कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
https://maharashtratimes.com/maharashtra/mumbai-news/maharashtra-cabine…
दादांना अर्थखाते
जर फायली दिल्या
तर जसे चोराहाती
तिजोरी किल्या !
घरी तो आला
मित्र हाडवैरी
सावरण्या जुनी
आपली हेराफेरी
पांढरा कपड्यात जा व लूट
पोलीस मारती कडक सॅल्यूट
पाहीला नाही जनमत दट्ट्या
लोकशाही म्हणजे नाही थट्टा!!
कलंक
स्वत: धरला
घरचा पलंग
म्हणे नागपूरचा
तुम्ही कलंक
धोका दिल्याने
तुम्ही,त्यांनी
केला हा चंग
फिरवले मोहरे
झालात दंग
पार्टी फोडून
केले हो नंग
वाचवेल कोण
तो तैमूरलंग?
थांबवा आता
बोलणे सवंग
भेटा मग त्या
ममतास वंग
वाटला फटाका
निघाला लवंग
कसा तू सोडला
भगवा संग
नि झाला भणंग
मी कार्यकर्ता,
मीsssss कार्यकर्ता.....
वारसा,लाभ.... नेत्यांची मुलं-मुली
पदं मर्जीतल्यांना,आमच्या थंड चूली
सतरंजी उचलायला मात्र मी
टाईमपास खेळतो,जंगली रमी
मी कार्यकर्ता
मी कार्यकर्ता
वर्षानूवर्ष पक्षात मी ठाम
शपथघेती आयारामगयाराम
संकटमोचन मी,मी विघ्नहर्ता
जो विसरला जातो चरताचरता
मी कार्यकर्ता..मी मी मी कार्यकर्ता...
एक बिर्याणी आणि एक बीअर,
एक हिरवी नोट घेऊन मी चीअर
नेत्याने खांद्यावर हात ठेवला
तर हसतो मी मरतामरता
मी कार्यकर्ता..मी मी मी कार्यकर्ता
प्रेर्ना - मातीचे पाय
पयन स्प्र्शुन अले
ते हत मलले होते
लक्क उमग्ले तेवहा
ते पय मतिचे होते
मि केवल पहत होतो
पयन्च्य खल्चि धुल
ति ललतस लववि
हे एकच मथि खुल
मि इथ्वर पहुन अलो
पौल्खुना विर्नर्या
अधि कुन्वत, मगुन
कप्ति विकत हस्नर्या
अत पुन्ह चलवे पुधे,
कि परत फिर्वे?
सोस न-लयक पयन्चे
पुसुन अव्घे तकवे?
प्रेमल श्ब्दन्चि ओल
मनत र्झिपत नहि
व्हवे नत्मस्त्क
पयहि दिसत नहि
राजधानी Express
-------------------------------------------
कशी धावते..राजधानी पाहा ..
हॉर्न वाजवत..वेगात...सुसाट
वार्यालाही मागे टाकणारा.
वेग तिचा तो अफाट..
वेगाशी स्पर्धा करता तिच्या..
थकुनि जाती पळती झाडे..
HiTech तिचे इंजिन अवजड..
धुरांच्या रेषाही न हवेत सोडे..
स्टार-पॅंट्रीचा एक खास डबा..
स्टिम राइस..पिझ्झा बर्गर..नाही गावठी भात-वरण..
सुगरण तिथले शेफ..खरोखर..
सॅलाड मिळे..बास झाले आता शिकरण..!
स्टेजवरची वज्रमूठ,
मेजवरती ठरली झूट,
मतपेटीतलं भूत,
मेले नाही।।
सुपारी फुटायच्या आत,
बुंदी खायची घाई,
मतदारच बाप अन् आई
विसरले।।
कमळ विकसले,
काका आकसले,
नाना प्रकाशले,
बुध्दिबळे।।
भांडे लपवले ताका,
बोबडले ते काका,
नाही राहीला धाका,
पक्ष-फूटी।।
सत्तेसाठी ता ता थय्या,
भाजप व विरोधक एकशय्या
'समान नागरी' ची नैय्या
पार पडो।।
रस्त्यावरून या तू
चालू नकोस आता
निक्षून ती म्हणाली
हातात हात होता
(आला सुवास तोच
ती बैसता समीप
पण साठवू कसा तो
मन क्षुब्ध, हात कंप)
हळवे जुने तमाम
तू आठवू नको ते
कसलाच अर्थ नाही
उरला न जीव तेथे
नाही मी राहिले ती
तूही आता निराळा
वेड्या मनास लागे
वेडा निरर्थ चाळा
मैत्री असेल अपुली
भेटू अधूमधून
नजरेस मात्र ठेव
अपुल्या जरा जपून
नजरेत ना दिसू दे
ती ओल पावसाची
एकांत तो मनस्वी
ती रात्र मीलनाची
एकादशीची पहाट
विठ्ठलाकडे पाठ
फोटोफ्रेम मधे आठ
पांडूरंगा ।।
दर्शन घडू दे
पाऊस पडू दे
भक्ती जडू दे
चरणाशी ।।
वारकरी दहा लाख
कोरोना चा ना धाक
असेच आम्हा राख
विठूराया।।
टाळ मृदंग गजर
दिंड्या पताका हजर
नाचे,गाये, बाजीगर
जन्मोजन्मी।।
अंतरीचा ठाव माझ्या
अजून मी घेतोच आहे
अनंत जन्मांचे हे देणे
अजून मी देतोच आहे
वृक्ष छाया तापलेल्या
धरणीला देतोच आहे
पोळलेल्या हृदयावर मी
ती छाया घेतोच आहे
धीर देऊन भ्यालेल्यांना
मीही तरी भितोच आहे
अमृताच्या प्याल्यातूनही
विष मी पितोच आहे
इतरांची मी कीवच करतो
परंतु मीही तोच आहे
आयुष्याची शाई संपली
तरीही मी लिहितोच आहे
मरणाची मी वाट पाहतो
तरीही मी मरतोच आहे
जिंकिले जरी षड्रिपू तरी
अजून मी हरतोच आहे
खेळापासून सावल्यांच्या
मैलन मैल पळतोच आहे
सावली जरी माझी पडली
परंतु मी जळतोच आहे
पायांना स्पर्शून आले
ते हात मळाले होते
लख्ख उमगले तेव्हा
ते पाय मातीचे होते
मी केवळ पाहत होतो
पायांच्या खालची धूळ
ती ललाटास लावावी
हे एकच माथी खूळ
मी इथवर पाहून आलो
पाऊलखुणा विरणाऱ्या
आधी खुणावत, मागून
कपटी विकट हसणाऱ्या
आता, पुन्हा चालावे
पुढे, की परत फिरावे?
सोस ना-लायक पायांचे
पुसून अवघे टाकावे?
प्रेमळ शब्दांची ओल
मनात झिरपत नाही
व्हावे नतमस्तक ऐसे
पायही दिसत नाही
ते सारेच निघून गेले
जे पाय धरावे सुचले
मातीचे पाय मातकट
मागे माझ्यासह उरले
मिसळपाव