मुक्त कविता

रुतलेला मी खोल चक्रव्यूहात "मी" पणाच्याच खेचणारं आकर्षण चक्रव्यूहाच्या केंद्रात केलेली प्रत्येक कृती उचललेलं प्रत्येक पाऊल परिघात चक्रव्यूहाच्याच सभोवती रिंगण नात्यांचं हा, ही, हे, तो, ती, ते, तेही जोडलेले एकमेकांशी Covalent बॉन्डने "मी" पणाच्याच आहेत ही नाती निरर्थक की तेच सत्य? घडू पाहतो स्फोट पण घडत नाही कारण कवच घट्ट "मी" पणाचंच एक कळ तीव्र छातीत, डाव्या हातात समोर आहेस का तूच? आहेस तू absolute?

एक हात कठड्यावर ठेऊन, अन दुसरा उगाच पाठीमागे घेऊन, मी उभा आहे गॅलरीत! तुझ्या झुलत्या अक्षरां बरोबर मन रमून गेले फार! इथेच बसून नाही का लावत तुझ्या शब्दांचे अत्तर मनाला! नाही.....वेडा नव्हतोच कधी समंजस होतो खूप म्हणून गॅलरी नाही ओलांडत आजही! मला नाही जमत लिहायला, तुझ्या अंत:करणापर्यंत पोहोचायला! इतकं जग पाहूनही प्रेमबीम पण नाही कळत मला! पण....तू तिथे कुस बदललीस कि इथे माझी झोपमोड होते, एवढेच बारीक जाणवते! अन, अवेळी उठून मी एक हात कठड्यावर ठेऊन उभा राहतो गॅलरीत कुणी हाक मारेपर्यंत.....!

शुभ्र उमदा मी एक अश्व करीत पादाक्रांत हे विश्व करावयाचा आहे शोध घ्यावयाचा आहे बोध .....................मृत्यूचा! बाळगुन मनाशी जिद्द चपल तनुत एक उमेद नजरेत एकाच ध्येय धावणार मी असाच आहे ......................सुसाट! माझिया जन्मानेच मला जीवन्मंत्र आहे दिला येणार ना मरण तुला .....................कधीही पण,मनी ती एक आस भेटावयाचे मरणास संपणार कधी हा प्रवास एकचि ध्यास तो खास ....................अंतरात आणि अशाच एका दिनी यश प्राप्तिले प्रयत्नानी पाहिले मरणाचे रूप ते तर होते प्रतिरूप ....................जन्माचे! मृत्युस त्या भेटता तत्क्षणी टोल माझा खोल जाऊनी भावना,वेदना लोपल्या नव्हत्याच आत्ता कोठल्या ..

सरपटत येणाऱ्या हुंदक्यांचे नाक चोंदुन पायबंध घालताना फोडणीच्या भातावर लिंबु पिळुन खाताना तुळशीपत्राचे वृंदावन लाथेने उडवताना डबल बॅरल काढुन रानडुक्कर टिपताना मरतुकड्या बामणाला दगड फेकुन घालताना विसरु नकोस हा दौलतजादा तुझ्या बापजाद्यानं कमावलाय अंधारवाड्यातील भयकिंकाळ्या ऐकुन रुळलेली वाट वाकडी करताना °°°°°°°°°°° थरारनाट्याचा दुसरा अंक लिहीला जातो निसरड्या बाहुपाशात श्वास गुदमरुन जातो समुद्राची भिती काळजात घुसत जाते बेफिकीर वटवाघुळ केविलवाणे तडफडतं जेव्हा कुठुणशी एक कुणकुण कानावर येते आणि आता ही तलवार सरकन मागे फिरवताना विसरु नकोस हा दौलतजादा तुझ्या बापजाद्यानं कमावलाय अंधारवाड्यातील भयकिंका

कविता..कवि...आणि कै च्या कै कविता... कधी मुक्यानेच बोलणारी कविता, तर कधी बिअरसवे डोलणारी.. येता जाता माफी मागणारी कविता....! झुरळावर स्वार होवून जोमाने ढेकणावर चढाई करणारी कविता.. आरसे फोडत, वादळात सापडत.. सिगरेटी फुकायला लावणारी कविता...! अतिव दु:खाने झडणारे (?) ढग अन् गोमुत्राची चव शिकवणारी कविता.. आमच्यासारखे समिक्षक असताना.. सफाईसाठी डेटॉल शोधणारी कविता..! गुपचुप चुंबनाच्या व्याख्या शोधताना तुम्ही-आम्ही मध्ये अडकलेली कविता.. विझलेल्या स्वप्नांची सारीभरणं करत, आ वासलेल्या सत्यात रुतलेली कविता...! डोळ्यासमोरून अलगद फिरताना.. डोक्यावरून जाणारी कविता.. आमच्या मंद डोक्यात मंदपणे.. कै च्या

पुणेरी बाजीरावाने माझी कविता पळवली तेव्हां काव्यगुरु निकाळजे शनवार वाड्यावर गजला करत उभा होता बाजी बोलला जमवायचं कसं ? त्यावर तो शून्यात नजर लावून म्हणाला सगळंच विझलंय अगदी गझल कार्यशाळेचीही राख झाली आता मायबोली सर्चमधून तेच तेच जुने मतले काढून राजकारणाचे धागे पेटवण्याचा प्रयत्न करतो. ... मात्र उजवीकडून येणारा याकुबचा जनाजा म्हणाला भगविच्या , बघतोच तुला ! एव्हढ्य़ाचसाठी रोखून धरलेलं कधीचं एका काफियासाठी प्राण डोळ्यात आले असताना पन्नास हजार हिरवे कानात कुजबुजले तुझ्या सम्मेलनात इतकी माणसं जमतात का? मतले आणि काफिये फुकटात देइन उर्दू साहित्यातून. बाजी बोलला...

समुहगान आमचा कळप, आमचा झुंड ,आमचा गण अन आमचीच शिरगणती. अगणीत आम्ही तुझी गणना नाही कशात, तु नाहीच आमच्या खिजगणती. आमचा झेंडा , आमचाच अजेंडा, आमची चळवळ आमची तळमळ,अन आमचीच मळमळ. आमची कुलीन घराणी, आमच्या बांधलेल्या बंदिशी, अन आमच्याच तालावर नाचणारे ताल. आमच्याच समेवर आमचेच आदिम अभेद्य अविनाशी आवर्तन सहनाववतु ! सहनौभुनक्तु ! सहवीर्यम करवावहै ! आमच्या नाजुक भावना, आमच्या घाऊक संवेदना, अन आमच्याच भावुक संघटना. साथी हाथ बढाना एक अकेला थक जाये तो..... ..वा वा वा वा वा वा रे वा चल अकेला चल अकेला चल अकेला................

जेव्हा जेव्हा कांदा कापला जातो कढईतली मोहरी चुर्रर करते हळद मीठ तेल टाकुन शेंगदाने खरपुस भाजले जातात मी बाहेरच बसलेला असतो पेपर वाचत कांद्यापोह्याच्या प्रतिक्षेत जेव्हा जेव्हा गाठोडी ईकडे तिकडे सरकतात पोटमाळ्यावरची झुरळं तर्रर पळतात झाडू बादली पाणी घेऊन भिंत पुसली जाते मी खालीच ऊभा असतो स्टुल घेऊन जळमटं काढायच्या प्रतिक्षेत जेव्हा जेव्हा साखरेचं माप होत असतं तेव्हा मालक सुर्रर करत चहा पितो डाळी तांदुळ कडीपत्ता पिशवीत कोंबुन भरला जातो मी तिथेच ऊभा असतो काऊंटरजवळ बिलाच्या प्रतिक्षेत जेव्हा जेव्हा माहेरचा पाहुणा घरी येतो सगळा शिणवटा अर्रर करुन पळुन जातो पुरणपोळी आंबरस चकल्या ताटात आग्रहा

मध्यमध्वनीलहरी ४२० कि.ह.

नवकविता ब-याच वाचनात येतायत आजकाल. माझाही प्रयत्न. :D विडंबन वगैरे समजू नये. मनावर सततच्या होणा-या वारांमुळे अविरत चिघळत रहाणारी जी जखम आहे त्यातून स्त्रवलेलं हे काव्य आहे. प्लीज रिस्पेक्ट दॅट.