आज सगळे भाग वाचून काढले! कथानक अतिशय जबरदस्त पद्धतिनं रंगलंय!! वाचकांची ऊत्सुकता ताणून धरण्यात तुम्ही यशस्वी ठरलाय!! जरा पटापटा येऊंद्या म्होरचे भाग!!! २०१३ पासूनची स्टोरी म्हणजे....... ह्य ह्य ह्य. . .

पुढचा भाग कधी ?

२०१३ ला सुरु केलेली ष्टोरी अजुन लाउन धरल्या बद्दल तुमच्या चिकाटीला सलाम !!! पण आता फुडचे भाग पटापट टाका, ऊत्सुकता जास्त ताणू नाका हो.

आज सगळे भाग वाचून काढले! कथानक अतिशय जबरदस्त पद्धतिनं रंगलंय!! वाचकांची ऊत्सुकता ताणून धरण्यात तुम्ही यशस्वी ठरलाय!! जरा पटापटा येऊंद्या म्होरचे भाग!!! २०१३ पासूनची स्टोरी म्हणजे....... ह्य ह्य ह्य. . .

पुढचा भाग कधी ?

२०१३ ला सुरु केलेली ष्टोरी अजुन लाउन धरल्या बद्दल तुमच्या चिकाटीला सलाम !!! पण आता फुडचे भाग पटापट टाका, ऊत्सुकता जास्त ताणू नाका हो.

नेहमीप्रमाणे हटके लिखाण. आवडले. विचारप्रवर्तक व मनोरंजक, दोन्ही एकाच टिकटात.

+१

सहीच.... तळवलकर्स हिस्ट्री वाचुन वाटलं

लेख आवडला ! चहा , कोलगेट फुकट द्यायचे किस्से ऐकीवात आहेत . त

नेहमीप्रमाणेच जबरदस्त.

तळवलकर जिम, चितळे बंधू आणि हल्दीराम.... चांगली क्वालिटी हमखास ... (व्यैयक्तिक अनुभव)

मस्त लेख..आवडेश..

"सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.”

ह्म्म !!

खुसखुशीत लेख, आवडला!

आज तर त्यांची जागोजागी जिम्स थाटली आहेत. मस्त लेख. व्यावहारीक चतुर तळवलकरांनी अतिशय गोड बोलुन, तरुणाईची नस पकडत, सगळ्यात महत्वाचे 'सत्यवचनाने' हळुहळु जि़कत आज बराच मोठा डोलारा उभा केलाय तर. कौतुक आहे. --मयुरा

तळवलकरांनी उच्चभ्रू वर्गात व्यायामाला प्रतिष्ठा दिली हि वस्तुस्थिती आहे. उत्तम आणि अत्याधुनिक यंत्रे आणून त्यांनी आपल्या व्यायामशाळांना जागतिक दर्जा दिला. "सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” कुणीतरी "यंग अँड ओल्ड" सारख्या अमेरिकन कंपनीने करण्यापेक्षा तळवलकर सारख्या अस्सल मराठी माणसाने ७५० कोटी रुपयाच्या उभ्या केलेल्या उद्योगाचे कौतुक आहे. यात त्यांचे स्वतःचे भागभांडवल ६० % आहे. "चितळे बंधू" ना आपण नावे ठेवतो कि "बाकरवडी संपली" परंतु यंत्रावर बनवण्यात आलेल्या बाकरवाडीचा दर्जा हाताने बनविण्यात आलेल्या बाकरवडी इतका येईपर्यंत त्यांनी आपला दर्जा राखून ठेवला होता. उगाच पातळ पाणी घालून दह्याचे ताक केले नाही. त्यांचेही कौतुक करावे तितके थोडे.

आपण अशा उद्योजकांचा आदर्श डोळ्यापुढे ठेवून मराठी माणसाच्या पुढच्या पिढीतील "उद्योगांना आणि उद्योजकांना" प्रोत्साहन दिले पाहिजे हा यातून संदेश मिळावा. नाही तर आपली खर्डे( कीबोर्ड)घाशी आहेच दुसऱ्यासाठी श्रम करण्यासाठी.

सुंदर अनुभव ! मोजक्या मराठी उद्योजकांमधे असलेल्या नावाची स्वानुभवावर आधारलेली ओळख भावली. "सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” १००% सत्य :) कारण, सत्यात थोडीशी भर घातली की त्याचे अर्धसत्य बनते आणि भरीचा अतिरेक केला की त्याचे असत्य बनायला वेळ लागत नाही.

तळवळकर जीम मधे प्रवेश घ्यावा हे एक स्वप्न होते पण तेव्हा पैशांअभावी पुर्ण झाले नाही. आता पैसे आहेत पण तळवळ्कर नसली तरी दुसरी जीम लावली आहे. थोडे अवांतर - मधे मीलींद सोमण दील्लीहून मुंबैला धावत आला. तेव्हा त्याने सांगीतले की आपल्याकडे व्यायामाबद्द्ल खूपच उदासीनता आहे. भारतीय स्वतःला फीट ठेवण्यासाठीसुद्धा व्यायाम करत नाहीत. यात बदल होण्याची गरज आहे. क्रीडा क्षेत्रातील पीछेहाटीला सुध्दा व्यायाम संस्क्रुती नसणे हेच कारण आहे. परदेशात १० पैकी ५ लोक्स तरी व्यायाम शाळेत जातातच.(विदा नाही. निरीक्षणावरुन सांगतोय) त्यामुळे जागोजागी सुसज्ज व्यायामशाळा आहेत. रोज नियमीत व्यायाम केल्यामुळे काय बदल होतात हे सांगण्याची गरज नाही पण मागील सहा महीने जो अनुभव घेतोय तो स्वप्नवत आहे. मिलींदच्या सांगण्याप्रमाणे मुळ समस्या मानसिक आहे. एकदा व्यायामशाळेत गेलो की सर्व काही व्यवस्थीत होते, गरज आहे ती फक्त उठून व्यायामशाळेच्या रस्त्याला लागण्याची. तीथेच खरी मनाची मारामारी सुरु होते, एकदा ती जींकली की बास. रोज २० मिनिटे जोरात चालण्यानेही खूप फरक पडतो. विश्वास नसेल तर करुन पहा. मिपाकरांनी निरोगी रहावे म्हणून माझे दोन शब्द...

सर्वजण, धन्यवाद! बोटीचा जोर ओसरला आहे कबूल. येईल परत महिन्याभरात.

:) नेहमीप्रमाणे छान लेख!

लेख आवडला!

काळजाला भिडले !

लेख खूप आवडला "सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” अगदी पटलं

दुसर्‍या एका धाग्यात हायब्रिड बायसिकल पासून वीजनिर्मिती या प्रकल्पाविषयी वाचल्यावर दुर्गम भागांत तसंच शहरांतही जिम्स मध्ये अशा हायब्रिड सायकल्स बसवून त्यांपासून वीज निर्माण करता आली तर व्यायामापरी व्यायाम आणि सामाजिक उत्थानासाठीही मदत, अशा दोन्ही गोष्टी साध्य होतील असं वाटलं.

लेख खूप आवडला सर, प्रचंड जास्त कनेक्ट झाला.

"सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” फार आवडल आणि 100% पटल

लेख आवडला.

मस्त लेख!

तळवळकरांची तळमळ भावली आणी प्रामाणिकपणा प्रामाणिकपणे आवडला

लेख आवडला, स्वाती

लेख आवडला..

लेख आवडला..

लेख आवडला.

आमच्या (अद्याप तरी डोंबोली आमचीच आहे.) डोंबोलीत पण "तळवलकर" यांची जिम आहे. त्यांना तुमचा लेख वाचायला दिला तर चालेल का?

आपलं लेखन जास्तीत जास्त लोकांनी वाचावं ह्यातच मजा आहे. तिथे जर तळवलकर कुटुंबातला कोणी असेल तर त्याला जास्तच मजा येईल.

लेख आवडला. मला नेहमीच धंद्यात उतरलेल्या आणि यशस्वी झालेल्या मराठी माणसाचे कौतुक वाटते. बाकी विज्ञापन साठी पारिश्रमिक म्हणून केवळ मिल्कशेक मिळाला, चालेल.

नेहमीप्रमाणे हटके लिखाण. आवडले. विचारप्रवर्तक व मनोरंजक, दोन्ही एकाच टिकटात.

+१

सहीच.... तळवलकर्स हिस्ट्री वाचुन वाटलं

लेख आवडला ! चहा , कोलगेट फुकट द्यायचे किस्से ऐकीवात आहेत . त

नेहमीप्रमाणेच जबरदस्त.

तळवलकर जिम, चितळे बंधू आणि हल्दीराम.... चांगली क्वालिटी हमखास ... (व्यैयक्तिक अनुभव)

मस्त लेख..आवडेश..

"सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.”

ह्म्म !!

खुसखुशीत लेख, आवडला!

आज तर त्यांची जागोजागी जिम्स थाटली आहेत. मस्त लेख. व्यावहारीक चतुर तळवलकरांनी अतिशय गोड बोलुन, तरुणाईची नस पकडत, सगळ्यात महत्वाचे 'सत्यवचनाने' हळुहळु जि़कत आज बराच मोठा डोलारा उभा केलाय तर. कौतुक आहे. --मयुरा

तळवलकरांनी उच्चभ्रू वर्गात व्यायामाला प्रतिष्ठा दिली हि वस्तुस्थिती आहे. उत्तम आणि अत्याधुनिक यंत्रे आणून त्यांनी आपल्या व्यायामशाळांना जागतिक दर्जा दिला. "सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” कुणीतरी "यंग अँड ओल्ड" सारख्या अमेरिकन कंपनीने करण्यापेक्षा तळवलकर सारख्या अस्सल मराठी माणसाने ७५० कोटी रुपयाच्या उभ्या केलेल्या उद्योगाचे कौतुक आहे. यात त्यांचे स्वतःचे भागभांडवल ६० % आहे. "चितळे बंधू" ना आपण नावे ठेवतो कि "बाकरवडी संपली" परंतु यंत्रावर बनवण्यात आलेल्या बाकरवाडीचा दर्जा हाताने बनविण्यात आलेल्या बाकरवडी इतका येईपर्यंत त्यांनी आपला दर्जा राखून ठेवला होता. उगाच पातळ पाणी घालून दह्याचे ताक केले नाही. त्यांचेही कौतुक करावे तितके थोडे.

आपण अशा उद्योजकांचा आदर्श डोळ्यापुढे ठेवून मराठी माणसाच्या पुढच्या पिढीतील "उद्योगांना आणि उद्योजकांना" प्रोत्साहन दिले पाहिजे हा यातून संदेश मिळावा. नाही तर आपली खर्डे( कीबोर्ड)घाशी आहेच दुसऱ्यासाठी श्रम करण्यासाठी.

सुंदर अनुभव ! मोजक्या मराठी उद्योजकांमधे असलेल्या नावाची स्वानुभवावर आधारलेली ओळख भावली. "सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” १००% सत्य :) कारण, सत्यात थोडीशी भर घातली की त्याचे अर्धसत्य बनते आणि भरीचा अतिरेक केला की त्याचे असत्य बनायला वेळ लागत नाही.

तळवळकर जीम मधे प्रवेश घ्यावा हे एक स्वप्न होते पण तेव्हा पैशांअभावी पुर्ण झाले नाही. आता पैसे आहेत पण तळवळ्कर नसली तरी दुसरी जीम लावली आहे. थोडे अवांतर - मधे मीलींद सोमण दील्लीहून मुंबैला धावत आला. तेव्हा त्याने सांगीतले की आपल्याकडे व्यायामाबद्द्ल खूपच उदासीनता आहे. भारतीय स्वतःला फीट ठेवण्यासाठीसुद्धा व्यायाम करत नाहीत. यात बदल होण्याची गरज आहे. क्रीडा क्षेत्रातील पीछेहाटीला सुध्दा व्यायाम संस्क्रुती नसणे हेच कारण आहे. परदेशात १० पैकी ५ लोक्स तरी व्यायाम शाळेत जातातच.(विदा नाही. निरीक्षणावरुन सांगतोय) त्यामुळे जागोजागी सुसज्ज व्यायामशाळा आहेत. रोज नियमीत व्यायाम केल्यामुळे काय बदल होतात हे सांगण्याची गरज नाही पण मागील सहा महीने जो अनुभव घेतोय तो स्वप्नवत आहे. मिलींदच्या सांगण्याप्रमाणे मुळ समस्या मानसिक आहे. एकदा व्यायामशाळेत गेलो की सर्व काही व्यवस्थीत होते, गरज आहे ती फक्त उठून व्यायामशाळेच्या रस्त्याला लागण्याची. तीथेच खरी मनाची मारामारी सुरु होते, एकदा ती जींकली की बास. रोज २० मिनिटे जोरात चालण्यानेही खूप फरक पडतो. विश्वास नसेल तर करुन पहा. मिपाकरांनी निरोगी रहावे म्हणून माझे दोन शब्द...

सर्वजण, धन्यवाद! बोटीचा जोर ओसरला आहे कबूल. येईल परत महिन्याभरात.

:) नेहमीप्रमाणे छान लेख!

लेख आवडला!

काळजाला भिडले !

लेख खूप आवडला "सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” अगदी पटलं

दुसर्‍या एका धाग्यात हायब्रिड बायसिकल पासून वीजनिर्मिती या प्रकल्पाविषयी वाचल्यावर दुर्गम भागांत तसंच शहरांतही जिम्स मध्ये अशा हायब्रिड सायकल्स बसवून त्यांपासून वीज निर्माण करता आली तर व्यायामापरी व्यायाम आणि सामाजिक उत्थानासाठीही मदत, अशा दोन्ही गोष्टी साध्य होतील असं वाटलं.

लेख खूप आवडला सर, प्रचंड जास्त कनेक्ट झाला.

"सत्य ही अशी एकमेव वस्तू आहे की ज्यात तुम्ही भर घालू शकत नाही. कारण मग ते सत्यच राहात नाही.” फार आवडल आणि 100% पटल

लेख आवडला.

मस्त लेख!

तळवळकरांची तळमळ भावली आणी प्रामाणिकपणा प्रामाणिकपणे आवडला

लेख आवडला, स्वाती

लेख आवडला..

लेख आवडला..

लेख आवडला.

आमच्या (अद्याप तरी डोंबोली आमचीच आहे.) डोंबोलीत पण "तळवलकर" यांची जिम आहे. त्यांना तुमचा लेख वाचायला दिला तर चालेल का?

आपलं लेखन जास्तीत जास्त लोकांनी वाचावं ह्यातच मजा आहे. तिथे जर तळवलकर कुटुंबातला कोणी असेल तर त्याला जास्तच मजा येईल.

लेख आवडला. मला नेहमीच धंद्यात उतरलेल्या आणि यशस्वी झालेल्या मराठी माणसाचे कौतुक वाटते. बाकी विज्ञापन साठी पारिश्रमिक म्हणून केवळ मिल्कशेक मिळाला, चालेल.

क्या बात है!!! अतिशय सुंदर लिहीत आहात.

@ज्योती ...खूपच छान जमलाय लिहायला ...म्हणजे लेखन मधेच कुठे भरकटलंय असा अजिबात वाटत नाहीय. पुढच्या भागाची वाट पाहतोय आतुरतेने .....

खिळवून ठेवणारी रहस्यकथा. पुभाप्र.

पुढचा भाग टाका लवकर

छान

खूप सुंदर आणि रोचक भाग झालाय, पुलेशु पुढचा भाग लवकर टाका रियो सारखी आम्हाला वाट बघायला लावू नका.

फार च बांधुन ठेवतायेत सगळेच भाग. लवकर टाका पुढचा भाग.

आपल्या सर्वांच्या प्रतिसादाबद्ल धन्यवाद. पुढील भाग १-२ दिवसात टाकतेच

उत्कंठावर्धक लिखाण होतं आहे.

भन्नाट!! पुभाप्र!

क्या बात है!!! अतिशय सुंदर लिहीत आहात.

@ज्योती ...खूपच छान जमलाय लिहायला ...म्हणजे लेखन मधेच कुठे भरकटलंय असा अजिबात वाटत नाहीय. पुढच्या भागाची वाट पाहतोय आतुरतेने .....

खिळवून ठेवणारी रहस्यकथा. पुभाप्र.

पुढचा भाग टाका लवकर

छान

खूप सुंदर आणि रोचक भाग झालाय, पुलेशु पुढचा भाग लवकर टाका रियो सारखी आम्हाला वाट बघायला लावू नका.

फार च बांधुन ठेवतायेत सगळेच भाग. लवकर टाका पुढचा भाग.

आपल्या सर्वांच्या प्रतिसादाबद्ल धन्यवाद. पुढील भाग १-२ दिवसात टाकतेच

उत्कंठावर्धक लिखाण होतं आहे.

भन्नाट!! पुभाप्र!

मस्त! वाचतेय. पु.भा.प्र.

सुंदर...मस्त सफर करवून आनताय तुम्ही इजिप्त ची...

वाह !

हा ही भाग सुरेख ! पुभाप्र.

भारी. पुभाप्र.

मस्तय

उत्कंठा वाढतीये, पुभाप्र.

हा ही भाग सुरेख

छान अभ्यासपूर्ण लिहीताय, द ममी मधील इम्होटेप आठवला, पुभाप्र.

झकास कथा!

आपणा सर्वांना कथा आवडते आहे हे वाचून बर वाटल. सर्वांच्या प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद

मस्त! वाचतेय. पु.भा.प्र.

सुंदर...मस्त सफर करवून आनताय तुम्ही इजिप्त ची...

वाह !

हा ही भाग सुरेख ! पुभाप्र.

भारी. पुभाप्र.

मस्तय

उत्कंठा वाढतीये, पुभाप्र.

हा ही भाग सुरेख

छान अभ्यासपूर्ण लिहीताय, द ममी मधील इम्होटेप आठवला, पुभाप्र.

झकास कथा!

आपणा सर्वांना कथा आवडते आहे हे वाचून बर वाटल. सर्वांच्या प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद

खूप छान सुरुवात पुलेशु

वाह, मस्तं सुरूवात. वाचतेय.

छान लिहिलंय. पुभाप्र.

अरे वा. तुमच्या इतर प्रतिसादातला शुध्दलेखनाचा आग्रह स्वतःच्या लेखनात दिसला असता तर लेखन अजुन छान झाले असते. एनीवे शुभेच्छा.

छान..

पुभाप्र

छान... पु.भा.प्र.

पुभाप्र . इजिप्तच्या द ममी आठवल्या .

ज्योती ताई फॉर्मात! आधी भयकथा आता हे. कथा आवडतेय. पु भा ल टा.

इंटरेस्टिंग, पुभाप्र.

इजिप्त ममिज पुभाप्र

खूप छान सुरुवात पुलेशु

वाह, मस्तं सुरूवात. वाचतेय.

छान लिहिलंय. पुभाप्र.

अरे वा. तुमच्या इतर प्रतिसादातला शुध्दलेखनाचा आग्रह स्वतःच्या लेखनात दिसला असता तर लेखन अजुन छान झाले असते. एनीवे शुभेच्छा.

छान..

पुभाप्र

छान... पु.भा.प्र.

पुभाप्र . इजिप्तच्या द ममी आठवल्या .

ज्योती ताई फॉर्मात! आधी भयकथा आता हे. कथा आवडतेय. पु भा ल टा.

इंटरेस्टिंग, पुभाप्र.

इजिप्त ममिज पुभाप्र

१) सहा महिने: फक्त चड्डीवर पालथा पडून (आणि एक किलर स्माईल देऊन ;) २) १ वर्ष: एका गोलाकार जाळीच्या खूर्चीत बसून ३) अडीच वर्षे : सफारी घालून हाताची घडी घालून

अच्छा फोटोललित आहे.

सुंदर लिहिता आहात. अजुन काही ग्रॅजुयेशन च्या वेळचा क्लास्सिक--हातात डिग्री घेतलेला उभा आणि शेजारी टेबल, टेबलावर flower पॉट. लग्न ठरवतांनाचा मुलीचा साडी नेसून.

लेखाचा विषय छान आहे. खूप गोष्टी आठवल्या. छान लिहिले आहे, पण लेख थोडा विस्कळीत आहे असे वाटले. पुढच्या लेखनासाठी शुभेच्छा!

छान लिहिले आहे . अजुन काही फोटो म्हणजे "कुणीतरी येणार येणार गं" टाईपचे - डोहाळजेवणाचे , हातात धनुष्यबाण घेतलेले , नावेत , चंद्रावर बसलेले .

या मधे शाळेत होणारे स्नेह-संमेलनाचे फोटो पण घ्या. भारी यायचे ते पण फोटो.

लेख मनाला फार फार स्पर्शून गेला. मलाही लहानपणी फोटो हा प्रकार खुप आवडायचा पण लेखात म्हटल्याप्रमाणे कॅमेरा घेण्यापासून ते फोटो डेव्हलप करण्यापर्यंत खुप खर्चीक असल्याने त्यावेळी विचारही करता येत नसे. माझा एक काकांचा मुलगा सुरतला असतो तो फोटोग्राफर आहे. तो जेव्हा कधी सुट्टीत यायचा तेव्हा आमचे काही मोजके फोटो काढायचा (त्यावेळी रोल पुरवावा लागत असे) व पुढल्या फेरीत घेऊन यायचा. काय आनंद व्ह्यायचा तेव्हा. पासपोर्ट साईज फोटो पण जपून ठेवला जात असे तेव्हा. आम्हि शाळेच्या निरोपसमारंभाच्यावेळी साडी नेसून ग्रुप फोटो स्टुडीओत जाऊन काढला होता तसेच बारावीतही काढला होता . ते दोन्ही फोटो आता गायब आहेत. पण ते फोटो अजुन डोळ्यासमोर जसेच्या तसे आहेत. किती जपुन पाहीले जायचे फोटो. मध्ये हात न लावता, हाताच्या पंजात मावून किंवा चिमटीत पकडून. आता माझे ३ कॅमेरे झाले. अगणीत फोटो काढलेत पण डेव्हलप नाही करत. हवे तेव्हा हवे ते फोटो कॉम्युटर, मोबाईलवर आपल्या फाईल्स काढुन पहाता येतात. पण ती जूनी डेव्हलप केलेल्या फोटोंची मजा, त्यांचा स्पर्श, त्यांचा तुकतुकीतपणा वेगळाच होता. सणासमारंभाचे फोटोही किती कुतुहलाने व पुन्हा पुन्हा पाहीले जायचे.

१) सहा महिने: फक्त चड्डीवर पालथा पडून (आणि एक किलर स्माईल देऊन ;) २) १ वर्ष: एका गोलाकार जाळीच्या खूर्चीत बसून ३) अडीच वर्षे : सफारी घालून हाताची घडी घालून

अच्छा फोटोललित आहे.

सुंदर लिहिता आहात. अजुन काही ग्रॅजुयेशन च्या वेळचा क्लास्सिक--हातात डिग्री घेतलेला उभा आणि शेजारी टेबल, टेबलावर flower पॉट. लग्न ठरवतांनाचा मुलीचा साडी नेसून.

लेखाचा विषय छान आहे. खूप गोष्टी आठवल्या. छान लिहिले आहे, पण लेख थोडा विस्कळीत आहे असे वाटले. पुढच्या लेखनासाठी शुभेच्छा!

छान लिहिले आहे . अजुन काही फोटो म्हणजे "कुणीतरी येणार येणार गं" टाईपचे - डोहाळजेवणाचे , हातात धनुष्यबाण घेतलेले , नावेत , चंद्रावर बसलेले .

या मधे शाळेत होणारे स्नेह-संमेलनाचे फोटो पण घ्या. भारी यायचे ते पण फोटो.

लेख मनाला फार फार स्पर्शून गेला. मलाही लहानपणी फोटो हा प्रकार खुप आवडायचा पण लेखात म्हटल्याप्रमाणे कॅमेरा घेण्यापासून ते फोटो डेव्हलप करण्यापर्यंत खुप खर्चीक असल्याने त्यावेळी विचारही करता येत नसे. माझा एक काकांचा मुलगा सुरतला असतो तो फोटोग्राफर आहे. तो जेव्हा कधी सुट्टीत यायचा तेव्हा आमचे काही मोजके फोटो काढायचा (त्यावेळी रोल पुरवावा लागत असे) व पुढल्या फेरीत घेऊन यायचा. काय आनंद व्ह्यायचा तेव्हा. पासपोर्ट साईज फोटो पण जपून ठेवला जात असे तेव्हा. आम्हि शाळेच्या निरोपसमारंभाच्यावेळी साडी नेसून ग्रुप फोटो स्टुडीओत जाऊन काढला होता तसेच बारावीतही काढला होता . ते दोन्ही फोटो आता गायब आहेत. पण ते फोटो अजुन डोळ्यासमोर जसेच्या तसे आहेत. किती जपुन पाहीले जायचे फोटो. मध्ये हात न लावता, हाताच्या पंजात मावून किंवा चिमटीत पकडून. आता माझे ३ कॅमेरे झाले. अगणीत फोटो काढलेत पण डेव्हलप नाही करत. हवे तेव्हा हवे ते फोटो कॉम्युटर, मोबाईलवर आपल्या फाईल्स काढुन पहाता येतात. पण ती जूनी डेव्हलप केलेल्या फोटोंची मजा, त्यांचा स्पर्श, त्यांचा तुकतुकीतपणा वेगळाच होता. सणासमारंभाचे फोटोही किती कुतुहलाने व पुन्हा पुन्हा पाहीले जायचे.

छान लिहिलंय. क्रमश: आहे का?

छान आहे पण अजून थोडं हवं होतं

छान लिहिलंय. क्रमश: आहे का?

छान आहे पण अजून थोडं हवं होतं

भुते खेते हडळी..... अनुभव नाही... पण कथा आहे!

सुरवात भारी झालीये वाचतोय

छान सुरुवात. पुभाप्र.

पुढील भागाची वाट पाहतोय

पुढील भागाची वाट पाहतोय

छान सुरुवात.

सुरुवात मस्त झालीये. पुढच्या भागासाठी फार वेळ घेऊ नका.

बाब्बू, कं लिवलंय

छान सुरुवात

रात्रीस खेळ चाले?

चांगली सुरवात. पुभाप्र.

सुरुवात चान साली आहे.. पुढचा भाग लवकर टाका.. पण ते क्रियापदांवर अनुस्वार विसरु नका.. केल, होत, दिल, सांगितल यांऐवजी केलं, होतं, दिलं, सांगितलं .. अस -> असं, याच -> याचं अजून बरेच शब्द आहेत असे..

सुरुवात आणि वातावरण निर्मीती. मिपावर नवीन असतानाचा झालेला गोंधळ मागे टाकून पुन्हा लेखन चालू केल्याबद्दल विशेष अभिनंदन. मिपा नितवाचक नाखु

पुभाप्र.

छान झाली आहे सुरूवात. पुलेशु.

हा खेळ सावल्यांचा (१९७६) या चित्रपटाची आठवण झाली.

भुते खेते हडळी..... अनुभव नाही... पण कथा आहे!

सुरवात भारी झालीये वाचतोय

छान सुरुवात. पुभाप्र.

पुढील भागाची वाट पाहतोय

पुढील भागाची वाट पाहतोय

छान सुरुवात.

सुरुवात मस्त झालीये. पुढच्या भागासाठी फार वेळ घेऊ नका.

बाब्बू, कं लिवलंय

छान सुरुवात

रात्रीस खेळ चाले?

चांगली सुरवात. पुभाप्र.

सुरुवात चान साली आहे.. पुढचा भाग लवकर टाका.. पण ते क्रियापदांवर अनुस्वार विसरु नका.. केल, होत, दिल, सांगितल यांऐवजी केलं, होतं, दिलं, सांगितलं .. अस -> असं, याच -> याचं अजून बरेच शब्द आहेत असे..

सुरुवात आणि वातावरण निर्मीती. मिपावर नवीन असतानाचा झालेला गोंधळ मागे टाकून पुन्हा लेखन चालू केल्याबद्दल विशेष अभिनंदन. मिपा नितवाचक नाखु

पुभाप्र.

छान झाली आहे सुरूवात. पुलेशु.

हा खेळ सावल्यांचा (१९७६) या चित्रपटाची आठवण झाली.

व रोचक माहीती, आणि परिघाबाहेरच जग. एक कुतुहल जे थोडं फार तुमच्यामुळे सम्जतयं. पुभाप्र

भारी :)

बोटीच्या आतलं खरं जग तुमच्यामुळे आम्हाला दिसतंय! पुभाप्र.

छान... मायग्रेशन -- एस टी डी -- एच आय व्ही हे सगळे पुस्तकात शास्त्रीय भाषेत वाचले आहे. ललित भाषेत वाचुन छान वाटले.

बोटींवरचं हे सुरस, चमत्कारिक असं हे अद्भूत विश्व तुम्ही सुंदर शैलीत आमच्यासमोर उभं करता आहात.

सहीच विषय ... उगाच नानावटी केसची आठवण झाली

क्या बात, क्या बात!

जिकडे माल चढवायचा किंवा उतरवायचा आहे ती बंदरं कित्येक वेळा बदलायची. (याची कारणं कमर्शियल आहेत त्यात आत्ता शिरायला नको.)

ही काय कारणं आहेत? डिमरेज? पोर्टमधल्या वेटिंग लिस्टा?

और भी आन्दो!!

धन्यवाद

-. .. -.-. . / .- .-. - .. -.-. .-.. . अर्थात लेख खूप आवडला!!

नविन जगाशी ओळख करून देताय त्याबद्दल धन्यवाद. पुलेप्र

आपल्या लेखनामुळे पुनः प्रत्ययाचा आनंद मिळतो. एक तर नौदलात असल्यामुळे हे जग खूप जवळून पाहिलेले आहे शिवाय नौदलातील अनेक निवृत्त अधिकारी/ मित्र /रुग्ण म्हणून या गोष्टी अनेकदा ऐकायला मिळत. अशा गर्ल्स चा एक अनुभव-- मी विक्रांत वर असताना(१९९०) आमचा एक इंजिनियर मित्र टायगरगेट( बॅलार्ड पियर कडून) मधून बाहेर पडून कुलाब्याकडे( नौदलाच्या मेस मध्ये) साधारण ६-६.३० ला मोटार सायकलने जात असे. तेंव्हा रिझर्व्ह बँकेच्या स्टॊपवर त्याला एक टापटीप कपडे घातलेली मुलगी दिसत असे. एक दिवस धीर करून त्याने तिला लिफ्ट हवी आहे का ते विचारले. तिने पण आनंदाने हो म्हटले. मग ती त्याच्या मागे बसली. आता याने तिला विचारले तुला कुठे जायचंय? ती म्हणाली तू जिकडे नेशील तिकडे. यावर तो हादरला. त्याला लक्षात आले ही "तसली स्त्री" आहे. पुढे म्युझियमशी आल्यावर प्रसंगावधान राखून तो तिला म्हणाला. मला एक मिनिट पोलीस मुख्यालयात काम आहे. त्यावर ती म्हणाली मी बाहेरच थांबते, तू जाऊन ये. याने एक गेट मधून मोटारसायकल आत नेली आणि दुसऱ्या गेटने पोबारा केला. त्या दिवसानंतर पुढे बरेच दिवस तो लायन गेट मधून बाहेर जात असे.( आम्ही त्याला चिडवत पण असू) सांगण्याचा मुद्दा असा की तेंव्हा अशा गर्ल्स मुंबईत पण सहज "उपलब्ध" असत आणि बोटीवरच्या माणसांकडे त्या "लक्ष" ठेवून असत.

छान लेख!

:-)

मस्त लेख. डॉक्टरांचा प्रतिसाद देखील मजेशीर

वेगळंच जग आहे. सुरस आणि चमत्कारिक. तुम्ही खूप छान लिहिता हे सगळंच..

पण असलाच तर तो सिनेसृष्टीत जायचं सोडून बोटीवर धक्के खायला थोडाच जाईल?

पण बोटीवर असणाऱ्या मुलांबद्दल फार फार आकर्षण असतं बऱ्याच जणींना हे मात्र खरं आहे. ते म्हणजे हॅण्डसमच असणार अशी बऱ्याच मुलींना फार खात्री असते.. :D

अजून वाचायला आवडेल!!

नेहमीप्रमाणेच खुसखुशीत लेखन आणि बोटीवरील दुनियेची अजून एक सफर. "तात्पर्य काय, तर मुलींनी आपल्यावर भाळावं अशी सगळ्यांचीच सुप्त इच्छा असते त्यामुळे चान्स मिळाला की ते वाट्टेल त्या थापा मारतात. खरं तर मुली हुशार असतात. त्या भाळंत बिळंत काही नाहीत." हे बरिक खरं.

अतिशय उत्तम शैलीतले तुमचे सर्वच लेख वाचले आहेत. प्रतिक्रिया मात्र आजच देत आहे. तुमचे लेख एका नव्याच विश्वात घेऊन जातात. पु.ले.शु.

विलक्षण रोचक लेख. वेगळं जग. धन्यवाद.

स्वप्नरंजन आणि वास्तव यातला फरक मिस्किलपणे पण थेट प्रकारे समोर आणणारा लेख.

छान! वेगळ्या जगाची ओळख झाली.

आम्हाला एक वेगळं जग दाखवत आहात. धन्यवाद.

छान लेख. "एमटी आयवा मारु"ची आठवण झाली .

सुरेख लेखन ! :) खरं तर मुली हुशार असतात. त्या भाळंत बिळंत काही नाहीत. संपूर्ण लेखाचे सार ! :) आपण काय हाव-भाव केले कि त्याचे काय परिणाम होतात ते पाखरांना व्यवस्थित ठावूक असतं. ;)

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Hello (Adele) - Indian Classical Version

स्वीट टॉकर, >> खरं तर मुली हुशार असतात. त्या भाळंत बिळंत काही नाहीत. म्हणजे अनंत सामंत यांच्या कथांत नायकावर भाळलेली बड्या बापाची सुंदर पोरगी खोटीच होती तर! हाय रे दैवा! ;-( आ.न., -गा.पै.

वेगळ्या जगाची ओळख झाली

अरबी कथांसारख्या सुरस आहेत तुमच्या गोष्टी.. "आई-वडील, पत्नी किंवा मुलं यांच्याशी संपर्क फार कमी झाला की प्रेमाचे पाश शिथिल होतात. विवेकाचा अंकुशही बोथट होतो." :(

सर्वजण, धन्यवाद! मी-सौरभ : नवी मुंबैमधल्या महाकट्ट्याच्या रिपोर्टमधला टक्याचा गौरांगनांबरोबरचा खेचाखेचीचा फोटो पाहिला का? विघ्नसंतोषी लोक असं ही म्हणतात की ती कमाल फोटोशॉपची आहे. अजिबात नव्हे. टक्याची आहे. मंदार भालेराव - नाणावटी केस खूपच वेगळी आहे. त्यात त्याची बायको खरोखरंच दुसर्याच्या प्रेमात पडली होती. आदूबाळ - समजा तीस हजार टन गहू घेऊन बोट येत आहे, तर ज्याने ती बुक केलेली असते तो काही या तीस हजार टनांचा अंतिम विक्रेता नसतो. तो डिस्ट्रिब्यूटर असतो. त्याने समजा सहा मोठ्या व्यापार्यांना पाच पाच हजार टन विकले. हे व्यापारी देशभर विखुरलेले असतात. प्रत्येकापर्यंत माल पोहोचवायला किती खर्च येईल याची गणितं मांडली जातात. वेगवेगळी बंदरं वापरावी लागतात. त्यात एखादे वेळेस ओरिजिनल ठरलेलं बंदर अजिबात नसतंच. शिवाय तुम्ही म्हणता त्याप्रमाणे त्या बंदराला गर्दीमुळे फार दिवस थांबायला लागेल असं वाटलं तर दुसरीकडे जाणं सोयीचं ठरतं. (वाचकांना 'डेमरेज' माहीत नसेल.) जर एखाद्या बोटीला बंदरानी सांगितलं की अमुक तारखेला तुम्हाला आत घेऊ आणि अमुक दिवसात मोकळं करू आणि जर ते तसं करू शकले नाहीत तर बंदर नुकसानभरपाईपोटी बोटीला दर दिवशी अमुक रक्कम देतं. याला 'डेमरेज' असं म्हणतात. खेडूत - मला आधी वाटलं की तुम्ही मोर्स कोडमध्ये काही शब्द लिहिले आहेत. पण असं वाटंत नाही. खरेसाहेब - तुमची कॉन्ट्रिब्यूशन नेहमीप्रमाणेच मजेदार! पिशी अबोली - 'ते म्हणजे हॅण्डसमच असणार अशी बऱ्याच मुलींना फार खात्री असते.. :D' यावरून आठवलं. हल्ली जवळ जवळ प्रत्येक मुलगी उन्हावार्यापासून चेहरा जपण्यासाठी सबंद चेहरा स्कार्फनी झाकते. दिसलेच तर फक्त डोळे नाहीतर त्यावरही गॉगल. त्यावर एक मित्र म्हणाला, "या त्यांच्या सवयीमुळे शहरातली प्रत्येक मुलगी अफलातून सुंदर आहे अशी कल्पना करायला आपण मोकळे होतो." सर्वजण - पुन्हा एकदा धन्यवाद!

आताही गोकुळ बार मुंबई ह्या रोड वर इथे हा प्रकार चालतोच की...fakta गर्ल्स ऑन एव्हरी पोर्ट बाबत म्हणत आहे ..बाकी तर सगळीकडेच चालत .

मस्त लिखाण !! अजुन येउ द्या स्वीट टॉकरजी !!

उत्तम अन वास्तववादी परामर्श घेतलात सर एका नाजूक विषयाचा, ही लेखमाला जर २००३-०४ दरम्यान वाचण्यात आली असती तर कदाचित आमच्या पालकांना त्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे मिळून आम्ही दर्यावर्दी झालो असतो! असो, खोया उसका गम नही पाया किसीसे कम नही :) अजून एक म्हणजे, तुम्ही थाई मुलींचे (गर्ल्स) चे उदाहरण दिलेत, त्या हळूहळू गोदीतून कश्या हद्दपार झाल्या ते पण समजवलेत तरी बरीच जनता (मिपाबाह्य) अजूनही "माय जॉली सेलर बोल्ड" गाण्यासारखाच विचार करते! व्हिक्टोरियन काळातील ह्या काही निवडक गाण्यांमुळे अन त्यांच्या आजही प्रसिद्ध असण्यामुळे गैरसमज वाढतात असे वाटते, आधीच महासागर अनंत रहस्य दडवून असलेले, त्याला थोडा हैदोस टाईप तडका मारला की अजून खमंग रेसिपी तयार होतात बहुदा!

नेहमी प्रमाणे माहितीपुर्ण आणि खुसखुशीत लेख. डॉ. साहेबांचा किस्सा पण भारीय.

मस्त लिहिता तुम्ही.

भारी किस्सा. दर्यावर्दी व्ह्यायची खूप इच्छा होती. पण त्यासाठी काय करावे लागते हेच माहीत नसल्याने नाही होऊ शकलो. मी 10 वीत असताना मिपा असायला पाहिजे होते आणि घरी नेट.

आदूबाळ - तुमचं म्हणणं देखील बरोबर आहे. मी सुलभीकरणासाठी डेमरेजचं एकंच अंग सांगितलं. जर बंदरानी आधीच सांगितलं असेल की तुम्हाला अमुक दिवस थांबायला लागेल तर ते डेमरेज देत नाहीत. जर चार्टररने दर दिवशी इतके डॉलर अशा करारावर बोट घेतली असेल तर तो दर दिवशीप्रमाणे पैसे देत राहातो आणि डेमरेजचा प्रश्न उद्भवत नाही. जर बोट व्हॉयेज चार्टर वर घेतली असेल तर बोटीचं नुकसान कोणालातरी भरून द्यावच लागतं. कधी चार्टरर तर कधी बंदर. फार खोलात शिरलं की वाचणार्यालाही कंटाळा येतो म्हणून मी ते टाळण्याचा प्रयत्न करतो. सोन्याबापू - खोया उसका गम नही पाया किसीसे कम नही| मस्त वाक्य आहे! अभिजित - You haven't missed much. बोटीवर जाण्याचे तोटे देखील बरेच आहेत.

>>आई-वडील, पत्नी किंवा मुलं यांच्याशी संपर्क फार कमी झाला की प्रेमाचे पाश शिथिल होतात. विवेकाचा अंकुशही बोथट होतो. हे आवडले.

खोया उसका गम नही पाया किसीसे कम नही ..... समांतर : जो गया वो ख्वाब है | जो पाया वो लाजबाब है

नियो आणि अविनाश - :)

व रोचक माहीती, आणि परिघाबाहेरच जग. एक कुतुहल जे थोडं फार तुमच्यामुळे सम्जतयं. पुभाप्र

भारी :)

बोटीच्या आतलं खरं जग तुमच्यामुळे आम्हाला दिसतंय! पुभाप्र.

छान... मायग्रेशन -- एस टी डी -- एच आय व्ही हे सगळे पुस्तकात शास्त्रीय भाषेत वाचले आहे. ललित भाषेत वाचुन छान वाटले.

बोटींवरचं हे सुरस, चमत्कारिक असं हे अद्भूत विश्व तुम्ही सुंदर शैलीत आमच्यासमोर उभं करता आहात.

सहीच विषय ... उगाच नानावटी केसची आठवण झाली

क्या बात, क्या बात!

जिकडे माल चढवायचा किंवा उतरवायचा आहे ती बंदरं कित्येक वेळा बदलायची. (याची कारणं कमर्शियल आहेत त्यात आत्ता शिरायला नको.)

ही काय कारणं आहेत? डिमरेज? पोर्टमधल्या वेटिंग लिस्टा?

और भी आन्दो!!

धन्यवाद

-. .. -.-. . / .- .-. - .. -.-. .-.. . अर्थात लेख खूप आवडला!!

नविन जगाशी ओळख करून देताय त्याबद्दल धन्यवाद. पुलेप्र

आपल्या लेखनामुळे पुनः प्रत्ययाचा आनंद मिळतो. एक तर नौदलात असल्यामुळे हे जग खूप जवळून पाहिलेले आहे शिवाय नौदलातील अनेक निवृत्त अधिकारी/ मित्र /रुग्ण म्हणून या गोष्टी अनेकदा ऐकायला मिळत. अशा गर्ल्स चा एक अनुभव-- मी विक्रांत वर असताना(१९९०) आमचा एक इंजिनियर मित्र टायगरगेट( बॅलार्ड पियर कडून) मधून बाहेर पडून कुलाब्याकडे( नौदलाच्या मेस मध्ये) साधारण ६-६.३० ला मोटार सायकलने जात असे. तेंव्हा रिझर्व्ह बँकेच्या स्टॊपवर त्याला एक टापटीप कपडे घातलेली मुलगी दिसत असे. एक दिवस धीर करून त्याने तिला लिफ्ट हवी आहे का ते विचारले. तिने पण आनंदाने हो म्हटले. मग ती त्याच्या मागे बसली. आता याने तिला विचारले तुला कुठे जायचंय? ती म्हणाली तू जिकडे नेशील तिकडे. यावर तो हादरला. त्याला लक्षात आले ही "तसली स्त्री" आहे. पुढे म्युझियमशी आल्यावर प्रसंगावधान राखून तो तिला म्हणाला. मला एक मिनिट पोलीस मुख्यालयात काम आहे. त्यावर ती म्हणाली मी बाहेरच थांबते, तू जाऊन ये. याने एक गेट मधून मोटारसायकल आत नेली आणि दुसऱ्या गेटने पोबारा केला. त्या दिवसानंतर पुढे बरेच दिवस तो लायन गेट मधून बाहेर जात असे.( आम्ही त्याला चिडवत पण असू) सांगण्याचा मुद्दा असा की तेंव्हा अशा गर्ल्स मुंबईत पण सहज "उपलब्ध" असत आणि बोटीवरच्या माणसांकडे त्या "लक्ष" ठेवून असत.

छान लेख!

:-)

मस्त लेख. डॉक्टरांचा प्रतिसाद देखील मजेशीर

वेगळंच जग आहे. सुरस आणि चमत्कारिक. तुम्ही खूप छान लिहिता हे सगळंच..

पण असलाच तर तो सिनेसृष्टीत जायचं सोडून बोटीवर धक्के खायला थोडाच जाईल?

पण बोटीवर असणाऱ्या मुलांबद्दल फार फार आकर्षण असतं बऱ्याच जणींना हे मात्र खरं आहे. ते म्हणजे हॅण्डसमच असणार अशी बऱ्याच मुलींना फार खात्री असते.. :D

अजून वाचायला आवडेल!!

नेहमीप्रमाणेच खुसखुशीत लेखन आणि बोटीवरील दुनियेची अजून एक सफर. "तात्पर्य काय, तर मुलींनी आपल्यावर भाळावं अशी सगळ्यांचीच सुप्त इच्छा असते त्यामुळे चान्स मिळाला की ते वाट्टेल त्या थापा मारतात. खरं तर मुली हुशार असतात. त्या भाळंत बिळंत काही नाहीत." हे बरिक खरं.

अतिशय उत्तम शैलीतले तुमचे सर्वच लेख वाचले आहेत. प्रतिक्रिया मात्र आजच देत आहे. तुमचे लेख एका नव्याच विश्वात घेऊन जातात. पु.ले.शु.

विलक्षण रोचक लेख. वेगळं जग. धन्यवाद.

स्वप्नरंजन आणि वास्तव यातला फरक मिस्किलपणे पण थेट प्रकारे समोर आणणारा लेख.

छान! वेगळ्या जगाची ओळख झाली.

आम्हाला एक वेगळं जग दाखवत आहात. धन्यवाद.

छान लेख. "एमटी आयवा मारु"ची आठवण झाली .

सुरेख लेखन ! :) खरं तर मुली हुशार असतात. त्या भाळंत बिळंत काही नाहीत. संपूर्ण लेखाचे सार ! :) आपण काय हाव-भाव केले कि त्याचे काय परिणाम होतात ते पाखरांना व्यवस्थित ठावूक असतं. ;)

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Hello (Adele) - Indian Classical Version

स्वीट टॉकर, >> खरं तर मुली हुशार असतात. त्या भाळंत बिळंत काही नाहीत. म्हणजे अनंत सामंत यांच्या कथांत नायकावर भाळलेली बड्या बापाची सुंदर पोरगी खोटीच होती तर! हाय रे दैवा! ;-( आ.न., -गा.पै.

वेगळ्या जगाची ओळख झाली

अरबी कथांसारख्या सुरस आहेत तुमच्या गोष्टी.. "आई-वडील, पत्नी किंवा मुलं यांच्याशी संपर्क फार कमी झाला की प्रेमाचे पाश शिथिल होतात. विवेकाचा अंकुशही बोथट होतो." :(

सर्वजण, धन्यवाद! मी-सौरभ : नवी मुंबैमधल्या महाकट्ट्याच्या रिपोर्टमधला टक्याचा गौरांगनांबरोबरचा खेचाखेचीचा फोटो पाहिला का? विघ्नसंतोषी लोक असं ही म्हणतात की ती कमाल फोटोशॉपची आहे. अजिबात नव्हे. टक्याची आहे. मंदार भालेराव - नाणावटी केस खूपच वेगळी आहे. त्यात त्याची बायको खरोखरंच दुसर्याच्या प्रेमात पडली होती. आदूबाळ - समजा तीस हजार टन गहू घेऊन बोट येत आहे, तर ज्याने ती बुक केलेली असते तो काही या तीस हजार टनांचा अंतिम विक्रेता नसतो. तो डिस्ट्रिब्यूटर असतो. त्याने समजा सहा मोठ्या व्यापार्यांना पाच पाच हजार टन विकले. हे व्यापारी देशभर विखुरलेले असतात. प्रत्येकापर्यंत माल पोहोचवायला किती खर्च येईल याची गणितं मांडली जातात. वेगवेगळी बंदरं वापरावी लागतात. त्यात एखादे वेळेस ओरिजिनल ठरलेलं बंदर अजिबात नसतंच. शिवाय तुम्ही म्हणता त्याप्रमाणे त्या बंदराला गर्दीमुळे फार दिवस थांबायला लागेल असं वाटलं तर दुसरीकडे जाणं सोयीचं ठरतं. (वाचकांना 'डेमरेज' माहीत नसेल.) जर एखाद्या बोटीला बंदरानी सांगितलं की अमुक तारखेला तुम्हाला आत घेऊ आणि अमुक दिवसात मोकळं करू आणि जर ते तसं करू शकले नाहीत तर बंदर नुकसानभरपाईपोटी बोटीला दर दिवशी अमुक रक्कम देतं. याला 'डेमरेज' असं म्हणतात. खेडूत - मला आधी वाटलं की तुम्ही मोर्स कोडमध्ये काही शब्द लिहिले आहेत. पण असं वाटंत नाही. खरेसाहेब - तुमची कॉन्ट्रिब्यूशन नेहमीप्रमाणेच मजेदार! पिशी अबोली - 'ते म्हणजे हॅण्डसमच असणार अशी बऱ्याच मुलींना फार खात्री असते.. :D' यावरून आठवलं. हल्ली जवळ जवळ प्रत्येक मुलगी उन्हावार्यापासून चेहरा जपण्यासाठी सबंद चेहरा स्कार्फनी झाकते. दिसलेच तर फक्त डोळे नाहीतर त्यावरही गॉगल. त्यावर एक मित्र म्हणाला, "या त्यांच्या सवयीमुळे शहरातली प्रत्येक मुलगी अफलातून सुंदर आहे अशी कल्पना करायला आपण मोकळे होतो." सर्वजण - पुन्हा एकदा धन्यवाद!

आताही गोकुळ बार मुंबई ह्या रोड वर इथे हा प्रकार चालतोच की...fakta गर्ल्स ऑन एव्हरी पोर्ट बाबत म्हणत आहे ..बाकी तर सगळीकडेच चालत .

मस्त लिखाण !! अजुन येउ द्या स्वीट टॉकरजी !!

उत्तम अन वास्तववादी परामर्श घेतलात सर एका नाजूक विषयाचा, ही लेखमाला जर २००३-०४ दरम्यान वाचण्यात आली असती तर कदाचित आमच्या पालकांना त्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे मिळून आम्ही दर्यावर्दी झालो असतो! असो, खोया उसका गम नही पाया किसीसे कम नही :) अजून एक म्हणजे, तुम्ही थाई मुलींचे (गर्ल्स) चे उदाहरण दिलेत, त्या हळूहळू गोदीतून कश्या हद्दपार झाल्या ते पण समजवलेत तरी बरीच जनता (मिपाबाह्य) अजूनही "माय जॉली सेलर बोल्ड" गाण्यासारखाच विचार करते! व्हिक्टोरियन काळातील ह्या काही निवडक गाण्यांमुळे अन त्यांच्या आजही प्रसिद्ध असण्यामुळे गैरसमज वाढतात असे वाटते, आधीच महासागर अनंत रहस्य दडवून असलेले, त्याला थोडा हैदोस टाईप तडका मारला की अजून खमंग रेसिपी तयार होतात बहुदा!

नेहमी प्रमाणे माहितीपुर्ण आणि खुसखुशीत लेख. डॉ. साहेबांचा किस्सा पण भारीय.

मस्त लिहिता तुम्ही.

भारी किस्सा. दर्यावर्दी व्ह्यायची खूप इच्छा होती. पण त्यासाठी काय करावे लागते हेच माहीत नसल्याने नाही होऊ शकलो. मी 10 वीत असताना मिपा असायला पाहिजे होते आणि घरी नेट.

आदूबाळ - तुमचं म्हणणं देखील बरोबर आहे. मी सुलभीकरणासाठी डेमरेजचं एकंच अंग सांगितलं. जर बंदरानी आधीच सांगितलं असेल की तुम्हाला अमुक दिवस थांबायला लागेल तर ते डेमरेज देत नाहीत. जर चार्टररने दर दिवशी इतके डॉलर अशा करारावर बोट घेतली असेल तर तो दर दिवशीप्रमाणे पैसे देत राहातो आणि डेमरेजचा प्रश्न उद्भवत नाही. जर बोट व्हॉयेज चार्टर वर घेतली असेल तर बोटीचं नुकसान कोणालातरी भरून द्यावच लागतं. कधी चार्टरर तर कधी बंदर. फार खोलात शिरलं की वाचणार्यालाही कंटाळा येतो म्हणून मी ते टाळण्याचा प्रयत्न करतो. सोन्याबापू - खोया उसका गम नही पाया किसीसे कम नही| मस्त वाक्य आहे! अभिजित - You haven't missed much. बोटीवर जाण्याचे तोटे देखील बरेच आहेत.

>>आई-वडील, पत्नी किंवा मुलं यांच्याशी संपर्क फार कमी झाला की प्रेमाचे पाश शिथिल होतात. विवेकाचा अंकुशही बोथट होतो. हे आवडले.

खोया उसका गम नही पाया किसीसे कम नही ..... समांतर : जो गया वो ख्वाब है | जो पाया वो लाजबाब है

नियो आणि अविनाश - :)

बरं मग?

:) आज उपदेशाचा दिवस आहे

बरं मग?

:) आज उपदेशाचा दिवस आहे