल्याचा अभिनय आणि हातवारे करत काहीक्षण खिडकीतून बाहेर बघत बसल्यासारखे करून पुन्हा त्यांच्या दंडावर थोपटून "आजोबा तुम्ही... नको राहूदे..." असे म्हणत नकारार्थी मान हलवत प्रश्न अपुरा सोडून ते पुन्हा बाहेर बघत बसतात. अचानक दचकवण्याचा हा प्रकार अजून तीन-चार वेळा झाल्यावर मात्र ते स्थितप्रद्न्य आजोबा वैतागतात आणि काही वेळाने विजय चव्हाण पुन्हा त्यांच्या दंडावर थोपटून पुढे काही विचारणार एवढ्यात ते आजोबा त्यांना हाताने इशारा करुन थांबवत, "हे बघा मिस्टर, मी नेपाळी आहे का? हेच विचारायचय ना तुम्हाला? तर हो, मी नेपाळीच आहे... झालं तुमचं समाधान?" असा प्रतिप्रश्न विचारतात. त्यावर क्षणभर त्या आजोबांच्या चेहऱ्याचे बारकाईने निरीक्षण केल्यासारखे करून आपल्या चेहऱ्यावर परम आश्चर्याचे भाव आणत विजय चव्हाण त्यांना "काय म्हणता, तुम्ही नेपाळी आहात? पण खरं सांगतो तुमच्या चेहऱ्यावरुन तसे अजिबात वाटत नाही..." असे उद्गारतात तेव्हा नाट्यगृहात प्रचंड हशा पिकाला होता. वास्तविक अतिशय मोजकी वाक्ये आणि शब्द असलेल्या त्या संवाद/प्रसंगात एक पैशाचाही शाब्दिक विनोद नव्हता पण केवळ आपल्या चेहऱ्यावरचे विनोदी हावभाव, आवाज आणि संवादफेकीच्या विशिष्ट शैलीच्या जोरावर स्वर्गीय विजय चव्हाण आणि त्यांना तेवढीच तोला मोलाची साथ देणाऱ्या आजोबांच्या भूमिकेतल्या कलाकाराने त्या प्रसंगात 'जान' आणून तो कमालीच्या विनोदी पद्धतीने सादर केला होता!

लेख फार उशिरा आला :) नियमित येऊद्या

येस्स सर... मधल्या काळात अचानक दोन लेख 'पाडले' गेल्याने हा भाग येण्यास उशीर झाला त्यासाठी दिलगीर आहे! प्रतिसादासाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏

छे हो त्यात राग काय मानायचा, उलट लेखनातील त्रुटी/उणिवा निदर्शनास आणून देणाऱ्या दर्दी मिपाकरांच्या सूचनांचे मी मनापासून स्वागतच करतो 👍

"तुमची वाक्य खुपच मोठी मोठी, काही ठीकाणी ४ ओळींनंतर पुर्णविराम येतो आहे :-)"

माझ्या लेखांत ३५-४० शब्दांची मोठी वाक्ये असतात ही गोष्ट मागे मिपा वाचकांनी लक्षात आणून दिली होती. आज तुमचा प्रतिसाद वाचल्यावर ह्या लेखातली अशी मोठी वाक्ये शोधायला घेतली तेव्हा ३५-४० शब्द हा आकडा खूपच मागे पडून ७०-८० शब्दांचे वाक्यही सापडले आणि कहर म्हणजे एका वाक्यात तर तब्बल ११६ शब्दांनंतर पूर्णविराम आल्याचेही आढळले 😀 लोकं शंभर शब्दांत कथा (शशक) वगैरे लिहितात आणि इथे शंभरपेक्षा जास्त शब्दांचे एक वाक्य म्हणजे अतिरेकच झालाय म्हणायचा. लिहिण्याच्या ओघात माझ्याकडून शब्दसंख्येकडे विशेष लक्ष दिले जात नाही हे खरे, पण आपली सूचना लक्षात ठेऊन ती अमलात आणायचा प्रयत्न नक्कीच करण्यात येईल! मार्गदर्शक प्रतिसादासाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏

कुत्र्या मला कुठे नेशी हा किस्सा मार्गदर्शक आहे

पण त्या कुत्र्यांच्या निमित्ताने माझ्या काठमांडुतील वास्तव्याला चार चांद लागले खरे! आणि हे बरं आहे, बाबांचा सोशिकपणा तेवढा दिसला पण आम्ही स्वेछेने पाळलेल्या १ - १.५ किलोमिटरच्या त्रिज्येच्या मर्यादेचे काय 😀 अर्थात त्या मर्यादेत 'मुक्त' रहाण्याचा संजयचा तो शेवटचा दिवस होता, एकदा का बाकिची काळजीवाहु मंडळी त्यांच्या सोबतीला आली कि मग त्या रात्रीपासुन तो 'मोकाट' सुटणार होता 😂

शाबजी, वो पोखरा मे आयेगा... उसको थोडा टाइम लगेगा... 😀

गोरगावलेकर । सौंदाळा । अथांग आकाश प्रतिसादांसाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏 @ अथांग आकाश त्यासाठी परवानगी कशाला हवी, पाठवा व्य. नि. वर बिनधास्त. त्याविषयी जेवढी माहिती असेल ती नक्कीच शेअर करीन!

उत्साहवर्धक प्रतिसादासाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏

"थोड्याच वेळात अनोळखी प्राॅमिसच्या घरण्याची पाळे मुळे खणून काढलीत"

थोडा वेळ नाही हो कर्नलसाहेब, तब्बल पाच रात्री आणि सहा दिवसांच्या काठमांडूतील एकूण वास्तव्यकालात रोजच भेट होणाऱ्या वीरप्रताप आणि आमच्यातलाच एक होऊन गेलेल्या प्रॉमीसकडून तुकड्या तुकड्यांत मिळालेली माहिती एकत्रितरीत्या लिहिल्याने ती कमी वेळात मिळाल्यासारखे वाटणे साहजिक आहे! मागच्या भागावरच्या सौंदाळा ह्यांच्या प्रतिसादावर दिलेल्या उपप्रतिसादात म्हंटल्या प्रमाणे माझा गाढ विश्वास असलेल्या 'योगायोगातुन' ह्या सगळ्या गोष्टी घडलेल्या आहेत. त्या एका रात्रीसाठीच आम्हाला हॉटेलच्या मागच्या बाजूची रूम मिळणे, तिथून वीरप्रताप, प्रॉमिस आणि त्याचे ते दोन झकास कुत्रे दिसणे, त्या कुत्र्यांची नावे टॉमी, रॉकी, जॅकी वगैरे सारखी पठडीतली नसून ती कुरो आणि अकामारू सारखी सर्वसामान्यपणे अपरिचित अशी असणे, त्यांचा जपानी कॉमिक्स/ऍनिमेशी असलेल्या संबंधाचा विषय निघण्यातून दोन समानछंदी व्यक्तींमध्ये तात्काळ जवळीक निर्माण होणे वगैरे वगैरे अशी एक प्रकारची चेन रिऍक्शनच सुरु होण्यातून पुढच्या गोष्टी घडत गेल्या असे म्हणता येईल हवेतर. अन्यथा जगाच्या पाठीवर अशा नावांचे इसम अस्तित्वात आहेत हे देखील कधी समजले नसते. अर्थात समोरच्या व्यक्तीही मक्ख, खडूस, तिरसट, माणूसघाण्या नसून मनमिळाऊ असल्याने त्यांच्याशी वेव्हलेंथ छान जुळली हे देखील तितकेच महत्वाचे 😀

श्वेता२४ । मुवि काका । प्रचेतस । भक्ति उत्साहवर्धक प्रतिसादांसाठी आपल्या सर्वांचे मनःपूर्वक आभार 🙏

"तुम्ही नेपाळचेच आहात असं वाटतेय"

😂 ह्या वाक्यावरून बारा-तेरा वर्षांपूर्वी कुठल्याशा सेवाभावी संस्थेने मदतनिधी उभारण्याच्या उद्देशाने आयोजित केलेला रंगभूमी गाजवणाऱ्या दिग्गज कलावंतांचा सहभाग असलेला एक मस्त विशेष कार्यक्रम मुलुंडच्या कालिदास नाट्यगृहात पाहिला होता त्यातले एक स्किट आठवले. मला नाटक हा प्रकार अजिबात आवडत नसल्याने रंगभूमीवरचे फारसे कलाकार नावानेही माहिती नाहीत पण टीव्ही आणि चित्रपट माध्यमांमुळे परिचित झालेले विजय चव्हाण, प्रदीप पटवर्धन, सतीश तारे असे काही गुणी (दिवंगत) कलाकारही त्या कार्यक्रमात असल्याचे आठवते. एका बसच्या अंतर्भागाचा सेट उभारून त्यात 'बॉम्बे टू गोवा' ह्या हिंदी किंवा त्याची भ्रष्ट नक्कल असलेल्या 'नवरा माझा नवसाचा' ह्या मराठी चित्रपटाप्रमाणे एका बस प्रवासात घडणारे प्रसंग सादर करणारी छोटी छोटी विनोदी स्किट्स असे स्वरूप असलेल्या त्या कार्यक्रमात विजय चव्हाण आणि माझ्यासाठी अपरिचित अशा अन्य कलावंतांनी सादर केलेल्या छोट्याशा विनोदी प्रसंगात, एका थांब्यावर बसमध्ये चढलेली एक सुंदर तरुणी बसच्या खिडकीवाल्या सीटवर बसलेल्या विजय चव्हाणांच्या शेजारी येऊन बसणार एवढ्यात तिच्या मागून चढलेला मक्ख चेहऱ्याचा एक वयस्कर मनुष्य तिला ती सीट ज्येष्ठ नागरिकांसाठी असल्याचे सांगून स्वतः त्या सीटवर बसतो. एक सुंदर तरुणी शेजारी येऊन बसत असताना तिला हुसकावून हा खत्रूड म्हातारा आपल्या शेजारी येऊन बसल्याने त्याच्यावर वैतागलेले विजय चव्हाण त्या म्हाताऱ्याला छळण्यासाठी ज्या अनेक गमती जमती करतात त्यातली हि एक... हाताची घडी घालून निर्विकार चेहऱ्याने समोर बघत बसलेल्या त्या वयस्कर व्यक्तीच्या दंडावर अचानकपणे थोपटून "आजोबा तुम्ही नेपाळी आहात काय हो?" असा प्रश्न विजय चव्हाण विचारतात. त्यावर दचकलेली ती व्यक्ती "नाही" असे उत्तर देते. आपले मोठे डोळे आणखीन विस्फारत आश्चर्यचकित झाल्याचा अभिनय आणि हातवारे करत काहीक्षण खिडकीतून बाहेर बघत बसल्यासारखे करून पुन्हा त्यांच्या दंडावर थोपटून "आजोबा तुम्ही... नको राहूदे..." असे म्हणत नकारार्थी मान हलवत प्रश्न अपुरा सोडून ते पुन्हा बाहेर बघत बसतात. अचानक दचकवण्याचा हा प्रकार अजून तीन-चार वेळा झाल्यावर मात्र ते स्थितप्रद्न्य आजोबा वैतागतात आणि काही वेळाने विजय चव्हाण पुन्हा त्यांच्या दंडावर थोपटून पुढे काही विचारणार एवढ्यात ते आजोबा त्यांना हाताने इशारा करुन थांबवत, "हे बघा मिस्टर, मी नेपाळी आहे का? हेच विचारायचय ना तुम्हाला? तर हो, मी नेपाळीच आहे... झालं तुमचं समाधान?" असा प्रतिप्रश्न विचारतात. त्यावर क्षणभर त्या आजोबांच्या चेहऱ्याचे बारकाईने निरीक्षण केल्यासारखे करून आपल्या चेहऱ्यावर परम आश्चर्याचे भाव आणत विजय चव्हाण त्यांना "काय म्हणता, तुम्ही नेपाळी आहात? पण खरं सांगतो तुमच्या चेहऱ्यावरुन तसे अजिबात वाटत नाही..." असे उद्गारतात तेव्हा नाट्यगृहात प्रचंड हशा पिकाला होता. वास्तविक अतिशय मोजकी वाक्ये आणि शब्द असलेल्या त्या संवाद/प्रसंगात एक पैशाचाही शाब्दिक विनोद नव्हता पण केवळ आपल्या चेहऱ्यावरचे विनोदी हावभाव, आवाज आणि संवादफेकीच्या विशिष्ट शैलीच्या जोरावर स्वर्गीय विजय चव्हाण आणि त्यांना तेवढीच तोला मोलाची साथ देणाऱ्या आजोबांच्या भूमिकेतल्या कलाकाराने त्या प्रसंगात 'जान' आणून तो कमालीच्या विनोदी पद्धतीने सादर केला होता!

लेख फार उशिरा आला :) नियमित येऊद्या

येस्स सर... मधल्या काळात अचानक दोन लेख 'पाडले' गेल्याने हा भाग येण्यास उशीर झाला त्यासाठी दिलगीर आहे! प्रतिसादासाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏

छे हो त्यात राग काय मानायचा, उलट लेखनातील त्रुटी/उणिवा निदर्शनास आणून देणाऱ्या दर्दी मिपाकरांच्या सूचनांचे मी मनापासून स्वागतच करतो 👍

"तुमची वाक्य खुपच मोठी मोठी, काही ठीकाणी ४ ओळींनंतर पुर्णविराम येतो आहे :-)"

माझ्या लेखांत ३५-४० शब्दांची मोठी वाक्ये असतात ही गोष्ट मागे मिपा वाचकांनी लक्षात आणून दिली होती. आज तुमचा प्रतिसाद वाचल्यावर ह्या लेखातली अशी मोठी वाक्ये शोधायला घेतली तेव्हा ३५-४० शब्द हा आकडा खूपच मागे पडून ७०-८० शब्दांचे वाक्यही सापडले आणि कहर म्हणजे एका वाक्यात तर तब्बल ११६ शब्दांनंतर पूर्णविराम आल्याचेही आढळले 😀 लोकं शंभर शब्दांत कथा (शशक) वगैरे लिहितात आणि इथे शंभरपेक्षा जास्त शब्दांचे एक वाक्य म्हणजे अतिरेकच झालाय म्हणायचा. लिहिण्याच्या ओघात माझ्याकडून शब्दसंख्येकडे विशेष लक्ष दिले जात नाही हे खरे, पण आपली सूचना लक्षात ठेऊन ती अमलात आणायचा प्रयत्न नक्कीच करण्यात येईल! मार्गदर्शक प्रतिसादासाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏

कुत्र्या मला कुठे नेशी हा किस्सा मार्गदर्शक आहे

पण त्या कुत्र्यांच्या निमित्ताने माझ्या काठमांडुतील वास्तव्याला चार चांद लागले खरे! आणि हे बरं आहे, बाबांचा सोशिकपणा तेवढा दिसला पण आम्ही स्वेछेने पाळलेल्या १ - १.५ किलोमिटरच्या त्रिज्येच्या मर्यादेचे काय 😀 अर्थात त्या मर्यादेत 'मुक्त' रहाण्याचा संजयचा तो शेवटचा दिवस होता, एकदा का बाकिची काळजीवाहु मंडळी त्यांच्या सोबतीला आली कि मग त्या रात्रीपासुन तो 'मोकाट' सुटणार होता 😂

शाबजी, वो पोखरा मे आयेगा... उसको थोडा टाइम लगेगा... 😀

गोरगावलेकर । सौंदाळा । अथांग आकाश प्रतिसादांसाठी आपले मनःपूर्वक आभार 🙏 @ अथांग आकाश त्यासाठी परवानगी कशाला हवी, पाठवा व्य. नि. वर बिनधास्त. त्याविषयी जेवढी माहिती असेल ती नक्कीच शेअर करीन!

मोबाईल मधूनच ॲटो लॉगिन होत आहे

नशीब, मोबाईल वरुन लॉगिन आहात .. एकदा का आयडी व पासवर्ड लॉक झाला की मिपावरून स्वर्गवासी झाल्यात जमा ... मग पुन्हा नविन आयडीने उघडावा लागतो (तेंव्हाही तांत्रिक घोळ होतातच )

पासवर्ड रिसेट करून द्यावा. आपणास योग्य वाटेल तो पासवर्ड रिसेट करावा व व्यक्तिगत संदेशात किंवा मेल आयडीवर कळवावे.

या विनंतीचा आदर राखून संपादक मंडळ, सरपंच, मिपामालक यांनी प्राधान्याने लक्ष देऊन मिपाकरांचा दुवा घ्यावा अशी माझी ही मिपाकर या नात्याने नम्र विनंती !

केवळ माझ्या मोबाईल मधूनच ॲटो लॉगिन होत आहे म्हणून ही लेखमाला लिहू शकते.अन्यथा माझा आयडी व पासवर्ड लॉक झाला आहे.

मोबाईलवरून तुमचे लॉगिन होतंय म्हणजे तुमचा आयडी व पासवर्ड लॉक वगैरे झालेला नाहिये! ज्यावरुन लॉगीन होतंय त्या तुमच्या मोबाइलच्या ब्राउझर सेटिंग्स मध्ये जाऊन, तुमच्या फोनच्या os आणि ब्राउझर नुसार 'Saved logins', 'Passwords' किंवा 'password manager' पैकी जो कुठला ऑप्शन दिसेल त्यात जाऊन misalpav.com साठी सेव्ह केलेला पासवर्ड तुम्ही 'Show Password' किंवा 'View Password' वर क्लिक करून बघू शकता आणि तो PC, लॅपटॉप मध्ये टंकून लॉगिन करु शकता! त्यासाठी पासवर्ड रिसेट करण्याची काही आवश्यकता आहे असे वाटत नाही.

धन्यवाद!

टर्मिनेटरची तुमचे म्हणणे अगदीच बरोबर आहे. जर कोणी नवविवाहित दांपत्य असेल आणि ते जर मधुचंद्रासाठी जाणार असेल तर त्यांच्यासाठी मुन्नार हा स्वर्ग असेल व तिथे तीन-चार दिवस सुद्धा त्यांच्यासाठी कमी पडतील. ज्यांना रेंडाळायला आवडते, निवांतपणे निसर्गाचा अनुभव घ्यायला आवडतो, ज्यांना आराम करायला जायचं आहे, त्यांच्यासाठी देखील हे ठिकाण अतिशय उत्तम आहे. परंतु आपण फॅमिली सोबत असू आणि आपल्याला केरळमधील इतरही ठिकाणे एक्सप्लोर करायची असतील, हाताशी निवडक वेळ असेल ,तर मुन्नार हे तिथे पोहोचण्याचा एक दिवस आणि एक दिवस स्थानिक स्थळ दर्शन खूप झाले. विशेषतः लहान मुले जर सोबत असतील तर ती दोन दिवसांपेक्षा जास्त काळा नंतर कंटाळू शकतात.

@ प्रचेतस

"येथील धबधबे मात्र अगदीच लहान आहेत."

नाही हो, येथील सगळेच धबधबे इतकेही लहान नाहीयेत 😀 अथिरापल्ली जबरदस्त आहे आणि खाली गोरगावलेकर ताईंनी उल्लेख केलेल्या इरवीकुलम राष्ट्रीय उद्यानातही अनेक लहान मोठे धबधबे आहेत. वायनाडला केरळमधला सगळ्यात मोठा धबधबा आहे म्हणतात, पण तो अजुन तरी पाहिला नाहीये. अर्थात सगळा सीझनचा खेळ आहे, अथिरापल्ली धबधब्याला केरळचा नायगारा का म्हणतात ते पाहायला एकदा जुलै-ऑगस्ट मधेच जायला पाहिजे. २०२० पासून केरळमध्ये रेकॉर्डब्रेक पाऊस पडतोय. गेल्या महिन्यात एक मित्र त्रिशुर ह्या आपल्या मूळ गावी जाऊन आला. जूनच्या शेवटच्या आठवड्यात म्हणजे पावसाला सुरुवात होऊन महिनाही झाला नसतानाचा त्याने पाठवलेला खालचा अथिरापल्ली धबधब्याचा फोटो पाहिल्यावर आता चालकुडी नदी दुथडी भरून वहायला लागल्यावर तो कसला भन्नाट दिसत असेल ह्याची कल्पना करतोय! @ श्वेता २४

"पण इथे कुठल्याच धबधब्याला असा थेट एक्सेस नाही. कारण ते रिस्की आहेत. लांबूनच बघावे लागते. त्यामुळे आमचा नाही म्हणलं तरी हिरमोड झाला."

हो, असंख्य घळी तयार झाल्यामुळे पाण्यात उतरणे रिस्की असल्याने काहीसे लांबूनच बघावे लागतात खरे! गेल्या केरळ भेटीत अथिरापल्लीकडे जातानाच्या रस्त्यावर ज्या ठिकाणाहून त्याचे लांबून पूर्णरूपात दर्शन घडते तिथुन त्याचा झूम करून काढलेला हा फोटो... सप्टेंबर-ऑक्टोबर पर्यंत तीनशे फुटांपेक्षा जास्त रुंद दिसणाऱ्या ह्या धबधब्याच्या जानेवारीच्या अगदी शेवटी शेवटी त्याच्या केवळ तीन धाराच कोसळत असलेल्या लांबुन पाहून आमचाही तेव्हा काहीसा हिरेमोड झाल्याने आता दरी उतरण्याची मेहनत घेऊन त्याच्या पायथ्यापर्यंत जावे कि नाही अशा विचारात आम्ही पडलो होतो पण ड्रायव्हरने सांगितले "नक्की जा, आत्ता पाण्याचा फोर्स कमी असल्याने तुम्हाला सीझनमध्ये कधीही जाता येणार नाही इतके त्याच्या जवळ जाता येईल." त्याच्या सांगण्यावरून ती निसर्गरम्य दरी उतरून खाली जाऊन परत वर येण्यात खूप दमछाक झाली पण धबधब्याच्या डावीकडच्या धारेच्या खूप आणि उजवीकडच्या त्या दोन सुप्रसिद्ध (मणिरत्नम स्पेशल) धारांच्या बऱ्यापैकी जवळ जाता आल्याने आणि थोड्या अंतरावर पाण्याचा प्रवाह अगदी मंद असलेल्या उथळ भागात उतरताही आल्याने मजा पण खूप आली होती. बाकी मणिरत्नम ह्यांच्या 'दिल से' मधल्या "जिया जले जान जले", 'गुरु' मधल्या "बरसो रे मेघा मेघा" आणि 'रावण' मधल्या "बेहने दे मुझे बेहने दे" ह्या गाण्यांमुळे अथिरापल्ली धबधब्याला देशभरात चांगली प्रसिद्धी मिळाली पण VFX चा भरपूर वापर केला असला तरी 'बाहुबली' चित्रपटाने मात्र त्याला जागतिक पर्यटनाच्या नकाशावर आणले.

चहाचे मळे महाराष्ट्रात फक्त एकाच ठिकाणी आहेत ते म्हणजे आंबा घाटात, आंबा गावाच्याअलीकडे चहा फॅक्टरी होती, डोंगरउतारावर चहाचे मळे होते. खास तिकडे जाऊन प्रत्यक्ष बघितलेले होते. हल्ली ही फॅक्टरी बंद पडलीय असे ऐकिवात आहे.

"मधूनच रस्त्यावर धावत आलेला निलगिरी थारचा कळप त्या सहलीचा कळसबिंदू होता. थेक्कडी प्रसिद्ध अभयारण्य असूनसुद्धा काहीही दिसले नाही."

वाह! वीस वर्षांपूर्वी रस्त्यावर त्यांचा कळप बघायला मिळाला म्हणजे खुप नशीबवान आहात. आता खास त्यांच्यासाठी राखीव अभयारण्य असलेल्या एरवीकुलम नॅशनल पार्कमध्येही निलगिरी थारचे दर्शन घडेल ह्याची शाश्वती नाही. आम्हाला तीथे त्यांचे दोन कळप तरी दिसले होते पण थेक्कडीचा अनुभव तुमच्यासारखाच होता. प्रसिद्ध अभयारण्य असूनसुद्धा तिथे काहीही दिसले नाही! बाकी सहलकाळात एखादा दिवस रिकामा ठेउन दरीचा 'व्ह्यु' मिळणाऱ्या हॉटेलच्या रुमच्या टेरेस्/बाल्कनीत तासंतास निवांतपणे बसुन दक्षिणेकडच्या राज्यांत प्रचंड लोकप्रिय असलेल्या 'मॅन्शन हाउस' ह्या फ्रेंच स्टाईल ब्रँडीचा आस्वाद घेत धुक्याच्या लपंडावात मध्येच हरवणारी तर मध्येच दॄष्यमान होणारी दुरवरची पर्वतशिखरे आणि दरीची विलोभनिय दृष्ये पहाण्यासाठीही मुन्नार इज ए मस्ट 😀 @ प्रचेतस

"चहाचे मळे महाराष्ट्रात फक्त एकाच ठिकाणी आहेत ते म्हणजे आंबा घाटात"

रोचक! महाराष्ट्रात चहाचे मळे आहेत हे आजच समजले.

आम्हालाही निलगिरी थारचे अगदी जवळून दर्शन झाले होते आणि अगदी बाजूला उभे राहून त्याच्यासोबत फोटोही घेतले होते.

मोबाईल मधूनच ॲटो लॉगिन होत आहे

नशीब, मोबाईल वरुन लॉगिन आहात .. एकदा का आयडी व पासवर्ड लॉक झाला की मिपावरून स्वर्गवासी झाल्यात जमा ... मग पुन्हा नविन आयडीने उघडावा लागतो (तेंव्हाही तांत्रिक घोळ होतातच )

पासवर्ड रिसेट करून द्यावा. आपणास योग्य वाटेल तो पासवर्ड रिसेट करावा व व्यक्तिगत संदेशात किंवा मेल आयडीवर कळवावे.

या विनंतीचा आदर राखून संपादक मंडळ, सरपंच, मिपामालक यांनी प्राधान्याने लक्ष देऊन मिपाकरांचा दुवा घ्यावा अशी माझी ही मिपाकर या नात्याने नम्र विनंती !

केवळ माझ्या मोबाईल मधूनच ॲटो लॉगिन होत आहे म्हणून ही लेखमाला लिहू शकते.अन्यथा माझा आयडी व पासवर्ड लॉक झाला आहे.

मोबाईलवरून तुमचे लॉगिन होतंय म्हणजे तुमचा आयडी व पासवर्ड लॉक वगैरे झालेला नाहिये! ज्यावरुन लॉगीन होतंय त्या तुमच्या मोबाइलच्या ब्राउझर सेटिंग्स मध्ये जाऊन, तुमच्या फोनच्या os आणि ब्राउझर नुसार 'Saved logins', 'Passwords' किंवा 'password manager' पैकी जो कुठला ऑप्शन दिसेल त्यात जाऊन misalpav.com साठी सेव्ह केलेला पासवर्ड तुम्ही 'Show Password' किंवा 'View Password' वर क्लिक करून बघू शकता आणि तो PC, लॅपटॉप मध्ये टंकून लॉगिन करु शकता! त्यासाठी पासवर्ड रिसेट करण्याची काही आवश्यकता आहे असे वाटत नाही.

धन्यवाद!

टर्मिनेटरची तुमचे म्हणणे अगदीच बरोबर आहे. जर कोणी नवविवाहित दांपत्य असेल आणि ते जर मधुचंद्रासाठी जाणार असेल तर त्यांच्यासाठी मुन्नार हा स्वर्ग असेल व तिथे तीन-चार दिवस सुद्धा त्यांच्यासाठी कमी पडतील. ज्यांना रेंडाळायला आवडते, निवांतपणे निसर्गाचा अनुभव घ्यायला आवडतो, ज्यांना आराम करायला जायचं आहे, त्यांच्यासाठी देखील हे ठिकाण अतिशय उत्तम आहे. परंतु आपण फॅमिली सोबत असू आणि आपल्याला केरळमधील इतरही ठिकाणे एक्सप्लोर करायची असतील, हाताशी निवडक वेळ असेल ,तर मुन्नार हे तिथे पोहोचण्याचा एक दिवस आणि एक दिवस स्थानिक स्थळ दर्शन खूप झाले. विशेषतः लहान मुले जर सोबत असतील तर ती दोन दिवसांपेक्षा जास्त काळा नंतर कंटाळू शकतात.

@ प्रचेतस

"येथील धबधबे मात्र अगदीच लहान आहेत."

नाही हो, येथील सगळेच धबधबे इतकेही लहान नाहीयेत 😀 अथिरापल्ली जबरदस्त आहे आणि खाली गोरगावलेकर ताईंनी उल्लेख केलेल्या इरवीकुलम राष्ट्रीय उद्यानातही अनेक लहान मोठे धबधबे आहेत. वायनाडला केरळमधला सगळ्यात मोठा धबधबा आहे म्हणतात, पण तो अजुन तरी पाहिला नाहीये. अर्थात सगळा सीझनचा खेळ आहे, अथिरापल्ली धबधब्याला केरळचा नायगारा का म्हणतात ते पाहायला एकदा जुलै-ऑगस्ट मधेच जायला पाहिजे. २०२० पासून केरळमध्ये रेकॉर्डब्रेक पाऊस पडतोय. गेल्या महिन्यात एक मित्र त्रिशुर ह्या आपल्या मूळ गावी जाऊन आला. जूनच्या शेवटच्या आठवड्यात म्हणजे पावसाला सुरुवात होऊन महिनाही झाला नसतानाचा त्याने पाठवलेला खालचा अथिरापल्ली धबधब्याचा फोटो पाहिल्यावर आता चालकुडी नदी दुथडी भरून वहायला लागल्यावर तो कसला भन्नाट दिसत असेल ह्याची कल्पना करतोय! @ श्वेता २४

"पण इथे कुठल्याच धबधब्याला असा थेट एक्सेस नाही. कारण ते रिस्की आहेत. लांबूनच बघावे लागते. त्यामुळे आमचा नाही म्हणलं तरी हिरमोड झाला."

हो, असंख्य घळी तयार झाल्यामुळे पाण्यात उतरणे रिस्की असल्याने काहीसे लांबूनच बघावे लागतात खरे! गेल्या केरळ भेटीत अथिरापल्लीकडे जातानाच्या रस्त्यावर ज्या ठिकाणाहून त्याचे लांबून पूर्णरूपात दर्शन घडते तिथुन त्याचा झूम करून काढलेला हा फोटो... सप्टेंबर-ऑक्टोबर पर्यंत तीनशे फुटांपेक्षा जास्त रुंद दिसणाऱ्या ह्या धबधब्याच्या जानेवारीच्या अगदी शेवटी शेवटी त्याच्या केवळ तीन धाराच कोसळत असलेल्या लांबुन पाहून आमचाही तेव्हा काहीसा हिरेमोड झाल्याने आता दरी उतरण्याची मेहनत घेऊन त्याच्या पायथ्यापर्यंत जावे कि नाही अशा विचारात आम्ही पडलो होतो पण ड्रायव्हरने सांगितले "नक्की जा, आत्ता पाण्याचा फोर्स कमी असल्याने तुम्हाला सीझनमध्ये कधीही जाता येणार नाही इतके त्याच्या जवळ जाता येईल." त्याच्या सांगण्यावरून ती निसर्गरम्य दरी उतरून खाली जाऊन परत वर येण्यात खूप दमछाक झाली पण धबधब्याच्या डावीकडच्या धारेच्या खूप आणि उजवीकडच्या त्या दोन सुप्रसिद्ध (मणिरत्नम स्पेशल) धारांच्या बऱ्यापैकी जवळ जाता आल्याने आणि थोड्या अंतरावर पाण्याचा प्रवाह अगदी मंद असलेल्या उथळ भागात उतरताही आल्याने मजा पण खूप आली होती. बाकी मणिरत्नम ह्यांच्या 'दिल से' मधल्या "जिया जले जान जले", 'गुरु' मधल्या "बरसो रे मेघा मेघा" आणि 'रावण' मधल्या "बेहने दे मुझे बेहने दे" ह्या गाण्यांमुळे अथिरापल्ली धबधब्याला देशभरात चांगली प्रसिद्धी मिळाली पण VFX चा भरपूर वापर केला असला तरी 'बाहुबली' चित्रपटाने मात्र त्याला जागतिक पर्यटनाच्या नकाशावर आणले.

चहाचे मळे महाराष्ट्रात फक्त एकाच ठिकाणी आहेत ते म्हणजे आंबा घाटात, आंबा गावाच्याअलीकडे चहा फॅक्टरी होती, डोंगरउतारावर चहाचे मळे होते. खास तिकडे जाऊन प्रत्यक्ष बघितलेले होते. हल्ली ही फॅक्टरी बंद पडलीय असे ऐकिवात आहे.

"मधूनच रस्त्यावर धावत आलेला निलगिरी थारचा कळप त्या सहलीचा कळसबिंदू होता. थेक्कडी प्रसिद्ध अभयारण्य असूनसुद्धा काहीही दिसले नाही."

वाह! वीस वर्षांपूर्वी रस्त्यावर त्यांचा कळप बघायला मिळाला म्हणजे खुप नशीबवान आहात. आता खास त्यांच्यासाठी राखीव अभयारण्य असलेल्या एरवीकुलम नॅशनल पार्कमध्येही निलगिरी थारचे दर्शन घडेल ह्याची शाश्वती नाही. आम्हाला तीथे त्यांचे दोन कळप तरी दिसले होते पण थेक्कडीचा अनुभव तुमच्यासारखाच होता. प्रसिद्ध अभयारण्य असूनसुद्धा तिथे काहीही दिसले नाही! बाकी सहलकाळात एखादा दिवस रिकामा ठेउन दरीचा 'व्ह्यु' मिळणाऱ्या हॉटेलच्या रुमच्या टेरेस्/बाल्कनीत तासंतास निवांतपणे बसुन दक्षिणेकडच्या राज्यांत प्रचंड लोकप्रिय असलेल्या 'मॅन्शन हाउस' ह्या फ्रेंच स्टाईल ब्रँडीचा आस्वाद घेत धुक्याच्या लपंडावात मध्येच हरवणारी तर मध्येच दॄष्यमान होणारी दुरवरची पर्वतशिखरे आणि दरीची विलोभनिय दृष्ये पहाण्यासाठीही मुन्नार इज ए मस्ट 😀 @ प्रचेतस

"चहाचे मळे महाराष्ट्रात फक्त एकाच ठिकाणी आहेत ते म्हणजे आंबा घाटात"

रोचक! महाराष्ट्रात चहाचे मळे आहेत हे आजच समजले.

आम्हालाही निलगिरी थारचे अगदी जवळून दर्शन झाले होते आणि अगदी बाजूला उभे राहून त्याच्यासोबत फोटोही घेतले होते.

होय पाहीले आहे. सुंदर कलेक्शन आहे. ऑडिओ इक्विपमेंट ची सोय केल्याने भरपूर माहीती मिळते. अधुनिक तंत्रज्ञानाचा य्योग्य वापर केला आहे. तिकीटे, फिरण्याचा खर्च तसा नगण्यच आहे. बाकी हाॅटेल,खाणेपिणे हे प्रत्येकाच्या आवडी निवडी व बजेटवर अवलंबून असेल.

प्रेक्षणीय जागा बडोदा पूर्वेत होत्या. तिकडेच राहिलो आणि पाहिल्या. बडोदा पश्चिम पाहिलेच नाही. ते कसे आहे?

होय पाहीले आहे. सुंदर कलेक्शन आहे. ऑडिओ इक्विपमेंट ची सोय केल्याने भरपूर माहीती मिळते. अधुनिक तंत्रज्ञानाचा य्योग्य वापर केला आहे. तिकीटे, फिरण्याचा खर्च तसा नगण्यच आहे. बाकी हाॅटेल,खाणेपिणे हे प्रत्येकाच्या आवडी निवडी व बजेटवर अवलंबून असेल.

प्रेक्षणीय जागा बडोदा पूर्वेत होत्या. तिकडेच राहिलो आणि पाहिल्या. बडोदा पश्चिम पाहिलेच नाही. ते कसे आहे?