दरमहा १० % चक्रवाढ व्याजाने वर्षानुवर्षे पैसे मिळवणे शक्य आहे का हे कृत्रिम बुद्धिमत्तेला विचारून पहा कि. का तेवढं धैर्य नाहीये?

बेस्ट किंवा अगदी टेक्नॉलॉजीचा टच पाहिजे असल्यास

तर एकूण ' मी' ला ओळखलंत. छान. ..................... इतरांच्या दृष्टीने 'मी' कोण?- हा काही कामाचा माणूस आहे का?

श्री० अभ्या मजेशीर टिप्प्णी आवडली. श्री० कंजूस इतर (आजुबाजुचे) कर्मदरिद्री, अर्धवट डोक्याचे किंवा मंदबुद्धीचे असतील तर काहीही उपयोग नाही. पण वरील प्रयोगाला आणखी एक पूरक प्रयोग करणे आवश्यक ठरते. तो असा- माणसाच्या कर्तबगारीवर दोन गोष्टी प्रामुख्याने प्रभाव पाडतात - इतरांनी आयुष्यात केलेली ढवळाढवळ आणि त्या व्यक्तीचे "सेल्फ-लिमिटींग बिलिफ्स". "सेल्फ-लिमिटींग बिलिफ्स" म्हणजे स्वतःला जखडून टाकणार्‍या धारणा/श्रद्धा/बेड्या. या कळणे पण स्वतःला ओळखण्यासाठी आवश्यक ठरते. यासाठी पण ए०आय० चा उपयोग मानवी समुपदेशकापेक्षा चांगला होतो. कारण ए०आय० माणसासारखा मूलतः दूष्ट नाही.

दरमहा १० % चक्रवाढ व्याजाने वर्षानुवर्षे पैसे मिळवणे शक्य आहे का हे कृत्रिम बुद्धिमत्तेला विचारून पहा कि. का तेवढं धैर्य नाहीये?

बेस्ट किंवा अगदी टेक्नॉलॉजीचा टच पाहिजे असल्यास

तर एकूण ' मी' ला ओळखलंत. छान. ..................... इतरांच्या दृष्टीने 'मी' कोण?- हा काही कामाचा माणूस आहे का?

श्री० अभ्या मजेशीर टिप्प्णी आवडली. श्री० कंजूस इतर (आजुबाजुचे) कर्मदरिद्री, अर्धवट डोक्याचे किंवा मंदबुद्धीचे असतील तर काहीही उपयोग नाही. पण वरील प्रयोगाला आणखी एक पूरक प्रयोग करणे आवश्यक ठरते. तो असा- माणसाच्या कर्तबगारीवर दोन गोष्टी प्रामुख्याने प्रभाव पाडतात - इतरांनी आयुष्यात केलेली ढवळाढवळ आणि त्या व्यक्तीचे "सेल्फ-लिमिटींग बिलिफ्स". "सेल्फ-लिमिटींग बिलिफ्स" म्हणजे स्वतःला जखडून टाकणार्‍या धारणा/श्रद्धा/बेड्या. या कळणे पण स्वतःला ओळखण्यासाठी आवश्यक ठरते. यासाठी पण ए०आय० चा उपयोग मानवी समुपदेशकापेक्षा चांगला होतो. कारण ए०आय० माणसासारखा मूलतः दूष्ट नाही.

छान, प्रा. अभ्यंकर यांची ओळख आवडली! पण, शेवटच्या परिच्छेदाची गरज नव्हती, त्याने लेखाला गालबोट लागलं असं वाटून गेलं! - (गणितात अनप्युअर आणि ढ असणारा) सोकाजी

मानवी लेखक प्रांमाणिकपणे लिहू लागला की गहजब होतो आणी त्याने ए०आय० सारखे लिहावे अशी अपेक्षा निर्माण होते. एकंदरीत सगळीकडेच आई (Artificial intelligence) घालायची म्हटल्यास अवघड आहे :) ह्या पाचकळ विनोदावर आपणास हसू नाही आले तरी चालेल पण राग येणार नाही अशी अपेक्षा आहे बाकी हा लेख छान आहे. आवडला. लिहित रहा.

युयुत्सु, मला वाटतं की नारळीकरांनी लिहिलेल्या परीकथा नसून विज्ञानकथा आहेत. बाकी, तुमच्या मनातला भयगंड घालवणे ही नारळीकरांची जबाबदारी नाही. अभ्यंकरांचीही नाही. ती केवळ तुमचीच आहे. ती तुम्ही पार पाडलीत त्याबद्दल अभिनंदन. आ.न., -गा.पै.

भारतात इतकी विद्यापीठे आहेत. दरवर्षे त्यातून काही हजार लोक पि एच डी होतात. हे सगळे संशोधक आहेत. आणि त्यानी काहीतरी संशोधन केलेले असते. जर भारतात इतके सगळे संशोधन होत असेल तर आपण त्याचा व्यवहारात उपयोग का करत नाही. या संशोधनाच्या पेपर्स चे रद्दी या व्यक्तिरीक्त इतर काय उपयोग केले जातात ?

त्यातून काही हजार लोक पि एच डी होतात. त्यातले बहुसंख्य मास्तरकी करतात आणि उरल्या वेळात देशाच्या संरक्षण प्रणाली वर किंवा विमान कसे चालवू नये यावर सार्वजनिक न्यासावर विशेष टिप्पण्या करतात. आता खान्देशातील वांग्याच्या पिकावरील पिसवांचा प्रादुर्भाव आणि मराठी साहित्यातील त्याचा संदर्भ यांचा तौलनिक अभ्यास यावर पी एच डी केल्यावर अजून काय अपेक्षा आहेत?. हा का ना का

छान, प्रा. अभ्यंकर यांची ओळख आवडली! पण, शेवटच्या परिच्छेदाची गरज नव्हती, त्याने लेखाला गालबोट लागलं असं वाटून गेलं! - (गणितात अनप्युअर आणि ढ असणारा) सोकाजी

मानवी लेखक प्रांमाणिकपणे लिहू लागला की गहजब होतो आणी त्याने ए०आय० सारखे लिहावे अशी अपेक्षा निर्माण होते. एकंदरीत सगळीकडेच आई (Artificial intelligence) घालायची म्हटल्यास अवघड आहे :) ह्या पाचकळ विनोदावर आपणास हसू नाही आले तरी चालेल पण राग येणार नाही अशी अपेक्षा आहे बाकी हा लेख छान आहे. आवडला. लिहित रहा.

युयुत्सु, मला वाटतं की नारळीकरांनी लिहिलेल्या परीकथा नसून विज्ञानकथा आहेत. बाकी, तुमच्या मनातला भयगंड घालवणे ही नारळीकरांची जबाबदारी नाही. अभ्यंकरांचीही नाही. ती केवळ तुमचीच आहे. ती तुम्ही पार पाडलीत त्याबद्दल अभिनंदन. आ.न., -गा.पै.

भारतात इतकी विद्यापीठे आहेत. दरवर्षे त्यातून काही हजार लोक पि एच डी होतात. हे सगळे संशोधक आहेत. आणि त्यानी काहीतरी संशोधन केलेले असते. जर भारतात इतके सगळे संशोधन होत असेल तर आपण त्याचा व्यवहारात उपयोग का करत नाही. या संशोधनाच्या पेपर्स चे रद्दी या व्यक्तिरीक्त इतर काय उपयोग केले जातात ?

त्यातून काही हजार लोक पि एच डी होतात. त्यातले बहुसंख्य मास्तरकी करतात आणि उरल्या वेळात देशाच्या संरक्षण प्रणाली वर किंवा विमान कसे चालवू नये यावर सार्वजनिक न्यासावर विशेष टिप्पण्या करतात. आता खान्देशातील वांग्याच्या पिकावरील पिसवांचा प्रादुर्भाव आणि मराठी साहित्यातील त्याचा संदर्भ यांचा तौलनिक अभ्यास यावर पी एच डी केल्यावर अजून काय अपेक्षा आहेत?. हा का ना का

रात्री जेवायला बसल्यावर टीव्हीवर हमखास हार्पिकने लोकांचे पौर्वात्य आणि पाश्चिमात्य अशा दोन्ही प्रकारचे कूप स्वच्छ होताना त्यांतील किटाणूंच्या वर्धित प्रतिमांसह पाहणे टाळता येणे अशक्य. येतेच ते समोर.

गवि ना पडला तो प्रश्न मलाही पडतो. याना कसे कळते की आम्ही जेवायला बसलोय , नेमके त्याच वेळेस हार्पीक च्या झैराती येतात. आज्जी बाई. तुम्ही गायबला होतात हे जानवलं होते. त्यामुअ‍ॅळ तुमचा लेख दिसलयावर लै बरे वाटले

पनवेलच्या पुढे प्रवासी रेलवे सेवा नुकतीच सुरू झाली होती, तेव्हाची गोष्ट. आम्ही दिव्याहून गाडी पकडली व पनवेलच्या पुढे जाणार होतो. पनवेलास समोरचा माणूस उठून गेला. त्यानंतर गाडी जी थांबली ती हलायचं नावंच घेईना. शेवटी पाऊण तासाने गाडी हलली. तेव्हढ्यात समोरचा माणूस येऊन बसला व म्हणाला की लवकर निघाली गाडी. आम्ही प्रश्नार्थक मुद्रेने पाहिल्यावर म्हणतो की नेहमी एक तास तरी लागतोच. मागील महिन्यात त्या एका तासात त्याने बहिणीकडे जाऊन भाऊबीजही आटोपली होती, अशी बहुमोल माहिती पुरवली. तो रेलवेत कामास होता. पुढे म्हणाला की पनवेलास मोटरमनास कागदी अर्ज भरून पुढील प्रवासाची परवानगी ( ब्लॉक क्लिअरन्स ) घ्यावी लागते व तिची एक प्रत इंजिनात ठेवावी लागते. त्यामुळे एक तास मोडतो. अहाहा, काय तो ब्रेक होता. हल्ली असे ब्रेक मिळंत नाहीत. दुसऱ्या ब्रेकची कथाही दिवा पनवेल मार्गाशी संबंधित आहे. असाच दिव्याहून पनवेलच्या दिशेने पाशिंजर पकडून चाललो होतो. पाणी मिळणार नाही म्हणून घरून पाणी भरपूर पिऊन निघालो होतो. आणि थंडीचे दिवस होते. मग काय जलनिष्कासावेग जरा जास्तंच जाणवू लागला. म्हणून निळजे स्थानकात खाली उतरून जमिनीचे क्षारवर्धन अभियान राबवू लागलो. सुदैवाने फलाट नसल्याने गाडीपासून दूर जावं लागलं नाही. मोहीम ऐन भरात असतांना गाडी हलली. मग काय, कसंबसं अभियान आवरलं आणि गाडीत चढलो. मग उरलेलं अभियान पुढल्या स्थानकात तळोजात पूर्ण केलं. परत एकदा सुदैवाने फलाटाची रुंदी अगदी नगण्य असल्याने गाडीपासनं जवळंच कार्यभाग आटोपता आला. असा हा अभियानी ब्रेक घेण्याची वेळ कोणावर येऊ नये. -गा.पै.

'ब्रेक के बाद' स्वागत आहे. लेखन नेहमीसारखंच सहज सुंदर.

८० किंवा त्या आधीच्या काळात लांब पल्ल्याच्या गाड्यांना भुसावळला बराच वेळ थांबायच्या. बहुदा इंजिने आणि डब्यांमध्ये पाणी भरण्यासाठी खूप वेळ लागायचा. एकदा आमची गाडी आऊटरलाच उभी राहिली. उन्हाचे दिवस भयंकर गरमी आणि पंखे गरम हवा मारायचे. गाडी थांबली की पंखे बंद व्हायचे कारण डब्याला असलेली ब्याटरी डाऊन. असे आमचे हाल चाललेले असतांना शेजारच्या बर्थवरचे एक काका शांतपणे सामानाची राखण सोडून खाली उतरले आणि चक्क रेल्वे लाईन ओलांडून पलीकडच्या कॉलनीत निघून गेले. आम्ही आपले काळजीत की या माणसाची गाडी सुटली तर काय? खूप वेळ झाला तरी ते आलेच नाही.. नंतर ते काका, हातात घरचा डबा घेऊन पाऊण तासाने परत आले, ते म्हणाले, माझा भैण रेल्वेच्या वसाहतीत राहते. तिचा नवरा म्हणजे म्येव्हणा त्याला शिफ ड्युटी. झोपला स्टेशनवर यायला नव्हता, मग मीच विचार केला की इंजिन पाणी घेईपर्यंत आणि 'सिग्नल क्लिअरस्तोर घरची चौकशी करून येतो. गाडी काय १० मिनिटात सुटायचं नाही. गा पै मुळे असा ही एक ब्रेक आठवला. त्या काळात रेल्वे कर्मचाऱ्यांची क्वार्टर्स आणि रेल्वेचे स्टेशन्स यांच्यात एक अनोखं समीकरण होतं. त्यातही मोठी जंक्शन स्टेश्न्स जरा वेगळीच असायची. अवांतराबद्दल क्षमस्व!

वेलकम ब्याक आज्जी. असेच खुसखुशीत लेख लिहुन आम्हाला हसवत रहा. बाकी आजकाल चेपु ,ईन्स्टाआणि तूनळीवरील रील्स मुळे ब्रेक असा तो काय मिळतच नाही बघा. दोन मीटीन्गांमध्ये किवा रात्री बेरात्री क्लायंटच्या शिव्या ऐकुन संपल्या की ब्रेक घ्यावा न झोपावे तर हे रील्स स्क्रोल करत अजुन १ तास निघुन जातो. माझा एक कलीग म्हण्तो "सर, मै तो सुब्बे सुब्बे पॉटी करते हुवे रातभरके टिम्स चॅट पढ लेता हुं, क्या पता बॉस का कॉल आ जाये......" बायो ब्रेकमधेही टीम्स वर काय काय मेसेज येउन पडलेत ते बघावे लागते.आता बोला.

छान लेख :) तुम्ही विना ब्रेक कायम लिहित रहावे हि इच्छा. बाकी tv २०२१ पासून नाही.. त्यामुळे बरे आहे सध्या.. असले ब्रेक बघायलच नको.. परंतु क्रिकेट match पाहतानाच्या जाहिराती जरा बऱ्या असतात असे माझे मत.. बाकी थिएटरात पैसे देऊन गेल्यावर, सिनेमा चालू होण्या अगोदर आनी interval नंतर ती खैनी, पान, गुठख्या ची जाहिरात डोक्यात जाते... आम्हीच सापडलो काय दाखवायला असे वाटते..

आजी तुमचे लेख नेहमीच खुमासदार असतात....

रेल्वे ब्रेकच्या आठवणी मस्त

माझ्या पोस्टचं तुम्ही सर्वांनी इतकं भरभरून स्वागत केलंत की माझ्या मनात आलं की मी पुन्हा लिहायला लागून "कोई गलती नहीं की" (हे वाक्य शोलेतल्या संजीव कुमार च्या आवाजात वाचावं.) मित्रमैत्रिणींनो हजाराच्या पार पोहोचणारी वाचने, आणि पंधराच्या आसपास प्रतिसाद या पोस्ट ला आले.तुमच्या मैत्रीपूर्ण,स्नेहपूर्ण प्रतिसादांबद्दल मनःपूर्वक आभार मानते. यांत अनेकांनी स्वतःच्या अनुभवांबद्दलही लिहिलं. त्यांचीही विशेष दखल घ्यावीशी वाटते. पुन्हा एकदा सर्वांचेच आभार मानते आणि लवकरच एक गंमतीदार लेख घेऊन येते आहे.

वेलकम बॅक आज्जी... छान खुसखुशीत लेख.

रात्री जेवायला बसल्यावर टीव्हीवर हमखास हार्पिकने लोकांचे पौर्वात्य आणि पाश्चिमात्य अशा दोन्ही प्रकारचे कूप स्वच्छ होताना त्यांतील किटाणूंच्या वर्धित प्रतिमांसह पाहणे टाळता येणे अशक्य. येतेच ते समोर.

गवि ना पडला तो प्रश्न मलाही पडतो. याना कसे कळते की आम्ही जेवायला बसलोय , नेमके त्याच वेळेस हार्पीक च्या झैराती येतात. आज्जी बाई. तुम्ही गायबला होतात हे जानवलं होते. त्यामुअ‍ॅळ तुमचा लेख दिसलयावर लै बरे वाटले

पनवेलच्या पुढे प्रवासी रेलवे सेवा नुकतीच सुरू झाली होती, तेव्हाची गोष्ट. आम्ही दिव्याहून गाडी पकडली व पनवेलच्या पुढे जाणार होतो. पनवेलास समोरचा माणूस उठून गेला. त्यानंतर गाडी जी थांबली ती हलायचं नावंच घेईना. शेवटी पाऊण तासाने गाडी हलली. तेव्हढ्यात समोरचा माणूस येऊन बसला व म्हणाला की लवकर निघाली गाडी. आम्ही प्रश्नार्थक मुद्रेने पाहिल्यावर म्हणतो की नेहमी एक तास तरी लागतोच. मागील महिन्यात त्या एका तासात त्याने बहिणीकडे जाऊन भाऊबीजही आटोपली होती, अशी बहुमोल माहिती पुरवली. तो रेलवेत कामास होता. पुढे म्हणाला की पनवेलास मोटरमनास कागदी अर्ज भरून पुढील प्रवासाची परवानगी ( ब्लॉक क्लिअरन्स ) घ्यावी लागते व तिची एक प्रत इंजिनात ठेवावी लागते. त्यामुळे एक तास मोडतो. अहाहा, काय तो ब्रेक होता. हल्ली असे ब्रेक मिळंत नाहीत. दुसऱ्या ब्रेकची कथाही दिवा पनवेल मार्गाशी संबंधित आहे. असाच दिव्याहून पनवेलच्या दिशेने पाशिंजर पकडून चाललो होतो. पाणी मिळणार नाही म्हणून घरून पाणी भरपूर पिऊन निघालो होतो. आणि थंडीचे दिवस होते. मग काय जलनिष्कासावेग जरा जास्तंच जाणवू लागला. म्हणून निळजे स्थानकात खाली उतरून जमिनीचे क्षारवर्धन अभियान राबवू लागलो. सुदैवाने फलाट नसल्याने गाडीपासून दूर जावं लागलं नाही. मोहीम ऐन भरात असतांना गाडी हलली. मग काय, कसंबसं अभियान आवरलं आणि गाडीत चढलो. मग उरलेलं अभियान पुढल्या स्थानकात तळोजात पूर्ण केलं. परत एकदा सुदैवाने फलाटाची रुंदी अगदी नगण्य असल्याने गाडीपासनं जवळंच कार्यभाग आटोपता आला. असा हा अभियानी ब्रेक घेण्याची वेळ कोणावर येऊ नये. -गा.पै.

'ब्रेक के बाद' स्वागत आहे. लेखन नेहमीसारखंच सहज सुंदर.

८० किंवा त्या आधीच्या काळात लांब पल्ल्याच्या गाड्यांना भुसावळला बराच वेळ थांबायच्या. बहुदा इंजिने आणि डब्यांमध्ये पाणी भरण्यासाठी खूप वेळ लागायचा. एकदा आमची गाडी आऊटरलाच उभी राहिली. उन्हाचे दिवस भयंकर गरमी आणि पंखे गरम हवा मारायचे. गाडी थांबली की पंखे बंद व्हायचे कारण डब्याला असलेली ब्याटरी डाऊन. असे आमचे हाल चाललेले असतांना शेजारच्या बर्थवरचे एक काका शांतपणे सामानाची राखण सोडून खाली उतरले आणि चक्क रेल्वे लाईन ओलांडून पलीकडच्या कॉलनीत निघून गेले. आम्ही आपले काळजीत की या माणसाची गाडी सुटली तर काय? खूप वेळ झाला तरी ते आलेच नाही.. नंतर ते काका, हातात घरचा डबा घेऊन पाऊण तासाने परत आले, ते म्हणाले, माझा भैण रेल्वेच्या वसाहतीत राहते. तिचा नवरा म्हणजे म्येव्हणा त्याला शिफ ड्युटी. झोपला स्टेशनवर यायला नव्हता, मग मीच विचार केला की इंजिन पाणी घेईपर्यंत आणि 'सिग्नल क्लिअरस्तोर घरची चौकशी करून येतो. गाडी काय १० मिनिटात सुटायचं नाही. गा पै मुळे असा ही एक ब्रेक आठवला. त्या काळात रेल्वे कर्मचाऱ्यांची क्वार्टर्स आणि रेल्वेचे स्टेशन्स यांच्यात एक अनोखं समीकरण होतं. त्यातही मोठी जंक्शन स्टेश्न्स जरा वेगळीच असायची. अवांतराबद्दल क्षमस्व!

वेलकम ब्याक आज्जी. असेच खुसखुशीत लेख लिहुन आम्हाला हसवत रहा. बाकी आजकाल चेपु ,ईन्स्टाआणि तूनळीवरील रील्स मुळे ब्रेक असा तो काय मिळतच नाही बघा. दोन मीटीन्गांमध्ये किवा रात्री बेरात्री क्लायंटच्या शिव्या ऐकुन संपल्या की ब्रेक घ्यावा न झोपावे तर हे रील्स स्क्रोल करत अजुन १ तास निघुन जातो. माझा एक कलीग म्हण्तो "सर, मै तो सुब्बे सुब्बे पॉटी करते हुवे रातभरके टिम्स चॅट पढ लेता हुं, क्या पता बॉस का कॉल आ जाये......" बायो ब्रेकमधेही टीम्स वर काय काय मेसेज येउन पडलेत ते बघावे लागते.आता बोला.

छान लेख :) तुम्ही विना ब्रेक कायम लिहित रहावे हि इच्छा. बाकी tv २०२१ पासून नाही.. त्यामुळे बरे आहे सध्या.. असले ब्रेक बघायलच नको.. परंतु क्रिकेट match पाहतानाच्या जाहिराती जरा बऱ्या असतात असे माझे मत.. बाकी थिएटरात पैसे देऊन गेल्यावर, सिनेमा चालू होण्या अगोदर आनी interval नंतर ती खैनी, पान, गुठख्या ची जाहिरात डोक्यात जाते... आम्हीच सापडलो काय दाखवायला असे वाटते..

आजी तुमचे लेख नेहमीच खुमासदार असतात....

रेल्वे ब्रेकच्या आठवणी मस्त

माझ्या पोस्टचं तुम्ही सर्वांनी इतकं भरभरून स्वागत केलंत की माझ्या मनात आलं की मी पुन्हा लिहायला लागून "कोई गलती नहीं की" (हे वाक्य शोलेतल्या संजीव कुमार च्या आवाजात वाचावं.) मित्रमैत्रिणींनो हजाराच्या पार पोहोचणारी वाचने, आणि पंधराच्या आसपास प्रतिसाद या पोस्ट ला आले.तुमच्या मैत्रीपूर्ण,स्नेहपूर्ण प्रतिसादांबद्दल मनःपूर्वक आभार मानते. यांत अनेकांनी स्वतःच्या अनुभवांबद्दलही लिहिलं. त्यांचीही विशेष दखल घ्यावीशी वाटते. पुन्हा एकदा सर्वांचेच आभार मानते आणि लवकरच एक गंमतीदार लेख घेऊन येते आहे.

वेलकम बॅक आज्जी... छान खुसखुशीत लेख.

ही कथा त्यातल्या त्यात बरी आहे.

छानच.

"इटींग युवर ओन फ्लेश" आशी एक म्हण आहे तसे काहीसे

टॉल्किन साहेबांचे एक पुस्तक नुकतेच (मृत्यूपश्चात) प्रकाशित झाले - The Bovadium Fragments ह्यात गाड्या व्हीलन आहेत.

As scholars pour over fragments unearthed from the archeological site at Bovadium, a handful of documents written in two languages reveal the secrets of this ancient place, which have lain buried for centuries. Evidently once upon a time a Daemon arose in nearby Vaccipratum, who by his cunning devised abominable machines, which he called Motores. The people of Bovadium first became enamoured of these machines, but soon became their slaves; and as the roads were gridlocked and the city polluted by their fumes, the end of Bovadium was nigh.

ही कथा त्यातल्या त्यात बरी आहे.

छानच.

"इटींग युवर ओन फ्लेश" आशी एक म्हण आहे तसे काहीसे

टॉल्किन साहेबांचे एक पुस्तक नुकतेच (मृत्यूपश्चात) प्रकाशित झाले - The Bovadium Fragments ह्यात गाड्या व्हीलन आहेत.

As scholars pour over fragments unearthed from the archeological site at Bovadium, a handful of documents written in two languages reveal the secrets of this ancient place, which have lain buried for centuries. Evidently once upon a time a Daemon arose in nearby Vaccipratum, who by his cunning devised abominable machines, which he called Motores. The people of Bovadium first became enamoured of these machines, but soon became their slaves; and as the roads were gridlocked and the city polluted by their fumes, the end of Bovadium was nigh.

खूप छान लिहिले आहे! खरोखर अजित पवार महाराष्ट्राचे मुख्यमंत्री व्हावेत अशी मनापासून ईच्छा होती. शाहू फुले आंबेडकर यशवंतराव चव्हाण शरद पवार ह्यांच्या नंतर पुरोगामित्वाचा वारसा पुढे अजितदादांनीच चालवला असता, नव्हे तो चालवला होता, सत्तेत असूनही कधीही संघ परिवाराला थारा न देणारे, आताच झालेल्या महापालिका निवडणुकीत निर्भयपणे भाजपवर टीका करणारे दादा पाहिल्यावर त्यांची पुढील वाटचाल लक्षात येत होती, लोकनेता म्हणावा असा मंत्री दादा एकमेव होते असे वाटते. अजितदादा मुख्यमंत्री असते तर लोकांची कामे नी महाराष्ट्राचा विकास भरभर झाला असता. कुठेतरी सिंधुताई सपकाळांचे वाक्य वाचले की ह्या महाराष्ट्रात मोठ होण्यासाठी मरावं लागतं! मेल्यानंतर दादांचे महत्व महाराष्ट्राला कळले!

दादा भारी माणूस होता. एक छोटी आठवण होती. आमच्या पार्टनरचे इलेक्षन च्या कामाचे एक बिल सोलापूर राष्ट्रवादीकडे अडलेले होते. ज्या कार्यकर्त्याने काम आणलेले तो चालढकल करत होता. दादा सोलापूरला आले तेंव्हा पार्टनर आणी मी भेटायला गेलो. पार्किंगलाच कार्यकर्ता थांबला होता. हात जोडून दादांना बिलाचे काहीएक बोलू नका म्हणून विनंती केली. बिलही दिले यथावकाश. . शालेय वयात चित्रकलेतले पहिले बक्षीस मिळाले मा. शरद पवारांच्या हस्ते.. मधल्या कालावधीत स्व. प्रमोद महाजनापासून स्व. बाबाहेब पुरंदर्‍यापासून..स्व. मुंडेसाहेबापर्यंत सगळे झाले पण शेवटचे अजितदादांच्या.... . बहुतेक आता कुणी चित्राबद्दल मला बक्षीसही देणार नाही. ;)

अजित पवार हे तुमचे आवडते नेते होते व त्यांचा दुर्दैवी अंत झाला, त्याचे वाईट वाटते. बारामती, पिंपरी चिंचवड भागात त्यांचे काम होते. तुमच्या सारख्या चाहत्यांच्या भावना समजू शकतो. पण... आर आर पाटील (आबा) यांचे नांव या लेखात आले आहे, मात्र ते संपूर्णपणे वेगळ्या श्रेणीचे नेते होते असे वाटते. ते वंशपरंपरेतून नव्हे, तर तळागाळातून आलेले उपमुख्यमंत्री व गृहमंत्री होते. त्यांच्यावर कधी भ्रष्टाचाराचे आरोप झाले नाहीत ना कधी त्यांनी सत्तेसाठी इकडे तिकडे उड्या मारल्या. त्यांचे व्यक्तीगत चारित्र्य स्वच्छ व निर्णय लोककेंद्री (उदा, डान्सबार बंदी) होते, कंत्राटदार केंद्री नव्हते. त्यांनी कधी गुंडांना तिकीटे वाटल्याचे समोर आले नाही. मला तर वाटते राष्ट्रवादी पक्षात ते आजिबात फीट होत नव्हते. बाकी ठीक आहे.

त्या दिवशी सकाळी मी जिममध्ये होतो. तेवढ्यात आमच्या दादाचा फोन आला— “तुमचे अजित दादा गेले.” त्या दिवशी सकाळी मीही जिममध्येच होतो. तेवढ्यात आमच्या साडूंचा फोन आला— “अजित दादा गेले.” लगेच मी माझ्या मोठ्या भावाला फोन लावला. तो गावाकडच्या राजकारणात आहे. एक-दोन मित्रांनी फोन लावले. सर्वच खरोखर निःशब्द झालेले होते. एव्हाना वेगवेगळ्या ग्रुप्सवर शोकसंदेश यायला सुरू झाले होते. ‌ --- मी स्वतः राजकारणात नाही, पण घर परिवारातले सगळेच राजकारणात आहेत. अजित दादांना भेटण्याचा सात-आठ वर्षांपूर्वी मोठ्या भावासोबत एकदा योग आला होता. त्यांच्याबद्दल "कुशल प्रशासक, लोकनेता, रोखठोक माणूस" हे शब्द केवळ बातम्यांमध्ये लिहिण्यापुरतेच नव्हते याचा अनुभव आला.‌

छान श्रद्धांजली लेख ! अजित दादा जाण्यामुळे मला देखील दु:ख झाले आणि मुळात म्हणजे मी त्या घटनेवर चक्क विचार करत होतो. त्यांचा स्पष्टवक्तेपणा आणी कामाची तडफ कायमच जाणवायची. त्यांचं एक विधान फार गाजले होते. (धरणात पाणी नाही तर आता मुतायचं का काय त्याच्यात ?) मी देखील त्या वाक्यावर इथे मिसळपाववरच टीका केली होती. त्यानंतर त्यांनी एक दिवस आत्मक्लेश देखील करुन घेतला होता. (म्हणजे माझ्या टीकेमुळे नव्हे). पण आता असं वाटतं की त्यावेळी टीका करायला नको होती. आजकाल लोकांना इतकं स्पष्ट बोलल्याशिवाय समजत नाही. शरद पवारांसारखा वटवृक्ष गुरु असतानाही अजित पवारांनी आपली स्वतंत्र ओळख आणि स्वतःची शैली निर्माण केली. हे सोपं नक्कीच नव्हतं ह्याच्याशी सहमत. थोरल्या पवारांच वर्तन या बाबतीत लाज आणणारचं होतं. आपलं वय झाले, आपल्या स्वतःच्या मुलीपेक्षा पुतण्या अधिक सरस असेल तर त्याच्यामागे आपलं बळ उभं करणं आवश्यक होतं पण त्यांनी तसं केलं नाही. बाळासाहेब आणी शरद पवार दोघांनीही आपल्या पुतण्यांवर अन्यायच केला. दुर्दैवाने नियतीने देखील दादांना आणि राज ठाकरेंना न्याय दिला नाही. नियती म्हणा, देव म्हणा ते जे काही करतात ते योग्यच करतात, भल्यासाठीच करतात ह्या गोष्टीवर माझा आता विश्वास राहिला नाही. त्यातल्या त्यात एक गोष्ट चांगली झाली की आपल्या पक्षाचा शेवट बघण्याची वेळ त्यांच्यावर आली नाही. पक्ष ऐन शिखरावर असताना त्यांनी एक्स्झिट घेतली. ते जिथे कुठे असतील आणि तिथे सु:ख दु:खाची जाणीव होत असेल तर ते सुखात राहोत हीच अपेक्षा ! विनम्र श्रद्धांजली !

अत्यंत दुःखद घटना दादांना आदरांजली महाराष्ट्र एका कार्यक्षम, धडाडीच्या, खंबीर नेतृत्वाला मुकला

तुम्ही बारामतीकर असल्यामुळे तुम्हला वाईट वाटले असेल , मला वैयक्तिक रित्या वाईट वाटले नाही , धक्का मात्र जरूर बसला, सत्तेला हपापलेले बरेच नेते आहेत, त्यापैकी एक नेता लयाला गेला इतकेच.....

खूप छान लिहिले आहे! खरोखर अजित पवार महाराष्ट्राचे मुख्यमंत्री व्हावेत अशी मनापासून ईच्छा होती. शाहू फुले आंबेडकर यशवंतराव चव्हाण शरद पवार ह्यांच्या नंतर पुरोगामित्वाचा वारसा पुढे अजितदादांनीच चालवला असता, नव्हे तो चालवला होता, सत्तेत असूनही कधीही संघ परिवाराला थारा न देणारे, आताच झालेल्या महापालिका निवडणुकीत निर्भयपणे भाजपवर टीका करणारे दादा पाहिल्यावर त्यांची पुढील वाटचाल लक्षात येत होती, लोकनेता म्हणावा असा मंत्री दादा एकमेव होते असे वाटते. अजितदादा मुख्यमंत्री असते तर लोकांची कामे नी महाराष्ट्राचा विकास भरभर झाला असता. कुठेतरी सिंधुताई सपकाळांचे वाक्य वाचले की ह्या महाराष्ट्रात मोठ होण्यासाठी मरावं लागतं! मेल्यानंतर दादांचे महत्व महाराष्ट्राला कळले!

दादा भारी माणूस होता. एक छोटी आठवण होती. आमच्या पार्टनरचे इलेक्षन च्या कामाचे एक बिल सोलापूर राष्ट्रवादीकडे अडलेले होते. ज्या कार्यकर्त्याने काम आणलेले तो चालढकल करत होता. दादा सोलापूरला आले तेंव्हा पार्टनर आणी मी भेटायला गेलो. पार्किंगलाच कार्यकर्ता थांबला होता. हात जोडून दादांना बिलाचे काहीएक बोलू नका म्हणून विनंती केली. बिलही दिले यथावकाश. . शालेय वयात चित्रकलेतले पहिले बक्षीस मिळाले मा. शरद पवारांच्या हस्ते.. मधल्या कालावधीत स्व. प्रमोद महाजनापासून स्व. बाबाहेब पुरंदर्‍यापासून..स्व. मुंडेसाहेबापर्यंत सगळे झाले पण शेवटचे अजितदादांच्या.... . बहुतेक आता कुणी चित्राबद्दल मला बक्षीसही देणार नाही. ;)

अजित पवार हे तुमचे आवडते नेते होते व त्यांचा दुर्दैवी अंत झाला, त्याचे वाईट वाटते. बारामती, पिंपरी चिंचवड भागात त्यांचे काम होते. तुमच्या सारख्या चाहत्यांच्या भावना समजू शकतो. पण... आर आर पाटील (आबा) यांचे नांव या लेखात आले आहे, मात्र ते संपूर्णपणे वेगळ्या श्रेणीचे नेते होते असे वाटते. ते वंशपरंपरेतून नव्हे, तर तळागाळातून आलेले उपमुख्यमंत्री व गृहमंत्री होते. त्यांच्यावर कधी भ्रष्टाचाराचे आरोप झाले नाहीत ना कधी त्यांनी सत्तेसाठी इकडे तिकडे उड्या मारल्या. त्यांचे व्यक्तीगत चारित्र्य स्वच्छ व निर्णय लोककेंद्री (उदा, डान्सबार बंदी) होते, कंत्राटदार केंद्री नव्हते. त्यांनी कधी गुंडांना तिकीटे वाटल्याचे समोर आले नाही. मला तर वाटते राष्ट्रवादी पक्षात ते आजिबात फीट होत नव्हते. बाकी ठीक आहे.

त्या दिवशी सकाळी मी जिममध्ये होतो. तेवढ्यात आमच्या दादाचा फोन आला— “तुमचे अजित दादा गेले.” त्या दिवशी सकाळी मीही जिममध्येच होतो. तेवढ्यात आमच्या साडूंचा फोन आला— “अजित दादा गेले.” लगेच मी माझ्या मोठ्या भावाला फोन लावला. तो गावाकडच्या राजकारणात आहे. एक-दोन मित्रांनी फोन लावले. सर्वच खरोखर निःशब्द झालेले होते. एव्हाना वेगवेगळ्या ग्रुप्सवर शोकसंदेश यायला सुरू झाले होते. ‌ --- मी स्वतः राजकारणात नाही, पण घर परिवारातले सगळेच राजकारणात आहेत. अजित दादांना भेटण्याचा सात-आठ वर्षांपूर्वी मोठ्या भावासोबत एकदा योग आला होता. त्यांच्याबद्दल "कुशल प्रशासक, लोकनेता, रोखठोक माणूस" हे शब्द केवळ बातम्यांमध्ये लिहिण्यापुरतेच नव्हते याचा अनुभव आला.‌

छान श्रद्धांजली लेख ! अजित दादा जाण्यामुळे मला देखील दु:ख झाले आणि मुळात म्हणजे मी त्या घटनेवर चक्क विचार करत होतो. त्यांचा स्पष्टवक्तेपणा आणी कामाची तडफ कायमच जाणवायची. त्यांचं एक विधान फार गाजले होते. (धरणात पाणी नाही तर आता मुतायचं का काय त्याच्यात ?) मी देखील त्या वाक्यावर इथे मिसळपाववरच टीका केली होती. त्यानंतर त्यांनी एक दिवस आत्मक्लेश देखील करुन घेतला होता. (म्हणजे माझ्या टीकेमुळे नव्हे). पण आता असं वाटतं की त्यावेळी टीका करायला नको होती. आजकाल लोकांना इतकं स्पष्ट बोलल्याशिवाय समजत नाही. शरद पवारांसारखा वटवृक्ष गुरु असतानाही अजित पवारांनी आपली स्वतंत्र ओळख आणि स्वतःची शैली निर्माण केली. हे सोपं नक्कीच नव्हतं ह्याच्याशी सहमत. थोरल्या पवारांच वर्तन या बाबतीत लाज आणणारचं होतं. आपलं वय झाले, आपल्या स्वतःच्या मुलीपेक्षा पुतण्या अधिक सरस असेल तर त्याच्यामागे आपलं बळ उभं करणं आवश्यक होतं पण त्यांनी तसं केलं नाही. बाळासाहेब आणी शरद पवार दोघांनीही आपल्या पुतण्यांवर अन्यायच केला. दुर्दैवाने नियतीने देखील दादांना आणि राज ठाकरेंना न्याय दिला नाही. नियती म्हणा, देव म्हणा ते जे काही करतात ते योग्यच करतात, भल्यासाठीच करतात ह्या गोष्टीवर माझा आता विश्वास राहिला नाही. त्यातल्या त्यात एक गोष्ट चांगली झाली की आपल्या पक्षाचा शेवट बघण्याची वेळ त्यांच्यावर आली नाही. पक्ष ऐन शिखरावर असताना त्यांनी एक्स्झिट घेतली. ते जिथे कुठे असतील आणि तिथे सु:ख दु:खाची जाणीव होत असेल तर ते सुखात राहोत हीच अपेक्षा ! विनम्र श्रद्धांजली !

अत्यंत दुःखद घटना दादांना आदरांजली महाराष्ट्र एका कार्यक्षम, धडाडीच्या, खंबीर नेतृत्वाला मुकला

तुम्ही बारामतीकर असल्यामुळे तुम्हला वाईट वाटले असेल , मला वैयक्तिक रित्या वाईट वाटले नाही , धक्का मात्र जरूर बसला, सत्तेला हपापलेले बरेच नेते आहेत, त्यापैकी एक नेता लयाला गेला इतकेच.....

चित्र छान आहे.

चाट जीपीटीच्या मदतीने पुढच्या ओळी. ;) स्वातंत्र्याची तारीख बदलली, घोषणा नवी झाली, पण सामान्य माणसाची व्यथा आजही तशीच राहिली. भक्तीच्या घोषणांनी भ्रष्टाचार पुसला जात नाही, झेंडे बदलले म्हणून लूट कधी थांबत नाही.

चित्र छान आहे.

चाट जीपीटीच्या मदतीने पुढच्या ओळी. ;) स्वातंत्र्याची तारीख बदलली, घोषणा नवी झाली, पण सामान्य माणसाची व्यथा आजही तशीच राहिली. भक्तीच्या घोषणांनी भ्रष्टाचार पुसला जात नाही, झेंडे बदलले म्हणून लूट कधी थांबत नाही.