या नभातील तारका तू मी तुझा गं चांदवा सावली माझी जणू तू मी तुझ्यातील गारवा ।। रंग हे तारांगणीचे रंगले नयनी तुझ्या छंद माझे गंध होऊन दंगले स्वप्नी तुझ्या तू असे आकार माझा मी गुलाबी ही हवा सावली माझी जणू तू मी तुझ्यातील गारवा ।। अंतरीचे ते चिरंतर स्वप्न तु जे पाहीले तेच माझ्या या मनाच्या अंतरीही रंगले तुच सारी राञ माझी मी नशीला काजवा सावली माझी जणू तू मी तुझ्यातील गारवा ।।   

पुणेरी बाजीरावाने माझी कविता पळवली तेव्हां काव्यगुरु निकाळजे शनवार वाड्यावर गजला करत उभा होता बाजी बोलला जमवायचं कसं ? त्यावर तो शून्यात नजर लावून म्हणाला सगळंच विझलंय अगदी गझल कार्यशाळेचीही राख झाली आता मायबोली सर्चमधून तेच तेच जुने मतले काढून राजकारणाचे धागे पेटवण्याचा प्रयत्न करतो. ... मात्र उजवीकडून येणारा याकुबचा जनाजा म्हणाला भगविच्या , बघतोच तुला ! एव्हढ्य़ाचसाठी रोखून धरलेलं कधीचं एका काफियासाठी प्राण डोळ्यात आले असताना पन्नास हजार हिरवे कानात कुजबुजले तुझ्या सम्मेलनात इतकी माणसं जमतात का? मतले आणि काफिये फुकटात देइन उर्दू साहित्यातून. बाजी बोलला...

तिथली दिवाळी..... तीरकामठा रंगीत कागद चिखलमाती अर्धा किल्ला.... शिवाजीच्या मावळ्यांहाती, परत फराळ ठेवशील का? पहाट झोपेत हळूच उठवून घमघमणारी आंघोळ घालून, फुलबाजांची हजार फुले परत हातात ठेवशील का? रांगोळीतील हुकले ठिपके रेषांमधील नाजूक वळणे, तुळशीमाईचे लगीन लटके परत दणक्यात लावशील का? किणकिण बांगड्या काचेच्या घिरघीर झालरी पोरींच्या! सुरसूर बत्त्या, चुटक्या टिकल्या परत उडवण्या येशील का? तिथली दिवाळी धमाल मजा इथली दिवाळी शांत सजा!! आठवणींचे व्याकुळ दिवे परत घरी पोचतील का?

याकुबने माझे पेपर चोरले त्याच वेळी कलामांना गाडले जात होते बातम्यांच्या ढिगात पुस्तकातल्या जॉर्ज बर्नार्ड शॉला मी विचारलं यांच्या लेखी कोण मोठा?

नवकविता ब-याच वाचनात येतायत आजकाल. माझाही प्रयत्न. :D विडंबन वगैरे समजू नये. मनावर सततच्या होणा-या वारांमुळे अविरत चिघळत रहाणारी जी जखम आहे त्यातून स्त्रवलेलं हे काव्य आहे. प्लीज रिस्पेक्ट दॅट.

कोरड्याठण्ण विहिरीच्या तळाशी- गर्द वडाच्या पारंब्याना लोंबकळते- पडक्या वाड्याच्या ची-याची-यांतून- काळ्याकपारीमध्ये दडलेले- काहीतरी...... जे आहे फार प्राचीन जे आहेदुष्ट क्रूर अन वखवखलेले ज्याचा आहे स्पर्श दाहक ज्याचा विचारही भिववणारा इथला आसमंत भारलेला इथे कशाचीतरी हुकुमत इथली शांताताही असहय इथले आवाज तसेच भयानक इथल्या सावल्या हलतात इथली झाडे कुजबुजतात इथले खडकही शहारतात सततचे नाट्य इथले थांबत नाही भय.....भय इथले संपत नाही.....

*****कविता***** कविता म्हणजे कवीजीवनाचे पहिले पान कविता म्हणजे कल्पनांचे सोनेरी रान कविता म्हणजे मनःचक्षूंचे प्रतिबींब कविता म्हणजे उगवणारे सूर्यबिंंब कविता म्हणजे हरवत जाणारी वाट कविता म्हणजे सुविचारांची पहाट कविता म्हणजे तृणातील इवले फूल कविता म्हणजे शब्दांची सोनेरी झूल कविता म्हणजे प्रतिभेचा मधुर मेवा कविता म्हणजे कवीचा अनमोल ठेवा... - निलम बुचडे.

**तुझ्याशिवाय ** तुझ्याशिवाय , मन वेडे होऊनी झुलते, उगीच का भरकटते! स्वप्न-कळ्यांच्या उमलण्याची, वाट पाहत बसते!! सागरतीरी एकाकी, का उदास होऊनी बसते! खळखळणार्या लाटांच्या, नादामध्ये विरते!! स्वप्न असो वा सत्य, मन तुजपाशीच रमते! त्या ईश्वरचरणी रात्रंदिनी, तुझी कामना करते!! - निलम बुचडे.

ती एक आई जीवन घडवणारी! ती एक पत्नीसाथ देणारी !! ती एक ज्योती उज्जवल भविष्याप्रत नेणारी! ती एक दिप्ती अखंड तेवत राहणारी !! ती एक कळी उमलण्यासाठी आसुसणारी! ती एक चांदणी चमचमण्यासाठी धडपडणारी !! ती एक शक्ती सामर्थ्य प्रदान करणारी ! ती एक व्यक्ती जगण्याचा अधिकार मागणारी!! - निलम बुचडे.

हाकेसरशी धावून येणं सदैव पाठीशी असणं काहीच पुरेसं नव्हतं मान्य तुझ्या आर्त मूक हाका ऐकू आल्या नाहीत खोट्या हास्यामागचं वेदनांनी होरपळलेलं मन दिसू शकलं नाही मान्य तरीही इतकं सारं बिघडण्याआधी स्वतःहून साद घालणं फार कठीण होतं का? ------------------------------------------------------------------------- पूर्वप्रकाशितः http://mandarvichar.blogspot.in/2015/10/blog-post_31.html अश्विन कृ. ५, शालीवाहन शके १९३७ -------------------------------------------------------------------------