मुक्त कविता

नवकविता ब-याच वाचनात येतायत आजकाल. माझाही प्रयत्न. :D विडंबन वगैरे समजू नये. मनावर सततच्या होणा-या वारांमुळे अविरत चिघळत रहाणारी जी जखम आहे त्यातून स्त्रवलेलं हे काव्य आहे. प्लीज रिस्पेक्ट दॅट.

तुम्ही लिफ्ट दिलेली व्यक्ति तुमचा गळा आवळू लागते श्वास कोंडतो डोळेबाहेर येतात शरीर सुटण्यासाठी धडपडू लागते त्याचा चेहरा क्रूर होतो अन् पकड़ घट्ट होवू लागते त्याला ढ़कलण्यास पुढे केलेल्या हातास पण काहीही न सापडते अधिकच घाबरता मग तुम्ही जगण्याची आशा मालवू लागते इतक्यात तुम्हाला अचानक कशी कोण जाणे जाग येते दचकून उठता मान चाचपडता काही नाही!

सारा जन्म पोरी फिरवण्यात गेला पोरींचा गराडा त्यास सदा पडलेला दरवर्षी एखादी तरी पोरगी गटवतोच असा त्याचा लौकिक आता झालेला सहकारी शिक्षिकांवरही त्याचा तसा नेहमीच अन् डोळा हा राहिलेला जरा कुठे ओढणी हलली, पदर ढळला लगेच त्वरे तिकडे तो पाहू लागला विद्यार्थिनीप्रिय शिक्षकाचा शिक्का त्यावर तरीही उजळमाथ्याने वावर त्याचा राहिला नैतिकतेवर जेव्हा भाषण देई मंचावरुनी भयानकच ते अगदी सारे वाटे मजला!

नमस्कार कवी अशोक बागवे यांच्या 'माझ्या मराठीचा बोल' या कवितेवरून प्रेरणा घेऊन खालील काव्य लिहिले आहे. अर्थात कवितेचा भाव अशोक बागवे यांच्या कवितेच्या अगदीच विरुद्ध आहे. आज मराठी भाषा, मराठी संस्कृती किंवा आपलं मराठीपण या गोष्टींबद्दल एकंदरितच मराठी माणसांमध्ये जी अनास्था बघायला मिळते त्यावरून खरं तर हे काव्य सुचलं. सदर परिस्थिती आशादायक नाही, आणि भविष्यात मराठी माणसाची विचारपद्धती बदलली नाही तर आगोदरच कमी असलेलं मराठीचं महत्व नगण्य होईल आणि तेंव्हा हळहळून काहीही उपयोग नसेल. इंग्रजीचा दुराग्रह आणि हिंदीला दिलं जाणारं निरर्थक प्राधान्य हे मराठीसाठी धोक्याचं आहे.

काल दुपारी मी जेव्हा झाडाखाली बसलो होतो एक शेंबड पोर गाढवाच्या शेपटाला डबडं बांधुन खेळत होतं बिचारं गाढव कान हलवत नुसतचं ऊभं होतं शेंबड पोर चड्डी वर खेचत डबड्याला काठीनं बडवत होतं मी गाढवाकड बघत होतो, गाढव खाली बघत होतं आणि ते शेबडं पोर डबड्याकड बघत होतं कंटाळुन शेंबड्यानं डबड्यात पाणी वतलं काठीच्या दोन धपक्यात डबडं एकाकी तुटलं मग ते शेंबड पोर शेपटालाच बडवत बसलं गाढव पण हळुहळु पुढे सरकत चाललं जेव्हा एक फटका गाढवाच्या जिव्हारी बसला तसा त्याचा एक पाय शेंबड्याच्या कपाळी गेला शेंबड्याला दोन टाके पडले म्हणे...

आकाशगंगेत पसरलेल्या चांदण्यांच्या गराड्यात चाळणीतून चंद्र शोधणारी, तू कशी दिसत होतीस गं , अताशा आठवायचा प्रयत्न करतोय ??? DDLJ मधल्या काजोल सारखी तर नक्कीच नाही... आठवतोय फक्त एक अस्पष्टसा चेहरा. कोकणकड्यावर बसुन नवलाइने डोळ्यात चंद्र सामावून घेणारा. आतशा दोघांचेही चंद्र वेगवेगळे आहे म्हणा फक्त तुझा उपवास 'करवाचौथ'चा असतो, आणि माझा 'संकष्टी चतुर्थी' चा. जिप्सी

कविवर्य बोरकरांची मनापासून क्षमा मागून... आ.

सजलेेली लाट.. नटलेले पाणी... तुझ्या आठवणीत गातो पुन्हा सुचलेली गाणी.. दुर उठलेल्या लाटेचे किनार्याशी गोड नाते.. ते पाणी खारट थोडे अमृताहुन ही गोड वाटे.. ओल्या सांजवेळी किरणे वाळुत शिंपडावी.. ध्यानी मनी नसताना तु किंचीत जवळ यावी... मी बावरताना..

अनंतवर्ती अनभिसंहित अनमोल माहिती चकती वाचे अनापरीवर्तक अनालेखित पंक्ती अनुज्ञापन अनुक्रिया अनुदेशन ही पद्धती अनुनयी अनुमोदनात अनेकोत्तरी रीती अन्योन्य धारिता क्षीणनकारी अन्वस्ती अनेकोत्तरी अन्वस्तीय धागे तरी भीती अपच्छेद अपरा अनुरूपता असे अवनति अनुवाद असे अप्रारुपी शोधू तरी किती अवरक्त विदा अवरोधितात का भिंती अवश्लेष्मल तरी अवाढव्य असे माहिती (पैसा ताईंनी आठवण करून दिली... त्यामुळे भोगा आय मिन वाचा! :) )

लंचटाईमला कळलं मला डब्यात लाडू होता दिला तिरीमिरीने झटक्यात उचलून खिडकीबाहेर फेकून दिला आठवड्यापूर्वी तरसलो होतो जेव्हा भुकेने कासावीस झालो होतो जेव्हा ए रासभग्रासा तेव्हा तू कुठं होता? घरी येता संध्याकाळला टॉमी कुत्रा फार आनंदला घातली कमरेत लाथ त्याच्या शेपूट हलवत जेव्हा आला लहान होतो मी जेव्हा दोन कुत्री चावली जेव्हा ए दगाबाज कुत्र्या तेव्हा तू कुठं होता? बाबा मी पडलो मी गाडीवरून सांगे मुलगा जवळ येऊन मोडक्या हाताकडे न पाहता ओरडलो त्यालाच मी उलटून शाळेत जायचो मीही जेव्हा सायकलवरून पडायचो मी जेव्हा ए सैतानाच्या पोरा तेव्हा तू कुठं होता? फाटका माणूस होता मार खात फिरायला होतो जेव्हा मी जात