उंच गुढीतच तपशीलाची गाठी
सकस धाग्यात अनाचे दोडोबा..
संकृताचा थाट, नवरसाची दावी वाट
न चुकता (मारी)हजरजबाबी खुट्टा..
विनोद्बुद्धी सबूत, संवादही मजबूत
संदर्भाचा तर खजिना अबाबा...
धाग्यात दरारा सदा (घ्यावाच) लागतो
प्रवक्त्यांचा सासुरवास सदानकदा
मालोजींकडे जातो घेऊन साथी
शिवकालीन चीजा आणि शिवबा..
त्रिकाळी वाचन, सतत (पंग्यास)तयार
चतुरस्त्रा ज्ञानी दोडोबा..
एकतर्फी प्रेम झाले आवरी संताप तू
वेदना मी बाळगावी हा दिला का शाप तू
वाटही पाहून झाली काळ तो सरला किती
ना घरी ओलांडले या उंबऱ्याचे माप तू
झुरत का मी राहिलो तव घेतल्या वचनावरी
का कधी शंका न आली मारली मज थाप तू
प्रेम केले तुजवरी मी सोडुनी धर्मासही
जागली धर्मास अपुल्या उलटुनीया साप तू
जन्म दुसरा खास घेइन गाठ पडण्या तुजसवे
मीहि देतो शाप तुजला घे शिरावर पाप तू ..
.
पहिल्या प्रेमी
गुंतत गेलो
सुटणे गुंता
विसरत गेलो
होती काळी
शेजारी ती
पण गोरा मी
मिरवत गेलो
येता जाता
हसतच होती
सुचता थापा
मारत गेलो
जुळले सूतहि
प्रेमहि जमले
प्रेमी तिचिया
डुंबत गेलो
गडबडलो मी
प्रेमात तरी
आनंदाला
उधळत गेलो ..
.
परवा बऱ्याच वर्षांनी मामाच्या गावी जाउन आलो,
सगळं बदललय!
हल्ली फाट्यावरून तासभर डोंगर वाट तुडवत जावं लागत नाही,
सगळ्यांकडे गाड्या आहेत.
सुर्य मावळल्यावर वेशीतल्या पिंपळाच्या पारावरही गर्दी होत नाही,
घराघरात टीवी आलेयत.
पहिल्यासारखा पहाटे चंद्राच्या प्रकाशात गाव उजळून निघत नाही,
सगळीकडे बल्ब लागलेयत.
शाळा सुटल्यावर मुले पटांगणात गोट्या आणि विटी दांडू खेळत नाहीत,
शिकवण्या असतात.
मारुतीच्या देवळापुढे शेकोट्या करून तरुण गप्पा मारत बसत नाहीत,
स्मार्टफोन आलेयत.
लहान मुले गुरव काकांकडे पेटी, बासरी, तबला शिकायला येत नाहीत,
कराटे आणि स्पोकन इंग्लिश आलंय.
मामाच्या घरी जेवताना पहिल्यासारख्या गप्पा, हसणं -खिदळणं होत नाही,
खंडोबाची मालिका असते.
काल मी माझ्या कविता एका पोत्यात भरुन टाकल्या
पोत्यात भरता भरता काही मधल्यामध्येच फाटल्या
'तुझ्या'वरच्या कविता मात्र एक एक करुन कापल्या
घरामागे शेकोटी करुन मग त्यात काही फेकल्या
'रंडी'वरच्या कविता मात्र पुन्हा पुन्हा वाचल्या
घडी घालून त्यांना मग पोत्यातच घातल्या
तरीही काही कागद उडतच राहीले
अर्धे मुर्धे जळालेले तुकडे फिरतच राहीले
काही आभाळी जाऊन पुन्हा खाली झरतच राहीले
तर काही राख होऊन वेदनांना कुरवाळत मरतच राहीले
अजूनही काही कविता या पोत्यात सडतच आहेत
एक 'ही' सोडली तर बाकी सगळ्या रडतच आहेत
कविवर्य मंगेश पाडगावकर हे माझे आवडते कवी. त्यांचे काव्यवाचन ऐकल्यावर प्रतिक्रिया म्हणून सुचलेली ही कविता मी ७-८ महिन्यांपूर्वी लिहिली होती. आज इथे देत आहे.
कविता ऐकावी कवीच्या मुखातुनी
वीणा वाजत असे त्याच्या मनी
शब्दांचे यमक जुळवुनी सहज
हरेक मोती गुंफिती अलगद
आईला जितके तिचे बाळ प्रिय
कवीला तितकीच कविता प्रिय
कवीच जाणे योग्य जागा शब्दांची
आणि महती विराम चिन्हांची
प्रत्येक कवीची एक शैली खास
ओळखू जावे तर होती आभास
मोजक्या शब्दांची ही सारी किमया
साधे कवीला सहजच लीलया
मला ना
काही कळतच नाहीये
काय करू त्या अर्धवट राहिलेल्या कवितांचं
.
.
.
आता हेच बघ ना
त्या दिवशी माझ्या जवळून जाताना
तुझ्या अोढणीचा झालेला तो निसटता स्पर्श....
कागदावर उतरवून तर घेतलाय
पण पुढे काय करू त्याचं ??
काही कळतच नाहीये मला
.
.
.
आणि नविन कानातलं घालून एकदा
मान किंचीत तिरपी करून
आरश्यात पाहत होतीस तेव्हा,
ते तुझं तसं बघणंही लिहून ठेवलंय मी
माझ्या कवितेच्या वहीत...
अगदी आरश्यातल्या तुझ्या सकट
पण मग त्या मीटरमधे बसणारं
काही सुचलंच नाहीये अजून पुढे
त्यामुळे ती पण एक अपूर्ण राहिलीये
पहिला (जांभई देत): ता sss स केंsव्हाss सsरेssss?
दुसरा (निःश्वास सोडून): -हाय! केंव्हा रे सरेल?
वाटते लिहून-लिहून हात मोडेल!
अन पेनही बहुदा झिजेल!
फिजिक्स, केमिस्ट्री संपले तास,
उरे अजून हा बायोलॉजीचा त्रास!
पहिला: -हाय! तास केंव्हा सरे?
दूसरा: खरडून-खरडून भुर्ता झाला!
शिजून-शिजून बटाटा झाला!
तरी का न ये दया सरांना?
फूटे न पाझर तयांच्या हृदयाला?
(पहिल्याला एकदम काहीतरी आठवते. तो चुटकी वाजवतो. सॅकमध्ये हात घालतो. एक पुस्तक बाहेर काढतो.)
कविता लिहिल्यावर करतो मी गुणवत्ता तपासणी,
अर्थात बायकोवरच असते त्याची पहिली चाचणी,
कवितेचे नाव काढताच पडते ती बुचकळ्यात,
पण ऐकल्यानंतर, निष्कर्ष लगेच कळतो तिच्या डोळ्यांत !!
डोळ्यांत हरवते ती माझ्या, लवते न तिची पापणी,
लगेच टपकतो अश्रू, जणू सुखावता माहेरच्या आठवणी,
ग्यासवर दूध ऊतू गेल्याचे, शल्य मनी नसते या क्षणी,
विविधभारतीवर रमतो दोघे, ऐकत सुरेल प्रणय-गाणी.
ताव मारीता जीभेने, विसरुन सारे ते पथ्य
बळ लाभता ओठांना, सुरसुरते ते मद्य
भाव उधळता मनाने, तोडून सारे जे बंध्य
कळ लागता जीवाला, सरसर सुचते ते पद्य
मिसळपाव