मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

आयर्नमॅन : कौस्तुभ राडकर

श्रीरंग ·

धर्मराजमुटके 27/09/2014 - 21:17
अभिनंदन ! कौस्तुभ राडकर आणि तुमचे देखील. ह्या वेगळ्या विषयावर लेख दिल्याबद्दल. मुंबई पुण्याच्या धाग्यांवर दंगा घालणारी मंडळी झोपली काय ? :)

बाळ सप्रे 28/09/2014 - 16:19
कर्नल गोडबोलेंनी एक ओपन वॉटर ट्रायथलॉन (ऑलिंपिक डिस्टंस) भूगाव तलाव मुठा-लावासा रस्ता इथे आयोजित केली होती तेव्हा कौस्तुभबरोबर ओळख झाली. तो एक जबरदस्त अ‍ॅमेचर अ‍ॅथलीट आहे. चांगल्या चांगल्या धावपटू आणि सायकलिस्ट यांचीदेखिल ट्रायथलॉन मधे तारांबळ उडते. कारण तिन्ही खूप वेगळी कौशल्ये आहेत. मी स्वतः या प्रकाराचा अनुभव घेतला आहे.. कालची स्पर्धा त्याने १३:२४:११ तासात पूर्ण केली.. याआधी त्याने १०-११ तासातही आयर्नमॅन पूर्ण केली आहे.. भारतात अजूनही आयर्नमॅन स्पर्धा आयोजित झाली नसली तरी नजिकच्या भविष्यात होउ शकेल. बरीच लोकं कौस्तुभसारख्या खेळाडूंमुळे या क्रीडा प्रकाराकडे आकर्षित होत आहेत. म्हैसुर, हेद्राबाद याठीकाणी हाफ आयर्नमॅन (सर्व अंतरे आयर्नमॅनच्या निम्मी ) स्पर्धा होउ लागल्या आहेत.

धर्मराजमुटके 27/09/2014 - 21:17
अभिनंदन ! कौस्तुभ राडकर आणि तुमचे देखील. ह्या वेगळ्या विषयावर लेख दिल्याबद्दल. मुंबई पुण्याच्या धाग्यांवर दंगा घालणारी मंडळी झोपली काय ? :)

बाळ सप्रे 28/09/2014 - 16:19
कर्नल गोडबोलेंनी एक ओपन वॉटर ट्रायथलॉन (ऑलिंपिक डिस्टंस) भूगाव तलाव मुठा-लावासा रस्ता इथे आयोजित केली होती तेव्हा कौस्तुभबरोबर ओळख झाली. तो एक जबरदस्त अ‍ॅमेचर अ‍ॅथलीट आहे. चांगल्या चांगल्या धावपटू आणि सायकलिस्ट यांचीदेखिल ट्रायथलॉन मधे तारांबळ उडते. कारण तिन्ही खूप वेगळी कौशल्ये आहेत. मी स्वतः या प्रकाराचा अनुभव घेतला आहे.. कालची स्पर्धा त्याने १३:२४:११ तासात पूर्ण केली.. याआधी त्याने १०-११ तासातही आयर्नमॅन पूर्ण केली आहे.. भारतात अजूनही आयर्नमॅन स्पर्धा आयोजित झाली नसली तरी नजिकच्या भविष्यात होउ शकेल. बरीच लोकं कौस्तुभसारख्या खेळाडूंमुळे या क्रीडा प्रकाराकडे आकर्षित होत आहेत. म्हैसुर, हेद्राबाद याठीकाणी हाफ आयर्नमॅन (सर्व अंतरे आयर्नमॅनच्या निम्मी ) स्पर्धा होउ लागल्या आहेत.
लेखनविषय:
क्रीडा
लेखनप्रकार
अभिनंदन
बातमी
माहिती
आजच लंकावी - मलेशिया येथे पार पडलेली आयर्नमॅन स्पर्धा यशस्वीरित्या पूर्ण करून पुण्याच्या कौस्तुभ राडकरने विक्रम प्रस्थापित केला. अत्यंत कठिण अशी ही स्पर्धा पूर्ण करण्याची ही त्याचे नववी वेळ आहे. हा पराक्रम करणारा तो एकमेव भारतीय असून, जगातील सर्व खंडांमध्ये भाग घेऊन ही कामगिरी करणार्या मोजक्या दुर्मीळ ट्रायथलीट्समध्ये त्याने स्थान मिळवले आहे. आयर्नमॅन विषयी : आयर्नमॅन ही जगातील सर्वात कठीण स्पर्धांपैकी एक समजली जाते. जलतरण, धावणे, व सायकलिंग या तिन्हीचा समावेश असलेल्या ट्राएथ्लॉन या क्रीडाप्रकारातिल ही स्पर्धा जगभरात विवइध ठिकाणी भरवली जाते.

प्रार्थना प्रिमियर लीग विजयाची

वेल्लाभट ·

पैसा 01/09/2014 - 16:23
:D नव्या युगातली नवी प्रार्थना!

पैसा 01/09/2014 - 16:23
:D नव्या युगातली नवी प्रार्थना!
लेखनविषय:
कविता
क्रीडा
काव्यरस
वीररस
शांतरस
पुन्हा एकवार, मॅन्चेस्टर युनायटेड फॅन या नात्याने गणपती बाप्पाकडे प्रार्थना करतोय, ही ईपीएल जिंकण्यासाठी. गणपती बाप्पा काय काय सांगू आलोय आम्ही मागायला ते ते सगळं, जे जे लागतं, प्रिमियर लीग मारायला ||धॄ|| कोच आहे विद्वान खरा आहे जरा निराळी त-हा मात्र सगळ्या प्लेयर्सना शिकवा त्याचं ऐकायला ||१|| संघ टाकतोय कात जरी नेहमीचीच ही बात जरी नव्या जुन्याची सांगड तेवढी मदत करा घालायला ||२|| बुद्धी पास द्यायला आणि ताकद किक मारायला जोर थोडा पायांमध्ये बॉक्स टू बॉक्स धावायला ||३|| संघ जरासा गळपटलाय विश्वास थोडा डळमळलाय एकच तगडा विजय हवाय ती आग पुन्हा लागायला ||४|| हार जीत होतेच नेहमी जाणतो जरी सारे आ

बोर्डिंग गेम्स्

समर्पक ·

एस 16/08/2014 - 23:24
मस्तच माहिती. सी सर्फिंगवर कृपया अजून माहिती येऊ द्यात.

एस 16/08/2014 - 23:24
मस्तच माहिती. सी सर्फिंगवर कृपया अजून माहिती येऊ द्यात.
लेखनविषय:
देशांतर
क्रीडा
छायाचित्रण
लेखनप्रकार
अनुभव
माहिती
एका प्रवासवर्णनामध्ये या खेळांचा उल्लेख केला, तेव्हा एका प्रतिसादामध्ये अधिक माहितीविषयी विचारणा केली होती, त्यासाठी हा लेख. संदर्भासाठी साठवणीतीलच छायाचित्रे वापरली आहेत.

घोडा का अड(क)ला?

चतुरंग ·

मृत्युन्जय 30/07/2014 - 16:36
आनंदने घोड्यासाठी उत्तम सापळा लावला यात काही वाद नाही. पण एकुण डाव थोडा अमेच्युअर नाही का वाटला (आनंदचा असा नाही. एकुणच. खुप सरधोपट चाली वाटल्या)

चतुरंग 30/07/2014 - 17:48
कारण कोणतीही टॅक्टिकल काँबिनेशन्स नाहीयेत त्यामुळे चमकदार वाटत नाही डाव, जसा 'उंटांची चालच तिरकी' हा डाव वाटतो. परंतु पोझीशनल सटलिटी ज्याला अभ्यासायची आहे त्याच्यासाठी हा डाव खासच आहे. 'काहीच घडत नाही पण तो डाव मात्र जिंकतो' हे जे फीलिंग आहे ते फारच अस्वस्थ करुन टाकणारं असतं. कार्लसनच्या बर्‍याचशा डावात नेमकं असंच फीलिंग येतं आणि म्ह्णूनच हा डाव मला वेगळा वाटला. अमेच्युअर नक्कीच नाहीये कारण साध्या वाटणार्‍या चालीच डाव पुढे नेतात हे सत्य उमगायला बरंच खोल पाण्यात जायला लागतं. आनंदनं स्वतःच म्हणून ठेवलंय You could say that both Fischer and Carlsen had or have the ability to let chess look simple.

मृत्युन्जय 30/07/2014 - 17:50
अमेच्युअर नक्कीच नाहीये कारण साध्या वाटणार्‍या चालीच डाव पुढे नेतात हे सत्य उमगायला बरंच खोल पाण्यात जायला लागतं. हे मात्र खरे. चेस चांगला येणे सोप्पे आहे. त्यात पारंगत व्हायला मात्र कसोटी लागते,

उन्मेष दिक्षीत 30/07/2014 - 18:55
मस्त डाव आणि तितकच सही विश्लेषण ! मला वाटतं चेस मध्ये दोन्ही खेळाडू स्वतःविरुद्धच खेळत असतात. त्यामधे ज्याला डावाच्या पोझीशन प्रमाणे कोणत्या मोहर्‍या कशा वेरिएशन मधे जिंकु शकतात हे थोडं आधीच कळतं, तो शेवटी जिंकतो. मी तुमची आधीचीही विश्लेषणं आणि खेळाडुंबद्दलचे सर्व लेख वाचलेत. मजा येते वाचायला !

चतुरंग 01/08/2014 - 05:32
असं म्हणता येईल की नाही माहीत नाही. टॅक्टिकल (काँबिनेशनल), पोझीशनल असे दोन मुख्य प्रकार ढोबळ मानाने असतात. पोझीशनल प्रकारात प्रतिस्पर्ध्याच्या चांगल्या खेळ्या आटवत नेणं आणि शेवटी वाईट खेळी करायला भाग पाडणं असा साधारण प्रकार दिसतो यात बराच वेळ चालणारे डाव असतात आणि आतषबाजी फारशी असत नाही. पेट्रोशान, कारपोव, निम्झोविच हे या प्रकारातले खेळाडू गणले जातील. टॅक्टिकल प्रकारात मोहोर्‍यांची काँबिनेशन्स, बलिदाने, सापळे हे जास्त असू शकतात आणि असे डाव बघायला मजा येते. त्यात थ्रिल एलेमेंट जास्त असतं. ताल, कास्पारोव, आनंद हे या प्रकारात मोडतात. कार्लसन प्रामुख्याने हा पोझीशनल खेळाडू आहे. परंतु त्याचे अतिशय महत्त्वाचे वैशिष्ठ्य (निदान मला जाणवलेले) असे की तो कोणत्याच नियमात, किंवा थिअरीमधे स्वतःला साचेबद्ध करत नाही. थिअरी काहीही सांगत असली तरी त्या क्षणी डावात काय सुरु आहे आणि त्याची इंट्यूशन त्याला काय सुचवते आहे त्याप्रमाणे तो अगदी नाविन्यपूर्ण चाली करायला मागेपुढे बघत नाही. शिवाय तो अतिशय चिवट आहे त्यामुळे शेवटपर्यंत खेळत राहतो ज्यामुळे प्रतिस्पर्धी टेकीला येऊ शकतो.

मृत्युन्जय 30/07/2014 - 16:36
आनंदने घोड्यासाठी उत्तम सापळा लावला यात काही वाद नाही. पण एकुण डाव थोडा अमेच्युअर नाही का वाटला (आनंदचा असा नाही. एकुणच. खुप सरधोपट चाली वाटल्या)

चतुरंग 30/07/2014 - 17:48
कारण कोणतीही टॅक्टिकल काँबिनेशन्स नाहीयेत त्यामुळे चमकदार वाटत नाही डाव, जसा 'उंटांची चालच तिरकी' हा डाव वाटतो. परंतु पोझीशनल सटलिटी ज्याला अभ्यासायची आहे त्याच्यासाठी हा डाव खासच आहे. 'काहीच घडत नाही पण तो डाव मात्र जिंकतो' हे जे फीलिंग आहे ते फारच अस्वस्थ करुन टाकणारं असतं. कार्लसनच्या बर्‍याचशा डावात नेमकं असंच फीलिंग येतं आणि म्ह्णूनच हा डाव मला वेगळा वाटला. अमेच्युअर नक्कीच नाहीये कारण साध्या वाटणार्‍या चालीच डाव पुढे नेतात हे सत्य उमगायला बरंच खोल पाण्यात जायला लागतं. आनंदनं स्वतःच म्हणून ठेवलंय You could say that both Fischer and Carlsen had or have the ability to let chess look simple.

मृत्युन्जय 30/07/2014 - 17:50
अमेच्युअर नक्कीच नाहीये कारण साध्या वाटणार्‍या चालीच डाव पुढे नेतात हे सत्य उमगायला बरंच खोल पाण्यात जायला लागतं. हे मात्र खरे. चेस चांगला येणे सोप्पे आहे. त्यात पारंगत व्हायला मात्र कसोटी लागते,

उन्मेष दिक्षीत 30/07/2014 - 18:55
मस्त डाव आणि तितकच सही विश्लेषण ! मला वाटतं चेस मध्ये दोन्ही खेळाडू स्वतःविरुद्धच खेळत असतात. त्यामधे ज्याला डावाच्या पोझीशन प्रमाणे कोणत्या मोहर्‍या कशा वेरिएशन मधे जिंकु शकतात हे थोडं आधीच कळतं, तो शेवटी जिंकतो. मी तुमची आधीचीही विश्लेषणं आणि खेळाडुंबद्दलचे सर्व लेख वाचलेत. मजा येते वाचायला !

चतुरंग 01/08/2014 - 05:32
असं म्हणता येईल की नाही माहीत नाही. टॅक्टिकल (काँबिनेशनल), पोझीशनल असे दोन मुख्य प्रकार ढोबळ मानाने असतात. पोझीशनल प्रकारात प्रतिस्पर्ध्याच्या चांगल्या खेळ्या आटवत नेणं आणि शेवटी वाईट खेळी करायला भाग पाडणं असा साधारण प्रकार दिसतो यात बराच वेळ चालणारे डाव असतात आणि आतषबाजी फारशी असत नाही. पेट्रोशान, कारपोव, निम्झोविच हे या प्रकारातले खेळाडू गणले जातील. टॅक्टिकल प्रकारात मोहोर्‍यांची काँबिनेशन्स, बलिदाने, सापळे हे जास्त असू शकतात आणि असे डाव बघायला मजा येते. त्यात थ्रिल एलेमेंट जास्त असतं. ताल, कास्पारोव, आनंद हे या प्रकारात मोडतात. कार्लसन प्रामुख्याने हा पोझीशनल खेळाडू आहे. परंतु त्याचे अतिशय महत्त्वाचे वैशिष्ठ्य (निदान मला जाणवलेले) असे की तो कोणत्याच नियमात, किंवा थिअरीमधे स्वतःला साचेबद्ध करत नाही. थिअरी काहीही सांगत असली तरी त्या क्षणी डावात काय सुरु आहे आणि त्याची इंट्यूशन त्याला काय सुचवते आहे त्याप्रमाणे तो अगदी नाविन्यपूर्ण चाली करायला मागेपुढे बघत नाही. शिवाय तो अतिशय चिवट आहे त्यामुळे शेवटपर्यंत खेळत राहतो ज्यामुळे प्रतिस्पर्धी टेकीला येऊ शकतो.
लेखनविषय:
क्रीडा
लेखनप्रकार
आस्वाद
लेवॉन अरोनिअन आणि आनंद यांच्यातल्या डावांचं स्टॅटिस्टिक्स अरोनिअनच्या बाजूने आहे (६-२) पण आनंदने त्याला हरवलेले जे डाव आहेत ते दोन्ही अफलातून आहेत. २०१३ सालच्या विक अ‍ॅन झी स्पर्धेतल्या डावाबद्दल मी उंटांची चालच तिरकी! हे रसग्रहण लिहिले होते. तो डाव भन्नाटच होता म्हणजे त्यातली काँबिनेशन्स अशी काही तुफान जमवली होती आनंदने की काही विचारता सोय नाही. मॅग्नुस कार्लसन सुद्धा अवाक झाला होता तो डाव बघून! या वर्षीच्या कँडिडेट स्पर्धेत आनंद जिंकला आणि कार्लसनचा आव्हानवीर म्हणून आता तो नोवेंबरमध्ये खेळेल.

बाउन्सर्स आणि यॉर्कर्स

फारएन्ड ·

ज्ञानोबाचे पैजार 22/07/2014 - 10:21
कालच इशांतचा भन्नट स्पेल पाहिला (२३-६-७४-७) आणि त्यानंतर हा लेख वाचताना डोळ्यासमोर इशांतच नाचत होता. ढोनी ने त्याच्यावर इतके दिवस दाखवलेला विश्र्वास सार्थ ठरवला. पहिल्या इनिंग मधला भुवनेश्र्वर ची बॉलिंगही जबरा होती (३१-१०-८२-६) लेखातल्या सगळ्या क्लिपा भन्नाट आहेत. आपल्या व्यासंगाला त्रिवार मुजरा. पैजारबुवा,

जे.पी.मॉर्गन 22/07/2014 - 11:57
मस्त रे! झकास लेख. फास्ट बोलरनी कसलेल्या बॅट्समनची परीक्षा पाहणे ह्यासारखं सुंदर दृश्य नाही क्रिकेटमध्ये. असंच एक द्वंद्व अ‍ॅलन डोनाल्ड आणि माइक आर्थरटन मधलं. सगळीच उदाहरणं भन्नाट! मस्त जमलाय लेख! जे.पी.

किसन शिंदे 22/07/2014 - 13:31
जबरी लेख अन् यातल्या सगळ्या चित्रफितीही जबराच! क्रिकेटविषयक तुमचे लेख खत्तरनाक असतात याबद्दल आता दुमत नाही. प्रचंड मोठा व्यासंग!!!

vikramaditya 22/07/2014 - 13:48
वेगाने धावत येणारा गोलंदाज आणि ४-५ स्लिप्स आणि गली. सोबत प्रेक्षकांचा कल्लोळ. खरे क्रिकेट. फार छान लेख.

वेल्लाभट 22/07/2014 - 15:41
क्या बात! एके काळी हा खेळ अत्यंत आवडीने बघायचो. पुढे दादा ने एक्झिट घेतली (घ्यायला लावली) आणि क्रिकेटवरून मन उठलं. असो. क्लिपा बघितल्या नाहीयेत अजून पण वर्णन खुमासदार ! नेहमीप्रमाणेच. शीर्षक बघून कंटेंट ची कल्पना आली आणि त्या आधी लेखक कोण ते ओळखलं. फर्स्टक्लासच लिहीलंयत. पण मी वरील नावांपेक्षा, वसीम अक्रम, वकार युनुस (ही वर नमूद केलीयत), जवागल श्रीनाथ काका, वेंकटेश प्रसाद, मोहंती, झालंच तर पोलॉक, क्लूसनर, डीविलियर्स, चामिंदा वास, मॅक्ग्रा ही नावं ऐकलीयंत जास्त. त्यांच्याबद्द्ल डीटेल सांगणारा, क्लिप्स देणारा पुढचा भाग आला तर.... जरा.... बघा की.

टवाळ कार्टा 22/07/2014 - 16:27
पण मी वरील नावांपेक्षा, वसीम अक्रम, वकार युनुस (ही वर नमूद केलीयत), जवागल श्रीनाथ काका, वेंकटेश प्रसाद, मोहंती, झालंच तर पोलॉक, क्लूसनर, डीविलियर्स, चामिंदा वास, मॅक्ग्रा ही नावं ऐकलीयंत जास्त. त्यांच्याबद्द्ल डीटेल सांगणारा, क्लिप्स देणारा पुढचा भाग आला तर.... जरा.... बघा की.
वासिम आणि वकारच्या बाजुला बसायला जवागल श्रीनाथ काका, वेंकटेश प्रसाद, मोहंती यांना २-३ जन्म घ्यावे लागतील क्लूसनर, डीविलियर्स ठिकठक पोलॉक, मॅक्ग्रा म्हणजे फक्त अचुकता

बेकार तरुण 22/07/2014 - 16:45
विथ ऑल डयु रिस्पेक्ट टु व्यंकटेश प्रसाद. कदाचित वकार च्या सर्वात वाईट दिवशी त्यानि टाकलेला स्लोवर पण व्यंकटेशच्या फास्टेस्ट बॉलहुन वेगवान असेल, नंतर नंतर बहुतेक फलंदाज आता तरि हा स्लोवर वन सोडुन फास्ट टाकेल ह्या अपेक्षेनि बाद होत असावेत. ;) श्रिनाथ नि (बहुतेक अहमदाबाद्ला) साऊथ अफ्रिका विरुद्ध टाकलेला स्पेल आठवतो, सुंदर गोलंदाजि करुन मॅच काढुन दिलि होति

वेल्लाभट 23/07/2014 - 10:36
खरं आहे ते! पण आमिर सोहेल चा प्रसाद ने काढलेला त्रिफळा, आणि त्यानंतरची ती कचकचीत शिवी... किंवा श्रीनाथने विकेट काढल्यावर त्याचं ते अर्धांगाचं ताडासन करून धावणं, मोहंतीची विचित्र पण मस्त स्टाईल, क्लूसनर ची ती हवेतील उडी, हे त्याच्या त्याच्या जागी भारीच. मॅक्ग्रा .... __/\_ शब्द नाहीत. वसीम.... काल प्रतिसाद टाकल्यावर मुद्दाम अक्रम चे व्हिडियोज बघत होतो. डेड्ड यॉर्कर्स. त्यात रिव्हर्स स्विंग वगैरे मिळायचा. कैच्याकै. आणि जणु काही ती विकेट मिळणार हे रन अप च्या पहिल्य पावलापासून माहित असल्यागत बॉल टाकताच दोन्ही हात येशू क्रिस्तासारखे पसरून तोंडाचा मोठ्ठा आ वासून बॅट्समन कडे खुन्नस देत चालत येणं... रो मां च !

बेकार तरुण 23/07/2014 - 11:58
मोहंतिनि सहारा कप मधे धमाल उडवुन दिलि होति. त्याकाळचा पाकिस्तानचा अव्वल फलंदाज असलेल्या सईद अन्वरला मोहंतिनि जबरदस्त स्विंग बोलिंगनि बेजार करुन सोडला होता ! पण त्याचा स्पीड फारसा नसावा. त्यावेळि स्पीड्गन्स नव्हत्या बहुधा.

चतुरंग 22/07/2014 - 17:45
सुन्दर लेख. जुन्या आठवणी जागवल्यात फारेन्ड भौ! होल्डिंग माझा फार आवडता बोलर. एखाद्या हरणासारखा तो अलगदपणे धावत येई आणि अतिशय स्मूथ अ‍ॅक्शनने बोलिंग करे. खतरनाक स्विंग्ज आणि तितकेच डेडली यॉर्कर्स हे त्याचे अस्त्र. आणि स्टंपमागे उभी असलेली सहा राक्षसांची भिंत हे त्याचे साथिदार. अशा अभेद्य तटबंदीतून कॅच सुटून खेळाडू वाचला तर नशीबच! :)

सौंदाळा 22/07/2014 - 18:04
मस्त आहे लेख. काल कसोटी जिंकल्याच्या मुहुर्तावर आज हा लेख वाचायला अजुनच मजा आली. प्रत्येक व्हीडीओसाठी केलेले वर्णन तर खासच. वेल्लाभटांशी सहमत. अजुन पुढचे भाग अशाच शैलीत येऊ देत.

श्रीगुरुजी 22/07/2014 - 21:46
सुंदर लेख! खूप आवडला. १९७५ मध्ये पहिली विश्वचषक स्पर्धा विंडीजने जिंकल्यानंतर ऑस्ट्रेलियाने विंडीजला ५-१ असे हरविले होते. लिली, थॉमसन पुढे विंडीजची भंबेरी उडाली होती. भारताकडे सध्या उमेश यादव व वरूण एरॉन असे दोन खरेखुरे वेगवान गोलंदाज आहेत. दोघेही ताशी १५० किमी चा वेग गाठू शकतात. परंतु फारशी अचूकता व भेदकता नसल्याने त्यांना फारशी संधी मिळालेली नाही. वर्तमान काळात ऑस्ट्रेलियाचा शॉन टेट १५४-१५६ च्या वेगाने चेंडू टाकू शकतो. परंतु वेगाव्यतिरिक्त त्याच्या गोलंदाजीत काहीच दम नसल्याने तो संघात येऊ शकत नाही.

फारएन्ड 23/07/2014 - 07:41
श्रीगुरूजी, त्या वरच्या पर्थ टेस्ट शीच शॉन टेट चा मोठा संबंध आहे. थोडी हिस्टरी म्हणजे १९९९ च्या मेलबर्न टेस्ट मधे स्टीव वॉ ने भारतीयांवर नवा ताज्या दमाचा ब्रेट ली सोडला होता आणि त्याने बर्‍याच विकेट्स काढल्या होत्या (वॉ ने त्याला त्या कसोटीत निवडणे वगैरे बद्दल बरीच माहिती त्याच्या "आउट ऑफ माय कम्फर्ट झोन" या पुस्तकात त्याने दिलेली आहे. २००८ च्या सिरीज मधे पहिल्या दोन टेस्ट्स जिंकल्यावर ऑस्ट्रेलियाने पुन्हा तशाच प्लॅन ने भारताला 'पेस' ने घाबरवण्याकरिता पर्थ ला शॉन टेट आणला. पण या वेळेस त्याला आपल्या लोकांनी भरपूर धुतला. एकही विकेट मिळाली नाही. त्यानंतर त्याने काही दिवस स्वतःहून विश्रांती घेण्याचे ठरवले व बाहेर गेला. (त्यानंतर तो फक्त वन डे, २०-२० वगैरेच खेळला आहे.).

श्रीगुरुजी 23/07/2014 - 12:44
शॉन टेटने २००७ च्या विश्वचषकात ब्रेट ली च्या अनुपस्थितीत मॅक्ग्राला खूप चांगली साथ देऊन ऑस्ट्रेलियाला लागोपाठ तिसर्‍यांदा विश्वचषक मिळवून देण्यात मोलाचा वाटा उचलला होता. पण त्यानंतर तो पूर्ण ढेपाळला.

मेघवेडा 22/07/2014 - 21:57
Going off on a tangent - विंडीज वेगचौकडीचा धुव्वा उडवणार्‍या गावसकरवर रचलं गेलेलं हे अजरामर कॅलिप्सो आठवलं! "It was Gavaskar De real master Just like a wall We couldn't out Gavaskar at all, not at all You know the West Indies couldn't out Gavaskar at all"

फारएन्ड 22/07/2014 - 22:11
थॅन्क्स लोकहो. विंडीज बद्दल ज्यांना इंटरेस्ट आहे, त्यांनी 'फायर इन बॅबिलॉन' ही फिल्म जरूर पाहा. http://www.youtube.com/watch?v=BVnQ8hYSJqM अमेरिकेत असणार्‍यांना नेटफ्लिक्स वर स्ट्रीमिंग वरही बघायला मिळेल. नुसत्या होल्डिंगच्या रन अप करिता सुद्धा पुन्हा पाहायची आपली तयारी आहे :) (त्यात गावसकर च्या एका सीन मधे गडबड आहे. बघा तुम्हाला सापडते का :) )

वपाडाव 22/07/2014 - 22:54
सध्याच्या काळात फक्त तेंडुलकरच्या चौकारांकरिता टेस्ट बघायचो... जास्तीत जास्त लक्ष्मणच्या कलाइच्या उपयोगासाठी... आता जरा Ashes वर लक्ष केंद्रित करावे लागेल असं वाट्टंय...

मैत्र 23/07/2014 - 15:26
वाचनखूण साठवल्या गेली आहे. अतिशय नेमकं वर्णन प्रत्येक Dual चं(कसं ते मराठीत टंकलं आहे देव जाणे) विंडीजचा तोफखाना (रॉबर्ट्स होल्डिंग गार्नर क्रॉफ्ट) किंवा लिली थॉमसन काही पहायला मिळाले नाहीत. मार्शलही फारसा नाही पाहिला. या लिंकांवर भागवतो. गेल्या बर्‍याच वर्षात त्यांच्याकडे असा बॉलर आलाच नाही नवा. डोनाल्ड फार आवडायचा त्याच्या अतिशय सुंदर लयबद्ध रनअप साठी. आणि वॉल्श अ‍ॅम्ब्रोस त्यांच्या चिवट आणि भेदक मार्‍यासाठी. अर्थात हे दोन काही अगदी फास्ट मधले नव्हते. पण बेष्ट.. फास्ट बोलर बाप खरं तर एकच - अक्रम. (बाकी अर्थात एम सी जी ग्राउंडवर एकाच बॉलरचा अप्रतिम पुतळा आहे रनअप च्या जंप मध्ये -- डेनिस लिली.) फार एन्ड -- मजा आला या लेखामुळे

सुहास.. 04/08/2014 - 14:09
तुझा लेख यावा आणि मी कामाच्या रगाड्यात अडकाव , मग पुन्हा शोधुन त्यावर प्रतिसाद देउन वर काढणे , हे दरवेळी का होत असाव ? असो ...लेख जाम आवडला !! तुझे लेख/उल्लेख मी ईन्फी त असताना इन्फी मधल्या ईन्ट्रनल साईटवर लिंकद्वारे भेटला होता, ते माझ तुझ्या लेखाच पहिल वाचन होतं , तेव्हापासुन वाचतोयच ....मस्त ... आपला आख्ख एक दशक गाजविणारा, ओव्हर सहा च्या सहा बॉल यॉर्कर टाकण्यार्‍या, आणि त्याच्या विषयी जास्त बोलल्या न जाणार्‍या कपिलचा उल्लेख वाचुन लेखाला चा चांद लागलेत ... झक्कास !!

श्रीगुरुजी 11/08/2014 - 12:48
हा सामना अजून आठवतो. फॉलोऑन टाळण्यासाठी २४ धावा हव्या होत्या. ९ गडी बाद झालेले होते. कपिल खेळत होता. दुसर्‍या बाजूला नरेंद्र हिरवानी होता. कपिलने ३ र्‍या, ४ थ्या, ५ व्या व ६ व्या चेंडूवर षटकार ठोकून फोलॉऑन टाळला. पुढच्या षटकाच्या पहिल्याच चेंडूवर हिरवानी बाद होऊन भारताचा डाव संपला होता. अर्थात भारताने हा सामना नंतर गमावला. सध्या दूरदर्शनवर समालोचन करणारा माईक आर्थरटन त्यावेळी गूच बरोबर सलामीला यायचा. दोघेही त्या मालिकेत खूपच भरात होते.

मूकवाचक 05/08/2014 - 01:39
शेवटची जोडी मैदानात आहे, आणि फॉलो ऑन टाळण्यासाठी २४ धावा हव्या आहेत, अशा वेळी हेमिंग्सच्या मायदेशी, लॉर्डसवर चार अप्रतिम षटकार खेचत ही कामगिरी पार पाडावी तर कपिलनेच! सामन्याचा शेवटचा चेंडू, जिंकण्यासाठी फक्त दोन धाव हव्या आहेत अशा निर्णायक क्षणी अप्रतिम यॉर्कर टाकून 'सर' रिचर्ड हॅडलींना 'क्लीन बोल्ड' करावे तर ते ही कपिलनेचः

ज्ञानोबाचे पैजार 22/07/2014 - 10:21
कालच इशांतचा भन्नट स्पेल पाहिला (२३-६-७४-७) आणि त्यानंतर हा लेख वाचताना डोळ्यासमोर इशांतच नाचत होता. ढोनी ने त्याच्यावर इतके दिवस दाखवलेला विश्र्वास सार्थ ठरवला. पहिल्या इनिंग मधला भुवनेश्र्वर ची बॉलिंगही जबरा होती (३१-१०-८२-६) लेखातल्या सगळ्या क्लिपा भन्नाट आहेत. आपल्या व्यासंगाला त्रिवार मुजरा. पैजारबुवा,

जे.पी.मॉर्गन 22/07/2014 - 11:57
मस्त रे! झकास लेख. फास्ट बोलरनी कसलेल्या बॅट्समनची परीक्षा पाहणे ह्यासारखं सुंदर दृश्य नाही क्रिकेटमध्ये. असंच एक द्वंद्व अ‍ॅलन डोनाल्ड आणि माइक आर्थरटन मधलं. सगळीच उदाहरणं भन्नाट! मस्त जमलाय लेख! जे.पी.

किसन शिंदे 22/07/2014 - 13:31
जबरी लेख अन् यातल्या सगळ्या चित्रफितीही जबराच! क्रिकेटविषयक तुमचे लेख खत्तरनाक असतात याबद्दल आता दुमत नाही. प्रचंड मोठा व्यासंग!!!

vikramaditya 22/07/2014 - 13:48
वेगाने धावत येणारा गोलंदाज आणि ४-५ स्लिप्स आणि गली. सोबत प्रेक्षकांचा कल्लोळ. खरे क्रिकेट. फार छान लेख.

वेल्लाभट 22/07/2014 - 15:41
क्या बात! एके काळी हा खेळ अत्यंत आवडीने बघायचो. पुढे दादा ने एक्झिट घेतली (घ्यायला लावली) आणि क्रिकेटवरून मन उठलं. असो. क्लिपा बघितल्या नाहीयेत अजून पण वर्णन खुमासदार ! नेहमीप्रमाणेच. शीर्षक बघून कंटेंट ची कल्पना आली आणि त्या आधी लेखक कोण ते ओळखलं. फर्स्टक्लासच लिहीलंयत. पण मी वरील नावांपेक्षा, वसीम अक्रम, वकार युनुस (ही वर नमूद केलीयत), जवागल श्रीनाथ काका, वेंकटेश प्रसाद, मोहंती, झालंच तर पोलॉक, क्लूसनर, डीविलियर्स, चामिंदा वास, मॅक्ग्रा ही नावं ऐकलीयंत जास्त. त्यांच्याबद्द्ल डीटेल सांगणारा, क्लिप्स देणारा पुढचा भाग आला तर.... जरा.... बघा की.

टवाळ कार्टा 22/07/2014 - 16:27
पण मी वरील नावांपेक्षा, वसीम अक्रम, वकार युनुस (ही वर नमूद केलीयत), जवागल श्रीनाथ काका, वेंकटेश प्रसाद, मोहंती, झालंच तर पोलॉक, क्लूसनर, डीविलियर्स, चामिंदा वास, मॅक्ग्रा ही नावं ऐकलीयंत जास्त. त्यांच्याबद्द्ल डीटेल सांगणारा, क्लिप्स देणारा पुढचा भाग आला तर.... जरा.... बघा की.
वासिम आणि वकारच्या बाजुला बसायला जवागल श्रीनाथ काका, वेंकटेश प्रसाद, मोहंती यांना २-३ जन्म घ्यावे लागतील क्लूसनर, डीविलियर्स ठिकठक पोलॉक, मॅक्ग्रा म्हणजे फक्त अचुकता

बेकार तरुण 22/07/2014 - 16:45
विथ ऑल डयु रिस्पेक्ट टु व्यंकटेश प्रसाद. कदाचित वकार च्या सर्वात वाईट दिवशी त्यानि टाकलेला स्लोवर पण व्यंकटेशच्या फास्टेस्ट बॉलहुन वेगवान असेल, नंतर नंतर बहुतेक फलंदाज आता तरि हा स्लोवर वन सोडुन फास्ट टाकेल ह्या अपेक्षेनि बाद होत असावेत. ;) श्रिनाथ नि (बहुतेक अहमदाबाद्ला) साऊथ अफ्रिका विरुद्ध टाकलेला स्पेल आठवतो, सुंदर गोलंदाजि करुन मॅच काढुन दिलि होति

वेल्लाभट 23/07/2014 - 10:36
खरं आहे ते! पण आमिर सोहेल चा प्रसाद ने काढलेला त्रिफळा, आणि त्यानंतरची ती कचकचीत शिवी... किंवा श्रीनाथने विकेट काढल्यावर त्याचं ते अर्धांगाचं ताडासन करून धावणं, मोहंतीची विचित्र पण मस्त स्टाईल, क्लूसनर ची ती हवेतील उडी, हे त्याच्या त्याच्या जागी भारीच. मॅक्ग्रा .... __/\_ शब्द नाहीत. वसीम.... काल प्रतिसाद टाकल्यावर मुद्दाम अक्रम चे व्हिडियोज बघत होतो. डेड्ड यॉर्कर्स. त्यात रिव्हर्स स्विंग वगैरे मिळायचा. कैच्याकै. आणि जणु काही ती विकेट मिळणार हे रन अप च्या पहिल्य पावलापासून माहित असल्यागत बॉल टाकताच दोन्ही हात येशू क्रिस्तासारखे पसरून तोंडाचा मोठ्ठा आ वासून बॅट्समन कडे खुन्नस देत चालत येणं... रो मां च !

बेकार तरुण 23/07/2014 - 11:58
मोहंतिनि सहारा कप मधे धमाल उडवुन दिलि होति. त्याकाळचा पाकिस्तानचा अव्वल फलंदाज असलेल्या सईद अन्वरला मोहंतिनि जबरदस्त स्विंग बोलिंगनि बेजार करुन सोडला होता ! पण त्याचा स्पीड फारसा नसावा. त्यावेळि स्पीड्गन्स नव्हत्या बहुधा.

चतुरंग 22/07/2014 - 17:45
सुन्दर लेख. जुन्या आठवणी जागवल्यात फारेन्ड भौ! होल्डिंग माझा फार आवडता बोलर. एखाद्या हरणासारखा तो अलगदपणे धावत येई आणि अतिशय स्मूथ अ‍ॅक्शनने बोलिंग करे. खतरनाक स्विंग्ज आणि तितकेच डेडली यॉर्कर्स हे त्याचे अस्त्र. आणि स्टंपमागे उभी असलेली सहा राक्षसांची भिंत हे त्याचे साथिदार. अशा अभेद्य तटबंदीतून कॅच सुटून खेळाडू वाचला तर नशीबच! :)

सौंदाळा 22/07/2014 - 18:04
मस्त आहे लेख. काल कसोटी जिंकल्याच्या मुहुर्तावर आज हा लेख वाचायला अजुनच मजा आली. प्रत्येक व्हीडीओसाठी केलेले वर्णन तर खासच. वेल्लाभटांशी सहमत. अजुन पुढचे भाग अशाच शैलीत येऊ देत.

श्रीगुरुजी 22/07/2014 - 21:46
सुंदर लेख! खूप आवडला. १९७५ मध्ये पहिली विश्वचषक स्पर्धा विंडीजने जिंकल्यानंतर ऑस्ट्रेलियाने विंडीजला ५-१ असे हरविले होते. लिली, थॉमसन पुढे विंडीजची भंबेरी उडाली होती. भारताकडे सध्या उमेश यादव व वरूण एरॉन असे दोन खरेखुरे वेगवान गोलंदाज आहेत. दोघेही ताशी १५० किमी चा वेग गाठू शकतात. परंतु फारशी अचूकता व भेदकता नसल्याने त्यांना फारशी संधी मिळालेली नाही. वर्तमान काळात ऑस्ट्रेलियाचा शॉन टेट १५४-१५६ च्या वेगाने चेंडू टाकू शकतो. परंतु वेगाव्यतिरिक्त त्याच्या गोलंदाजीत काहीच दम नसल्याने तो संघात येऊ शकत नाही.

फारएन्ड 23/07/2014 - 07:41
श्रीगुरूजी, त्या वरच्या पर्थ टेस्ट शीच शॉन टेट चा मोठा संबंध आहे. थोडी हिस्टरी म्हणजे १९९९ च्या मेलबर्न टेस्ट मधे स्टीव वॉ ने भारतीयांवर नवा ताज्या दमाचा ब्रेट ली सोडला होता आणि त्याने बर्‍याच विकेट्स काढल्या होत्या (वॉ ने त्याला त्या कसोटीत निवडणे वगैरे बद्दल बरीच माहिती त्याच्या "आउट ऑफ माय कम्फर्ट झोन" या पुस्तकात त्याने दिलेली आहे. २००८ च्या सिरीज मधे पहिल्या दोन टेस्ट्स जिंकल्यावर ऑस्ट्रेलियाने पुन्हा तशाच प्लॅन ने भारताला 'पेस' ने घाबरवण्याकरिता पर्थ ला शॉन टेट आणला. पण या वेळेस त्याला आपल्या लोकांनी भरपूर धुतला. एकही विकेट मिळाली नाही. त्यानंतर त्याने काही दिवस स्वतःहून विश्रांती घेण्याचे ठरवले व बाहेर गेला. (त्यानंतर तो फक्त वन डे, २०-२० वगैरेच खेळला आहे.).

श्रीगुरुजी 23/07/2014 - 12:44
शॉन टेटने २००७ च्या विश्वचषकात ब्रेट ली च्या अनुपस्थितीत मॅक्ग्राला खूप चांगली साथ देऊन ऑस्ट्रेलियाला लागोपाठ तिसर्‍यांदा विश्वचषक मिळवून देण्यात मोलाचा वाटा उचलला होता. पण त्यानंतर तो पूर्ण ढेपाळला.

मेघवेडा 22/07/2014 - 21:57
Going off on a tangent - विंडीज वेगचौकडीचा धुव्वा उडवणार्‍या गावसकरवर रचलं गेलेलं हे अजरामर कॅलिप्सो आठवलं! "It was Gavaskar De real master Just like a wall We couldn't out Gavaskar at all, not at all You know the West Indies couldn't out Gavaskar at all"

फारएन्ड 22/07/2014 - 22:11
थॅन्क्स लोकहो. विंडीज बद्दल ज्यांना इंटरेस्ट आहे, त्यांनी 'फायर इन बॅबिलॉन' ही फिल्म जरूर पाहा. http://www.youtube.com/watch?v=BVnQ8hYSJqM अमेरिकेत असणार्‍यांना नेटफ्लिक्स वर स्ट्रीमिंग वरही बघायला मिळेल. नुसत्या होल्डिंगच्या रन अप करिता सुद्धा पुन्हा पाहायची आपली तयारी आहे :) (त्यात गावसकर च्या एका सीन मधे गडबड आहे. बघा तुम्हाला सापडते का :) )

वपाडाव 22/07/2014 - 22:54
सध्याच्या काळात फक्त तेंडुलकरच्या चौकारांकरिता टेस्ट बघायचो... जास्तीत जास्त लक्ष्मणच्या कलाइच्या उपयोगासाठी... आता जरा Ashes वर लक्ष केंद्रित करावे लागेल असं वाट्टंय...

मैत्र 23/07/2014 - 15:26
वाचनखूण साठवल्या गेली आहे. अतिशय नेमकं वर्णन प्रत्येक Dual चं(कसं ते मराठीत टंकलं आहे देव जाणे) विंडीजचा तोफखाना (रॉबर्ट्स होल्डिंग गार्नर क्रॉफ्ट) किंवा लिली थॉमसन काही पहायला मिळाले नाहीत. मार्शलही फारसा नाही पाहिला. या लिंकांवर भागवतो. गेल्या बर्‍याच वर्षात त्यांच्याकडे असा बॉलर आलाच नाही नवा. डोनाल्ड फार आवडायचा त्याच्या अतिशय सुंदर लयबद्ध रनअप साठी. आणि वॉल्श अ‍ॅम्ब्रोस त्यांच्या चिवट आणि भेदक मार्‍यासाठी. अर्थात हे दोन काही अगदी फास्ट मधले नव्हते. पण बेष्ट.. फास्ट बोलर बाप खरं तर एकच - अक्रम. (बाकी अर्थात एम सी जी ग्राउंडवर एकाच बॉलरचा अप्रतिम पुतळा आहे रनअप च्या जंप मध्ये -- डेनिस लिली.) फार एन्ड -- मजा आला या लेखामुळे

सुहास.. 04/08/2014 - 14:09
तुझा लेख यावा आणि मी कामाच्या रगाड्यात अडकाव , मग पुन्हा शोधुन त्यावर प्रतिसाद देउन वर काढणे , हे दरवेळी का होत असाव ? असो ...लेख जाम आवडला !! तुझे लेख/उल्लेख मी ईन्फी त असताना इन्फी मधल्या ईन्ट्रनल साईटवर लिंकद्वारे भेटला होता, ते माझ तुझ्या लेखाच पहिल वाचन होतं , तेव्हापासुन वाचतोयच ....मस्त ... आपला आख्ख एक दशक गाजविणारा, ओव्हर सहा च्या सहा बॉल यॉर्कर टाकण्यार्‍या, आणि त्याच्या विषयी जास्त बोलल्या न जाणार्‍या कपिलचा उल्लेख वाचुन लेखाला चा चांद लागलेत ... झक्कास !!

श्रीगुरुजी 11/08/2014 - 12:48
हा सामना अजून आठवतो. फॉलोऑन टाळण्यासाठी २४ धावा हव्या होत्या. ९ गडी बाद झालेले होते. कपिल खेळत होता. दुसर्‍या बाजूला नरेंद्र हिरवानी होता. कपिलने ३ र्‍या, ४ थ्या, ५ व्या व ६ व्या चेंडूवर षटकार ठोकून फोलॉऑन टाळला. पुढच्या षटकाच्या पहिल्याच चेंडूवर हिरवानी बाद होऊन भारताचा डाव संपला होता. अर्थात भारताने हा सामना नंतर गमावला. सध्या दूरदर्शनवर समालोचन करणारा माईक आर्थरटन त्यावेळी गूच बरोबर सलामीला यायचा. दोघेही त्या मालिकेत खूपच भरात होते.

मूकवाचक 05/08/2014 - 01:39
शेवटची जोडी मैदानात आहे, आणि फॉलो ऑन टाळण्यासाठी २४ धावा हव्या आहेत, अशा वेळी हेमिंग्सच्या मायदेशी, लॉर्डसवर चार अप्रतिम षटकार खेचत ही कामगिरी पार पाडावी तर कपिलनेच! सामन्याचा शेवटचा चेंडू, जिंकण्यासाठी फक्त दोन धाव हव्या आहेत अशा निर्णायक क्षणी अप्रतिम यॉर्कर टाकून 'सर' रिचर्ड हॅडलींना 'क्लीन बोल्ड' करावे तर ते ही कपिलनेचः
लेखनविषय:
क्रीडा
लेखनप्रकार
आस्वाद
क्रिकेट मधे दुर्मिळ होत चाललेला प्राणी. फास्ट बोलर. म्हणजे तो बोलिंग ला आला की "मिडीयम-फास्ट" दाखवतात, व बिचारा आपल्या लिमीट्स मधे राहून "ष्टम्पात" बोलिंग करतो, आणि मग कॉमेण्टेटर त्याला मिलीटरी मिडीयम वगैरे म्हणतात तसा नाही. फास्ट. रिअल फास्ट. डेनिस लिली, होल्डिंग, शोएब, ब्रेट ली, इम्रान, अक्रम, वकार, डोनाल्ड. कोणत्याही पिचेस वर इतर कसलाही सपोर्ट नसला तरी केवळ वेगामुळे सुद्धा बॅट्समनला त्रास देणारा. आणि जेथे स्विंग, बाउन्स आणि कॅरी मिळेल तेथे तर भल्याभल्यांना जमिनीवर आणणारा. पहिल्या दिवसाचा सुरूवातीचा खेळ. दिग्गज, महान वगैरे फलंदाज खेळायला येतात.

विजयोत्सव!

स्वाती दिनेश ·

प्रभाकर पेठकर 16/07/2014 - 09:27
ह्याला म्हणतात विजयोत्सव. सर्व जर्मन नागरीकांना विशेषतः फुटबॉल खेळाच्या नवखेळाडूंना/नवतरूणांना अत्यंत प्रेरणादायी दिवस. जर्मनीचे मनःपूर्वक अभिनंदन. आणि हा जल्लोष मिपावर मुक्त उधळल्याबद्दल स्वातीला अनेकानेक धन्यवाद.

मधुरा देशपांडे 16/07/2014 - 13:37
मस्तच. अंतिम सामन्यापूर्वी माहौल कसा होता याविषयी थोडे इथे खरडले होते. अंतिम सामन्याला पब्लिक व्ह्यूइंग ला गेलो होतो तिथे हा जल्लोष अनुभवताना फार भारी वाटत होते. जेव्हा गोल झाला तेव्हा तर लोक त्या स्क्रीन च्या इतके जवळ गेले की आम्ही घरी येउन पुन्हा पाहिला गोल कसा झाला ते.

प्रभाकर पेठकर 16/07/2014 - 09:27
ह्याला म्हणतात विजयोत्सव. सर्व जर्मन नागरीकांना विशेषतः फुटबॉल खेळाच्या नवखेळाडूंना/नवतरूणांना अत्यंत प्रेरणादायी दिवस. जर्मनीचे मनःपूर्वक अभिनंदन. आणि हा जल्लोष मिपावर मुक्त उधळल्याबद्दल स्वातीला अनेकानेक धन्यवाद.

मधुरा देशपांडे 16/07/2014 - 13:37
मस्तच. अंतिम सामन्यापूर्वी माहौल कसा होता याविषयी थोडे इथे खरडले होते. अंतिम सामन्याला पब्लिक व्ह्यूइंग ला गेलो होतो तिथे हा जल्लोष अनुभवताना फार भारी वाटत होते. जेव्हा गोल झाला तेव्हा तर लोक त्या स्क्रीन च्या इतके जवळ गेले की आम्ही घरी येउन पुन्हा पाहिला गोल कसा झाला ते.
लेखनविषय:
क्रीडा
लेखनप्रकार
लेख
.
१५ जुलै २०१४... बर्लिनचे ब्रांडेनबुर्ग गेट माणसांनी गच्च फुलले होते, हातात जर्मनीचे झेंडे,गळ्यात झेंड्याच्या रंगाच्या प्लास्टिकफुलमाळा, अंगात जर्मनीचा शर्ट..

'तेंडल्या'

किसन शिंदे ·

विकास 24/04/2014 - 05:32
लेखन एकदम आवडले! पण त्या ही परिस्थितीत मनावर भलीथोरली जखम घेऊन केनियाविरूध्दच्या सामन्यात तो पुन्हा मैदानावर उतरला आणि आपल्या सुरेख फलंदाजीने स्वर्गीय वडिलांना एक आगळी वेगळी श्रध्दांजली देऊन गेला. त्याच्या खेळापेक्षाही (म्हणजे ते कमी आहे असे नाही) पण त्याच्या या वृत्तीमुळे त्याच्याबद्दल आदर वाटतो. आजही आपीएल ची दुबईतली मॅच सोडून तो केवळ मतदानासाठी मुंबईला येत आहे. हॅट्स ऑफ!

सुबोध खरे 24/04/2014 - 10:31
मी तेंडुलकरचा चाहता असूनही मला एक प्रश्न पडला वाढदिवस नसता तर काही हजार रुपये खर्च करून तो मतदानासाठी मुंबईत आला असता का? आणि एका मतासाठी एमिरेट्स सारख्या विमान कम्पनीला पैसे देणे हे कितपत व्यवहार्य आहे.(एखादेवेळेस खासदार असल्याने एयर इंडियाचे तिकीट फुकट असेल म्हणून कि काय?) तात्पर्य:- आपण क्रिकेटची म्याच पहावी. क्रिकेटर काय करतो ते नव्हे. त्याला माणूसच राहू द्या. देवत्वाला पोहोचवू नका

शिद 24/04/2014 - 13:46
त्याला माणूसच राहू द्या. देवत्वाला पोहोचवू नका
+१११११ अगदी अगदी. पण मी जेव्हा असे म्हणतो त्यावेळी माझे बरेसचे सचिन भक्त मित्र माझ्यावर अगदी तुटून पडतात जसा शारजाला सचिन शेन वॉर्न वर तुटून पडला होता. :)

विकास 24/04/2014 - 20:19
सचीनने का केले हे केवळ त्यालाच माहीत. पण मला खात्री आहे की प्रत्येक वाढदिवसाच्या वेळेस तो घरी नसणार. काही हजार रुपये त्याच्यासाठी काहीच नाहीत. कदाचीत तो (भारतरत्न + खासदार म्हणून मिळणारा)सरकारी पैसा वापरत देखील नसेल कारण त्याला गरज नाही. छपन्न प्रायोजक पैसे देतील.. पण केवळ सचीनच नाही तर कुठलिही सेलिब्रीटी व्यक्ती असे वागते तेंव्हा कळत-नकळत लोकांपुढे एक आदर्श ठेवत असते. सचीन ने ते नक्की केले असे वाटते. शहारूख, अमिर खान यांनी देखील मतदान करून पब्लीसिटी केली तरी म्हणूनच काही गैर वाटत नाही. नाहीतर हृतिक, सईफ अली खान सगळे बसलेत अमेरीकेत...

प्रसाद१९७१ 25/04/2014 - 18:19
नाहीतर हृतिक, सईफ अली खान सगळे बसलेत अमेरीकेत...
मला पण माझ्या कंपनी ने अमेरिका सोडा अगदी बंगलोर ला जरी पाठवले असते कामा साठी तरी मी मतदाना साठी आलो नसतो. तुम्ही तरी आला असता का?

प्रसाद१९७१ 25/04/2014 - 18:16
आणि त्यात एव्हडे कौतुक करण्यासारखे काय आहे. कार्गील चे युद्ध चालू असताना, हाच माणुस पाकीस्तान शी वर्ड कप मधे मॅच खेळत होता.

प्रसाद१९७१ 25/04/2014 - 18:22
नव्हते ना बंद. पण ती लोक पाकीस्तान शी मॅच खेळत नव्हती. भारताचे सैनिक मरतायत आणि ही माणसे त्या मारणार्‍या देशाशी मॅच खेळतायत. :-( सचिन तेंव्हा अलरेडी सो कॉल्ड देवत्वाला पोचला होता, त्यामुळे तो Hard Stand घेण्याच्या परिस्थितीत होता. एखाद्या नविन खेळाडुने नाही घेतला तर समजु शकतो.

टवाळ कार्टा 25/04/2014 - 18:31
बर खेळला मॅच ... त्यात मैदानावर पाकिस्तानला "हरवले"च ना साले बांग्लादेशी इथे येउन आपल्याच डोक्यावर मिर्या वाटतात ... तेही दररोज...त्यासाठी काय करायचे मग?? "टगे" मु*यची गोश्ट करतात...त्यासाठी काय करायचे मग?? फक्त सचिन उलट उत्तर देत नाही म्हणुन काहिही बोलायचे

टवाळ कार्टा 25/04/2014 - 18:34
आणि "भारताचे सैनिक मरतायत" यासाठी **त दम नसणारे नेते जबाबदार आहेत...वेळीच योग्य निर्णय घेतले असते तर सैनिक मरणे जाउदे...त्यांच्या सावलीलासुध्धा पाकडे टरकले असते

प्रचेतस 24/04/2014 - 08:24
लेख नेहमीप्रमाणेच आवडला. सचिनच्या कित्येक अविस्मरणिय खेळ्या डोळ्यांसमोर तरळून गेल्या पण शेवटी शेवटी त्याला खेळतांना पाहाणे म्हणजे दाढा पडलेल्या सिंहाने गवत खाण्यासारखे वेदनादायी वाटत होते.

इरसाल 24/04/2014 - 09:42
मस्त लिहीलेस मनातल्या भावनाच उतरवल्यात. असे पण एप्रिलमधे ग्रेट लोकांचे बड्डे असतात. ;)

चावटमेला 24/04/2014 - 12:00
पाकड्यांच्या पावणे तीनशे धावांचा पाठलाग करताना शोएब अख्तरला मारलेला अप्पर कट निव्वळ म्हणजे निव्वळ अप्रतिम
अगदि अगदि. बाकि काही म्हणा, पण ह्या एका फटक्याने भारत-पाकिस्तान सामन्यांतली हवाच काढून घेतली :)

बाबा पाटील 24/04/2014 - 13:09
एका खेळियाने...घातलेले गारुड आयुष्यभर मनावरुन उतरणार नाही.स्वतः खेळतो,त्यामुळे अप्पर कट मारण्यासाठी काय क्लास लागतो आणी त्यापेक्षा जगातल्या सर्वात वेगवान गोलंदाजाला फोडायला जी जिगर फोडायला ते केवळ अशक्य याची पुर्ण जाणिव आहे.म्हणुनच सचिन सम कोनी नाही.दोन ते अडिच दशक शाररिक त्याचबरोबर मानसिक फिटनेस टिकवन केवळ अतुल्य.देवा माझ्या आयुष्यात या माणसाचा खेळ मला पहायला मिळाला त्याबद्दल धन्यवाद.

जे.पी.मॉर्गन 28/04/2014 - 13:49
>>अप्पर कट मारण्यासाठी काय क्लास लागतो आणी त्यापेक्षा जगातल्या सर्वात वेगवान गोलंदाजाला फोडायला जी जिगर फोडायला...... +१ बाबा. बोलिंग मशीनसमोर "ओव्हरपिच आउटसाइड ऑफ" बॉल पडणार माहिती असतानासुद्धा ताशी १४० कि.मी. नी आलेल्या बॉलला बॅट लावता आली नाही तेव्हा क्रिकेट सोडलं. तेव्हापासून कुठल्याही क्रिकेटपटूला .... खरंतर आंतरराष्ट्रीय खेळाडूला शिव्या घालणं बंद! समोरून येणारा बॉल अडवायला फे फे उडते.... मागे जाणार्‍या बॉलला दिशा देणं केवळ ह्यूमनली इम्पॉसिबल. बाकी लोकं बोलणारच. बोलूदेत! :-)

बाबा पाटील 30/04/2014 - 13:43
जे कार्यकर्ते सचिनच्या बॅटींगला शिव्या घालतात ना त्यांच्या हातात बॅट देवुन गेला बाजार एखाद्या क्लबच्याच बोलर पुढे उभे करावे बघुयात काय होत.साला एक सेंटीमिटर्ने तरी पाय हलेल की नाही आणी हलला तर बॉल दिसेल की नाही त्यांनाच ठावुक

तुमचा अभिषेक 24/04/2014 - 13:57
आजच्या पिढीतील आयपीएलमध्ये गेल मॅक्सवेल सारख्यांची फटकेबाजी बघत वाढलेल्यांना कदाचित सचिनच्या फटकेबाजीचे लोक का एवढे कौतुक करतात हे कधी समजणार नाही. पण हे ९०च्या दशकातील क्रिकेटप्रेमींनाच माहीती की सचिन काय अवलिया होता. अगदी तसेच जसे माझ्या पिढीतल्या लोकांना कदाचित समजणार नाही की संथ खेळणारा गावस्कर हि काय हस्ती होती. या दोघांचेही सर्वात मोठे योगदान म्हणजे त्यांनी आपापल्या वेळी भारतीय क्रिकेटची बॉडी लँगवेज बदलली. वेस्टैंडीजच्या तोफखान्याला थंड करणारा गावस्कर असो वा पुर्ण भरातल्या ऑस्ट्रेलियन गोलंदाजीवर वर्चस्व गाजवणारा सचिन असो यांची कामगिरी निव्वळ आकड्यात मोजणे हा त्यांचा अपमानच. फार मोठा विषय आहे सचिन म्हणजे, तुर्तास हॅपी बड्डे सचिन !!!

अत्रुप्त आत्मा 24/04/2014 - 15:23
@या दोघांचेही सर्वात मोठे योगदान म्हणजे त्यांनी आपापल्या वेळी भारतीय क्रिकेटची बॉडी लँगवेज बदलली. >>> +++++१११११ सुडुक मोड ऑन>>> किसनदेवांनी सचिनदेवा'वर लिवलेला लेख अवडला! सुडुक मोड ऑफ>>> =))

मी_आहे_ना 24/04/2014 - 14:32
मस्त झकास लेख, प्रत्येक शब्दागणिक सचिनच्या खेळ्या डोळ्यांसमोर येउन गेल्या. काही काळ तो 'विकेट' मिळवणारा हुकमी गोलंदाजही होता (५-३२ सर्वोत्तम). मैदानावर सचिन आणि कानांवर टोनी ग्रेगचा आवाज, आहाहाहा, काय अनुभूती असायची! खरंच एखाद्या वर्षापासून एकदिवसिय (आणि आता १६ नोव्हें २०१३ नंतर कसोटीतही) भारतीय संघात 'ते' नाव नाही बघून चुकल्यासारखं होतं. तेंडल्याला वाढदिवसाच्या अनेकानेक शुभेच्छा!

बॅटमॅन 24/04/2014 - 16:33
लेख मस्त आवडला.
मैदानावर सचिन आणि कानांवर टोनी ग्रेगचा आवाज, आहाहाहा, काय अनुभूती असायची!
सॅऽचिन टेंडोल्कर हॅज हिट द बॉल अ माइल हाय!!! सॅऽचिन टेंडोल्कर इज द मॅस्टर ऑफ द गेम, व्हॉट ए वंऽडफुल स्ट्रोक बाय दि लिटल मास्टर!! शोएब बॉल्स अ यॉर्कर अँड सॅऽचिन टेंडोल्कर हॅज व्हॅक्ड इट ओव्हर मिड्विकेट!!!! हे असले कायबाय ऐकताना जे खत्रा फीलिंग यायचं त्याची बरोबरी अजून कशानेही होऊ शकत नाही.

जोशी 'ले' 24/04/2014 - 16:21
झक्कास लिहलयं किसन... कणेकर, संझगिरी या पैकी कुणाला आऊटसोर्स नव्हता केला ना हा लेख? :-) कुठेसं वाचलेलं आठवतंय कि ब्रॅड हाॅग ने त्याला पहिल्यांदा आउट केल्यावर खुप जल्लोष केला व दिवसाचा खेळ संपल्यावर त्या बाॅल वर सचिन ची स्वाक्षरी घ्यायला गेला तर त्यावर सचिन ने लिहलं वन्स इन द ब्ल्य मुन...त्या नंतर त्या बाॅलर समोर तीसएक मॅच खेळला पण त्याला परत व्हिकेट काही मिळाली नाहि सचिनची...

निनाद मुक्काम पोस्ट जर्मनी 24/04/2014 - 21:38
जबरी लेख पंचतारांकित विश्वात आपले असामान्यत्व गुणामुळे अनेक खेळातील दिग्गज पैसा , प्रसिद्धी , मदिरा मदिराक्षी मध्ये रमतांना पहिले आहे. अश्यात आपले मध्यमवर्गीयपण जपत आपल्या विनम्र व विनयशील स्वभावामुळे समोरच्याला आपला चाहता बनविण्याचे कसब ह्याची देही ह्याची डोळा मुंबई , लंडन मध्ये कितीतरी वेळा पहिले आहे. देवत्व बहाल झाल्यावर सुद्धा ते डोक्यात जाऊ न देणाऱ्या तेंडल्या माझ्यासाठी अवतारी पुरुष आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 27/04/2014 - 16:16
लेखनाची शैली छान. लेख आवडला. बाकी सच्या फ्यान क्लबला असे उमाळे अधुन मधुन येतच राहतील असे वाटते. ;) अवांतर : बाकी सच्याच्या खेळी जशा आठवतात तसे ते कोणते साधूबाबा वारल्यावर सच्याचं ढसाढसा रडण आणि खोलीत कोंडून घेणं हेही उगाच आठवत ! -दिलीप बिरुटे

मधुरा देशपांडे 28/04/2014 - 13:08
अवांतर : बाकी सच्याच्या खेळी जशा आठवतात तसे ते कोणते साधूबाबा वारल्यावर सच्याचं ढसाढसा रडण आणि खोलीत कोंडून घेणं हेही उगाच आठवत !
अगदी अगदी. हेच आलं होतं मनात. लेख मस्त झालाय. आवडला.

मिसळलेला काव्यप्रेमी 28/04/2014 - 09:10
साऊथ अफ्रिकेविरुद्ध जेव्हा सच्याने एकदिवसीय सामन्यात पहिल्यांदा २०० धावा करण्याचा रेकॉर्ड केला होता तेव्हा रवी शास्त्री म्हणाला होता "टेक अ बो मास्टर" तेव्हा आलेले शहारे अजुनही आठवतात. या माणसाला थांबवणे हे अफ्रिकेच्या गोलंदाजांना केवळ अशक्य झाले होते!! टेक अ बो मास्टर __/\__!!

सुहासदवन 28/04/2014 - 10:37
या माणसाला थांबवणे हे अफ्रिकेच्या गोलंदाजांना केवळ अशक्य झाले होते!! पण त्याच वेळेला पिचच्या दुसर्‍या टोकाकडून अल्टिमेट मि. अप्पॉर्चुनिस्ट म्हणजे धोनी, हा सचिनला स्ट्राईक न देता स्वतः चौकार मारत बसला होता आणि सचिनचे दुहेरी शतक चुकते की काय असे वाटू लागले होते.

श्रीगुरुजी 28/04/2014 - 14:54
सुंदर लेख! मी सचिनचा पहिल्यापासूनच भक्त आहे. गावसकर निवृत्त झाल्यावर रिकामा झालेला कोनाडा सचिनने भरून काढला होता. आता सचिन निवृत्त झाल्यावर अजूनतरी नवीन देव सापडलेला नाही.

विकास 24/04/2014 - 05:32
लेखन एकदम आवडले! पण त्या ही परिस्थितीत मनावर भलीथोरली जखम घेऊन केनियाविरूध्दच्या सामन्यात तो पुन्हा मैदानावर उतरला आणि आपल्या सुरेख फलंदाजीने स्वर्गीय वडिलांना एक आगळी वेगळी श्रध्दांजली देऊन गेला. त्याच्या खेळापेक्षाही (म्हणजे ते कमी आहे असे नाही) पण त्याच्या या वृत्तीमुळे त्याच्याबद्दल आदर वाटतो. आजही आपीएल ची दुबईतली मॅच सोडून तो केवळ मतदानासाठी मुंबईला येत आहे. हॅट्स ऑफ!

सुबोध खरे 24/04/2014 - 10:31
मी तेंडुलकरचा चाहता असूनही मला एक प्रश्न पडला वाढदिवस नसता तर काही हजार रुपये खर्च करून तो मतदानासाठी मुंबईत आला असता का? आणि एका मतासाठी एमिरेट्स सारख्या विमान कम्पनीला पैसे देणे हे कितपत व्यवहार्य आहे.(एखादेवेळेस खासदार असल्याने एयर इंडियाचे तिकीट फुकट असेल म्हणून कि काय?) तात्पर्य:- आपण क्रिकेटची म्याच पहावी. क्रिकेटर काय करतो ते नव्हे. त्याला माणूसच राहू द्या. देवत्वाला पोहोचवू नका

शिद 24/04/2014 - 13:46
त्याला माणूसच राहू द्या. देवत्वाला पोहोचवू नका
+१११११ अगदी अगदी. पण मी जेव्हा असे म्हणतो त्यावेळी माझे बरेसचे सचिन भक्त मित्र माझ्यावर अगदी तुटून पडतात जसा शारजाला सचिन शेन वॉर्न वर तुटून पडला होता. :)

विकास 24/04/2014 - 20:19
सचीनने का केले हे केवळ त्यालाच माहीत. पण मला खात्री आहे की प्रत्येक वाढदिवसाच्या वेळेस तो घरी नसणार. काही हजार रुपये त्याच्यासाठी काहीच नाहीत. कदाचीत तो (भारतरत्न + खासदार म्हणून मिळणारा)सरकारी पैसा वापरत देखील नसेल कारण त्याला गरज नाही. छपन्न प्रायोजक पैसे देतील.. पण केवळ सचीनच नाही तर कुठलिही सेलिब्रीटी व्यक्ती असे वागते तेंव्हा कळत-नकळत लोकांपुढे एक आदर्श ठेवत असते. सचीन ने ते नक्की केले असे वाटते. शहारूख, अमिर खान यांनी देखील मतदान करून पब्लीसिटी केली तरी म्हणूनच काही गैर वाटत नाही. नाहीतर हृतिक, सईफ अली खान सगळे बसलेत अमेरीकेत...

प्रसाद१९७१ 25/04/2014 - 18:19
नाहीतर हृतिक, सईफ अली खान सगळे बसलेत अमेरीकेत...
मला पण माझ्या कंपनी ने अमेरिका सोडा अगदी बंगलोर ला जरी पाठवले असते कामा साठी तरी मी मतदाना साठी आलो नसतो. तुम्ही तरी आला असता का?

प्रसाद१९७१ 25/04/2014 - 18:16
आणि त्यात एव्हडे कौतुक करण्यासारखे काय आहे. कार्गील चे युद्ध चालू असताना, हाच माणुस पाकीस्तान शी वर्ड कप मधे मॅच खेळत होता.

प्रसाद१९७१ 25/04/2014 - 18:22
नव्हते ना बंद. पण ती लोक पाकीस्तान शी मॅच खेळत नव्हती. भारताचे सैनिक मरतायत आणि ही माणसे त्या मारणार्‍या देशाशी मॅच खेळतायत. :-( सचिन तेंव्हा अलरेडी सो कॉल्ड देवत्वाला पोचला होता, त्यामुळे तो Hard Stand घेण्याच्या परिस्थितीत होता. एखाद्या नविन खेळाडुने नाही घेतला तर समजु शकतो.

टवाळ कार्टा 25/04/2014 - 18:31
बर खेळला मॅच ... त्यात मैदानावर पाकिस्तानला "हरवले"च ना साले बांग्लादेशी इथे येउन आपल्याच डोक्यावर मिर्या वाटतात ... तेही दररोज...त्यासाठी काय करायचे मग?? "टगे" मु*यची गोश्ट करतात...त्यासाठी काय करायचे मग?? फक्त सचिन उलट उत्तर देत नाही म्हणुन काहिही बोलायचे

टवाळ कार्टा 25/04/2014 - 18:34
आणि "भारताचे सैनिक मरतायत" यासाठी **त दम नसणारे नेते जबाबदार आहेत...वेळीच योग्य निर्णय घेतले असते तर सैनिक मरणे जाउदे...त्यांच्या सावलीलासुध्धा पाकडे टरकले असते

प्रचेतस 24/04/2014 - 08:24
लेख नेहमीप्रमाणेच आवडला. सचिनच्या कित्येक अविस्मरणिय खेळ्या डोळ्यांसमोर तरळून गेल्या पण शेवटी शेवटी त्याला खेळतांना पाहाणे म्हणजे दाढा पडलेल्या सिंहाने गवत खाण्यासारखे वेदनादायी वाटत होते.

इरसाल 24/04/2014 - 09:42
मस्त लिहीलेस मनातल्या भावनाच उतरवल्यात. असे पण एप्रिलमधे ग्रेट लोकांचे बड्डे असतात. ;)

चावटमेला 24/04/2014 - 12:00
पाकड्यांच्या पावणे तीनशे धावांचा पाठलाग करताना शोएब अख्तरला मारलेला अप्पर कट निव्वळ म्हणजे निव्वळ अप्रतिम
अगदि अगदि. बाकि काही म्हणा, पण ह्या एका फटक्याने भारत-पाकिस्तान सामन्यांतली हवाच काढून घेतली :)

बाबा पाटील 24/04/2014 - 13:09
एका खेळियाने...घातलेले गारुड आयुष्यभर मनावरुन उतरणार नाही.स्वतः खेळतो,त्यामुळे अप्पर कट मारण्यासाठी काय क्लास लागतो आणी त्यापेक्षा जगातल्या सर्वात वेगवान गोलंदाजाला फोडायला जी जिगर फोडायला ते केवळ अशक्य याची पुर्ण जाणिव आहे.म्हणुनच सचिन सम कोनी नाही.दोन ते अडिच दशक शाररिक त्याचबरोबर मानसिक फिटनेस टिकवन केवळ अतुल्य.देवा माझ्या आयुष्यात या माणसाचा खेळ मला पहायला मिळाला त्याबद्दल धन्यवाद.

जे.पी.मॉर्गन 28/04/2014 - 13:49
>>अप्पर कट मारण्यासाठी काय क्लास लागतो आणी त्यापेक्षा जगातल्या सर्वात वेगवान गोलंदाजाला फोडायला जी जिगर फोडायला...... +१ बाबा. बोलिंग मशीनसमोर "ओव्हरपिच आउटसाइड ऑफ" बॉल पडणार माहिती असतानासुद्धा ताशी १४० कि.मी. नी आलेल्या बॉलला बॅट लावता आली नाही तेव्हा क्रिकेट सोडलं. तेव्हापासून कुठल्याही क्रिकेटपटूला .... खरंतर आंतरराष्ट्रीय खेळाडूला शिव्या घालणं बंद! समोरून येणारा बॉल अडवायला फे फे उडते.... मागे जाणार्‍या बॉलला दिशा देणं केवळ ह्यूमनली इम्पॉसिबल. बाकी लोकं बोलणारच. बोलूदेत! :-)

बाबा पाटील 30/04/2014 - 13:43
जे कार्यकर्ते सचिनच्या बॅटींगला शिव्या घालतात ना त्यांच्या हातात बॅट देवुन गेला बाजार एखाद्या क्लबच्याच बोलर पुढे उभे करावे बघुयात काय होत.साला एक सेंटीमिटर्ने तरी पाय हलेल की नाही आणी हलला तर बॉल दिसेल की नाही त्यांनाच ठावुक

तुमचा अभिषेक 24/04/2014 - 13:57
आजच्या पिढीतील आयपीएलमध्ये गेल मॅक्सवेल सारख्यांची फटकेबाजी बघत वाढलेल्यांना कदाचित सचिनच्या फटकेबाजीचे लोक का एवढे कौतुक करतात हे कधी समजणार नाही. पण हे ९०च्या दशकातील क्रिकेटप्रेमींनाच माहीती की सचिन काय अवलिया होता. अगदी तसेच जसे माझ्या पिढीतल्या लोकांना कदाचित समजणार नाही की संथ खेळणारा गावस्कर हि काय हस्ती होती. या दोघांचेही सर्वात मोठे योगदान म्हणजे त्यांनी आपापल्या वेळी भारतीय क्रिकेटची बॉडी लँगवेज बदलली. वेस्टैंडीजच्या तोफखान्याला थंड करणारा गावस्कर असो वा पुर्ण भरातल्या ऑस्ट्रेलियन गोलंदाजीवर वर्चस्व गाजवणारा सचिन असो यांची कामगिरी निव्वळ आकड्यात मोजणे हा त्यांचा अपमानच. फार मोठा विषय आहे सचिन म्हणजे, तुर्तास हॅपी बड्डे सचिन !!!

अत्रुप्त आत्मा 24/04/2014 - 15:23
@या दोघांचेही सर्वात मोठे योगदान म्हणजे त्यांनी आपापल्या वेळी भारतीय क्रिकेटची बॉडी लँगवेज बदलली. >>> +++++१११११ सुडुक मोड ऑन>>> किसनदेवांनी सचिनदेवा'वर लिवलेला लेख अवडला! सुडुक मोड ऑफ>>> =))

मी_आहे_ना 24/04/2014 - 14:32
मस्त झकास लेख, प्रत्येक शब्दागणिक सचिनच्या खेळ्या डोळ्यांसमोर येउन गेल्या. काही काळ तो 'विकेट' मिळवणारा हुकमी गोलंदाजही होता (५-३२ सर्वोत्तम). मैदानावर सचिन आणि कानांवर टोनी ग्रेगचा आवाज, आहाहाहा, काय अनुभूती असायची! खरंच एखाद्या वर्षापासून एकदिवसिय (आणि आता १६ नोव्हें २०१३ नंतर कसोटीतही) भारतीय संघात 'ते' नाव नाही बघून चुकल्यासारखं होतं. तेंडल्याला वाढदिवसाच्या अनेकानेक शुभेच्छा!

बॅटमॅन 24/04/2014 - 16:33
लेख मस्त आवडला.
मैदानावर सचिन आणि कानांवर टोनी ग्रेगचा आवाज, आहाहाहा, काय अनुभूती असायची!
सॅऽचिन टेंडोल्कर हॅज हिट द बॉल अ माइल हाय!!! सॅऽचिन टेंडोल्कर इज द मॅस्टर ऑफ द गेम, व्हॉट ए वंऽडफुल स्ट्रोक बाय दि लिटल मास्टर!! शोएब बॉल्स अ यॉर्कर अँड सॅऽचिन टेंडोल्कर हॅज व्हॅक्ड इट ओव्हर मिड्विकेट!!!! हे असले कायबाय ऐकताना जे खत्रा फीलिंग यायचं त्याची बरोबरी अजून कशानेही होऊ शकत नाही.

जोशी 'ले' 24/04/2014 - 16:21
झक्कास लिहलयं किसन... कणेकर, संझगिरी या पैकी कुणाला आऊटसोर्स नव्हता केला ना हा लेख? :-) कुठेसं वाचलेलं आठवतंय कि ब्रॅड हाॅग ने त्याला पहिल्यांदा आउट केल्यावर खुप जल्लोष केला व दिवसाचा खेळ संपल्यावर त्या बाॅल वर सचिन ची स्वाक्षरी घ्यायला गेला तर त्यावर सचिन ने लिहलं वन्स इन द ब्ल्य मुन...त्या नंतर त्या बाॅलर समोर तीसएक मॅच खेळला पण त्याला परत व्हिकेट काही मिळाली नाहि सचिनची...

निनाद मुक्काम पोस्ट जर्मनी 24/04/2014 - 21:38
जबरी लेख पंचतारांकित विश्वात आपले असामान्यत्व गुणामुळे अनेक खेळातील दिग्गज पैसा , प्रसिद्धी , मदिरा मदिराक्षी मध्ये रमतांना पहिले आहे. अश्यात आपले मध्यमवर्गीयपण जपत आपल्या विनम्र व विनयशील स्वभावामुळे समोरच्याला आपला चाहता बनविण्याचे कसब ह्याची देही ह्याची डोळा मुंबई , लंडन मध्ये कितीतरी वेळा पहिले आहे. देवत्व बहाल झाल्यावर सुद्धा ते डोक्यात जाऊ न देणाऱ्या तेंडल्या माझ्यासाठी अवतारी पुरुष आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 27/04/2014 - 16:16
लेखनाची शैली छान. लेख आवडला. बाकी सच्या फ्यान क्लबला असे उमाळे अधुन मधुन येतच राहतील असे वाटते. ;) अवांतर : बाकी सच्याच्या खेळी जशा आठवतात तसे ते कोणते साधूबाबा वारल्यावर सच्याचं ढसाढसा रडण आणि खोलीत कोंडून घेणं हेही उगाच आठवत ! -दिलीप बिरुटे

मधुरा देशपांडे 28/04/2014 - 13:08
अवांतर : बाकी सच्याच्या खेळी जशा आठवतात तसे ते कोणते साधूबाबा वारल्यावर सच्याचं ढसाढसा रडण आणि खोलीत कोंडून घेणं हेही उगाच आठवत !
अगदी अगदी. हेच आलं होतं मनात. लेख मस्त झालाय. आवडला.

मिसळलेला काव्यप्रेमी 28/04/2014 - 09:10
साऊथ अफ्रिकेविरुद्ध जेव्हा सच्याने एकदिवसीय सामन्यात पहिल्यांदा २०० धावा करण्याचा रेकॉर्ड केला होता तेव्हा रवी शास्त्री म्हणाला होता "टेक अ बो मास्टर" तेव्हा आलेले शहारे अजुनही आठवतात. या माणसाला थांबवणे हे अफ्रिकेच्या गोलंदाजांना केवळ अशक्य झाले होते!! टेक अ बो मास्टर __/\__!!

सुहासदवन 28/04/2014 - 10:37
या माणसाला थांबवणे हे अफ्रिकेच्या गोलंदाजांना केवळ अशक्य झाले होते!! पण त्याच वेळेला पिचच्या दुसर्‍या टोकाकडून अल्टिमेट मि. अप्पॉर्चुनिस्ट म्हणजे धोनी, हा सचिनला स्ट्राईक न देता स्वतः चौकार मारत बसला होता आणि सचिनचे दुहेरी शतक चुकते की काय असे वाटू लागले होते.

श्रीगुरुजी 28/04/2014 - 14:54
सुंदर लेख! मी सचिनचा पहिल्यापासूनच भक्त आहे. गावसकर निवृत्त झाल्यावर रिकामा झालेला कोनाडा सचिनने भरून काढला होता. आता सचिन निवृत्त झाल्यावर अजूनतरी नवीन देव सापडलेला नाही.
लेखनविषय:
वावर
समाज
जीवनमान
क्रीडा
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
शुभेच्छा
अनुभव
1 उजवा हात डोक्यावरून डाव्या कानापर्यंत पोहचण्याला ४-५ वर्षे होऊन गेली असावीत. होय! हे यासाठीच असं लिहीलंय कारण, माझ्या लहानपणी म्हणजेच ९० दशकाच्या सुरूवातीला मुलाला शाळेत घालायचं असेल तर आत्ताच्या सारखं त्याचं वय न पाहता उजवा हात डोक्यावरून डाव्या कानापर्यंत पोहचला की मुलगा शाळेत जाण्यायोग्य झाला असेच समजायचे. शाळेच्या पुस्तकांमध्ये इंग्रजी नावाचं भीती घालणारं पुस्तक अजून अभ्यासाला आलं नव्हतं. ९२ चा विश्वचषक पाकड्यांनी जिंकून वर्षे-दोन वर्षे उलटली होती.

पुणे रनिंग

बाळ सप्रे ·

बालगंधर्व 12/04/2014 - 13:23
बल स्प्रे, तुम्हे ग्रेत अहत. चन महिति. पुने च्याआ वेतिरिख्त देहुरोद्ला अशाआ रनिनग होतत क? मल म्हित नहे. मि नविन अहे. ययेरियआत. एक तेक्दि अहे. पन तिथे फिरन्यपेक्श्क रोमन्तिक कप्ल्स फल्र्त कर्त अस् तात.

स्पंदना 12/04/2014 - 13:36
बाळ सप्रे. तुम्ही ग्रेट आहात. छान माहिती. पुणेच्या व्यतिरिक्त देहुरोडला अशा रनिंग होतात का? मला माहित नाही. मी नविन आहे या एरियात. एक टेकडी आहे. पण तेथे फिरण्यापेक्षा रोमँटिक कपल्स फ्लर्ट करत असतात.

वैभव जाधव 12/04/2014 - 13:40
बालगंधर्व तुमि पण ग्रेट आहात लैच. ल्याहा की एखादी मोकलाया वगैरे. लै अथवन येति राव. बल्स्प्रे वेतिरिख्त वगैरे पाहून तर जर्मन वाचतो की काय असे वाटते. ह्ल्केघेनेबर्का ;-)

तुमचा अभिषेक 12/04/2014 - 14:50
चालणे आणि धावणे मधील फरक उलगडला हे खूप छान. आता धावायचे मनावर घ्यायला हवे. मुंबई मेरेथोनला हजेरी लावायची इच्छा दरवेळी त्या लायक नसल्याने राहून जाते.

दादा कोंडके 12/04/2014 - 14:56
पण वयाच्या पस्तीशी नंतर चालावं पण धावू नये असा सल्ला अनेक डॉक्टर देत असतात. तितक्याच क्यालरी जाळण्यासाठी खूप चालावं लागतं हे जरी खरं असलं तरी चालल्या मुळे स्नायुंवरती हळू-हळू दाब पडत जातो तर धावल्या मुळे सांध्यावरती एकदम (शॉक स्ट्रेस) दाब पडतो (गुढगे आणी घोटा वगैरे) आणि ते दुखावले जातात.

ब़जरबट्टू 12/04/2014 - 16:32
पण ते आमचे काय आहे.. मनस्थिती आहे, पण परिस्थिती नाही हो शरीराची... :( पण आवडेल, बरेच मित्र पाहण्यात आहे, याची आवड लागलेले,,,,

राघवेंद्र 12/04/2014 - 16:35
धन्यवाद सप्रे साहेब, मोजक्या शब्दात 'पुणे रनिंग' ग्रुप बद्ल, कसे धावावे, कशी सुरुवात करावी, आरोग्यबद्दल तुम्ही सुंदर माहिती दिली आहे. तुमचा लेख खुपच प्रेरणादयी आहे. धन्यवाद !!! राघवेंद्र

आत्मशून्य 12/04/2014 - 16:36
अप्पा जोगळेकरांच्या स्वाक्षरीप्रमाणे एकमेकांशी स्पर्धा नाही तर स्वतःची कामगिरी सुधारणे हे ध्येय.
जे ब्बात. धावल्याने मेंदुचे आरोग्य सुधारते असे वाटते. जाणकारांनी प्रकाश टाकावा.

बाळ सप्रे 12/04/2014 - 18:27
दर रविवारी सकाळी ६:३० ला पुणे विद्यापीठ, मगरपट्टा येथे एकत्र धावतात. बाकी वीक डेजमध्येही कोथरुड, प्रभात रोड, वाकड, पिंपळे सौदागर, NIBM कोंढवा अशा बर्‍याच ठिकाणी छोटे छोटे ग्रुप्स जमतात. महिन्याच्या शेवटच्या रविवारी शहरातील एखादे ठिकाण निवडुन मोठ्या प्रमाणावर इव्हेंट होतो. तेथे आजकाल ५००-१००० जण जमतात. वार्षिक एक मोठी मॅरॅथॉन भरवण्याचा संकल्प आहे. गेल्या वर्षी ६ ऑक्टोबरला 'Pune running beyond myself' हा सुरुवातीचा एक प्रयत्न खूपच यशस्वी झाला. ४५०० स्पर्धकांचा प्रतिसाद लाभला. बाहेरच्या शहरातील मॅरॅथॉनना म्हणजे गोवा, हैदराबाद, सातारा, दिल्ली अगदी लेह लडाख पर्यंत आवर्जून मोठ्या संख्येने हजेरी लावतात. मुंबई मॅरॅथॉनचे एक खास स्थान आहे. ते एक रिच्युअल आहे.. अ‍ॅन्युअल फिटनेस सर्टिफिकेट असेही म्हटले जाते !!

संजय क्षीरसागर 12/04/2014 - 19:10
एका सुरेख उपक्रमाची तितकीच छान ओळख. धन्यवाद! योगासनं + खेळ हा फिटनेससाठी एक रंगतदार पर्याय आहे असा स्वानुभव आहे.

सुबोध खरे 12/04/2014 - 19:18
उत्तम माहिती. काही गोष्टी मी यात नमूद करू इच्छितो. कारण १) मी व्यवसायाने डॉक्टर आहे २) मी एशियन हार्ट इन्स्टीटयूट मध्ये २ वर्षे कामाला होतो आणि हि संस्था मुंबई मैरेथोनची एक प्रायोजक आहे आणि सर्व धावपटूना स्पर्धेत वैद्यकीय मदत पुरवते आणि त्या वैद्यकीय पथकात मी एक डॉक्टर म्हणून भाग घेतला आहे ३) २०१४ च्या अर्ध मैरेथोन मध्ये माझ्या बायकोने भाग घेऊन तीन तासात २१ किमी पूर्ण केले. (वेळाचे प्रमाणपत्र मिळाले) वरील काही गोष्टींच्या अनुभवाने मी थोडे फार शिकलो ते असे आहे. १) कोणत्याही वयात आपण पळायला सुरुवात करू शकता. २) न पळण्याचे एक महत्त्वाचे कारण म्हणजे आळशीपणा ( मीहि त्यात येतो) ३) आपण पहिल्या दिवशी एकदम पळू नये. पहिल्या दिवशी आपल्याला धाप लागेल तेवढे पळून पहा. हे अंतर किती आहे ते तुमच्या दुचाकीच्या मितार्वरून साधारण कळेल. ४) हे अंतर पुढचे पाच ते सहा दिवस पळत राहा आणि त्या नंतर ते अंतर रोज साधारण दहा ते पंधरा टक्के वाढवत जा. ५) एकटे पळणे फार कंटाळवाणे आहे. जर समविचारी समूहात पळालात तर जास्त उत्साह येतो आणि लोक एकमेकांना प्रोत्साहन देतात. ६) पाय लचकला तर तो बरा होई पर्यंत थांबा. चार पाच दिवस विश्रांतीने काहीही होणार नाही. पण तसेच पळत राहिलात तर पायाला गंभीर इजा होण्याची शक्यता असते आणि मग आपल्याला मैरेथोन सोडण्याचा विचार करावा लागेल. ( पळणे सोडण्याचे हे दुसरे महत्त्वाचे कारण आहे). ७)पहिल्या दिवसापासून मी किती पळू शकतो हे लोकांना दाखविण्याचा मोह टाळा. ( विरुद्धलिंगी व्यक्ती असतील तर विशेषतः) आपले पळणे हे स्वतः साठी असावे लोकांना सिद्ध करण्यासाठी नव्हे. गंभीर इज होण्याचे हे एक महत्त्वाचे कारण आहे. ८) रोजच आहार तसाच ठेवा. उगीच प्रथिनांनि भरलेली पेये घेण्याच्या नादाला लागू नका. जेंव्हा आपण १० किमी पेक्षा जास्त एक तासात पळू लागल तेंव्हाच अशा गोष्टींची गरज पडेल. व्यायाम शिक्षक केवळ एखाद्या जिम मध्ये शिकवतो म्हणून त्याला ज्ञान आहे असे नाही. त्यात त्यला सखोल ज्ञान किती आहे हे फार महत्त्वाचे आहे हा एक वादाचा मुद्दा आहे पण दहातील पाच असे शिक्षक अर्ध्या हळकुंडाने पिवळे झालेले असतात. शिक्षक आणि गुरु यातील हा फरक आहे सध्या इतकेच. बाकी क्रमशः

दिपक.कुवेत 13/04/2014 - 12:52
खुप छान आणि अतिशय माहितीपुर्ण लेख. शीवाय डॉ. च्या टिप्स हि अतीशय उपयुक्त. विषय निघालाच आहे तर एक विचारायच कि नियमीत धावण्याने/चालण्याने पोट कमी होतं का? आय मीन हि लाँग पण ट्रस्टेड मेथड आहे का? ह्याशीवाय भात, चीज सारखे पदार्थ जेवणातुन वगळावे का?

बाळ सप्रे 13/04/2014 - 17:15
धावण्याने वजन/ पोट कमी होते.. पण ६ पॅक्स वगैरे अपेक्षा असेल तर ते केवळ धावण्याने होणार नाही हे निश्चित. धावण्यासारख्या खेळप्रकारात (एंडुरन्स स्पोर्ट्स) कर्बोदकांची जास्त गरज असते. तर याउलट शरीर सौष्ठवासारख्या प्रकारात ज्यात स्नायूंचा आकार (शेप) आणि आकारमान (साइज) यावर भर असतो त्यात जास्तीत जास्त प्रथिने व कमीत कमी कर्बोदके व स्निग्ध पदार्थ सेवन केले जाते. म्हणूनच लांब पल्ल्याच्या धावपटूपेक्षा वेगवान धावपटूंचे स्नायू नेहेमीच जास्त पीळ्दार व आकाराने मोठे आढळतील. त्यांना कमी वेळात जास्त शक्तीची गरज असते याउलट जास्त अंतरासाठी मर्यादित शक्ती जास्त वेळ वापरण्याची गरज असते. कुठलेही पदार्थ आहारातून पूर्ण वगळण्याची गरज नाही, पण अतिरेकही टाळावा. चीज हे बी१२ जीवनसत्वाचा उत्तम स्त्रोत आहे जे बाकी शाकाहारी पदार्थात फार विरळ आहे. बी१२ च्या कमीमुळे कुठलेही श्रमाचे काम करताना डोळ्यासमोर अंधेरी / चक्कर येणे असे प्रकार घडतात.

सुबोध खरे 13/04/2014 - 22:14
१)मैरथोन जर व्यवस्थित पळालात तर पोट नक्कीच कमी होईल. एक महत्वाचा मुद्दा-- कैलरिज ची आवक आणि जावक यात जर खाल्लेल्या कैलरीज जाळलेल्या कैलरिज पेक्षा जास्त असतील तर आपले वजन किंवा पोट कधीच कमी होणार नाही. मग आपण दिवस भर पळत रहा. उदाहरणार्थ एक सत्तर किलो वजनाचा पाच फुट सात इंचाचा पस्तीस वर्षाचा संगणक तज्ञ (बैठे काम करणारा) घेतला तर त्याला दिवसभराच्या चयापचयासाठी १३५० कैलरीज ची गरज आहे. जर तो एक तास तशी आठ किमी वेगाने पाळला तर त्याच्या ७०० कैलरिज जळतील. मग जर त्याने रोज २१०० कैलरिजचा आहार घेतला तर आयुष्भर पाळूनही त्याचे पोट/ वजन कमी होणार नाही. त्याने रोज १६०० कैलरीज चा आहार घेतला तर रोज ४५० ची तुट येते. म्हणजे ५० ग्रॅम वजन कमी होईल. रोज पन्नास ग्रॅम कमी झाले तर एक महिन्यात दीड किलो या वेगाने सहा ते सात महिन्यात १० किलो वजन कमी होईल. आहारात एक ग्रॅम चरबी म्हणजे ९ कैलरिज आणि १ ग्रॅम प्रथिने किंवा कर्बोदके म्हणजे ४ कैलरिज असा साधा हिशेब आहे. मग तूम्ही पूर्ण प्रथिनांचा आहार खा नाहीतर चरबीचा. तुम्हाला ६ पैक पोट हवे असेल तर (सप्रे साहेबांनी म्हणल्याप्रमाणे) पोटाचा व्यायाम करणे आवश्यक आहे. पण पोट सपाट करून हवे असेल तर पळणे उपयुक्त आहे. तुम्ही पळायला सुरुवात कराल तेंव्हा आपले वजन, उंची आणि पोटाचा घेर मोजून लिहून ठेवा. मधल्या काळात आपण पार्ट्या पूर्ण टाळा(खासकरून ओल्या) कारण दारूने आपल्या संवेदना बोथट होतात आणि लोक आपल्या कुवतीपेक्षा/ क्षमतेपेक्षा बरेच जास्त जेवतात. साधारण एक पार्टी म्हणजे आपली एक आठवडा पळण्याची मेहनत पाण्यात गेली असे समजा. २) धावण्यास सुरुवात करण्याअगोदर चांगले धावण्याचे नवीन बूट विकत घ्या. जुने चार वर्षे वापरलेले बूट घालून पळण्याचा प्रयत्न करून लोकांनी आपल्या पायाला इज करून घेतलेली मी पाहिली आहे. जुने बूट वापरलेले नसले तरी त्याच्या रबराची इलास्टी सीटी(लवचिकपणा) कमी झालेला असतो. त्याने आपल्या पायाला धक्के बसू शकतात. बिन बुटाचे सुद्धा लोक व्यवस्थितपणे पळू शकतात. पण ज्यांना सवय असते तेच. पंधरा वर्षे आपण बिन चपलेचे घराबाहेर पडत नाही आणि एकदम जुने बूट घेऊन पाळायला निघालात तर आपले पाय त्याला जुळवून घेईपर्यंत वेळ लागतोच.

पैसा 13/04/2014 - 22:41
लेखातील माहिती छान आणि डॉ. खरे यांचे प्रतिसाद नेहमीप्रमाणे माहितीपूर्ण!

शुचि 14/04/2014 - 18:42
+१
लेख अन प्रतिसाद दोन्ही आवडले.
आळसापोटी धावणे टाळले जाते
संकोचही वाटतो म्हणजे जाडे असून धावण्याचा :( इतर लीन (सडपातळ अन अ‍ॅथलेटीक) लोकं धावत असतात अन आपण काय अवजड शरीर घेऊन फास्-फुस करत जेमतेम पाव मैल धावायचं असं वाटतं. अर्थात एक १६ मज्ली इमारत आहे ती रोज पायर्‍या घेत चढते कारण तिथे विशेष कोणी म्हणजे कोणीच जीना चढत नसतं म्हणून. पण हा संकोच त्याजून, धावलं पाहीजे :(

बॅटमॅन 14/04/2014 - 18:48
भेंडी १६ मजली इमारत रोज चढता?????? बाप रे. इतका पेशन्स आपल्यात तरी नै बॉ. मजा म्हणून काही दिवस रोज ५ मजली इमारत चढायचो पण तेही सुटलं नंतर.

सुबोध खरे 14/04/2014 - 19:35
सायकलिंग आवडतं तर ते करा कि. शिवाय बरेच क्षेत्र आणि त्यावरील हिरवळ न्याहाळता येते हा मोठा फायदा. (पुण्यात शिकायला होतो तेंव्हा रोज क्याम्पातून डेक्कन पर्यंत सायकलने जात होतो त्याची आठवण झाली). पेट्रोलचा खर्च नाही वर व्यायामाचे फायदे. http://www.nutristrategy.com/fitness/cycling.htm

बॅटमॅन 15/04/2014 - 16:35
येस्सार. ठीकठाक सैकलिंग (१५-२० किमी येऊनजाऊन) तसे महिन्यातून २-३ दा होते, नै असे नै. पण फ्रीक्वेन्सी वाढवली पाहिजे अजून. लागतो कामाला.

बाळ सप्रे 24/04/2014 - 21:58
एप्रिलच्या शेवटच्या रविवारची मॅरॅथॉन डेकॅथलॉन, वाघोली येथुन सुरु होइल. १० किमी, १५ किमी, २१.१ किमी - सकाळी ६:०० आणि ३ व ५ किमी - सकाळी ७:०० वाजता. https://www.facebook.com/events/240977532772353/ Decathlon is giving all participants coupon for Rs.200 off on Rs.1000 spent

डॉ श्रीहास 12/01/2017 - 22:31
कुठेतरी ऐकलंय....Cycling will make your heart stronger but Running will make your brain stronger!! सध्या तरी heart वर काम चालू आहे... छान लेख आणि डॉ.खरेंचे पण उत्तम प्रतिसाद आहेत_/\_.

बालगंधर्व 12/04/2014 - 13:23
बल स्प्रे, तुम्हे ग्रेत अहत. चन महिति. पुने च्याआ वेतिरिख्त देहुरोद्ला अशाआ रनिनग होतत क? मल म्हित नहे. मि नविन अहे. ययेरियआत. एक तेक्दि अहे. पन तिथे फिरन्यपेक्श्क रोमन्तिक कप्ल्स फल्र्त कर्त अस् तात.

स्पंदना 12/04/2014 - 13:36
बाळ सप्रे. तुम्ही ग्रेट आहात. छान माहिती. पुणेच्या व्यतिरिक्त देहुरोडला अशा रनिंग होतात का? मला माहित नाही. मी नविन आहे या एरियात. एक टेकडी आहे. पण तेथे फिरण्यापेक्षा रोमँटिक कपल्स फ्लर्ट करत असतात.

वैभव जाधव 12/04/2014 - 13:40
बालगंधर्व तुमि पण ग्रेट आहात लैच. ल्याहा की एखादी मोकलाया वगैरे. लै अथवन येति राव. बल्स्प्रे वेतिरिख्त वगैरे पाहून तर जर्मन वाचतो की काय असे वाटते. ह्ल्केघेनेबर्का ;-)

तुमचा अभिषेक 12/04/2014 - 14:50
चालणे आणि धावणे मधील फरक उलगडला हे खूप छान. आता धावायचे मनावर घ्यायला हवे. मुंबई मेरेथोनला हजेरी लावायची इच्छा दरवेळी त्या लायक नसल्याने राहून जाते.

दादा कोंडके 12/04/2014 - 14:56
पण वयाच्या पस्तीशी नंतर चालावं पण धावू नये असा सल्ला अनेक डॉक्टर देत असतात. तितक्याच क्यालरी जाळण्यासाठी खूप चालावं लागतं हे जरी खरं असलं तरी चालल्या मुळे स्नायुंवरती हळू-हळू दाब पडत जातो तर धावल्या मुळे सांध्यावरती एकदम (शॉक स्ट्रेस) दाब पडतो (गुढगे आणी घोटा वगैरे) आणि ते दुखावले जातात.

ब़जरबट्टू 12/04/2014 - 16:32
पण ते आमचे काय आहे.. मनस्थिती आहे, पण परिस्थिती नाही हो शरीराची... :( पण आवडेल, बरेच मित्र पाहण्यात आहे, याची आवड लागलेले,,,,

राघवेंद्र 12/04/2014 - 16:35
धन्यवाद सप्रे साहेब, मोजक्या शब्दात 'पुणे रनिंग' ग्रुप बद्ल, कसे धावावे, कशी सुरुवात करावी, आरोग्यबद्दल तुम्ही सुंदर माहिती दिली आहे. तुमचा लेख खुपच प्रेरणादयी आहे. धन्यवाद !!! राघवेंद्र

आत्मशून्य 12/04/2014 - 16:36
अप्पा जोगळेकरांच्या स्वाक्षरीप्रमाणे एकमेकांशी स्पर्धा नाही तर स्वतःची कामगिरी सुधारणे हे ध्येय.
जे ब्बात. धावल्याने मेंदुचे आरोग्य सुधारते असे वाटते. जाणकारांनी प्रकाश टाकावा.

बाळ सप्रे 12/04/2014 - 18:27
दर रविवारी सकाळी ६:३० ला पुणे विद्यापीठ, मगरपट्टा येथे एकत्र धावतात. बाकी वीक डेजमध्येही कोथरुड, प्रभात रोड, वाकड, पिंपळे सौदागर, NIBM कोंढवा अशा बर्‍याच ठिकाणी छोटे छोटे ग्रुप्स जमतात. महिन्याच्या शेवटच्या रविवारी शहरातील एखादे ठिकाण निवडुन मोठ्या प्रमाणावर इव्हेंट होतो. तेथे आजकाल ५००-१००० जण जमतात. वार्षिक एक मोठी मॅरॅथॉन भरवण्याचा संकल्प आहे. गेल्या वर्षी ६ ऑक्टोबरला 'Pune running beyond myself' हा सुरुवातीचा एक प्रयत्न खूपच यशस्वी झाला. ४५०० स्पर्धकांचा प्रतिसाद लाभला. बाहेरच्या शहरातील मॅरॅथॉनना म्हणजे गोवा, हैदराबाद, सातारा, दिल्ली अगदी लेह लडाख पर्यंत आवर्जून मोठ्या संख्येने हजेरी लावतात. मुंबई मॅरॅथॉनचे एक खास स्थान आहे. ते एक रिच्युअल आहे.. अ‍ॅन्युअल फिटनेस सर्टिफिकेट असेही म्हटले जाते !!

संजय क्षीरसागर 12/04/2014 - 19:10
एका सुरेख उपक्रमाची तितकीच छान ओळख. धन्यवाद! योगासनं + खेळ हा फिटनेससाठी एक रंगतदार पर्याय आहे असा स्वानुभव आहे.

सुबोध खरे 12/04/2014 - 19:18
उत्तम माहिती. काही गोष्टी मी यात नमूद करू इच्छितो. कारण १) मी व्यवसायाने डॉक्टर आहे २) मी एशियन हार्ट इन्स्टीटयूट मध्ये २ वर्षे कामाला होतो आणि हि संस्था मुंबई मैरेथोनची एक प्रायोजक आहे आणि सर्व धावपटूना स्पर्धेत वैद्यकीय मदत पुरवते आणि त्या वैद्यकीय पथकात मी एक डॉक्टर म्हणून भाग घेतला आहे ३) २०१४ च्या अर्ध मैरेथोन मध्ये माझ्या बायकोने भाग घेऊन तीन तासात २१ किमी पूर्ण केले. (वेळाचे प्रमाणपत्र मिळाले) वरील काही गोष्टींच्या अनुभवाने मी थोडे फार शिकलो ते असे आहे. १) कोणत्याही वयात आपण पळायला सुरुवात करू शकता. २) न पळण्याचे एक महत्त्वाचे कारण म्हणजे आळशीपणा ( मीहि त्यात येतो) ३) आपण पहिल्या दिवशी एकदम पळू नये. पहिल्या दिवशी आपल्याला धाप लागेल तेवढे पळून पहा. हे अंतर किती आहे ते तुमच्या दुचाकीच्या मितार्वरून साधारण कळेल. ४) हे अंतर पुढचे पाच ते सहा दिवस पळत राहा आणि त्या नंतर ते अंतर रोज साधारण दहा ते पंधरा टक्के वाढवत जा. ५) एकटे पळणे फार कंटाळवाणे आहे. जर समविचारी समूहात पळालात तर जास्त उत्साह येतो आणि लोक एकमेकांना प्रोत्साहन देतात. ६) पाय लचकला तर तो बरा होई पर्यंत थांबा. चार पाच दिवस विश्रांतीने काहीही होणार नाही. पण तसेच पळत राहिलात तर पायाला गंभीर इजा होण्याची शक्यता असते आणि मग आपल्याला मैरेथोन सोडण्याचा विचार करावा लागेल. ( पळणे सोडण्याचे हे दुसरे महत्त्वाचे कारण आहे). ७)पहिल्या दिवसापासून मी किती पळू शकतो हे लोकांना दाखविण्याचा मोह टाळा. ( विरुद्धलिंगी व्यक्ती असतील तर विशेषतः) आपले पळणे हे स्वतः साठी असावे लोकांना सिद्ध करण्यासाठी नव्हे. गंभीर इज होण्याचे हे एक महत्त्वाचे कारण आहे. ८) रोजच आहार तसाच ठेवा. उगीच प्रथिनांनि भरलेली पेये घेण्याच्या नादाला लागू नका. जेंव्हा आपण १० किमी पेक्षा जास्त एक तासात पळू लागल तेंव्हाच अशा गोष्टींची गरज पडेल. व्यायाम शिक्षक केवळ एखाद्या जिम मध्ये शिकवतो म्हणून त्याला ज्ञान आहे असे नाही. त्यात त्यला सखोल ज्ञान किती आहे हे फार महत्त्वाचे आहे हा एक वादाचा मुद्दा आहे पण दहातील पाच असे शिक्षक अर्ध्या हळकुंडाने पिवळे झालेले असतात. शिक्षक आणि गुरु यातील हा फरक आहे सध्या इतकेच. बाकी क्रमशः

दिपक.कुवेत 13/04/2014 - 12:52
खुप छान आणि अतिशय माहितीपुर्ण लेख. शीवाय डॉ. च्या टिप्स हि अतीशय उपयुक्त. विषय निघालाच आहे तर एक विचारायच कि नियमीत धावण्याने/चालण्याने पोट कमी होतं का? आय मीन हि लाँग पण ट्रस्टेड मेथड आहे का? ह्याशीवाय भात, चीज सारखे पदार्थ जेवणातुन वगळावे का?

बाळ सप्रे 13/04/2014 - 17:15
धावण्याने वजन/ पोट कमी होते.. पण ६ पॅक्स वगैरे अपेक्षा असेल तर ते केवळ धावण्याने होणार नाही हे निश्चित. धावण्यासारख्या खेळप्रकारात (एंडुरन्स स्पोर्ट्स) कर्बोदकांची जास्त गरज असते. तर याउलट शरीर सौष्ठवासारख्या प्रकारात ज्यात स्नायूंचा आकार (शेप) आणि आकारमान (साइज) यावर भर असतो त्यात जास्तीत जास्त प्रथिने व कमीत कमी कर्बोदके व स्निग्ध पदार्थ सेवन केले जाते. म्हणूनच लांब पल्ल्याच्या धावपटूपेक्षा वेगवान धावपटूंचे स्नायू नेहेमीच जास्त पीळ्दार व आकाराने मोठे आढळतील. त्यांना कमी वेळात जास्त शक्तीची गरज असते याउलट जास्त अंतरासाठी मर्यादित शक्ती जास्त वेळ वापरण्याची गरज असते. कुठलेही पदार्थ आहारातून पूर्ण वगळण्याची गरज नाही, पण अतिरेकही टाळावा. चीज हे बी१२ जीवनसत्वाचा उत्तम स्त्रोत आहे जे बाकी शाकाहारी पदार्थात फार विरळ आहे. बी१२ च्या कमीमुळे कुठलेही श्रमाचे काम करताना डोळ्यासमोर अंधेरी / चक्कर येणे असे प्रकार घडतात.

सुबोध खरे 13/04/2014 - 22:14
१)मैरथोन जर व्यवस्थित पळालात तर पोट नक्कीच कमी होईल. एक महत्वाचा मुद्दा-- कैलरिज ची आवक आणि जावक यात जर खाल्लेल्या कैलरीज जाळलेल्या कैलरिज पेक्षा जास्त असतील तर आपले वजन किंवा पोट कधीच कमी होणार नाही. मग आपण दिवस भर पळत रहा. उदाहरणार्थ एक सत्तर किलो वजनाचा पाच फुट सात इंचाचा पस्तीस वर्षाचा संगणक तज्ञ (बैठे काम करणारा) घेतला तर त्याला दिवसभराच्या चयापचयासाठी १३५० कैलरीज ची गरज आहे. जर तो एक तास तशी आठ किमी वेगाने पाळला तर त्याच्या ७०० कैलरिज जळतील. मग जर त्याने रोज २१०० कैलरिजचा आहार घेतला तर आयुष्भर पाळूनही त्याचे पोट/ वजन कमी होणार नाही. त्याने रोज १६०० कैलरीज चा आहार घेतला तर रोज ४५० ची तुट येते. म्हणजे ५० ग्रॅम वजन कमी होईल. रोज पन्नास ग्रॅम कमी झाले तर एक महिन्यात दीड किलो या वेगाने सहा ते सात महिन्यात १० किलो वजन कमी होईल. आहारात एक ग्रॅम चरबी म्हणजे ९ कैलरिज आणि १ ग्रॅम प्रथिने किंवा कर्बोदके म्हणजे ४ कैलरिज असा साधा हिशेब आहे. मग तूम्ही पूर्ण प्रथिनांचा आहार खा नाहीतर चरबीचा. तुम्हाला ६ पैक पोट हवे असेल तर (सप्रे साहेबांनी म्हणल्याप्रमाणे) पोटाचा व्यायाम करणे आवश्यक आहे. पण पोट सपाट करून हवे असेल तर पळणे उपयुक्त आहे. तुम्ही पळायला सुरुवात कराल तेंव्हा आपले वजन, उंची आणि पोटाचा घेर मोजून लिहून ठेवा. मधल्या काळात आपण पार्ट्या पूर्ण टाळा(खासकरून ओल्या) कारण दारूने आपल्या संवेदना बोथट होतात आणि लोक आपल्या कुवतीपेक्षा/ क्षमतेपेक्षा बरेच जास्त जेवतात. साधारण एक पार्टी म्हणजे आपली एक आठवडा पळण्याची मेहनत पाण्यात गेली असे समजा. २) धावण्यास सुरुवात करण्याअगोदर चांगले धावण्याचे नवीन बूट विकत घ्या. जुने चार वर्षे वापरलेले बूट घालून पळण्याचा प्रयत्न करून लोकांनी आपल्या पायाला इज करून घेतलेली मी पाहिली आहे. जुने बूट वापरलेले नसले तरी त्याच्या रबराची इलास्टी सीटी(लवचिकपणा) कमी झालेला असतो. त्याने आपल्या पायाला धक्के बसू शकतात. बिन बुटाचे सुद्धा लोक व्यवस्थितपणे पळू शकतात. पण ज्यांना सवय असते तेच. पंधरा वर्षे आपण बिन चपलेचे घराबाहेर पडत नाही आणि एकदम जुने बूट घेऊन पाळायला निघालात तर आपले पाय त्याला जुळवून घेईपर्यंत वेळ लागतोच.

पैसा 13/04/2014 - 22:41
लेखातील माहिती छान आणि डॉ. खरे यांचे प्रतिसाद नेहमीप्रमाणे माहितीपूर्ण!

शुचि 14/04/2014 - 18:42
+१
लेख अन प्रतिसाद दोन्ही आवडले.
आळसापोटी धावणे टाळले जाते
संकोचही वाटतो म्हणजे जाडे असून धावण्याचा :( इतर लीन (सडपातळ अन अ‍ॅथलेटीक) लोकं धावत असतात अन आपण काय अवजड शरीर घेऊन फास्-फुस करत जेमतेम पाव मैल धावायचं असं वाटतं. अर्थात एक १६ मज्ली इमारत आहे ती रोज पायर्‍या घेत चढते कारण तिथे विशेष कोणी म्हणजे कोणीच जीना चढत नसतं म्हणून. पण हा संकोच त्याजून, धावलं पाहीजे :(

बॅटमॅन 14/04/2014 - 18:48
भेंडी १६ मजली इमारत रोज चढता?????? बाप रे. इतका पेशन्स आपल्यात तरी नै बॉ. मजा म्हणून काही दिवस रोज ५ मजली इमारत चढायचो पण तेही सुटलं नंतर.

सुबोध खरे 14/04/2014 - 19:35
सायकलिंग आवडतं तर ते करा कि. शिवाय बरेच क्षेत्र आणि त्यावरील हिरवळ न्याहाळता येते हा मोठा फायदा. (पुण्यात शिकायला होतो तेंव्हा रोज क्याम्पातून डेक्कन पर्यंत सायकलने जात होतो त्याची आठवण झाली). पेट्रोलचा खर्च नाही वर व्यायामाचे फायदे. http://www.nutristrategy.com/fitness/cycling.htm

बॅटमॅन 15/04/2014 - 16:35
येस्सार. ठीकठाक सैकलिंग (१५-२० किमी येऊनजाऊन) तसे महिन्यातून २-३ दा होते, नै असे नै. पण फ्रीक्वेन्सी वाढवली पाहिजे अजून. लागतो कामाला.

बाळ सप्रे 24/04/2014 - 21:58
एप्रिलच्या शेवटच्या रविवारची मॅरॅथॉन डेकॅथलॉन, वाघोली येथुन सुरु होइल. १० किमी, १५ किमी, २१.१ किमी - सकाळी ६:०० आणि ३ व ५ किमी - सकाळी ७:०० वाजता. https://www.facebook.com/events/240977532772353/ Decathlon is giving all participants coupon for Rs.200 off on Rs.1000 spent

डॉ श्रीहास 12/01/2017 - 22:31
कुठेतरी ऐकलंय....Cycling will make your heart stronger but Running will make your brain stronger!! सध्या तरी heart वर काम चालू आहे... छान लेख आणि डॉ.खरेंचे पण उत्तम प्रतिसाद आहेत_/\_.
लेखनविषय:
समाज
जीवनमान
तंत्र
राहणी
क्रीडा
लेखनप्रकार
प्रकटन
अनुभव
माहिती
विरंगुळा
पुणे रनिंग धावण्याचं एवढं वेड लागु शकतं हे मला पुणे रनिंगशी संबंध येईपर्यंत कधी स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. पुणे रनिंग (https://www.facebook.com/PuneRunning) हा एक धावण्याची आवड असलेल्या पुण्यातील लोकांचा ग्रुप आहे. धावपटू घडवून भारताला ऑलिंपिक पदक मिळवून देणे वगैरे मोठी स्वप्न नाहीत, घटना नाही, पदाधिकारी नाहित, राजकीय पाठींबा नाही पण सामान्य लोकांना धावण्यासारखी आरोग्यदायी सवय लावणे हा साधा स्वच्छ हेतु. एकट्याने खूप वेळ धावणे बहुदा कंटाळवाणे होते म्हणून ग्रुपमधे धावले जाते. या एका पॅशनसाठी पुण्याच्या कानाकोपर्‍यात लोकं धावतात, नवीन लोकांना धावायला उद्युक्त करतात, मॅरॅथॉन इव्हेंट भरवतात.

देव पाहिलेला माणूस

ज्ञानोबाचे पैजार ·
लेखनविषय:
मांडणी
वावर
प्रेमकाव्य
बालगीत
शुद्धलेखन
साहित्यिक
जीवनमान
औषधोपचार
भूगोल
नोकरी
विज्ञान
क्रीडा
गुंतवणूक
ज्योतिष
कृष्णमुर्ती
राजकारण
मौजमजा
रेखाटन
काव्यरस
अभय-लेखन
काणकोण
काहीच्या काही कविता
कोडाईकनाल
गरम पाण्याचे कुंड
गोवा
चौरागढ
नागद्वार
भूछत्री
मराठीचे श्लोक
मार्गदर्शन
वाङ्मयशेती
सांत्वना
किती भाग्यवंत मी, आज मला प्रत्यक्ष देव भेटला स्थितप्रज्ञासारखा उभा राहिलेला, रस्त्याच्या एका कडेला मी काही एकटाच नव्हतो, दिसला होता देव ज्याला माझ्या सारख्या बर्‍याच पामरांना, त्याने आज आशिर्वाद दिला काय देवा आज इकडे कुठे?

क्रिकेट आणि मी

kurlekaar ·

श्रीगुरुजी 18/03/2014 - 18:14
चांगला लेख आहे. मी १९८७ पर्यंत सुनील गावसकरचा जबरदस्त फॅन होतो. तो माझा अत्यंत आवडता खेळाडू. तो निवृत्त झाल्यावर काही काळ क्रिकेटमधला रस संपला होता. सचिनच्या उदयानंतर परत रस निर्माण झाला. अवांतर - मिपावर क्रिकेटवर फार क्वचितच लेख येतात. इथे क्रिकेट फॅन्स फार कमी दिसतात.

मृत्युन्जय 19/03/2014 - 16:07
ये बात कुछ हजम नही हुइ. हे घ्या आमच्या लेखांचे काही दुवे: एक होता राजा - http://misalpav.com/node/21004 अनिल कुंबळे - एक जंबो गोलंदाज -http://misalpav.com/node/19355 स्लेजिंग झिंदाबाद - http://misalpav.com/node/18591 विश्वचषकाचे उर्मट शिरोमणी - पुष्प पहिले - व्हिवियन रिचर्डस विश्वचषकाचे उर्मटशिरोमणी - पुष्प दुसरे - इम्रान खान विश्वचषकाचे उर्मटशिरोमणी - पुष्प तिसरे - सचिन विश्वचषकातले उर्मटशिरोमणी - पुष्प ४ - ग्लेन मॅक्ग्राथ पारंपारिक प्रतिस्पर्धी एका कपाची कथा - http://misalpav.com/node/16789 जे पी मॉर्गन यांचे लेखः जेपींचे जवळजवळ सगळेच लेखन सध्यासाठी एवढेच. हे वाचुन झाले की बाकीचेदेतो. :)

बॅटमॅन 19/03/2014 - 16:43
आहा..................!!!!!!!!!!!!!!!!! डॉळे निवले अन अंमळ पाणावलेदेखील हे वाचून. कसं काय नजरेतून हे सुटलं होतं कुणास ठौक?????????? जुने दिवस आठवले, अलीकडे क्रिकेट इतके बघवत नाही, गुणी लोक अजूनही असले तरी ती भावना होत नाही. विशेषतः २००३ पर्यंत लै कुत्र्यागत क्रिकेट पहायचो, तेव्हाच्या अनेकोत्तम आठवणी जाग्या झाल्या. तो माहौल, ती कमेंट्री अन तो "हौऽऽऽ" आवाज- विशेषतः शारजामधला- अजूनही डोक्शात आहे. मृत्युंजयगारु, तुम्हांला या निमित्ताने इणंती करतो की शारजा मालिकेबद्दलही तुम्ही काही लिहावे. बाकी युद्धांबद्दलही संजय बनून तुम्ही लिहिले आहेच, पण शारजासुद्धा जबरी प्रकार होता. बाकी १९८३ च्या म्याचबद्दल तीर्थरूपांकडून इतके अन इतक्यावेळा ऐकलेय म्हणून सांगू! ती म्याच, ते विंडीजचे एकाहून एक कभिन्न प्लेयर्स यांबद्दल त्यांची कमेंट्री अजूनही कधी विषय निघाला तर त्याच उत्साहाने येत असते. २००३ ची ९८ धावांची खेळी तर अशक्य प्रकार होता राव.....तो अन नेटवेस्टवाला प्रसंग, गांग्यानं जेव्हा शर्ट काढून भिरकावलेला..... पुढे वर्ल्ड कप जिंकल्यावर या सर्वांवर आनंदाचं एक फायनल गारगार शिंपण बसलं. सच्यानं २०० केल्या तेव्हाही तेच. च्यायला, कधी नव्हे ते क्रिकेटबद्दल इतकं नॉस्टॅल्जिक केलंत. गविंचा तो गल्ली क्रिकेटवाला लेखही तसाच. आज जुने व्हिडिओ पहायलाच लागणार असं दिसतंय!!!!!

अत्रुप्त आत्मा 19/03/2014 - 17:06
@ये बात कुछ हजम नही हुइ. हे घ्या आमच्या लेखांचे काही दुवे:>>> मृत्युं...जय हो http://www.sherv.net/cm/emo/happy/happy-clap.gif आणि खाटुकम्यानशी (मृत्युंजयगारु, तुम्हांला या निमित्ताने इणंती करतो की शारजा मालिकेबद्दलही तुम्ही काही लिहावे. बाकी युद्धांबद्दलही संजय बनून तुम्ही लिहिले आहेच, पण शारजासुद्धा जबरी प्रकार होता.) +++++++१११११११११११

श्रीगुरुजी 19/03/2014 - 21:01
धन्यवाद! लेख वाचून प्रतिक्रिया देतो. सध्या ट-२० विश्वचषकाची धामधूम आहे. त्यापूर्वी भारताचा द. आफ्रिका व न्यूझीलँडमध्ये दारूण पराभव झाला. ऑस्ट्रेलियाने इंग्लंडला ५-० असा मार दिला. गेल्या २ महिन्यात ग्रॅमी स्वान, ग्रॅमी स्मिथ, सचिन, कॅलिस इ. मोठे खेळाडू निवृत्त झाले. परंतु मिपावर यावर एकही लेख आला नाही. एकंदरीत क्रिकेटवरील लेखांचे प्रमाण कमी दिसते.

आदूबाळ 18/03/2014 - 18:41
आवडलं! तुम्ही क्रिकेट बघण्याच्या काळात माईलस्टोन म्हणावे असे अनेक प्रसंग घडले. उदा. १९७१चा परदेशातला पहिला विजय, १९७५ची ३-२ हारलेली कसोटी मालिका, केरी पॅकर प्रकरण, विश्वचषक विजय वगैरे. क्रिकेटप्रेमी अलिप्त राहूच शकणार नाही अशा घटना. त्याबद्दल तुमचे विचार, आठवणी वाचायला आवडतील.

kurlekaar 18/03/2014 - 19:01
मुक्त विहारि व श्रीगुरुजी. तुम्हांला काय वाटतं ते मी समजू शकतो कारण माझं देखिल क्रिकेट प्रेम गावसकर नंतर थोडं थंडावलं पण त्याने सचिन आल्यानंतर पुन्हा उचल घेतली,फारच उचल घेतली. सचिन निवृत्त झाल्यानंतर पुन्हा एकदा सन्नाटा. विराट कोहली नसता तर क्रिकेट पाहणं मी आत्तापर्यंत क्वचित सोडूनही दिलं असतं. पण कधी कधी वाटतं की जो पर्यंत मुंबईकर भारताकडून खेळत आहेत तो पर्यंत पाहत रहावं. . . मला वाटलं की मिपा वर बरेच मुंबईकर असतील व मुंबईकर by default क्रिकेट-प्रेमी असतो. सचिनवर मला लिहायचंय, भरभरून लिहायचंय. पण मराठीत एवढं लांबलचक लिहिण्याची मला अजूनतरी संवय नाहीं. तरी पण कधी व कसं जमेल ते पाहूया. तुम्हां दोघांच्या प्रतिक्रियेबद्दल धन्यवाद.

मुक्त विहारि 18/03/2014 - 19:40
पण लिहा.... आणि फक्त क्रिकेट बद्दलच कशाला? तुम्ही जिथे नौकरी करता, तिथल्या बर्‍या वाईट अनुभवांविषयी पण लिहा.

शिद 18/03/2014 - 19:15
क्रिकेट व्यतिरीक्त देखील ह्या देशात भरमसाठ खेळ उपलब्ध असताना फक्त क्रिकेट बद्दलच लेख मिपावर येतात आणि त्याचा उदोउदो होतो म्हणून एक मिपाकर म्हणून शरम वाटली.

तुमचा अभिषेक 18/03/2014 - 23:54
क्रिकेटवर बरेच चांगले लेख लिहिले जात असले तरी त्यावर बनलेले चित्रपट मात्र सपशेल आपटतात... एक लगान वगळता.. अर्थात त्यालाही पार्श्वभूमी आधुनिक खेळाची नव्हती.. मात्र ईतर खेळांवर बरेच चांगले चित्रपट निघतात, जसे की फरहानचा भाग मिल्खासिंग भाग, फूटबॉलवरचा अर्शद वारसी आणि जॉनचा दे दणादण गोल, बेंड ईट लाईक बेकहम, हॉकीवर तर चक दे सारखा सर्वोत्कृष्ट चित्रपट बनला आहे, मिथुनचा बॉक्सरही हिट गेलेला, इतरही छोट्या मोठ्या चित्रपटांत बॉक्सींग आणि कुस्ती वा कराटे या हाणामारीच्या खेळाचे प्रसंग हिट जातात.. अरे हो, जो जिता वही सिकंदरमधील सायकल रेसिंग राहीलीच की.. आठवायला घेतले की निघतील अजून, तर अगदीच काही शरम वाटावी अशी परिस्थिती नाहीये. इतर खेळही भारतीयांच्या स्पोर्टसभावना जागवतात म्हणून हे सिनेमे चालतात असे म्हणता येईल ना :)

मुक्त विहारि 19/03/2014 - 08:12
त्यात देव आनंद बरेच काही असतो, तोच ना? म्हणजे चीफ ऑफ आर्मी स्टाफ, मग पोलीस, आणि मग जमलेच तर क्रिकेट बोर्डात आणि मग जमलेच तर ह्या सिनेमाचा एकमेव प्रेक्षक. परत एकदा बघायला हवा.जाम भारी सिनेमा आहे.(अर्थात सलग हा सिनेमा पचवायची ताकद नाही,तुकड्या तुकड्यांतच बघायला लागेल.)

मुक्त विहारि 19/03/2014 - 16:21
साहजीकच आहे. आता खूद्द "देव आनंद" क्रिकेट बोर्डात असल्याने, ते तरी दुसरे काय करणार? आले देवाच्या मना, तेथे कुणाचे चालेना.

तुमचा अभिषेक 30/03/2014 - 23:52
म्हणजे सिनेमाचे नाव वगैरे चुकले की तुम्हाला तो चित्रपट बंडल वाटतो. कारण खरेच चांगला चित्रपट आहे तो. शेवटाला खासच होत जातो. जॉन अब्राहमच्या साथीने इमोशनल एण्डींग, इतर कोणी सांगितले असते तर मलाही पचायला जड गेले असते पण स्वता हा अनुभव घेतला आहे. जर हा चित्रपट पाहिला नसेल कोणी तर नक्की बघा म्हणून सजेस्ट करेन. आवडला नाही तर पैसे परत.

अजयिन्गले 18/03/2014 - 21:26
खूप मस्त, जेव्हा सुनील रिटायर होत होता तेव्हा वाटल आता काही मज्जा नाही बघण्यात. पण interest काही कमी झाला नाही ( मला वाटत तो होत नाही , पण कमी झाले असे वाटणे हे शनिक असत). नंतर सचिन आला, वेड लावलं, बात्तिंग बघण्याच्या नादात एका सेमिस्टर चा पेपर दिलाच नाही आणि त्याच वाईट पण नाही वाटल, सचिनचे फटके जे पहिले तो समोर येउन मारायचा, त्याची शरीराची gomentry , त्याच्या बदल भरभरून बोलणारे समालोचक, मेडिया सर्वे वेड लावणारे होते. सचिन म्हणझे एक वादळ होते असे वाटायचे कि कधी शांत होउचे नये, त्याच्या कोन्च्याच इंनिंग मुले समाधान असे भेटतच नवते अस वाटायचं अजून खेळायला पाहिजे होते. सचिन ने पराकोटीचा आनंद दिला पण तृप्ता ता मात्र नाही मिळाली कारण माझी भूक वाढवली होती, तसच अझहरच wrist वर खेळण, सर्व अप्रतिम. bating येवडी सिम्पल आहे आणि क्रिकेट हे वेड लावणारे आहे ते सचिन मूळेच. आत्ता फक्त त्याच्या आठवणी आणि त्यात रमण्यात पण एक खूप आनंद आहेस. मस्त मस्त यार सुनील , सचिन,

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/03/2014 - 09:15
लेख आवडला. क्रिकेट बघत नाही, चेंडू ते फटके त्या धावा, रेकोर्ड क्रिकेट तंत्र-मंत्र. खेळाडू , तो भावनिक वावर. ती गर्दी, समालोचक, कित्ती कित्ती बोअर होतं ;) पण आपलं क्रिकेट पोहोचलं पुले शुभेच्छा !!! -दिलीप बिरुटे (खोडकर)

स्पंदना 20/03/2014 - 03:24
हो.ना. प्राडॉ त्यामुळे फक्त दु:खी नाहीतर खुषीन बेहोष होतात. अधली मधली स्टेपच नाही.

पैसा 29/03/2014 - 14:57
लेख आवडला. गावस्करबद्दल लिहाल तेवढं थोडंच. केवळ खेळच नव्हे तर पाकिस्तानी अन ब्रिटिश लोकांना तो ज्या खुन्नसने उत्तरे द्यायचे तेही जबरदस्तच! कालच बातमी आहे की आयपीएल त्याच्या हातात दिलं आहे. काही सुधारणा होते का पाहू. बीसीसीआयचा तो कधीच आवडता नव्हता. त्यामुळे जरा आश्चर्यच वाटलं.

फारएन्ड 30/03/2014 - 04:20
जबरी लिहीले आहे. आवडले. लंदाजाने फटका मारला की वाऱ्याची झुळुक यावी तशीच एक disturbance ची wave रेडीओवर यायची.पण तो एक चौकार होता का एकेरी वा दुहेरी धावा होत्या ते कळायचं नाही. >>> हे पूर्वी अनुभवल्याचे आठवते. एकदम चपखल आहे.

श्रीगुरुजी 18/03/2014 - 18:14
चांगला लेख आहे. मी १९८७ पर्यंत सुनील गावसकरचा जबरदस्त फॅन होतो. तो माझा अत्यंत आवडता खेळाडू. तो निवृत्त झाल्यावर काही काळ क्रिकेटमधला रस संपला होता. सचिनच्या उदयानंतर परत रस निर्माण झाला. अवांतर - मिपावर क्रिकेटवर फार क्वचितच लेख येतात. इथे क्रिकेट फॅन्स फार कमी दिसतात.

मृत्युन्जय 19/03/2014 - 16:07
ये बात कुछ हजम नही हुइ. हे घ्या आमच्या लेखांचे काही दुवे: एक होता राजा - http://misalpav.com/node/21004 अनिल कुंबळे - एक जंबो गोलंदाज -http://misalpav.com/node/19355 स्लेजिंग झिंदाबाद - http://misalpav.com/node/18591 विश्वचषकाचे उर्मट शिरोमणी - पुष्प पहिले - व्हिवियन रिचर्डस विश्वचषकाचे उर्मटशिरोमणी - पुष्प दुसरे - इम्रान खान विश्वचषकाचे उर्मटशिरोमणी - पुष्प तिसरे - सचिन विश्वचषकातले उर्मटशिरोमणी - पुष्प ४ - ग्लेन मॅक्ग्राथ पारंपारिक प्रतिस्पर्धी एका कपाची कथा - http://misalpav.com/node/16789 जे पी मॉर्गन यांचे लेखः जेपींचे जवळजवळ सगळेच लेखन सध्यासाठी एवढेच. हे वाचुन झाले की बाकीचेदेतो. :)

बॅटमॅन 19/03/2014 - 16:43
आहा..................!!!!!!!!!!!!!!!!! डॉळे निवले अन अंमळ पाणावलेदेखील हे वाचून. कसं काय नजरेतून हे सुटलं होतं कुणास ठौक?????????? जुने दिवस आठवले, अलीकडे क्रिकेट इतके बघवत नाही, गुणी लोक अजूनही असले तरी ती भावना होत नाही. विशेषतः २००३ पर्यंत लै कुत्र्यागत क्रिकेट पहायचो, तेव्हाच्या अनेकोत्तम आठवणी जाग्या झाल्या. तो माहौल, ती कमेंट्री अन तो "हौऽऽऽ" आवाज- विशेषतः शारजामधला- अजूनही डोक्शात आहे. मृत्युंजयगारु, तुम्हांला या निमित्ताने इणंती करतो की शारजा मालिकेबद्दलही तुम्ही काही लिहावे. बाकी युद्धांबद्दलही संजय बनून तुम्ही लिहिले आहेच, पण शारजासुद्धा जबरी प्रकार होता. बाकी १९८३ च्या म्याचबद्दल तीर्थरूपांकडून इतके अन इतक्यावेळा ऐकलेय म्हणून सांगू! ती म्याच, ते विंडीजचे एकाहून एक कभिन्न प्लेयर्स यांबद्दल त्यांची कमेंट्री अजूनही कधी विषय निघाला तर त्याच उत्साहाने येत असते. २००३ ची ९८ धावांची खेळी तर अशक्य प्रकार होता राव.....तो अन नेटवेस्टवाला प्रसंग, गांग्यानं जेव्हा शर्ट काढून भिरकावलेला..... पुढे वर्ल्ड कप जिंकल्यावर या सर्वांवर आनंदाचं एक फायनल गारगार शिंपण बसलं. सच्यानं २०० केल्या तेव्हाही तेच. च्यायला, कधी नव्हे ते क्रिकेटबद्दल इतकं नॉस्टॅल्जिक केलंत. गविंचा तो गल्ली क्रिकेटवाला लेखही तसाच. आज जुने व्हिडिओ पहायलाच लागणार असं दिसतंय!!!!!

अत्रुप्त आत्मा 19/03/2014 - 17:06
@ये बात कुछ हजम नही हुइ. हे घ्या आमच्या लेखांचे काही दुवे:>>> मृत्युं...जय हो http://www.sherv.net/cm/emo/happy/happy-clap.gif आणि खाटुकम्यानशी (मृत्युंजयगारु, तुम्हांला या निमित्ताने इणंती करतो की शारजा मालिकेबद्दलही तुम्ही काही लिहावे. बाकी युद्धांबद्दलही संजय बनून तुम्ही लिहिले आहेच, पण शारजासुद्धा जबरी प्रकार होता.) +++++++१११११११११११

श्रीगुरुजी 19/03/2014 - 21:01
धन्यवाद! लेख वाचून प्रतिक्रिया देतो. सध्या ट-२० विश्वचषकाची धामधूम आहे. त्यापूर्वी भारताचा द. आफ्रिका व न्यूझीलँडमध्ये दारूण पराभव झाला. ऑस्ट्रेलियाने इंग्लंडला ५-० असा मार दिला. गेल्या २ महिन्यात ग्रॅमी स्वान, ग्रॅमी स्मिथ, सचिन, कॅलिस इ. मोठे खेळाडू निवृत्त झाले. परंतु मिपावर यावर एकही लेख आला नाही. एकंदरीत क्रिकेटवरील लेखांचे प्रमाण कमी दिसते.

आदूबाळ 18/03/2014 - 18:41
आवडलं! तुम्ही क्रिकेट बघण्याच्या काळात माईलस्टोन म्हणावे असे अनेक प्रसंग घडले. उदा. १९७१चा परदेशातला पहिला विजय, १९७५ची ३-२ हारलेली कसोटी मालिका, केरी पॅकर प्रकरण, विश्वचषक विजय वगैरे. क्रिकेटप्रेमी अलिप्त राहूच शकणार नाही अशा घटना. त्याबद्दल तुमचे विचार, आठवणी वाचायला आवडतील.

kurlekaar 18/03/2014 - 19:01
मुक्त विहारि व श्रीगुरुजी. तुम्हांला काय वाटतं ते मी समजू शकतो कारण माझं देखिल क्रिकेट प्रेम गावसकर नंतर थोडं थंडावलं पण त्याने सचिन आल्यानंतर पुन्हा उचल घेतली,फारच उचल घेतली. सचिन निवृत्त झाल्यानंतर पुन्हा एकदा सन्नाटा. विराट कोहली नसता तर क्रिकेट पाहणं मी आत्तापर्यंत क्वचित सोडूनही दिलं असतं. पण कधी कधी वाटतं की जो पर्यंत मुंबईकर भारताकडून खेळत आहेत तो पर्यंत पाहत रहावं. . . मला वाटलं की मिपा वर बरेच मुंबईकर असतील व मुंबईकर by default क्रिकेट-प्रेमी असतो. सचिनवर मला लिहायचंय, भरभरून लिहायचंय. पण मराठीत एवढं लांबलचक लिहिण्याची मला अजूनतरी संवय नाहीं. तरी पण कधी व कसं जमेल ते पाहूया. तुम्हां दोघांच्या प्रतिक्रियेबद्दल धन्यवाद.

मुक्त विहारि 18/03/2014 - 19:40
पण लिहा.... आणि फक्त क्रिकेट बद्दलच कशाला? तुम्ही जिथे नौकरी करता, तिथल्या बर्‍या वाईट अनुभवांविषयी पण लिहा.

शिद 18/03/2014 - 19:15
क्रिकेट व्यतिरीक्त देखील ह्या देशात भरमसाठ खेळ उपलब्ध असताना फक्त क्रिकेट बद्दलच लेख मिपावर येतात आणि त्याचा उदोउदो होतो म्हणून एक मिपाकर म्हणून शरम वाटली.

तुमचा अभिषेक 18/03/2014 - 23:54
क्रिकेटवर बरेच चांगले लेख लिहिले जात असले तरी त्यावर बनलेले चित्रपट मात्र सपशेल आपटतात... एक लगान वगळता.. अर्थात त्यालाही पार्श्वभूमी आधुनिक खेळाची नव्हती.. मात्र ईतर खेळांवर बरेच चांगले चित्रपट निघतात, जसे की फरहानचा भाग मिल्खासिंग भाग, फूटबॉलवरचा अर्शद वारसी आणि जॉनचा दे दणादण गोल, बेंड ईट लाईक बेकहम, हॉकीवर तर चक दे सारखा सर्वोत्कृष्ट चित्रपट बनला आहे, मिथुनचा बॉक्सरही हिट गेलेला, इतरही छोट्या मोठ्या चित्रपटांत बॉक्सींग आणि कुस्ती वा कराटे या हाणामारीच्या खेळाचे प्रसंग हिट जातात.. अरे हो, जो जिता वही सिकंदरमधील सायकल रेसिंग राहीलीच की.. आठवायला घेतले की निघतील अजून, तर अगदीच काही शरम वाटावी अशी परिस्थिती नाहीये. इतर खेळही भारतीयांच्या स्पोर्टसभावना जागवतात म्हणून हे सिनेमे चालतात असे म्हणता येईल ना :)

मुक्त विहारि 19/03/2014 - 08:12
त्यात देव आनंद बरेच काही असतो, तोच ना? म्हणजे चीफ ऑफ आर्मी स्टाफ, मग पोलीस, आणि मग जमलेच तर क्रिकेट बोर्डात आणि मग जमलेच तर ह्या सिनेमाचा एकमेव प्रेक्षक. परत एकदा बघायला हवा.जाम भारी सिनेमा आहे.(अर्थात सलग हा सिनेमा पचवायची ताकद नाही,तुकड्या तुकड्यांतच बघायला लागेल.)

मुक्त विहारि 19/03/2014 - 16:21
साहजीकच आहे. आता खूद्द "देव आनंद" क्रिकेट बोर्डात असल्याने, ते तरी दुसरे काय करणार? आले देवाच्या मना, तेथे कुणाचे चालेना.

तुमचा अभिषेक 30/03/2014 - 23:52
म्हणजे सिनेमाचे नाव वगैरे चुकले की तुम्हाला तो चित्रपट बंडल वाटतो. कारण खरेच चांगला चित्रपट आहे तो. शेवटाला खासच होत जातो. जॉन अब्राहमच्या साथीने इमोशनल एण्डींग, इतर कोणी सांगितले असते तर मलाही पचायला जड गेले असते पण स्वता हा अनुभव घेतला आहे. जर हा चित्रपट पाहिला नसेल कोणी तर नक्की बघा म्हणून सजेस्ट करेन. आवडला नाही तर पैसे परत.

अजयिन्गले 18/03/2014 - 21:26
खूप मस्त, जेव्हा सुनील रिटायर होत होता तेव्हा वाटल आता काही मज्जा नाही बघण्यात. पण interest काही कमी झाला नाही ( मला वाटत तो होत नाही , पण कमी झाले असे वाटणे हे शनिक असत). नंतर सचिन आला, वेड लावलं, बात्तिंग बघण्याच्या नादात एका सेमिस्टर चा पेपर दिलाच नाही आणि त्याच वाईट पण नाही वाटल, सचिनचे फटके जे पहिले तो समोर येउन मारायचा, त्याची शरीराची gomentry , त्याच्या बदल भरभरून बोलणारे समालोचक, मेडिया सर्वे वेड लावणारे होते. सचिन म्हणझे एक वादळ होते असे वाटायचे कि कधी शांत होउचे नये, त्याच्या कोन्च्याच इंनिंग मुले समाधान असे भेटतच नवते अस वाटायचं अजून खेळायला पाहिजे होते. सचिन ने पराकोटीचा आनंद दिला पण तृप्ता ता मात्र नाही मिळाली कारण माझी भूक वाढवली होती, तसच अझहरच wrist वर खेळण, सर्व अप्रतिम. bating येवडी सिम्पल आहे आणि क्रिकेट हे वेड लावणारे आहे ते सचिन मूळेच. आत्ता फक्त त्याच्या आठवणी आणि त्यात रमण्यात पण एक खूप आनंद आहेस. मस्त मस्त यार सुनील , सचिन,

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/03/2014 - 09:15
लेख आवडला. क्रिकेट बघत नाही, चेंडू ते फटके त्या धावा, रेकोर्ड क्रिकेट तंत्र-मंत्र. खेळाडू , तो भावनिक वावर. ती गर्दी, समालोचक, कित्ती कित्ती बोअर होतं ;) पण आपलं क्रिकेट पोहोचलं पुले शुभेच्छा !!! -दिलीप बिरुटे (खोडकर)

स्पंदना 20/03/2014 - 03:24
हो.ना. प्राडॉ त्यामुळे फक्त दु:खी नाहीतर खुषीन बेहोष होतात. अधली मधली स्टेपच नाही.

पैसा 29/03/2014 - 14:57
लेख आवडला. गावस्करबद्दल लिहाल तेवढं थोडंच. केवळ खेळच नव्हे तर पाकिस्तानी अन ब्रिटिश लोकांना तो ज्या खुन्नसने उत्तरे द्यायचे तेही जबरदस्तच! कालच बातमी आहे की आयपीएल त्याच्या हातात दिलं आहे. काही सुधारणा होते का पाहू. बीसीसीआयचा तो कधीच आवडता नव्हता. त्यामुळे जरा आश्चर्यच वाटलं.

फारएन्ड 30/03/2014 - 04:20
जबरी लिहीले आहे. आवडले. लंदाजाने फटका मारला की वाऱ्याची झुळुक यावी तशीच एक disturbance ची wave रेडीओवर यायची.पण तो एक चौकार होता का एकेरी वा दुहेरी धावा होत्या ते कळायचं नाही. >>> हे पूर्वी अनुभवल्याचे आठवते. एकदम चपखल आहे.
लेखनविषय:
क्रीडा
लेखनप्रकार
विचार
क्रिकेट आणि मी क्रिकेट चं माझं वेड अगदी लहानपणापासून -म्हणजे चौथी पांचवी पासूनचं. तेंव्हा तो खेळ देखिल कळायचा नाहीं व इंग्रजीतील commentary सुद्धा. पण विजय हजारे खेळायला आला की मी रेडीओ जवळ बसुन राह्यचो. तेंव्हाची audio technology सुद्धा फारशी प्रगत नव्हती. फलंदाजाने फटका मारला की वाऱ्याची झुळुक यावी तशीच एक disturbance ची wave रेडीओवर यायची.पण तो एक चौकार होता का एकेरी वा दुहेरी धावा होत्या ते कळायचं नाही.
Subscribe to क्रीडा