(हल्ली कुणीही उठतो आणि शिक्षणाला नावे ठेवतो. मी शिकलो नाही, अभ्यास केला नाही, पिरेड केले नाही, शिक्षणात ढ होतो हे सार अभिमानाने सांगतो. अशावेळेला आईवडीलांनी सांगितल्याप्रमाणे अभ्यास एके अभ्यास करनाऱ्या आमच्यासारख्याचे हे व्यंगात्मक दुःख.)
निओकॉर्टेक्सच्या सीमावर्ती भागात
सगळ्यात सामसूम न्यूरल पथावरच्या
सगळ्यात शेवटच्या न्यूरल नोडच्या
सगळ्यात शेवटच्या मजल्यावर
मुमुक्षु राहतो.
रेप्टिलियन पाताळ अन् लीम्बिक धरतीवर
अनिर्बंध सत्ता चालते ज्याची आणि
निओकॉर्टेक्समध्ये ज्याचे फिरतात दूत
न्यूरल रस्त्यांवर हवे तसे ट्रॅफिक वळवत
तो त्रैलोक्याधीश डीएनेश्वर.
ईश्वराचे एजंट सतत नजर ठेवतात
पाठलाग करतात केमिकल बंदुका घेऊन
हल्ला करतात अचानक दिसेल तिथे
अतिप्रबळ साम्राज्याचा एकटाच हा शत्रू.
मुमुक्षु. ईश्वरपुत्र सैतान.
आकाशगंगेत पसरलेल्या चांदण्यांच्या गराड्यात चाळणीतून चंद्र शोधणारी,
तू कशी दिसत होतीस गं ,
अताशा आठवायचा प्रयत्न करतोय ???
डी.डी.एल.जे मधल्या काजोल सारखी तर नक्कीच नाही...
आठवतोय फक्त एक अस्पष्टसा चेहरा.
कोकणकड्यावर बसुन नवलाइने डोळ्यात चंद्र सामावून घेणारा.
आतशा दोघांचेही चंद्र वेगवेगळे आहे म्हणा
फक्त तुझा उपवास 'करवाचौथ'चा असतो,
आणि
माझा 'संकष्टी चतुर्थी' चा.
जिप्सी
रुतलेला मी
खोल चक्रव्यूहात
"मी" पणाच्याच
खेचणारं आकर्षण
चक्रव्यूहाच्या केंद्रात
केलेली प्रत्येक कृती
उचललेलं प्रत्येक पाऊल
परिघात चक्रव्यूहाच्याच
सभोवती रिंगण नात्यांचं
हा, ही, हे, तो, ती, ते,
तेही जोडलेले एकमेकांशी
Covalent बॉन्डने
"मी" पणाच्याच
आहेत ही नाती निरर्थक
की तेच सत्य?
घडू पाहतो स्फोट
पण घडत नाही
कारण कवच घट्ट
"मी" पणाचंच
एक कळ तीव्र
छातीत, डाव्या हातात
समोर आहेस का तूच?
आहेस तू absolute?
म्हणतात तसा?
एक हात कठड्यावर ठेऊन,
अन दुसरा उगाच पाठीमागे घेऊन,
मी उभा आहे गॅलरीत!
तुझ्या झुलत्या अक्षरां बरोबर
मन रमून गेले फार!
इथेच बसून नाही का लावत
तुझ्या शब्दांचे अत्तर मनाला!
नाही.....वेडा नव्हतोच कधी
समंजस होतो खूप म्हणून
गॅलरी नाही ओलांडत
आजही!
मला नाही जमत लिहायला,
तुझ्या अंत:करणापर्यंत पोहोचायला!
इतकं जग पाहूनही
प्रेमबीम पण नाही कळत मला!
पण....तू तिथे कुस बदललीस कि
इथे माझी झोपमोड होते,
एवढेच बारीक जाणवते!
अन, अवेळी उठून मी
एक हात कठड्यावर ठेऊन
उभा राहतो गॅलरीत
कुणी हाक मारेपर्यंत.....!
शुभ्र उमदा मी एक अश्व
करीत पादाक्रांत हे विश्व
करावयाचा आहे शोध
घ्यावयाचा आहे बोध
.....................मृत्यूचा!
बाळगुन मनाशी जिद्द
चपल तनुत एक उमेद
नजरेत एकाच ध्येय
धावणार मी असाच आहे
......................सुसाट!
माझिया जन्मानेच मला
जीवन्मंत्र आहे दिला
येणार ना मरण तुला
.....................कधीही
पण,मनी ती एक आस
भेटावयाचे मरणास
संपणार कधी हा प्रवास
एकचि ध्यास तो खास
....................अंतरात
आणि अशाच एका दिनी
यश प्राप्तिले प्रयत्नानी
पाहिले मरणाचे रूप
ते तर होते प्रतिरूप
सरपटत येणाऱ्या हुंदक्यांचे
नाक चोंदुन पायबंध घालताना
फोडणीच्या भातावर
लिंबु पिळुन खाताना
तुळशीपत्राचे वृंदावन
लाथेने उडवताना
डबल बॅरल काढुन
रानडुक्कर टिपताना
मरतुकड्या बामणाला
दगड फेकुन घालताना
विसरु नकोस
हा दौलतजादा तुझ्या बापजाद्यानं कमावलाय
अंधारवाड्यातील भयकिंकाळ्या ऐकुन
रुळलेली वाट वाकडी करताना
°°°°°°°°°°°
कविता..कवि...आणि कै च्या कै कविता...
कधी मुक्यानेच बोलणारी कविता,
तर कधी बिअरसवे डोलणारी..
येता जाता माफी मागणारी कविता....!
झुरळावर स्वार होवून जोमाने
ढेकणावर चढाई करणारी कविता..
आरसे फोडत, वादळात सापडत..
सिगरेटी फुकायला लावणारी कविता...!
अतिव दु:खाने झडणारे (?) ढग अन्
गोमुत्राची चव शिकवणारी कविता..
आमच्यासारखे समिक्षक असताना..
सफाईसाठी डेटॉल शोधणारी कविता..!
गुपचुप चुंबनाच्या व्याख्या शोधताना
तुम्ही-आम्ही मध्ये अडकलेली कविता..
विझलेल्या स्वप्नांची सारीभरणं करत,
आ वासलेल्या सत्यात रुतलेली कविता...!
पुणेरी बाजीरावाने माझी कविता पळवली
तेव्हां
काव्यगुरु निकाळजे शनवार वाड्यावर
गजला करत उभा होता
बाजी बोलला
जमवायचं कसं ?
त्यावर तो शून्यात नजर लावून म्हणाला
सगळंच विझलंय
अगदी गझल कार्यशाळेचीही राख झाली
आता मायबोली सर्चमधून
तेच तेच जुने मतले काढून
राजकारणाचे धागे पेटवण्याचा प्रयत्न करतो.
समुहगान
आमचा कळप, आमचा झुंड ,आमचा गण अन आमचीच शिरगणती.
अगणीत आम्ही तुझी गणना नाही कशात, तु नाहीच आमच्या खिजगणती.
आमचा झेंडा , आमचाच अजेंडा, आमची चळवळ आमची तळमळ,अन आमचीच मळमळ.
आमची कुलीन घराणी, आमच्या बांधलेल्या बंदिशी, अन आमच्याच तालावर नाचणारे ताल.
आमच्याच समेवर आमचेच आदिम अभेद्य अविनाशी आवर्तन
सहनाववतु ! सहनौभुनक्तु ! सहवीर्यम करवावहै !
मिसळपाव