प्रोफेसर देसाई अमेरिकेत गेले मग तुम्हाला करंमत कसं?

ते माझ्या बरोबर इथेच अमेरिकेत आहेत. तुमच्या प्रश्नाला मी बरोबर उत्तर दिलं ना?

प्रोफेसर देसाई अमेरिकेत गेले मग तुम्हाला करंमत कसं?

ते माझ्या बरोबर इथेच अमेरिकेत आहेत. तुमच्या प्रश्नाला मी बरोबर उत्तर दिलं ना?

तो आधार असा आहे की,प्रकाशाचा वेग अपूरा पडल्याने, प्रकाश शोषला जात असल्याचे आपण पाहू शकतो.तसं नसतं आणि प्रचंड वेगाने प्रकाश गेला असता तर सर्व प्रकाशमय दिसलं असतं, आणि अंधार दिसला नसता, म्हणजेच कृष्णविवर दिसलं नसतं,ब्ल्याक होल दिसलं नसतं.जिथे काळोख असतो तिथे प्रकाश नसतो, हे समजण्यासाठी एव्हढी ही साधी बाब आहे.>>>प्रो पोन्क्षे याना माझे दंडवत पोचते करावे, ही विनंती.

मिसळपाववर देखील एक अदृश्य ब्लॅक होल उर्फ कृष्णविवर आहे. ते नीलविवर देखील असू शकेल. ते अदृश्य असले तरी त्याचे अस्तित्व मात्र जाणवते. त्या विवराच्या दिशेने जाऊ लागल्यास अनेक संकेत मिळतात. पण त्याच्या अगदी मुखाशी , किंवा टोकाशी कोणी पोचल्यास मात्र ते शक्तिशाली कृष्णविवर आधी प्रतिसाद, धागे आणि कधी कधी सदस्यआयडी यांना गिळंकृत करते. असे निरीक्षणातून शास्त्रीयदृष्ट्या सिद्ध झाले आहे. ;-)

तो आधार असा आहे की,प्रकाशाचा वेग अपूरा पडल्याने, प्रकाश शोषला जात असल्याचे आपण पाहू शकतो.तसं नसतं आणि प्रचंड वेगाने प्रकाश गेला असता तर सर्व प्रकाशमय दिसलं असतं, आणि अंधार दिसला नसता, म्हणजेच कृष्णविवर दिसलं नसतं,ब्ल्याक होल दिसलं नसतं.जिथे काळोख असतो तिथे प्रकाश नसतो, हे समजण्यासाठी एव्हढी ही साधी बाब आहे.>>>प्रो पोन्क्षे याना माझे दंडवत पोचते करावे, ही विनंती.

मिसळपाववर देखील एक अदृश्य ब्लॅक होल उर्फ कृष्णविवर आहे. ते नीलविवर देखील असू शकेल. ते अदृश्य असले तरी त्याचे अस्तित्व मात्र जाणवते. त्या विवराच्या दिशेने जाऊ लागल्यास अनेक संकेत मिळतात. पण त्याच्या अगदी मुखाशी , किंवा टोकाशी कोणी पोचल्यास मात्र ते शक्तिशाली कृष्णविवर आधी प्रतिसाद, धागे आणि कधी कधी सदस्यआयडी यांना गिळंकृत करते. असे निरीक्षणातून शास्त्रीयदृष्ट्या सिद्ध झाले आहे. ;-)

सर. ही पूर्ण सीरिज आपण २०१७ मध्ये मिसळपाव वर प्रकाशित केली आहे. ती पुन्हा प्रकाशित करण्या ऐवजी आधीचे धागे वर आणणे हा पर्याय देखील आहे. https://www.misalpav.com/node/37510 आपले इतरही काही लेख, बहुधा आ. ई. आठवण याबद्दल शीर्षक असलेला, हेही तसेच्या तसे पुन्हा प्रकाशित केलेले दिसतात. अर्थात हे नजरचुकीने झाले नसेल तर मग हा प्रतिसाद दुर्लक्षित करावा ही विनंती. अधिक वारंवारितेने लेख टाकायचेच असल्यास किमान ते रिपीट न होता नवीन लेखन असेल असे करता येईल का? अर्थात जुनी विटी, जुना दांडू, खेला तो होबे असे यालाही उत्तर असले तर खरेच पुन्हा एकदा विनंती. प्रतिसादाकडे दुर्लक्ष करावे. :-)

गविजी असं पहा, शेकडो वाचने होत असतील तर त्याचा अर्थ येव्हडे लोक मूद्दाम माझे लेख वाचायला जाणार नाहीत असा माझा तर्क आहे.जूने popular लेख आणि ह्या मालिकेला कसा रिस्पॉन्स मिळतो बघतो.शिवाय माझे नवे लेख लिहित ही आहेच.ते भरपूर लिहित आहेच.

आपले FR,BR खुप strong आहेत. तुम्ही नुसते वाचक नाहीतर अभ्यासू वाचक अहात. मानाचा मुजरा. @सामंत सो... आपली ही सिरीज एका बैठकीत वाचली. चांगली लिहीली आहे. वाचनांती कळाले की साधारण सरासरी एक हजार या प्रमाणे अकरा हजार वेळा मिपाकरांनी धाग्यावर हजेरी लावली. परंतू संपुर्ण सिरीज वर प्रतीसाद फक्त एक अकडी. त्यामधे एक चित्रगुप्त यांचा सुद्धा आहे. कथा सर्वसामान्यांची,बरेच वेळा असे घडते. Man proposes and God disposes असेच काही तरी. हिरोचे नाव गुरूनाथ वाचून वाटले की हेरगिरी,अपराध असे काही कथानक असेल. मनुष्य जन्म दुर्लभ आणी गुरुनाथने अपला अनमोल जीवन वाया घालवले. विंदांची कवीता आठवते, माझी न घाई कांहिही, जाणून आहे अंतरी, लागेल जन्मावें पुन्हा नेण्या तुला मझ्या घरी. तू झुंजुमुंजू हासशी, जाईजुईचे लाजशी; मी वेंधळा मग सांडतॉ थोडा चहा बाहीवरी. तू बोलतां साधेसुधें सुचवुन जाशी केवढे, मी बोलतो वाचाळसा अन् पंडीती काहीतरी. होशी फुलासह फूल तू अन् चांदण्यासह चांदणे, ते पाहणे, इतकेंच मी बघ मानलें माझ्या करी.म्हणतेस तू, “मज आवडे रांगडा सीधेपणा!” विश्वास मी ठेवू कसा या हुन्नरी शब्दांवरीं. लिहिती बटा भालावरी ऊर्दु लिपींतिल अक्षरें; हा जन्म माझा संपला ती वाचताना शायरी. माझी न घाई कांहिही, जाणून आहे अंतरी, लागेल जन्मावें पुन्हा नेण्या तुला मझ्या घरी. तू झुंजुमुंजू हासशी, जाईजुईचे लाजशी; मी वेंधळा मग सांडतॉ थोडा चहा बाहीवरी. तू बोलतां साधेसुधें सुचवुन जाशी केवढे, मी बोलतो वाचाळसा अन् पंडीती काहीतरी. होशी फुलासह फूल तू अन् चांदण्यासह चांदणे, ते पाहणे, इतकेंच मी बघ मानलें माझ्या करी.म्हणतेस तू, “मज आवडे रांगडा सीधेपणा!” विश्वास मी ठेवू कसा या हुन्नरी शब्दांवरीं. लिहिती बटा भालावरी ऊर्दु लिपींतिल अक्षरें; हा जन्म माझा संपला ती वाचताना शायरी. बाकी गवी भौ च्या सुचने कडे लक्ष द्याल अशी अपेक्षा.

बरेच दिवस ग्रेसांचे चंद्रमाधवीचे प्रदेश हा कवितासंग्रह शोधत होतो . शेवटी मिळाला. त्यातील वनमेघ कवीता वाचताना गुरूनाथची आठवण आली. वनमेघ गळ्यात घन दाटला खडक शोषणारा झरा झऱ्यात वितळेल तो खडक वेदनेचा खरा उन्हात सर वेचली तलम सोनचाफ्यांतली दरीत वनमेवही हळुच सांडतो सावली. सुवर्ण वितळे तसा कळस देउळाचा दिसे असंख्य पडली तिथे वरुन पाखरांची पिसे मधून घर लाव तू उठव ऊन दारातले सरीत भिजले तरी हृदय तेवढ्याने जळे. अनंत जरि भासते गगन आरतीने मिटे तुझी हळद आजच्या तरल पावसाने फिटे फुलांस बहरांतले सृजनदुःख झाले तरी मुकाट हसणार तू पिळुन केस खांद्यावरी. चंद्रमाधवीचे प्रदेश

सर. ही पूर्ण सीरिज आपण २०१७ मध्ये मिसळपाव वर प्रकाशित केली आहे. ती पुन्हा प्रकाशित करण्या ऐवजी आधीचे धागे वर आणणे हा पर्याय देखील आहे. https://www.misalpav.com/node/37510 आपले इतरही काही लेख, बहुधा आ. ई. आठवण याबद्दल शीर्षक असलेला, हेही तसेच्या तसे पुन्हा प्रकाशित केलेले दिसतात. अर्थात हे नजरचुकीने झाले नसेल तर मग हा प्रतिसाद दुर्लक्षित करावा ही विनंती. अधिक वारंवारितेने लेख टाकायचेच असल्यास किमान ते रिपीट न होता नवीन लेखन असेल असे करता येईल का? अर्थात जुनी विटी, जुना दांडू, खेला तो होबे असे यालाही उत्तर असले तर खरेच पुन्हा एकदा विनंती. प्रतिसादाकडे दुर्लक्ष करावे. :-)

गविजी असं पहा, शेकडो वाचने होत असतील तर त्याचा अर्थ येव्हडे लोक मूद्दाम माझे लेख वाचायला जाणार नाहीत असा माझा तर्क आहे.जूने popular लेख आणि ह्या मालिकेला कसा रिस्पॉन्स मिळतो बघतो.शिवाय माझे नवे लेख लिहित ही आहेच.ते भरपूर लिहित आहेच.

आपले FR,BR खुप strong आहेत. तुम्ही नुसते वाचक नाहीतर अभ्यासू वाचक अहात. मानाचा मुजरा. @सामंत सो... आपली ही सिरीज एका बैठकीत वाचली. चांगली लिहीली आहे. वाचनांती कळाले की साधारण सरासरी एक हजार या प्रमाणे अकरा हजार वेळा मिपाकरांनी धाग्यावर हजेरी लावली. परंतू संपुर्ण सिरीज वर प्रतीसाद फक्त एक अकडी. त्यामधे एक चित्रगुप्त यांचा सुद्धा आहे. कथा सर्वसामान्यांची,बरेच वेळा असे घडते. Man proposes and God disposes असेच काही तरी. हिरोचे नाव गुरूनाथ वाचून वाटले की हेरगिरी,अपराध असे काही कथानक असेल. मनुष्य जन्म दुर्लभ आणी गुरुनाथने अपला अनमोल जीवन वाया घालवले. विंदांची कवीता आठवते, माझी न घाई कांहिही, जाणून आहे अंतरी, लागेल जन्मावें पुन्हा नेण्या तुला मझ्या घरी. तू झुंजुमुंजू हासशी, जाईजुईचे लाजशी; मी वेंधळा मग सांडतॉ थोडा चहा बाहीवरी. तू बोलतां साधेसुधें सुचवुन जाशी केवढे, मी बोलतो वाचाळसा अन् पंडीती काहीतरी. होशी फुलासह फूल तू अन् चांदण्यासह चांदणे, ते पाहणे, इतकेंच मी बघ मानलें माझ्या करी.म्हणतेस तू, “मज आवडे रांगडा सीधेपणा!” विश्वास मी ठेवू कसा या हुन्नरी शब्दांवरीं. लिहिती बटा भालावरी ऊर्दु लिपींतिल अक्षरें; हा जन्म माझा संपला ती वाचताना शायरी. माझी न घाई कांहिही, जाणून आहे अंतरी, लागेल जन्मावें पुन्हा नेण्या तुला मझ्या घरी. तू झुंजुमुंजू हासशी, जाईजुईचे लाजशी; मी वेंधळा मग सांडतॉ थोडा चहा बाहीवरी. तू बोलतां साधेसुधें सुचवुन जाशी केवढे, मी बोलतो वाचाळसा अन् पंडीती काहीतरी. होशी फुलासह फूल तू अन् चांदण्यासह चांदणे, ते पाहणे, इतकेंच मी बघ मानलें माझ्या करी.म्हणतेस तू, “मज आवडे रांगडा सीधेपणा!” विश्वास मी ठेवू कसा या हुन्नरी शब्दांवरीं. लिहिती बटा भालावरी ऊर्दु लिपींतिल अक्षरें; हा जन्म माझा संपला ती वाचताना शायरी. बाकी गवी भौ च्या सुचने कडे लक्ष द्याल अशी अपेक्षा.

बरेच दिवस ग्रेसांचे चंद्रमाधवीचे प्रदेश हा कवितासंग्रह शोधत होतो . शेवटी मिळाला. त्यातील वनमेघ कवीता वाचताना गुरूनाथची आठवण आली. वनमेघ गळ्यात घन दाटला खडक शोषणारा झरा झऱ्यात वितळेल तो खडक वेदनेचा खरा उन्हात सर वेचली तलम सोनचाफ्यांतली दरीत वनमेवही हळुच सांडतो सावली. सुवर्ण वितळे तसा कळस देउळाचा दिसे असंख्य पडली तिथे वरुन पाखरांची पिसे मधून घर लाव तू उठव ऊन दारातले सरीत भिजले तरी हृदय तेवढ्याने जळे. अनंत जरि भासते गगन आरतीने मिटे तुझी हळद आजच्या तरल पावसाने फिटे फुलांस बहरांतले सृजनदुःख झाले तरी मुकाट हसणार तू पिळुन केस खांद्यावरी. चंद्रमाधवीचे प्रदेश

तुमचा हाच एकमेव लेख पुढे पुढे स्क्रोल न करता संपूर्ण वाचला.

हायला मी पण टीका केली होती. माझ नाव का नाही लेखात?? :(

आजोबा एवढा वेळ तुमचा वयाचा मान म्हणून मी जास्त लिहिल नव्हत. पण तुमचे लेख अतिशय रताळवाणे आहेत. तुम्हाला मधमाशीच्या प्रेताला पाहून काय वाटले किंवा प्रोफेसर देसाईंच्या७४ व्या वाढदिवशी काय झाले ह्याच मला, मीपाकर, मिपामालक ह्याना काहीही कौतुक नाही. उगाच रटाळपणा करुन बोर मारण्यापेक्षा काहीतरी दर्जेदार लिहिता आलं तर पहा.

भिती, जळफळाट,अवहेलना, दादागिरी, फोंडसावती,(मालवणी शब्द), मला कमी लेखणं, माझ्या वयाचा अनादर करणं वगैरे, वगैरे असतं.

वड्याचे तेल वांग्यावर. समाजमाध्यमांचा सुळसुळाट असल्याने कोणावरही कसाही राग काढता येतो. कुणाला मोदी परत पंतप्रधान झाले तर काय ? ह्याभीतीने ग्रासले आहे. तर कुणी मोदीच परत पाहिजेत म्हणून देव पाण्यात घालुन बसले आहेत. कुणाचे प्रमोशन होत नाही आहे तर कुणाला 'जॉब चेंज' करता येत नाही आहे. कुणाला 'हे ए.आय. आता शिकावेच लागणार' म्हणून डोक्याला वात आला आहे. अशा परिस्थितीत 'रम्य आठवणी' वाचल्यावर 'ह्यांचे बरे चाललय' हा विचार मनात आल्याने तो राग निघतोय. ४ जून पर्यंत थांबा. मग लेख येऊ द्यात.

अच्चं जालं का? बंलं, आपण नं त्या दुत्त मिपाकलांचं घल उनात बान्दू. --- स्वाक्षरी: कांदा-लिंबू नसेल तर मिसळपावला चव नाही.

तुमचं लिखाण काही नीट लक्ष देऊन वाचले नाही मी पण तुमच्यावर अशी वयक्तिक टिका आणि कुचाळक्या काही लोक करीत आहेत ते योग्य नव्हे

अतीशय धक्कादायक. याचाच अर्थ काही लोचा आहे. म्हणजे, रागा आणी नमो स्संस्नेहसंमेलना त स्वागत गीत गात आहेत असे दृश्य समोर आले....... आपण २०१९ नंतर मिपावर दिसला नाहीत आणी अचानक एकदम दिवसातून चार चार धागे डकवून एक प्रकारे मिपावर साहित्य विक्रम केलात. एक मे ते सहा मे पर्यंत आपण तब्बल सव्वीस धागे डकवले. माझ्या सारख्याला " सर मुंडाते ही ओले पडे ", असे वाटले. आपण जातीवाचक कवीता लिहीलीत, ते ही या वयात मनाला पटले नाही. बाकी आपण पाडलेल्या साहित्यामधे गुणवत्ता आहे किंवा नाही हे माझ्या अकलन शक्तीच्या बाहेर आहे. मी शिपाई गडी,हल्ली बंदूक नाही पण कलम चालवतो पण अंदाज(इश्टाईल) तीच आहे. बाकी आपले वय अनुभव एव्हढा आहे की त्यावर मी काय बोलावे. तुकोबाराय म्हणून गेले, तासावा शब्द, घासावा शब्द तोलावा शब्द बोलताना (तसेच लिहीताना) मी बेतुक्या महाराजांचे वचनाचे तंतोतंत पालन करतो. बाकी आपल्या वयाचा मान राखून दिलेल्या प्रतिसादाबद्दल आपण काहीच उल्लेख केला नाहीत या बद्दल वाईट वाटले. बाकी आपल्या उत्साहाची दाद दिली पाहीजे.

काही धागे पूर्वी पण मिपावरच प्रकाशित झालेले आहेत. बाकी चालू द्या. दर्जा वगैरे प्रश्नच नाही इथे. अतिरिक्त प्रमाणात नवीन धागे टाकत राहिले की इतरांचे बाकी धागे वेगाने खाली जातात, मागे पडतात आणि त्यांची वाचने अथवा प्रतिसाद यांवर विपरीत परिणाम होतो. हे एक घडते आणि दुसरे म्हणजे अति परिचयात अवज्ञा. यात रोजच्या रोज आणि कधी कधी तर तीन चार तासांनी एक नवीन धागा येऊ लागला तर नावीन्य किंवा उत्सुकता जाऊन लेखकाबद्दल लोकांच्यात थोडे रिपलशन येऊ शकते. तो हवाहवासा राहत नाही. अर्थात मीही सुरुवातीच्या काळात दणादण धागे टाकले आणि लोकांनी इशारे दिल्यावर असेच दुखावले जाऊन रिॲक्ट केले. शेवटी योग्य ब्यालन्स कोणता हे कळायला वेळ लागतो हेच खरे.

जाऊ द्या !! आपण टिकाकारांचे घर उन्हात बांधू!!

तुमचा हाच एकमेव लेख पुढे पुढे स्क्रोल न करता संपूर्ण वाचला.

हायला मी पण टीका केली होती. माझ नाव का नाही लेखात?? :(

आजोबा एवढा वेळ तुमचा वयाचा मान म्हणून मी जास्त लिहिल नव्हत. पण तुमचे लेख अतिशय रताळवाणे आहेत. तुम्हाला मधमाशीच्या प्रेताला पाहून काय वाटले किंवा प्रोफेसर देसाईंच्या७४ व्या वाढदिवशी काय झाले ह्याच मला, मीपाकर, मिपामालक ह्याना काहीही कौतुक नाही. उगाच रटाळपणा करुन बोर मारण्यापेक्षा काहीतरी दर्जेदार लिहिता आलं तर पहा.

भिती, जळफळाट,अवहेलना, दादागिरी, फोंडसावती,(मालवणी शब्द), मला कमी लेखणं, माझ्या वयाचा अनादर करणं वगैरे, वगैरे असतं.

वड्याचे तेल वांग्यावर. समाजमाध्यमांचा सुळसुळाट असल्याने कोणावरही कसाही राग काढता येतो. कुणाला मोदी परत पंतप्रधान झाले तर काय ? ह्याभीतीने ग्रासले आहे. तर कुणी मोदीच परत पाहिजेत म्हणून देव पाण्यात घालुन बसले आहेत. कुणाचे प्रमोशन होत नाही आहे तर कुणाला 'जॉब चेंज' करता येत नाही आहे. कुणाला 'हे ए.आय. आता शिकावेच लागणार' म्हणून डोक्याला वात आला आहे. अशा परिस्थितीत 'रम्य आठवणी' वाचल्यावर 'ह्यांचे बरे चाललय' हा विचार मनात आल्याने तो राग निघतोय. ४ जून पर्यंत थांबा. मग लेख येऊ द्यात.

अच्चं जालं का? बंलं, आपण नं त्या दुत्त मिपाकलांचं घल उनात बान्दू. --- स्वाक्षरी: कांदा-लिंबू नसेल तर मिसळपावला चव नाही.

तुमचं लिखाण काही नीट लक्ष देऊन वाचले नाही मी पण तुमच्यावर अशी वयक्तिक टिका आणि कुचाळक्या काही लोक करीत आहेत ते योग्य नव्हे

अतीशय धक्कादायक. याचाच अर्थ काही लोचा आहे. म्हणजे, रागा आणी नमो स्संस्नेहसंमेलना त स्वागत गीत गात आहेत असे दृश्य समोर आले....... आपण २०१९ नंतर मिपावर दिसला नाहीत आणी अचानक एकदम दिवसातून चार चार धागे डकवून एक प्रकारे मिपावर साहित्य विक्रम केलात. एक मे ते सहा मे पर्यंत आपण तब्बल सव्वीस धागे डकवले. माझ्या सारख्याला " सर मुंडाते ही ओले पडे ", असे वाटले. आपण जातीवाचक कवीता लिहीलीत, ते ही या वयात मनाला पटले नाही. बाकी आपण पाडलेल्या साहित्यामधे गुणवत्ता आहे किंवा नाही हे माझ्या अकलन शक्तीच्या बाहेर आहे. मी शिपाई गडी,हल्ली बंदूक नाही पण कलम चालवतो पण अंदाज(इश्टाईल) तीच आहे. बाकी आपले वय अनुभव एव्हढा आहे की त्यावर मी काय बोलावे. तुकोबाराय म्हणून गेले, तासावा शब्द, घासावा शब्द तोलावा शब्द बोलताना (तसेच लिहीताना) मी बेतुक्या महाराजांचे वचनाचे तंतोतंत पालन करतो. बाकी आपल्या वयाचा मान राखून दिलेल्या प्रतिसादाबद्दल आपण काहीच उल्लेख केला नाहीत या बद्दल वाईट वाटले. बाकी आपल्या उत्साहाची दाद दिली पाहीजे.

काही धागे पूर्वी पण मिपावरच प्रकाशित झालेले आहेत. बाकी चालू द्या. दर्जा वगैरे प्रश्नच नाही इथे. अतिरिक्त प्रमाणात नवीन धागे टाकत राहिले की इतरांचे बाकी धागे वेगाने खाली जातात, मागे पडतात आणि त्यांची वाचने अथवा प्रतिसाद यांवर विपरीत परिणाम होतो. हे एक घडते आणि दुसरे म्हणजे अति परिचयात अवज्ञा. यात रोजच्या रोज आणि कधी कधी तर तीन चार तासांनी एक नवीन धागा येऊ लागला तर नावीन्य किंवा उत्सुकता जाऊन लेखकाबद्दल लोकांच्यात थोडे रिपलशन येऊ शकते. तो हवाहवासा राहत नाही. अर्थात मीही सुरुवातीच्या काळात दणादण धागे टाकले आणि लोकांनी इशारे दिल्यावर असेच दुखावले जाऊन रिॲक्ट केले. शेवटी योग्य ब्यालन्स कोणता हे कळायला वेळ लागतो हेच खरे.

जाऊ द्या !! आपण टिकाकारांचे घर उन्हात बांधू!!