पु भा प्र...

पु भा प्र...

वा! आवडलं. खूप आधी हे पुस्तक वाचलंय.

रोचक आहे. पु भा प्र.

जबरदस्त! लवकर लिहा पुढे!

रोचक.

मुळात आदिवासी समाज हा कैक पटीने आपल्या सुसंस्कृत समजल्या जाणाऱ्या समाज पेक्षाही सुसंस्कृत आहे. सूडाचं राजकारण करणारा समाज मग तो स्त्रीसत्ताक असो की पुरुषसत्ताक सुसंस्कृत कसा समजला जातो ?

हायला! जबरदस्त! कुठलं पुस्तक आहे हे?

जबरदस्त!

रोचक आहे. हे माहित नव्हतं. पुभाप्र !

रोचक आहे. हे माहित नव्हतं. पुभाप्र !

मलाही. पुभाप्र.

जांभूळाअख्यानाच्या जवळपास जाणारी कथा. पारंपारिक मिथके , लोककथा अन संस्कृती ह्यांची सांगड जब्बरदस्त तितकीच धक्कादायक. . माझ्या 'मालकीन' कथेआधी ही वाचनात आली असती तर कदाचित मी शेवट बदलला असता. ;)

भारी य !!

पुढील भागाची प्रतिक्षा .

कॅलिडोस्कोप आहे महाभारात खरेच. अर्थात काही महापुरुषांना हे भिल्ल भारत जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठात लिहिल्यासारखे वाटेल, त्याला नाईलाज आहे. =))

गा मांना अनुमोदन

असोच असो! गामा तुमची 'पतिव्रता' ची परिभाषा काय हो? उत्तर नीट मराठीत दिले तरी चालेल, उगाच फालतू पारशी गुज्जू ऍक्सेन्ट नाही मारला तर बरे, तसेही तुम्हाला जमत नाहीये तो, ते एक परत असो.

मिडास यांनी कुठचं पुस्तक संदर्भ म्हणून वापरलयं माहीत नाही. पण भिलों का भारथ नावाचं भगवानदास पटेल यांच संशोधनात्मक पुस्तक आहे. साहित्य अकादमी तर्फे आदिवासी भाषांच्या साहित्य प्रकल्पांतर्गत हे प्रसिद्ध झालं आहे. भारत नव्हे तर भारथ, कारण भारथ म्हणजे त्यांंच्या भाषेत युद्ध. आरवली पर्वत रांगांमधील गुजरातच्या खेडब्रम्हा, दांता तसंच राजस्थानच्या कोटडा या तालुक्यात व जवळपास रहाणा-या डोंगरी भिल्लांची ही भाषा, लिपी नसलेली खरं तर बोलीभाषा. जसजसं या समाजात शिक्षण आणि शहरी संस्कृती पोचली तशी ही भाषा देखील extinct होत चालली आहे. ते होऊ नये निदान त्या भाषेतील मौखिक साहित्य, रीतीभाती कुठेतरी लिखीत स्वरूपात रहाव्या म्हणून भगवानदासजींनी हा परीसर पिंजुन काढला. ही ८०च्या दशकातील गोष्ट. आधी त्यांच्यात प्रवेश मिळणं, विश्वासपात्र होणं, योग्य गाईड मिळणं याला देखील खूप वेळ लागला. त्यानंतर त्यांनी त्या जमातीतील गुरू/ साधू यांच्या तोंडून हे सर्व कैसेट्स वर ध्वनी मुद्रीत केले, ऋतूचक्रावर आधारलेलं भिल्लांचं जीवन. त्यांचे सणवार, लग्नं, म्रुत्यू या सा-याला प्रत्यक्ष उपस्थित राहून , भगवानदासजींनी सुमारे ४००कैसेट्सचा खजिना जमा केला, त्यानंतर अत्यंत मेहनतीनं हे पुस्तक लिहिलं. मिडासजींंनी या लेखात कुठलेही संदर्भ दिलेले नाहीत. पण लेख वाचून तो या पुस्तकावर आधारित आहे असं मला वाटलं. त्या लेखकाच्या मेहनतीचं श्रेय त्याला मिळावं असं मला वाटतं म्हणून हा भलाथोरला प्रतिसाद.:)

जानपद कथा आपल्ण ऐकलेल्या प्रचलित कथाहून खूप वेगवेगळ्या असतात. रामायण आणि महाभारताची अशी अनेक रूपे ऐकायला मिळतात. प्राचीचा प्रतिसाद अतिशय आवडला.

वा! आवडलं. खूप आधी हे पुस्तक वाचलंय.

रोचक आहे. पु भा प्र.

जबरदस्त! लवकर लिहा पुढे!

रोचक.

मुळात आदिवासी समाज हा कैक पटीने आपल्या सुसंस्कृत समजल्या जाणाऱ्या समाज पेक्षाही सुसंस्कृत आहे. सूडाचं राजकारण करणारा समाज मग तो स्त्रीसत्ताक असो की पुरुषसत्ताक सुसंस्कृत कसा समजला जातो ?

हायला! जबरदस्त! कुठलं पुस्तक आहे हे?

जबरदस्त!

रोचक आहे. हे माहित नव्हतं. पुभाप्र !

रोचक आहे. हे माहित नव्हतं. पुभाप्र !

मलाही. पुभाप्र.

जांभूळाअख्यानाच्या जवळपास जाणारी कथा. पारंपारिक मिथके , लोककथा अन संस्कृती ह्यांची सांगड जब्बरदस्त तितकीच धक्कादायक. . माझ्या 'मालकीन' कथेआधी ही वाचनात आली असती तर कदाचित मी शेवट बदलला असता. ;)

भारी य !!

पुढील भागाची प्रतिक्षा .

कॅलिडोस्कोप आहे महाभारात खरेच. अर्थात काही महापुरुषांना हे भिल्ल भारत जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठात लिहिल्यासारखे वाटेल, त्याला नाईलाज आहे. =))

गा मांना अनुमोदन

असोच असो! गामा तुमची 'पतिव्रता' ची परिभाषा काय हो? उत्तर नीट मराठीत दिले तरी चालेल, उगाच फालतू पारशी गुज्जू ऍक्सेन्ट नाही मारला तर बरे, तसेही तुम्हाला जमत नाहीये तो, ते एक परत असो.

मिडास यांनी कुठचं पुस्तक संदर्भ म्हणून वापरलयं माहीत नाही. पण भिलों का भारथ नावाचं भगवानदास पटेल यांच संशोधनात्मक पुस्तक आहे. साहित्य अकादमी तर्फे आदिवासी भाषांच्या साहित्य प्रकल्पांतर्गत हे प्रसिद्ध झालं आहे. भारत नव्हे तर भारथ, कारण भारथ म्हणजे त्यांंच्या भाषेत युद्ध. आरवली पर्वत रांगांमधील गुजरातच्या खेडब्रम्हा, दांता तसंच राजस्थानच्या कोटडा या तालुक्यात व जवळपास रहाणा-या डोंगरी भिल्लांची ही भाषा, लिपी नसलेली खरं तर बोलीभाषा. जसजसं या समाजात शिक्षण आणि शहरी संस्कृती पोचली तशी ही भाषा देखील extinct होत चालली आहे. ते होऊ नये निदान त्या भाषेतील मौखिक साहित्य, रीतीभाती कुठेतरी लिखीत स्वरूपात रहाव्या म्हणून भगवानदासजींनी हा परीसर पिंजुन काढला. ही ८०च्या दशकातील गोष्ट. आधी त्यांच्यात प्रवेश मिळणं, विश्वासपात्र होणं, योग्य गाईड मिळणं याला देखील खूप वेळ लागला. त्यानंतर त्यांनी त्या जमातीतील गुरू/ साधू यांच्या तोंडून हे सर्व कैसेट्स वर ध्वनी मुद्रीत केले, ऋतूचक्रावर आधारलेलं भिल्लांचं जीवन. त्यांचे सणवार, लग्नं, म्रुत्यू या सा-याला प्रत्यक्ष उपस्थित राहून , भगवानदासजींनी सुमारे ४००कैसेट्सचा खजिना जमा केला, त्यानंतर अत्यंत मेहनतीनं हे पुस्तक लिहिलं. मिडासजींंनी या लेखात कुठलेही संदर्भ दिलेले नाहीत. पण लेख वाचून तो या पुस्तकावर आधारित आहे असं मला वाटलं. त्या लेखकाच्या मेहनतीचं श्रेय त्याला मिळावं असं मला वाटतं म्हणून हा भलाथोरला प्रतिसाद.:)

जानपद कथा आपल्ण ऐकलेल्या प्रचलित कथाहून खूप वेगवेगळ्या असतात. रामायण आणि महाभारताची अशी अनेक रूपे ऐकायला मिळतात. प्राचीचा प्रतिसाद अतिशय आवडला.

वातावरणनिर्मिती छान झाली, पण कथाबीज काही इतके सकस वाटले नाही. मध्य आणि शेवट यावर जास्त काम करायला हवे होते असे वाटले. विशेषतः शेवट जास्त खुलवता आला असता का? कारण कथेतले ट्विस्ट्स हे अपेक्षितच होते. परिच्छेद सुरू होतानाच पुढे काय घडेल ह्याचा अंदाज लावता येतोय.

कल्पना आवडली.

कल्पना खूप छान आहे. पण कथा अजून खूप खुलवता आली असती असं वाटत

कथा आवडली.

धन्यवाद . आभार .

छान आहे! आवडली!!

कथा आवडली , पण पहिल्याच एपिसोड मध्ये फायनल केलीत ,पुढे लिहा कि...

गूढ अजून गडद होत जायला हवे

वातावरणनिर्मिती छान झाली, पण कथाबीज काही इतके सकस वाटले नाही. मध्य आणि शेवट यावर जास्त काम करायला हवे होते असे वाटले. विशेषतः शेवट जास्त खुलवता आला असता का? कारण कथेतले ट्विस्ट्स हे अपेक्षितच होते. परिच्छेद सुरू होतानाच पुढे काय घडेल ह्याचा अंदाज लावता येतोय.

कल्पना आवडली.

कल्पना खूप छान आहे. पण कथा अजून खूप खुलवता आली असती असं वाटत

कथा आवडली.

धन्यवाद . आभार .

छान आहे! आवडली!!

कथा आवडली , पण पहिल्याच एपिसोड मध्ये फायनल केलीत ,पुढे लिहा कि...

गूढ अजून गडद होत जायला हवे

आमच्याही काही पुण्याच्या आठवणी आहेत त्याबद्दल असेच नंतर कधीतरी

पुण्यात आमचे आगमन झाले २००७ साली, सोबतची पोरे इंजिनियर झाली, अन आम्ही उकिरडे फुकत वायडी होत बीएस्सी झालो, कॉर्पोरेट आपल्यासाठी नाही ही गाठ बांधत मनात यूपीएससी करून साहेब व्हायचे आले अन वडिलांच्या खंबीर सपोर्ट ने ते स्वप्न पुरे करायला पुण्यात २४/११/२००७ रोजी डेरेदाखल झालो. (ते लक्झरी बसचे तिकीट अकोला-पुणे अजूनही जपून ठेवलंय) . पहिले गेलो चाणक्य मंडळ तिथे त्या रिसेप्शनिस्ट ताई ने 'इकडे कुठे आला कपाशीला डवरे देणे सोडून' लुक दिल्यावर प्रबोधिनी मध्ये गेलो, तिकडे कोणीतरी शबनम बॅग वाल्या दादांनी '२००८ पूर्व परिक्षे करता प्रवेश बंद झालेत' असे सांगितल्यावर एकदम अवसान गळाले, म्हणले २ दिवस राहून दारू पिऊ मित्रांसोबत अन परत घरची वाट पकडू, असं ठरवून प्रबोधिनीहुन थेट सुटलो झेड ब्रिजावर. तिथे फाकफाक एक सिगरेट मारून खिशातली टोटल मोजली अन मित्राला बॅलन्स जाळत फोन केला "हॅलो राख्या कुठं आहेस बे? " "रूम वर" "माही ऍडमिशन नाही झाली लेका, आता रे?" "जाऊ दे ये रूम वर दारू पाजतो" "तू येतं का घ्याले मले डेक्कन वरी?" "बाप्पा, संग काही ^गुलाब बाबा बँड पार्टी बी आणा लागते काय मंग? " "ये न राख्या फोकनीच्या, लेका मले काही सुचू नाही राहले" "बायल्यावानी करू नको चु**रीच्या, सरका डेक्कन ले धस अन कोथरूड डेपो बस पकड, मी जास्तीत जास्ती पौड ब्रिज ले येईन घ्याले" "बरं तसंच करतो मंग, 10 मिंट लागतीन नाही रे?" "हौ! लेका जसा का तू मोठ्या उमरी मधून विठ्ठलनगरले चालला नाही रे होबाऱ्या?, अर्धा घंटा पकड" "बरं" असा काहीसा पुण्यात आल्या आल्या आमचा तिसरा तास होता, बाकी कधी लय जमली तर लिहून काढू, तोवर वाचत बसतो ^अकोल्यातली एक अकोलेमे वर्ल्ड फेमस बँड पार्टी ----------×--------------×--------- प्रबोधिनी जवळ "सांबर पोहे" "शिरा" मिळणारे ठिकाण म्हणजे उभे स्पोर्ट्स शेजारची पडकी बखळ, तिथे पोहे विकणारा उभे पार्टी पैकीच कोणीतरी एक होता, तिकडे कच्चुन नाश्ता केला की आम्ही 'उभ्याला आडवा केला' म्हणत परत लायब्ररी मध्ये जात असू, पुण्यात राहून यूपीएससी होऊ शकते, त्याला चांगला क्लास नाही चांगले वाचनालय शोधावे लागते, हा स्वानुभव (आयएएस हुकल्यावर झालेला साक्षात्कार) अनारसे सामोसेवाला फालतू आहे, त्याच्याच समोर एक डेअरी आहे नाव विसरलो, तिकडे त्याकाळी १०₹/ग्लासच्या दराला उत्तम ताक, रोज मिल्क, स्ट्रॉबेरी मिल्क वगैरे मिळत असे, अनियमित खाणे जागरण अन अभ्यासाने ऍसिडिटी झाली का आम्ही तिथे दुधाला जात असू

मस्त प्रतिसाद. सोन्याबापू लिहाच !

आमच्याही काही पुण्याच्या आठवणी आहेत त्याबद्दल असेच नंतर कधीतरी

पुण्यात आमचे आगमन झाले २००७ साली, सोबतची पोरे इंजिनियर झाली, अन आम्ही उकिरडे फुकत वायडी होत बीएस्सी झालो, कॉर्पोरेट आपल्यासाठी नाही ही गाठ बांधत मनात यूपीएससी करून साहेब व्हायचे आले अन वडिलांच्या खंबीर सपोर्ट ने ते स्वप्न पुरे करायला पुण्यात २४/११/२००७ रोजी डेरेदाखल झालो. (ते लक्झरी बसचे तिकीट अकोला-पुणे अजूनही जपून ठेवलंय) . पहिले गेलो चाणक्य मंडळ तिथे त्या रिसेप्शनिस्ट ताई ने 'इकडे कुठे आला कपाशीला डवरे देणे सोडून' लुक दिल्यावर प्रबोधिनी मध्ये गेलो, तिकडे कोणीतरी शबनम बॅग वाल्या दादांनी '२००८ पूर्व परिक्षे करता प्रवेश बंद झालेत' असे सांगितल्यावर एकदम अवसान गळाले, म्हणले २ दिवस राहून दारू पिऊ मित्रांसोबत अन परत घरची वाट पकडू, असं ठरवून प्रबोधिनीहुन थेट सुटलो झेड ब्रिजावर. तिथे फाकफाक एक सिगरेट मारून खिशातली टोटल मोजली अन मित्राला बॅलन्स जाळत फोन केला "हॅलो राख्या कुठं आहेस बे? " "रूम वर" "माही ऍडमिशन नाही झाली लेका, आता रे?" "जाऊ दे ये रूम वर दारू पाजतो" "तू येतं का घ्याले मले डेक्कन वरी?" "बाप्पा, संग काही ^गुलाब बाबा बँड पार्टी बी आणा लागते काय मंग? " "ये न राख्या फोकनीच्या, लेका मले काही सुचू नाही राहले" "बायल्यावानी करू नको चु**रीच्या, सरका डेक्कन ले धस अन कोथरूड डेपो बस पकड, मी जास्तीत जास्ती पौड ब्रिज ले येईन घ्याले" "बरं तसंच करतो मंग, 10 मिंट लागतीन नाही रे?" "हौ! लेका जसा का तू मोठ्या उमरी मधून विठ्ठलनगरले चालला नाही रे होबाऱ्या?, अर्धा घंटा पकड" "बरं" असा काहीसा पुण्यात आल्या आल्या आमचा तिसरा तास होता, बाकी कधी लय जमली तर लिहून काढू, तोवर वाचत बसतो ^अकोल्यातली एक अकोलेमे वर्ल्ड फेमस बँड पार्टी ----------×--------------×--------- प्रबोधिनी जवळ "सांबर पोहे" "शिरा" मिळणारे ठिकाण म्हणजे उभे स्पोर्ट्स शेजारची पडकी बखळ, तिथे पोहे विकणारा उभे पार्टी पैकीच कोणीतरी एक होता, तिकडे कच्चुन नाश्ता केला की आम्ही 'उभ्याला आडवा केला' म्हणत परत लायब्ररी मध्ये जात असू, पुण्यात राहून यूपीएससी होऊ शकते, त्याला चांगला क्लास नाही चांगले वाचनालय शोधावे लागते, हा स्वानुभव (आयएएस हुकल्यावर झालेला साक्षात्कार) अनारसे सामोसेवाला फालतू आहे, त्याच्याच समोर एक डेअरी आहे नाव विसरलो, तिकडे त्याकाळी १०₹/ग्लासच्या दराला उत्तम ताक, रोज मिल्क, स्ट्रॉबेरी मिल्क वगैरे मिळत असे, अनियमित खाणे जागरण अन अभ्यासाने ऍसिडिटी झाली का आम्ही तिथे दुधाला जात असू

मस्त प्रतिसाद. सोन्याबापू लिहाच !

२०१५ सारखंच! :)

"मितरों"

मुर्खांच्या संगती पेक्षा एकांतवास बरा होता.

मिपाच्या आडमुठ्या संपादकांनी माझा धागा उखडला

तीन डझन सूक्ष्मकथा : एक लक्षवेधक , रंजक लेखनप्रकार आठवलं.

हो म्हटलं: होऊन गेलं, आता भोगतोय.

. . . अरेरे पुर्वीच मिपा आता राहील नाही !!

मिपा मित्रो, अपने मनकी बात सुनाईये. अरेरे, पूर्वीचे गांधीजी आता चालत नाहीत. छान झाले, काळा पैसा बाहेर आला.

सहा शब्दात गोष्टं? ते काय असतं?

भुर्रकन उडून गेलं, पाखरू नाही, वर्ष. :)

रारा, मस्त! थोडे आसु, बरेचसे हसू- कॉकटेल 2016

ती गाऊन गेल्यावर मला कविता समजली! Sandy

२०१५ सारखंच! :)

"मितरों"

मुर्खांच्या संगती पेक्षा एकांतवास बरा होता.

मिपाच्या आडमुठ्या संपादकांनी माझा धागा उखडला

तीन डझन सूक्ष्मकथा : एक लक्षवेधक , रंजक लेखनप्रकार आठवलं.

हो म्हटलं: होऊन गेलं, आता भोगतोय.

. . . अरेरे पुर्वीच मिपा आता राहील नाही !!

मिपा मित्रो, अपने मनकी बात सुनाईये. अरेरे, पूर्वीचे गांधीजी आता चालत नाहीत. छान झाले, काळा पैसा बाहेर आला.

सहा शब्दात गोष्टं? ते काय असतं?

भुर्रकन उडून गेलं, पाखरू नाही, वर्ष. :)

रारा, मस्त! थोडे आसु, बरेचसे हसू- कॉकटेल 2016

ती गाऊन गेल्यावर मला कविता समजली! Sandy

वाह. कधीतरी एकदम चांगले अनुभव येतात आणी माणुसकीवरचा उडु लागलेला विश्वास परत बसतो. उत्तम.

बापरे!

स्थानिकांशी कधीही वाद घालू नये पण असे अनुभव येत असतातच !

भयानक अनुभव .

वाईट आणि चांगला असे दोन्ही अनुभव तुम्हाला एकाच वेळेस अनुभवयास मिळाले.

छान अनुभव..!! कहाणी चित्रपटातलं कलकत्ता डोळ्यासमोर तरंगला..

छान अनुभव..!! कहाणी चित्रपटातलं कलकत्ता डोळ्यासमोर तरंगला..

छान अनुभव..!! कहाणी चित्रपटातलं कलकत्ता डोळ्यासमोर तरंगला..

काली मंदिर .. पंडे..? सुदैवाने तुम्ही त्या ठगांच्या तावडितुन सुरक्षित सुटलात हेच खुप झालं .

व्यक्तिशः मला कलकत्ता आवडतं. बहुतेकांना काली मंदिर ला असा अनुभव आला आहे जो सेम जगन्नाथ पुरी ओरिसा ला पण येतो . तुमचा अनुभव अगदीच वेगळा त्यातनं मार्ग काढलात बेस्ट . ओरिसा ला कबिसूर्य नगर ला राहिलेलो एक महिना देवाच्या नावाने लुटतात अक्षरशः कलकत्त्याला कित्येक वाऱ्या झाल्या आहेत हे सगळं करण्यामागे एकतर देवभोळेपणा किंवा त्या राज्यांची ग्रामीण आर्थिक परिस्थिती कारणीभूत असावी . असो अशी वेळ येऊ नये तुम्हाला मार्ग काढता आला तेवढं बस्स सध्यातरी .अधिक बोलो तर विषयांतर होईल . जाता जाता -अंदमान ला बंगाली लोकांना खूप शिव्या घालतात त्यांच्या वृत्तीमुळे

धन्यवाद! @कपिलमुनी - वाद घालायला लागू नये म्हणूनच वाजवीपेक्षा जास्त पैसे देवू केले. तरीपण ! @सिरुसेरि - आम्हाला टॅक्सीवाल्यानी सांगितलं की ते मला धूत होते तेव्हां कोणीतरी 'पुलीस आयी, पुलीस आयी' असं ओरडलं म्हणून इतक्या तडकाफडकी माझी सुटका झाली.

लेखन शैली तुमची मस्त आहे. हानामारीचा प्रसंग घडूनही तुम्ही हसत आहात हे डोळ्यासमोर तरळुन गेलं. प्रसंगाचा शेवट झकास. दुसऱ्या ठिकाणी कधीही हुस्त्या घालायच्या नाही, हे धोरण नेहमी चांगलं असतं. -दिलीप बिरुटे

अरे बापरे! आम्हाला कधी असले प्रसंग आले नाहीत नशीब.

वाईट आणि चांगला - दोन्ही अनुभव मनुष्यस्वभावाची दोन टोके दाखवतात. तुमचे सर्व लेख म्हणजे वाचकांना पर्वणीच असते.

बापरे! काय मस्त लिहिलंय.डोळ्यासमोर उभा राहिला प्रसंग.

भयंकर प्रसंग. कलकत्यात असाच काही अनुभव आमच्या एका नातलगाला आला होता. बाकी जिथे लाल झंडा असतो, तिथल्या लोकांशी वाद घालू नये, हे नेहमीच लक्ष्यात ठेवते. (कितीही शिकलेले दिसले तरीही).

बाप रे , पंडे आणि फॉरवर्ड युनियन शी संबंधित ??? (भगव्या ऐवजी लाल बावटा ??) असो, असा अनुभव (लुटण्याचा) जेजुरी ला सुद्धा येतो, आता तर काय, जय मल्हार शिरेल नंतर तर फुल्ल लुटालूट ....

तुमचे सगळेच लेख आवडतात, अर्थात हाही आवडला.

तरुण रक्त म्हटलं तरी लाथ घालणे फारच झालं आणि तेसुद्धा पंड्याला.

बापरे!!! टॅक्सीवाले मिसेस आणि मुलीला त्रास देत असताना तुम्ही तिकडे धावलात, हाणामारी होणार हे माहिती असुन.. एरवी विचार करुन भीती वाटते पण माणुस स्वतःला संतापलेल्या जमावाच्या हातात सोपवुन देतो..कुटुंबाला वाचवण्यासाठी.. __/\__ मागे एकदा चर्चा झाली होती की आपण आपला जीव वाचवु की लेकराचा.. मला नेहमीच वाटतं की आपण लेकराचा वाचवु..

भारी अनुभव ! थोडक्यात सुटलात हे चांगले झाले. अनोळखी जागी, हातघाईवर न येता, "माझे तुमच्या संस्कृतीतुमच्या देशा/राज्या/शहरा/गावाबद्दल खूप चांगले मत आहे. ते खराब का करत आहात?" असे वैचारिक/भावनिक धोबीपछाड उपयोगी पडतात. अशाने, कधी कधी, आपल्या विरोधातले काही लोक फुटून, आपली बाजू घेऊन, उरलेल्यांना आवरतात असा अनुभव आहे. कमीत कमी शारिरीक इजा होत नाही.

सर्वजण, धन्यवाद! @कंजूस - जेव्हां त्यानी माझ्या मुलीवर हात उचलला तेव्हां त्यानी लक्ष्मणरेषा ओलांडली. मग तो पंडा का असे ना! पिराताई - तुम्ही अशा पद्धतीनी वर्णन केलं आहे की मलाच मी काहीतरी भारी केल्यासारखं वाटतय. धन्स!! त्या आठदहा जणांऐवजी जर पन्नास असते आणि हातात तलवारी असत्या तर मला त्यांच्याकडे जाण्याचं धारिष्ट झालं असतं की नाही याची शंका आहे. त्यामुळे घरच्या सुरक्षिततेत जरी असं वाटलं की आपण नक्की लेकरालाच वाचवू तरी प्रत्यक्ष प्रसंग आला तर सामान्य माणूस काय निर्णय घेईल याबद्दल खात्री देणं अवघड आहे. डॉ. म्हात्रे - माझे तुमच्या संस्कृती, तुमच्या देशा/राज्या/शहरा/गावाबद्दल खूप चांगले मत आहे. ते खराब का करत आहात?" हा अप्रोच सगळ्यात योग्य आहे. पण तेव्हां माझ्या डोक्यात अजिबात असा विचारदेखील आला नाही.

पिराताई, येवढा विश्वास दाखविल्याबद्दल धन्यवाद! मात्र तलवारींशी इन्टर्व्ह्यू झाल्यानंतर लेख लिहिता आला असता असं वाटत नाही. ;)

थोडक्यात वाचलात साहेब. पण तुम्ही त्याला नको त्या ठिकाणी लाथ का मारलीत? त्या फ्रॅक्शन ऑफ सेकंद मधे ति प्रक्षीप्त क्रीया असेल असं वाटत नाहि, कारण तुम्ही त्याला पहिले व्यवस्थीत डिस-बॅलेन्स केलं. मग एव्हढी टोकाची क्रिया का बरं?

“जर कधी तुम्ही हरवलात किंवा दुसर्या कुठल्या संकटात सापडलात आणि सगळेच अनोळखी असतील तर मदत शीख मनुष्याकडे मागा.”

ह्म्म्म्म. पॉईण्ट आहे. अवांतरः भारतात विवीध धर्मीयांची इतकी स्थानं आहेत. पण कुठल्या चर्च वा गुरुद्वारासंबंधी अशी लुटमार्/हातापाई ऐकायला येत नाहि. हिंदुंची देवस्थानं जितकी मोठी तेव्हढंच दर्शन खोटं असं का व्हावं कळत नाहि. अपवाद आहेच म्हणा.

@ अर्धवटराव - तुम्ही त्याला पहिले व्यवस्थीत डिस-बॅलेन्स केलं.'मग एव्हढी टोकाची क्रिया का बरं?' तुमचा प्रश्न अगदी रास्त आहे. माझी तेव्हांची क्रिया काही रागाच्या भरात केलेली नव्हती. एखाद्याने आपल्याला निष्कारण एक बुक्का मारला तर प्रत्युत्तर म्हणून त्याला आपण फक्त एक बुक्का मारणे हे माझ्या मते अजिबात चूक आहे. आपण इतके बुक्के मारले पाहिजेत की पुन्हा आपल्याला बुक्का मारायला तो धजावता कामा नये. आपण इतके बुक्के मारले म्हटल्यावर आपल्याला त्याची किंमत या ना त्या मार्गानी चुकती करायला लागणार हे ओघाओघानी आलंच! त्याची तयारी मात्र हवी. आपण एक बुक्क्याला एकच बुक्का मारून थांबलो तर कंट्रोल शत्रूच्याच हातात राहातो. तो आता लाथ मारायला मोकळा होतो.

श्वास रोखून ठेवायला लावणारा अनुभव..तुमची लिहीण्याच्या हातोटीने सगळा प्रसंग डोळ्यासमोर उभा केला. देवाच्या आणि आपल्यात मध्यस्थ बघितले की चीड येते.

स्वीटटॉकरजी तुम्हाला जो अनुभव आला तो खरोखर भयावह आणि वाईटच आहे. तुम्ही तुमच्यावर झालेल्या अन्याया विरोधात इच्छा असुनही पोलिस तक्रार करु शकला नाहीत अशी परीस्थीती अशी मजबुरी वाट्याला येणे उद्बेगजनकच आहे. जे झाले ते सोडुन द्या ते तुमच्या हातात काही नव्हते मात्र अजुनही एक उपाय तुम्ही नव्हे आपण सर्वांनी करायलाच हवा. ज्याची सुरुवात तुम्ही केलेलीच आहे एकप्रकारे. अशा जागांविषयी अशा पंड्याविषयी जमेल तितके जास्तीत जास्त प्रचाराची साधने वापरुन फेसबुक व्हॉटस अप जे काय असेल ते. टुरीझम च्या साइटीवर ऑफीसात कुठे फिडबॅक घेतला जात असेल तिथे , मित्रमंडळी, नातेवाईकांत सर्वत्र मोठ्या प्रमाणात हा अनुभव शेअर करत रहावा. त्यात मंदीराचे नाव, पंडे कुठे गाठतात, फोटो असतील तर अती उत्तम जमेल तेवढे मटेरीयल ओपन करुन हायलाइट करुन शेअर करीत राहावे. आणि या बदमाषांना मॅक्सीमम एक्सपोज करत रहावे, यांची माउथ पब्लीसीटी करत रहावी. इतर व्यक्ती जे इथे भेट देतील त्यांना किमान हे सर्व वाचुन या धोक्याचा एक "अवेयरनेस" तरी निर्माण होइल. व जी व्यक्ती सावध आहे अगोदरच ती या प्रकारापासुन स्वतःचा बचाव करु शकेल. तर आपण जसा हा लेख लिहीला तसा अधिकाधिक प्रचार अशा जांगांचा व जिथे जिथे असे धोके आहेत त्याची पब्लीसीटी करावी. असे मला आपले एक वाटते.

आयुष्यात भेटणार काही ना काही तरी शिकवून जातो हे नक्की ..

लगे रहो गोडबोले !

बापरे! वाईट अनुभव, पण देवस्थानाला असेच अनुभव येतात. आम्ही तिरुपतीला गेलो असताना इतकी गर्दी होती की आमचा तीन वर्षांचा मुलगा घुसमटला. त्यानंतर कोणत्याही देवस्थानाला एकतर जायचेच नाही किंवा मुलगा मोठा झाल्यावर जायचे असे ठरवले. नंतर कधी गेलोच नाही हेही खरेच!

तुमचे लेख वाचणं हाच एक छान अनुभव असतो. पुढच्या लेखाची वाट बघतोय.

@मारवा - तुमचे विचार योग्यच आहेत. मात्र असं लिहायला लागलं की आपण काय हेतूने लिहीत आहोत हा हेतू दूर राहून हे हिंदू धर्माविरुद्ध लिहिलं आहे अशी कल्पना होवून विषय भलतीकडेच फरफटला जातो. खरं सांगायचं तर मला पंड्यांचा फारसा राग येत नाही. त्यांनी काही आपल्याला आपल्या घरातला देव सोडून इकडे या अशी जबरदस्ती केली का? आपण आपल्या पायांनी चालत त्यांच्या तावडीत गेलो. मग ते आपल्या वीकनेसचा फायदा घेणारच! ही जगाची रीतच आहे. अयोग्य असली तरी.

@विशुमित -मारवाडी मित्राच्या घरी जेवताना "एका घासात एक फुलका" ची आठवण झाली. हे काय आहे?

भयानक अनुभव. तुम्ही हलक्याफुलक्या प्रकारे मांडला असला तरी त्यावेळी खूपच भीतीदायक वाटलं असणार. असाच काहीसा अनुभव चेन्नैच्या त्या प्रसिद्ध स्ट्रीट मार्केटमधे यायचा. (नाव विसरलो पण चेन्नईतल्या पॅरीज / पॅरिस एरियात असलेले विक्रेते.). वस्तूची चौकशी जरी केली तरी ते विक्रेते ती वस्तू आपल्या हातातच बळंच कोंबायचे. आणि मग आता हात लावला म्हणजे ती विकत घेतलीच असं म्हणून पैशासाठी धमक्या द्यायचे. आजूबाजूचे अन्य विक्रेते टोळी करुन घेराव घालायचे, शिव्या द्यायचे. प्रसंगी गुद्दागुद्दीवर उतरायचे. बर्मा बाजार की काय ते नाव विसरलो. आता कदाचित तो नसेलही. आमचे सगळे संदर्भ जुने.

@गवि - बर्मा बझार. बरोबर. स्मगल केलेल्या वस्तू तिथे मिळायच्या. तिथे रेग्युलर गुंडगिरीच चालायची! मला वाटतं आता वस्तू उघडपणे आयात होतात त्यामुळे त्या बर्मा बझारचं प्रयोजनच नाहिसं झालं आहे. आता आहे की नाही कुणास ठाऊक. तिथली एक मजेदार आठवण आहे. (मारामारीची नाही.) टाकीन एखादे दिवशी.

आयुष्यभराचा अनुभव आहे. तरी तुम्ही धीराने घेतलेत आणि तुमच्या 'स्वीट टॉकरीण' मॅडम ना सलाम

वाह. कधीतरी एकदम चांगले अनुभव येतात आणी माणुसकीवरचा उडु लागलेला विश्वास परत बसतो. उत्तम.

बापरे!

स्थानिकांशी कधीही वाद घालू नये पण असे अनुभव येत असतातच !

भयानक अनुभव .

वाईट आणि चांगला असे दोन्ही अनुभव तुम्हाला एकाच वेळेस अनुभवयास मिळाले.

छान अनुभव..!! कहाणी चित्रपटातलं कलकत्ता डोळ्यासमोर तरंगला..

छान अनुभव..!! कहाणी चित्रपटातलं कलकत्ता डोळ्यासमोर तरंगला..

छान अनुभव..!! कहाणी चित्रपटातलं कलकत्ता डोळ्यासमोर तरंगला..

काली मंदिर .. पंडे..? सुदैवाने तुम्ही त्या ठगांच्या तावडितुन सुरक्षित सुटलात हेच खुप झालं .

व्यक्तिशः मला कलकत्ता आवडतं. बहुतेकांना काली मंदिर ला असा अनुभव आला आहे जो सेम जगन्नाथ पुरी ओरिसा ला पण येतो . तुमचा अनुभव अगदीच वेगळा त्यातनं मार्ग काढलात बेस्ट . ओरिसा ला कबिसूर्य नगर ला राहिलेलो एक महिना देवाच्या नावाने लुटतात अक्षरशः कलकत्त्याला कित्येक वाऱ्या झाल्या आहेत हे सगळं करण्यामागे एकतर देवभोळेपणा किंवा त्या राज्यांची ग्रामीण आर्थिक परिस्थिती कारणीभूत असावी . असो अशी वेळ येऊ नये तुम्हाला मार्ग काढता आला तेवढं बस्स सध्यातरी .अधिक बोलो तर विषयांतर होईल . जाता जाता -अंदमान ला बंगाली लोकांना खूप शिव्या घालतात त्यांच्या वृत्तीमुळे

धन्यवाद! @कपिलमुनी - वाद घालायला लागू नये म्हणूनच वाजवीपेक्षा जास्त पैसे देवू केले. तरीपण ! @सिरुसेरि - आम्हाला टॅक्सीवाल्यानी सांगितलं की ते मला धूत होते तेव्हां कोणीतरी 'पुलीस आयी, पुलीस आयी' असं ओरडलं म्हणून इतक्या तडकाफडकी माझी सुटका झाली.

लेखन शैली तुमची मस्त आहे. हानामारीचा प्रसंग घडूनही तुम्ही हसत आहात हे डोळ्यासमोर तरळुन गेलं. प्रसंगाचा शेवट झकास. दुसऱ्या ठिकाणी कधीही हुस्त्या घालायच्या नाही, हे धोरण नेहमी चांगलं असतं. -दिलीप बिरुटे

अरे बापरे! आम्हाला कधी असले प्रसंग आले नाहीत नशीब.

वाईट आणि चांगला - दोन्ही अनुभव मनुष्यस्वभावाची दोन टोके दाखवतात. तुमचे सर्व लेख म्हणजे वाचकांना पर्वणीच असते.

बापरे! काय मस्त लिहिलंय.डोळ्यासमोर उभा राहिला प्रसंग.

भयंकर प्रसंग. कलकत्यात असाच काही अनुभव आमच्या एका नातलगाला आला होता. बाकी जिथे लाल झंडा असतो, तिथल्या लोकांशी वाद घालू नये, हे नेहमीच लक्ष्यात ठेवते. (कितीही शिकलेले दिसले तरीही).

बाप रे , पंडे आणि फॉरवर्ड युनियन शी संबंधित ??? (भगव्या ऐवजी लाल बावटा ??) असो, असा अनुभव (लुटण्याचा) जेजुरी ला सुद्धा येतो, आता तर काय, जय मल्हार शिरेल नंतर तर फुल्ल लुटालूट ....

तुमचे सगळेच लेख आवडतात, अर्थात हाही आवडला.

तरुण रक्त म्हटलं तरी लाथ घालणे फारच झालं आणि तेसुद्धा पंड्याला.

बापरे!!! टॅक्सीवाले मिसेस आणि मुलीला त्रास देत असताना तुम्ही तिकडे धावलात, हाणामारी होणार हे माहिती असुन.. एरवी विचार करुन भीती वाटते पण माणुस स्वतःला संतापलेल्या जमावाच्या हातात सोपवुन देतो..कुटुंबाला वाचवण्यासाठी.. __/\__ मागे एकदा चर्चा झाली होती की आपण आपला जीव वाचवु की लेकराचा.. मला नेहमीच वाटतं की आपण लेकराचा वाचवु..

भारी अनुभव ! थोडक्यात सुटलात हे चांगले झाले. अनोळखी जागी, हातघाईवर न येता, "माझे तुमच्या संस्कृतीतुमच्या देशा/राज्या/शहरा/गावाबद्दल खूप चांगले मत आहे. ते खराब का करत आहात?" असे वैचारिक/भावनिक धोबीपछाड उपयोगी पडतात. अशाने, कधी कधी, आपल्या विरोधातले काही लोक फुटून, आपली बाजू घेऊन, उरलेल्यांना आवरतात असा अनुभव आहे. कमीत कमी शारिरीक इजा होत नाही.

सर्वजण, धन्यवाद! @कंजूस - जेव्हां त्यानी माझ्या मुलीवर हात उचलला तेव्हां त्यानी लक्ष्मणरेषा ओलांडली. मग तो पंडा का असे ना! पिराताई - तुम्ही अशा पद्धतीनी वर्णन केलं आहे की मलाच मी काहीतरी भारी केल्यासारखं वाटतय. धन्स!! त्या आठदहा जणांऐवजी जर पन्नास असते आणि हातात तलवारी असत्या तर मला त्यांच्याकडे जाण्याचं धारिष्ट झालं असतं की नाही याची शंका आहे. त्यामुळे घरच्या सुरक्षिततेत जरी असं वाटलं की आपण नक्की लेकरालाच वाचवू तरी प्रत्यक्ष प्रसंग आला तर सामान्य माणूस काय निर्णय घेईल याबद्दल खात्री देणं अवघड आहे. डॉ. म्हात्रे - माझे तुमच्या संस्कृती, तुमच्या देशा/राज्या/शहरा/गावाबद्दल खूप चांगले मत आहे. ते खराब का करत आहात?" हा अप्रोच सगळ्यात योग्य आहे. पण तेव्हां माझ्या डोक्यात अजिबात असा विचारदेखील आला नाही.

पिराताई, येवढा विश्वास दाखविल्याबद्दल धन्यवाद! मात्र तलवारींशी इन्टर्व्ह्यू झाल्यानंतर लेख लिहिता आला असता असं वाटत नाही. ;)

थोडक्यात वाचलात साहेब. पण तुम्ही त्याला नको त्या ठिकाणी लाथ का मारलीत? त्या फ्रॅक्शन ऑफ सेकंद मधे ति प्रक्षीप्त क्रीया असेल असं वाटत नाहि, कारण तुम्ही त्याला पहिले व्यवस्थीत डिस-बॅलेन्स केलं. मग एव्हढी टोकाची क्रिया का बरं?

“जर कधी तुम्ही हरवलात किंवा दुसर्या कुठल्या संकटात सापडलात आणि सगळेच अनोळखी असतील तर मदत शीख मनुष्याकडे मागा.”

ह्म्म्म्म. पॉईण्ट आहे. अवांतरः भारतात विवीध धर्मीयांची इतकी स्थानं आहेत. पण कुठल्या चर्च वा गुरुद्वारासंबंधी अशी लुटमार्/हातापाई ऐकायला येत नाहि. हिंदुंची देवस्थानं जितकी मोठी तेव्हढंच दर्शन खोटं असं का व्हावं कळत नाहि. अपवाद आहेच म्हणा.

@ अर्धवटराव - तुम्ही त्याला पहिले व्यवस्थीत डिस-बॅलेन्स केलं.'मग एव्हढी टोकाची क्रिया का बरं?' तुमचा प्रश्न अगदी रास्त आहे. माझी तेव्हांची क्रिया काही रागाच्या भरात केलेली नव्हती. एखाद्याने आपल्याला निष्कारण एक बुक्का मारला तर प्रत्युत्तर म्हणून त्याला आपण फक्त एक बुक्का मारणे हे माझ्या मते अजिबात चूक आहे. आपण इतके बुक्के मारले पाहिजेत की पुन्हा आपल्याला बुक्का मारायला तो धजावता कामा नये. आपण इतके बुक्के मारले म्हटल्यावर आपल्याला त्याची किंमत या ना त्या मार्गानी चुकती करायला लागणार हे ओघाओघानी आलंच! त्याची तयारी मात्र हवी. आपण एक बुक्क्याला एकच बुक्का मारून थांबलो तर कंट्रोल शत्रूच्याच हातात राहातो. तो आता लाथ मारायला मोकळा होतो.

श्वास रोखून ठेवायला लावणारा अनुभव..तुमची लिहीण्याच्या हातोटीने सगळा प्रसंग डोळ्यासमोर उभा केला. देवाच्या आणि आपल्यात मध्यस्थ बघितले की चीड येते.

स्वीटटॉकरजी तुम्हाला जो अनुभव आला तो खरोखर भयावह आणि वाईटच आहे. तुम्ही तुमच्यावर झालेल्या अन्याया विरोधात इच्छा असुनही पोलिस तक्रार करु शकला नाहीत अशी परीस्थीती अशी मजबुरी वाट्याला येणे उद्बेगजनकच आहे. जे झाले ते सोडुन द्या ते तुमच्या हातात काही नव्हते मात्र अजुनही एक उपाय तुम्ही नव्हे आपण सर्वांनी करायलाच हवा. ज्याची सुरुवात तुम्ही केलेलीच आहे एकप्रकारे. अशा जागांविषयी अशा पंड्याविषयी जमेल तितके जास्तीत जास्त प्रचाराची साधने वापरुन फेसबुक व्हॉटस अप जे काय असेल ते. टुरीझम च्या साइटीवर ऑफीसात कुठे फिडबॅक घेतला जात असेल तिथे , मित्रमंडळी, नातेवाईकांत सर्वत्र मोठ्या प्रमाणात हा अनुभव शेअर करत रहावा. त्यात मंदीराचे नाव, पंडे कुठे गाठतात, फोटो असतील तर अती उत्तम जमेल तेवढे मटेरीयल ओपन करुन हायलाइट करुन शेअर करीत राहावे. आणि या बदमाषांना मॅक्सीमम एक्सपोज करत रहावे, यांची माउथ पब्लीसीटी करत रहावी. इतर व्यक्ती जे इथे भेट देतील त्यांना किमान हे सर्व वाचुन या धोक्याचा एक "अवेयरनेस" तरी निर्माण होइल. व जी व्यक्ती सावध आहे अगोदरच ती या प्रकारापासुन स्वतःचा बचाव करु शकेल. तर आपण जसा हा लेख लिहीला तसा अधिकाधिक प्रचार अशा जांगांचा व जिथे जिथे असे धोके आहेत त्याची पब्लीसीटी करावी. असे मला आपले एक वाटते.

आयुष्यात भेटणार काही ना काही तरी शिकवून जातो हे नक्की ..

लगे रहो गोडबोले !

बापरे! वाईट अनुभव, पण देवस्थानाला असेच अनुभव येतात. आम्ही तिरुपतीला गेलो असताना इतकी गर्दी होती की आमचा तीन वर्षांचा मुलगा घुसमटला. त्यानंतर कोणत्याही देवस्थानाला एकतर जायचेच नाही किंवा मुलगा मोठा झाल्यावर जायचे असे ठरवले. नंतर कधी गेलोच नाही हेही खरेच!

तुमचे लेख वाचणं हाच एक छान अनुभव असतो. पुढच्या लेखाची वाट बघतोय.

@मारवा - तुमचे विचार योग्यच आहेत. मात्र असं लिहायला लागलं की आपण काय हेतूने लिहीत आहोत हा हेतू दूर राहून हे हिंदू धर्माविरुद्ध लिहिलं आहे अशी कल्पना होवून विषय भलतीकडेच फरफटला जातो. खरं सांगायचं तर मला पंड्यांचा फारसा राग येत नाही. त्यांनी काही आपल्याला आपल्या घरातला देव सोडून इकडे या अशी जबरदस्ती केली का? आपण आपल्या पायांनी चालत त्यांच्या तावडीत गेलो. मग ते आपल्या वीकनेसचा फायदा घेणारच! ही जगाची रीतच आहे. अयोग्य असली तरी.

@विशुमित -मारवाडी मित्राच्या घरी जेवताना "एका घासात एक फुलका" ची आठवण झाली. हे काय आहे?

भयानक अनुभव. तुम्ही हलक्याफुलक्या प्रकारे मांडला असला तरी त्यावेळी खूपच भीतीदायक वाटलं असणार. असाच काहीसा अनुभव चेन्नैच्या त्या प्रसिद्ध स्ट्रीट मार्केटमधे यायचा. (नाव विसरलो पण चेन्नईतल्या पॅरीज / पॅरिस एरियात असलेले विक्रेते.). वस्तूची चौकशी जरी केली तरी ते विक्रेते ती वस्तू आपल्या हातातच बळंच कोंबायचे. आणि मग आता हात लावला म्हणजे ती विकत घेतलीच असं म्हणून पैशासाठी धमक्या द्यायचे. आजूबाजूचे अन्य विक्रेते टोळी करुन घेराव घालायचे, शिव्या द्यायचे. प्रसंगी गुद्दागुद्दीवर उतरायचे. बर्मा बाजार की काय ते नाव विसरलो. आता कदाचित तो नसेलही. आमचे सगळे संदर्भ जुने.

@गवि - बर्मा बझार. बरोबर. स्मगल केलेल्या वस्तू तिथे मिळायच्या. तिथे रेग्युलर गुंडगिरीच चालायची! मला वाटतं आता वस्तू उघडपणे आयात होतात त्यामुळे त्या बर्मा बझारचं प्रयोजनच नाहिसं झालं आहे. आता आहे की नाही कुणास ठाऊक. तिथली एक मजेदार आठवण आहे. (मारामारीची नाही.) टाकीन एखादे दिवशी.

आयुष्यभराचा अनुभव आहे. तरी तुम्ही धीराने घेतलेत आणि तुमच्या 'स्वीट टॉकरीण' मॅडम ना सलाम

एक बळी घेतलास कथेत, असहिष्णु कुठला !!! (खास मिपा विचारवंत प्रतिसाद) अता मूळ प्रतिसाद, भारी जमलीय कथा

रुस्तुम्या कोंबडा किंवा बकरू असावं हे गृहित धरून प्रतिसाद - कथा फक्कड झाली आहे

भारी !

जबरा...

सहीए! मस्त

थरारक!!!

मस्त

मस्त

रुस्तुम्या = भुजबळ बाप्या = बारामतीचे काकांचा पुतण्या शंक-या = तटकरे तिसरा= बारामतीचे काका अबदुल्या= उठ्धव

सर्व वाचक व प्रतिसादकर्त्यांचे मनापासून आभार! Sandy

रुस्तुम्या 'तो' होता हे वाचून जीव भांडी घेऊन खाली पडला!

यूं की.. मजा आगया पढ के!

भारी जमलीये !

शेवटी ते कोकरू किंवा कोंबडं आहे, हे कळूनही ज्या पद्धतीने लिहिली आहे, ती अस्वथ करून गेली.

एक बळी घेतलास कथेत, असहिष्णु कुठला !!! (खास मिपा विचारवंत प्रतिसाद) अता मूळ प्रतिसाद, भारी जमलीय कथा

रुस्तुम्या कोंबडा किंवा बकरू असावं हे गृहित धरून प्रतिसाद - कथा फक्कड झाली आहे

भारी !

जबरा...

सहीए! मस्त

थरारक!!!

मस्त

मस्त

रुस्तुम्या = भुजबळ बाप्या = बारामतीचे काकांचा पुतण्या शंक-या = तटकरे तिसरा= बारामतीचे काका अबदुल्या= उठ्धव

सर्व वाचक व प्रतिसादकर्त्यांचे मनापासून आभार! Sandy

रुस्तुम्या 'तो' होता हे वाचून जीव भांडी घेऊन खाली पडला!

यूं की.. मजा आगया पढ के!

भारी जमलीये !

शेवटी ते कोकरू किंवा कोंबडं आहे, हे कळूनही ज्या पद्धतीने लिहिली आहे, ती अस्वथ करून गेली.

तुमचे नाव ए लोखंडे की अलोक हंडे की अलोक हांडे?

माझे नाव ए लोखंडे(akshay lokhande)

तुमचे नाव ए लोखंडे की अलोक हंडे की अलोक हांडे?

माझे नाव ए लोखंडे(akshay lokhande)

वेलीवर फुल उमलणार का ? - अप्रतिम

सुंदर आशय असलेली कथा आवडली आहे. पुलेशु .

धन्यवाद. पहिलाच प्रयत्न आहे शत शब्द कथेचा. तरी थोडे सीमोल्लंघन झालेच !

.

वेलीवर फुल उमलणार का ? - अप्रतिम

सुंदर आशय असलेली कथा आवडली आहे. पुलेशु .

धन्यवाद. पहिलाच प्रयत्न आहे शत शब्द कथेचा. तरी थोडे सीमोल्लंघन झालेच !

.

मजेशीर अनुभव....बंदुकीचं नावही आवडलं.....छकुली !

एक नंबर अनुभव आणि लिखाण,

मस्त

तुम्ही पण एकदम डेअरिन्गबाज आणि त्या मायलेकी पण

रोचक किस्सा.

मस्तच!! शाळेतला किस्सा भारी, अशा अनेक जुगाडांची साक्षीदार असल्यामुळे तर तो किस्सा अजूनच आवडला :)

एका कथेतील अनेक गोष्टी सांगितल्या आहेत. गोष्ट आवडली.

बापरे! फारच जबरदस्त किस्सा!

.

कसलं भारी!! आवडली गोष्ट!

तुमचे जमिनीवरचे अनुभवही तितकेच इंटरेस्टिंग आहेत!

लिखाणाची उत्कृष्ट शैली. खूप आवडले.

अतिशय आवडली गोष्ट.

स्वीटटॉकर काका म्हणजे पोटलीवाले बाबा आहेत, काय काय एक अनुभव! मस्त!

दूरदर्शनच्या गुलदस्ता कार्यक्रमाची आठवण झाली,अजूबाजूलाअ घडणार्या कथांअमधले नाट्य्,ताण तणाव टिपणारी कथा. आवडली. बोटीला बोट धरून पुढे आणणे ही विनंती.

खिक्क

लिफ्ट म्हटलं की ब्रम्हे आठवण्याच्या आजच्या काळात हा वेगळा अनुभव खूपच आवडला. तुम्ही तो असा मस्त मांडलाय म्हणून आवडला. अजून अनुभव येऊद्यात!

हा हा हा! भारी अनुभव

भावनांच्या अनेक छटा दाखविणारी कथा . +१००

छान किस्सा आवडला

मस्त लिहिलंय...!

छान!

रोचक पण तेवढीच अंतर्मनाला शिवणारी कथा ! लिहीत रहा. तुमच्याकडे लिहिण्यासारखे बरेच आहे हे कळून चुकलेय ! :)

मस्त... तुमचे अनुभव विश्व जबरा आहे --टुकुल

वाचताना मज्या आली... मूड फ्रेश झाला..

काका, तुमच्या लेखनाचा पंखा झालोय. असेच सुचेल आठवेल ते लिहीत रहा. असलं लेखन आता दुर्मीळ झालंय मिपावर.

सर्वजण, धन्यवाद! नाखु - जसा वेळ मिळेल तसं लिहिणं चालू आहे. खेडुत - ब्रम्हे? गोष्ट मिपावर आहे का? मला स्वतःला फिक्शन वाचायला आवडत नाही. त्यात शौर्य, ताकद, शक्ती, भीती वगैरे सगळंच खोटंखोटं असल्यामुळे कशालाच मर्यादा नसते. त्यामुळे मला कोठलीच फिक्शनल गोष्ट पकड घेते असं वाटंत नाही. मात्र गेल्या वर्षी टाइम्स ऑफ इन्डिया नी 'Write India' या नावानी इन्ग्रजीत फिक्शन लिहिण्याच्या स्पर्धा (दर महिन्याला एक अशा एकंदर अकरा) आयोजित केलेल्या होत्या. दर महिन्याला एक नामांकित लेखक एक परिच्छेद द्यायचा. हा परिच्छेद आपल्या कथेत जसाच्या तसा वापरून दोन हजार शब्दांची गोष्ट तयार करायची. मी पाठवल्या होत्या दोन. बक्षीस बिक्षीस काही मिळालं नाही पण एखाद दिवशी मराठीत अनुवाद करून त्या कथा मिपावर टाकीन. त्या लिहिताना मला कळलं की सरळसोट अनुभव सांगणं किती सोपं आहे फिक्शनच्या तुलनेत.

खेडुत - ब्रम्हे? गोष्ट मिपावर आहे का?

काका: ब्रम्हे माहिती नाहीत तुम्हाला :( ते ई-सकाळ वरचे सुप्पर्हिट्ट लेखक आहेत. लिन्क देइलच कुणितरी म्हणुन मी शोधत नाही.

धन्यवाद सौरभ, मी सकाळची हार्ड कॉपी वाचतो. पण लिंक उघडण्याचा प्रयत्न केल्यावर The resource you are looking for has been removed, had its name changed, or is temporarily unavailable. येत आहे.

जाऊ दे हा तो मुक्तपीठ वरचा सर्वात प्रसिद्ध लेख

या घटनेला अंदाजे 22 वर्षे झाली. पुणे विद्यापीठात बागेच्या ऑफिसात होतो. नुकतीच नवीन लुना घेतली होती. रोज जाणे असल्यानं बहुतेक मुली परिचयाच्या झाल्या होत्या; पण मला मुलींच्या मागे जाणं, गप्पा मारणं या गोष्टी जमायच्या नाहीत व तशी वेळच कधी आली नाही. कारण मुलीच माझ्याशी आपणहून बोलायच्या, चेष्टा करायच्या. ऑफिसमध्ये जाता-येताना मुली लिफ्ट मागायच्या व मी त्यांना लुनावर सोडत असे, त्यामुळे परिचय व्हायचा. असाच एकदा सुट्टीच्या दिवशी म्हसोबा गेटसमोरील पेट्रोल पंपावर पेट्रोल भरून बाहेर पडलो, तर काय एक अतिशय सुंदर, गोरी तरुणी समोर उभी. 'विद्यापीठ गेटपर्यंत सोडता का?'' माझ्या उत्तराची वाट न पाहता ती माझ्या मागे बसली. पुढे कॉर्नरला अशोका हॉटेलमध्ये तिने कॉफी दिली व बाहेर आलो. मग ती म्हणाली, 'प्लीज, जरा औंधला रूमवर सोडता का? उशीर झाला आहे.'' रात्रीचे साडेआठ वाजले होते. स्त्रीदाक्षिण्य म्हणून आम्ही निघालो. ते दिवस थंडीचे होते. गार वारं व थंडी, राजभवनच्या पुढे गेल्यावर तिला खूप थंडी वाजू लागली. माझा जर्किन तिला घालायला दिला व आम्ही पुढं निघालो. थोड्या वेळानं तिनं अंगचटीला येण्याचा प्रयत्न केला. मी गोंधळून गेलो. तसेच लुना जोरात चालवत होतो. मला असा अनुभव नवीनच होता. केव्हा एकदा तिला रूमवर सोडतो, असं झालं होतं. शिक्षकनगरच्या पुढे कॉर्नरवर तिच्या रूमवर सोडले. ती व तिच्या मैत्रीणींनी आत बोलावून गरम चहा दिला. गप्पा मारताना तिने 4-5 हजार रुपये आहेत का, मला फी भरायची आहे. मी उद्याच तुम्हाला तुमच्या ऑफिसात पैसे परत आणून देते. मी तुम्हाला रोज पाहते. नक्की तुमचे पैसे देईन. विश्‍वास ठेवा, असं सांगितलं. ती नाव, आडनावावरून चांगल्या घराण्यातील वाटली म्हणून माझ्याकडे होते, ते चार हजार रुपये दिले. घरी जायला अजून खूप उशीर होईल म्हणून मी जोरातच घरी आलो. इतर कामाच्या गडबडीत दुसऱ्या दिवशी ती येणार हे विसरून गेलो. मित्राच्या घरी लग्नाचा कार्यक्रम होता. त्या गडबडीत व कामामुळे ती गोष्ट पूर्ण विसरलो. आठ दिवस झाले, एकदम मला पैशाची व त्या तरुणीची आठवण झाली म्हणून लगेचच ऑफिस सुटल्यावर तिच्या रूमवर गेलो. बेल वाजल्यावर एक वयस्कर बाईंनी दरवाजा उघडला. मी त्यांना आठ दिवसांपूर्वीची सगळी हकिकत सांगितली. त्यांनी सांगितलेली माहिती ऐकून मला तर चक्करच येते की काय असं झालं. त्या म्हणाल्या, की त्या दोन-तीन जणी भाड्यानं राहात होत्या. त्या परवाच त्यांच्या गावी गेल्या. तुझ्यासारख्या दोन-तीन जणांना त्यांनी फसविले आहे. त्या पुढे म्हणाल्या, की नशीब चार हजार गेले. इतर दोन-तीन जणांना तर त्या तिघींनी बराच गंडा घातला आहे. स्त्रीदाक्षिण्य दाखवून मी फसलो गेलो होतो, तेव्हापासून कोणाही अनोळखी तरुणीला लिफ्ट न देण्याचा निश्‍चयच केला.

अनुभव जबरदस्त आणि लिहीण्याची शैली मस्म्तच.

अनुभव.खरच सगळ्या लेखाचे संकलन करून एक छान पुस्तक तयार होईल

भारी अनुभव आणि तुमची सांगण्याची पद्धत तर झकास!

अनुभव आवडला...

सर्वजण, पुन्हा धन्यवाद! आदुबाळ आणि नाखु - :) सौरभ - धन्यवाद. तुम्ही लेखच टाकलात ते बरं झालं. माझ्याकडे अजूनही उघडत नाही. झेनचं म्हणणं पटलं. प्रतिक्रियांशिवाय लेख अपूर्ण आहे. झेन - माझ्या सदस्यनामात अनुस्वार नको. यात तुमचं शुद्धलेखनाचं बौद्धिक घेण्याची अजिबात इच्छा नाही. मात्र Tonker या शब्दाचा बोली इंग्रजीत अर्थ 'चुथडा करणारी व्यक्ती' असा होतो. मनिमौ - संकेतस्थळं इतकी user friendly असताना पुस्तकांकडे कोण बघतो?

सौरभ - दिलगीर आहे. मी चुकून पुन्हा पहिलीच लिंक वापरत होतो. नवी लिंक व्यवस्थित चालली. तुम्ही लोकांनी त्यांना सोललतच की राव!

वयोमानानी मेंदूत शॉर्ट सर्किट व्हायला लागलय. पिशीताई - नवी लिंक तुम्ही पाठवली होती. धन्यवाद!

एका कथेत बर्‍याच लघूकथा मस्तच गुंफल्या आहेत.

अनुभव जबरदस्त आणि लिहीण्याची शैली मस्म्तच.

थोडा धाग्याच्या विचारापेक्षा माझा एक प्रश्न होता... अमुक एका व्यक्ती कडे गन/रेवोल्वर विद लायसेन्स असेल आणि त्याने एखाद्यावर ती रोखली (स्व संरक्षणार्थ म्हणा किंवा भीती दाखवण्यासाठी) गुन्हा होऊ शकतो का?

याचं उत्तर कायदेतज्ञच देऊ शकेल. मात्र "(स्व संरक्षणार्थ म्हणा किंवा भीती दाखवण्यासाठी) " अशा दोन परस्परविरोधी परिस्थितींना आपण एकाच बासनात गुंडाळू शकणार नाही. स्व संरक्षणार्थ बर्याच गोष्टींना परवानगी असेलही जी भीती दाखवण्यासाठी नसेल.

ओके..

नेहमीप्रमाणेच मस्त लिहीलंय. :)

मजेशीर अनुभव....बंदुकीचं नावही आवडलं.....छकुली !

एक नंबर अनुभव आणि लिखाण,

मस्त

तुम्ही पण एकदम डेअरिन्गबाज आणि त्या मायलेकी पण

रोचक किस्सा.

मस्तच!! शाळेतला किस्सा भारी, अशा अनेक जुगाडांची साक्षीदार असल्यामुळे तर तो किस्सा अजूनच आवडला :)

एका कथेतील अनेक गोष्टी सांगितल्या आहेत. गोष्ट आवडली.

बापरे! फारच जबरदस्त किस्सा!

.

कसलं भारी!! आवडली गोष्ट!

तुमचे जमिनीवरचे अनुभवही तितकेच इंटरेस्टिंग आहेत!

लिखाणाची उत्कृष्ट शैली. खूप आवडले.

अतिशय आवडली गोष्ट.

स्वीटटॉकर काका म्हणजे पोटलीवाले बाबा आहेत, काय काय एक अनुभव! मस्त!

दूरदर्शनच्या गुलदस्ता कार्यक्रमाची आठवण झाली,अजूबाजूलाअ घडणार्या कथांअमधले नाट्य्,ताण तणाव टिपणारी कथा. आवडली. बोटीला बोट धरून पुढे आणणे ही विनंती.

खिक्क

लिफ्ट म्हटलं की ब्रम्हे आठवण्याच्या आजच्या काळात हा वेगळा अनुभव खूपच आवडला. तुम्ही तो असा मस्त मांडलाय म्हणून आवडला. अजून अनुभव येऊद्यात!

हा हा हा! भारी अनुभव

भावनांच्या अनेक छटा दाखविणारी कथा . +१००

छान किस्सा आवडला

मस्त लिहिलंय...!

छान!

रोचक पण तेवढीच अंतर्मनाला शिवणारी कथा ! लिहीत रहा. तुमच्याकडे लिहिण्यासारखे बरेच आहे हे कळून चुकलेय ! :)

मस्त... तुमचे अनुभव विश्व जबरा आहे --टुकुल

वाचताना मज्या आली... मूड फ्रेश झाला..

काका, तुमच्या लेखनाचा पंखा झालोय. असेच सुचेल आठवेल ते लिहीत रहा. असलं लेखन आता दुर्मीळ झालंय मिपावर.

सर्वजण, धन्यवाद! नाखु - जसा वेळ मिळेल तसं लिहिणं चालू आहे. खेडुत - ब्रम्हे? गोष्ट मिपावर आहे का? मला स्वतःला फिक्शन वाचायला आवडत नाही. त्यात शौर्य, ताकद, शक्ती, भीती वगैरे सगळंच खोटंखोटं असल्यामुळे कशालाच मर्यादा नसते. त्यामुळे मला कोठलीच फिक्शनल गोष्ट पकड घेते असं वाटंत नाही. मात्र गेल्या वर्षी टाइम्स ऑफ इन्डिया नी 'Write India' या नावानी इन्ग्रजीत फिक्शन लिहिण्याच्या स्पर्धा (दर महिन्याला एक अशा एकंदर अकरा) आयोजित केलेल्या होत्या. दर महिन्याला एक नामांकित लेखक एक परिच्छेद द्यायचा. हा परिच्छेद आपल्या कथेत जसाच्या तसा वापरून दोन हजार शब्दांची गोष्ट तयार करायची. मी पाठवल्या होत्या दोन. बक्षीस बिक्षीस काही मिळालं नाही पण एखाद दिवशी मराठीत अनुवाद करून त्या कथा मिपावर टाकीन. त्या लिहिताना मला कळलं की सरळसोट अनुभव सांगणं किती सोपं आहे फिक्शनच्या तुलनेत.

खेडुत - ब्रम्हे? गोष्ट मिपावर आहे का?

काका: ब्रम्हे माहिती नाहीत तुम्हाला :( ते ई-सकाळ वरचे सुप्पर्हिट्ट लेखक आहेत. लिन्क देइलच कुणितरी म्हणुन मी शोधत नाही.

धन्यवाद सौरभ, मी सकाळची हार्ड कॉपी वाचतो. पण लिंक उघडण्याचा प्रयत्न केल्यावर The resource you are looking for has been removed, had its name changed, or is temporarily unavailable. येत आहे.

जाऊ दे हा तो मुक्तपीठ वरचा सर्वात प्रसिद्ध लेख

या घटनेला अंदाजे 22 वर्षे झाली. पुणे विद्यापीठात बागेच्या ऑफिसात होतो. नुकतीच नवीन लुना घेतली होती. रोज जाणे असल्यानं बहुतेक मुली परिचयाच्या झाल्या होत्या; पण मला मुलींच्या मागे जाणं, गप्पा मारणं या गोष्टी जमायच्या नाहीत व तशी वेळच कधी आली नाही. कारण मुलीच माझ्याशी आपणहून बोलायच्या, चेष्टा करायच्या. ऑफिसमध्ये जाता-येताना मुली लिफ्ट मागायच्या व मी त्यांना लुनावर सोडत असे, त्यामुळे परिचय व्हायचा. असाच एकदा सुट्टीच्या दिवशी म्हसोबा गेटसमोरील पेट्रोल पंपावर पेट्रोल भरून बाहेर पडलो, तर काय एक अतिशय सुंदर, गोरी तरुणी समोर उभी. 'विद्यापीठ गेटपर्यंत सोडता का?'' माझ्या उत्तराची वाट न पाहता ती माझ्या मागे बसली. पुढे कॉर्नरला अशोका हॉटेलमध्ये तिने कॉफी दिली व बाहेर आलो. मग ती म्हणाली, 'प्लीज, जरा औंधला रूमवर सोडता का? उशीर झाला आहे.'' रात्रीचे साडेआठ वाजले होते. स्त्रीदाक्षिण्य म्हणून आम्ही निघालो. ते दिवस थंडीचे होते. गार वारं व थंडी, राजभवनच्या पुढे गेल्यावर तिला खूप थंडी वाजू लागली. माझा जर्किन तिला घालायला दिला व आम्ही पुढं निघालो. थोड्या वेळानं तिनं अंगचटीला येण्याचा प्रयत्न केला. मी गोंधळून गेलो. तसेच लुना जोरात चालवत होतो. मला असा अनुभव नवीनच होता. केव्हा एकदा तिला रूमवर सोडतो, असं झालं होतं. शिक्षकनगरच्या पुढे कॉर्नरवर तिच्या रूमवर सोडले. ती व तिच्या मैत्रीणींनी आत बोलावून गरम चहा दिला. गप्पा मारताना तिने 4-5 हजार रुपये आहेत का, मला फी भरायची आहे. मी उद्याच तुम्हाला तुमच्या ऑफिसात पैसे परत आणून देते. मी तुम्हाला रोज पाहते. नक्की तुमचे पैसे देईन. विश्‍वास ठेवा, असं सांगितलं. ती नाव, आडनावावरून चांगल्या घराण्यातील वाटली म्हणून माझ्याकडे होते, ते चार हजार रुपये दिले. घरी जायला अजून खूप उशीर होईल म्हणून मी जोरातच घरी आलो. इतर कामाच्या गडबडीत दुसऱ्या दिवशी ती येणार हे विसरून गेलो. मित्राच्या घरी लग्नाचा कार्यक्रम होता. त्या गडबडीत व कामामुळे ती गोष्ट पूर्ण विसरलो. आठ दिवस झाले, एकदम मला पैशाची व त्या तरुणीची आठवण झाली म्हणून लगेचच ऑफिस सुटल्यावर तिच्या रूमवर गेलो. बेल वाजल्यावर एक वयस्कर बाईंनी दरवाजा उघडला. मी त्यांना आठ दिवसांपूर्वीची सगळी हकिकत सांगितली. त्यांनी सांगितलेली माहिती ऐकून मला तर चक्करच येते की काय असं झालं. त्या म्हणाल्या, की त्या दोन-तीन जणी भाड्यानं राहात होत्या. त्या परवाच त्यांच्या गावी गेल्या. तुझ्यासारख्या दोन-तीन जणांना त्यांनी फसविले आहे. त्या पुढे म्हणाल्या, की नशीब चार हजार गेले. इतर दोन-तीन जणांना तर त्या तिघींनी बराच गंडा घातला आहे. स्त्रीदाक्षिण्य दाखवून मी फसलो गेलो होतो, तेव्हापासून कोणाही अनोळखी तरुणीला लिफ्ट न देण्याचा निश्‍चयच केला.

अनुभव जबरदस्त आणि लिहीण्याची शैली मस्म्तच.

अनुभव.खरच सगळ्या लेखाचे संकलन करून एक छान पुस्तक तयार होईल

भारी अनुभव आणि तुमची सांगण्याची पद्धत तर झकास!

अनुभव आवडला...

सर्वजण, पुन्हा धन्यवाद! आदुबाळ आणि नाखु - :) सौरभ - धन्यवाद. तुम्ही लेखच टाकलात ते बरं झालं. माझ्याकडे अजूनही उघडत नाही. झेनचं म्हणणं पटलं. प्रतिक्रियांशिवाय लेख अपूर्ण आहे. झेन - माझ्या सदस्यनामात अनुस्वार नको. यात तुमचं शुद्धलेखनाचं बौद्धिक घेण्याची अजिबात इच्छा नाही. मात्र Tonker या शब्दाचा बोली इंग्रजीत अर्थ 'चुथडा करणारी व्यक्ती' असा होतो. मनिमौ - संकेतस्थळं इतकी user friendly असताना पुस्तकांकडे कोण बघतो?

सौरभ - दिलगीर आहे. मी चुकून पुन्हा पहिलीच लिंक वापरत होतो. नवी लिंक व्यवस्थित चालली. तुम्ही लोकांनी त्यांना सोललतच की राव!

वयोमानानी मेंदूत शॉर्ट सर्किट व्हायला लागलय. पिशीताई - नवी लिंक तुम्ही पाठवली होती. धन्यवाद!

एका कथेत बर्‍याच लघूकथा मस्तच गुंफल्या आहेत.

अनुभव जबरदस्त आणि लिहीण्याची शैली मस्म्तच.

थोडा धाग्याच्या विचारापेक्षा माझा एक प्रश्न होता... अमुक एका व्यक्ती कडे गन/रेवोल्वर विद लायसेन्स असेल आणि त्याने एखाद्यावर ती रोखली (स्व संरक्षणार्थ म्हणा किंवा भीती दाखवण्यासाठी) गुन्हा होऊ शकतो का?

याचं उत्तर कायदेतज्ञच देऊ शकेल. मात्र "(स्व संरक्षणार्थ म्हणा किंवा भीती दाखवण्यासाठी) " अशा दोन परस्परविरोधी परिस्थितींना आपण एकाच बासनात गुंडाळू शकणार नाही. स्व संरक्षणार्थ बर्याच गोष्टींना परवानगी असेलही जी भीती दाखवण्यासाठी नसेल.

ओके..

नेहमीप्रमाणेच मस्त लिहीलंय. :)