प्रेमकाव्य

वेड लागले सखया, जिवाला वेड लागले. दिसलास तू , सांगू कशी , माझी न मी राहिले. वेड लागले सखया , जिवाला वेड लागले. जादू अशी झाली कशी , दो नयनांच्या भेटीने. आनंद हा साठवू कसा , इवल्या या मुठीने फूलपाखरू हो ,मन माझे , तुला धुंडताना आभाळ हे वाटे थिटे , तूज सवे हिंडताना स्वप्नात मी रमले अशी , हे चित्र रेखताना प्रीत ही तुझी माझी , पाहते बहरताना स्वप्नांना पंख मिळाले , घेता हात हाती दुनिया नवी वसवेन मी , तू असता सोबती वेड लागले सखये, जिवाला वेड लागले दिसलीस तू सांगू कसा , माझा न मी राहिलो वेड लागले सखये जिवाला , वेड लागले.

मधाळलेल्या कुण्या मिठीची चव लाघवी पीठीसाखरी, झळा भोवती वैशाखी तरी गोड सावली आम्र पाखरी. एकच पुरतो कटाक्ष तिरका नजर अशी की तिख्खी मिर्ची, पेटवते मग रंध्रांध्रातून अन्वर ज्वाला आसक्तीची. दातांचा तो चिमणी चावा करकरीत जणु कैरी कच्ची, शिरशिर अंगी हवीहवीशी कशी लपावी नाजूक नक्षी? स्पर्श असा की शामक अमला तनामनाचा दाह उतारी, कषाय जणू तो प्याल्यामधला क्षणात देतो कशी उभारी. खट्ट्या मिठ्ठ्या श्वासांमध्ये शब्द बिचारे हरवून जाती. नमकीन काही घडून जाते अर्थ उगाचच शोधत बसती..

आमची प्रेरणा : राघवांची सुंदर कविता : ..बहुतेक रेशमी होते! आमची शंका : विडंबन हे हास्य किंव्वा बीभत्सरसात असावे असा काहीसा संकेत आहे, किमान मिपावर तरी तसे पाहण्यात आलेले आहे.

(टीप: अनाहितांची साष्टांग माफी मागून) प्रोफाइलवरती बाई अशि काही दिसते धासू तो फोटो पाहुन येती झुंडीने चावट वासू कुणी भोजनपृच्छा करतो कुणी थेट घालतो डोळा बाईच्या भवती जमती भुंगे सतराशे सोळा बाईचे आशिक मुबलक कुणि पुतण्या तर कुणि काका रंगेल एकसे एक बाईस मारिती हाका मेसेज पटापट येती गालात हासते बाई पाहता गड्यांची गर्दी तिज हसू अनावर होई ती विचार करुनी लिहिते, पुसते, -अन पुन्हा लिहिते ते 'टायपिंग..' दिसताच वासूंचे भान हरपते डोळ्यात प्राण आणूनी व्याकूळ पाहती वाट कंठाशी येती प्राण वासूंची हालत 'ताठ' दो अशाच घटका जाती मग 'टिंग!' वाजतो फोन वासूंच्या टोळ्या येती तो वाचण्यास धावून उघडता फोनचा प

उगवला प्रेमिकांच्या सोहळ्याचा दिन वाजत गाजत त्याच्या हृदयाची वाढली होती धडधड तिच्याही काळजात होत होतं लकलक कारण तो होता ट्रेडमिलवर धावत आणि तिच्या लेकीच्या व्हॅनचा हॉर्न होता वाजत दिले तिने त्याला आवर्जून फूल पण होतं ते डब्यातलं कोबीचं फूल निघाला मग तो एकटाच लॉंग ड्राईव्हवर कारण होतं त्याचं ऑफिस नगर रोडवर पोहोचला एकदाचा तो ऑफिसला होतीच 'ती' तिथे सोबतीला सुरु झालं त्याचं आणि तिचं गूज म्हणला तो तिला दिवसभराची राणी माझी तूच तिचाही 'तो' होता घरात सोबतीला देईना तिला एकही क्षण फुरसतील कॉम्प्युटरची सिस्टीम होती त्याची 'शिरीन' अन घरकामाचा रगाडा तिचा 'फरहाद' मावळला दिनकर अन झाला त

जेव्हा माझी गोष्ट .... तुझ्या तोंडून सुरु होते होते ना , ती मी भान हरपुन ऐकते तु म्हणतोस " स्विटु ..तुझा DP मी जेव्हाही zoom करुन बघतो तेव्हा तेव्हा जाणवतं तुझं वेगळेपण .... भव्य कपाळ , त्यावर शोभणारी चंद्रकोर ... डोळे ...बोलके नि काळेभोर... नाकावरचा तीळ तर रेअर खुप रेअर ...

तुझ्याशी बोलता मन माझे जणु बेभान होते तुझ्याचं विचारात मन माझे विरते तु जवळ नसता मन तुझ्यासाठीच झुरते विरहात ही मी तुझ्यातच रमते तु कितीही दुर असावा तरी तुझ्या मनाला कधीही माझा विसर न व्हावा कितीही मैलांचे अंतर असले तरी मनाने तु सदैव माझ्या पास असावे तनाने दुर असलो तरी मनाने एकरूप व्हावे! -Dipti Bhagat 4 March, 2019