पु. शि. रेग्यांच्या सावित्री मध्ये घरट्यांचा उल्लेख दोनदा येतो. पहिला संघर्षाचा मन विषण्ण करणारा दुसर्‍यांदा येतो तेव्हा निसर्गचक्र त्याच्या क्रमाने हळुवारपणे पुर्वव्रत झालेले असते जे वाचकाला आश्वस्त करते.

सध्या अमेझॉन जंगलात लागलेल्या आ़गीच्या ( वणवा) पार्श्वभुमीवर कवितेची दाहकता अधिकच जाणवते आहे . __/\__.

पु. शि. रेग्यांच्या सावित्री मध्ये घरट्यांचा उल्लेख दोनदा येतो. पहिला संघर्षाचा मन विषण्ण करणारा दुसर्‍यांदा येतो तेव्हा निसर्गचक्र त्याच्या क्रमाने हळुवारपणे पुर्वव्रत झालेले असते जे वाचकाला आश्वस्त करते.

सध्या अमेझॉन जंगलात लागलेल्या आ़गीच्या ( वणवा) पार्श्वभुमीवर कवितेची दाहकता अधिकच जाणवते आहे . __/\__.

समईमधल्या दीपकळीवर विझू विझू ते डोळे दिसती... कोकणांत तिन्हीसांजा साजरा होणारा सामूहिक परवचा आठवला.

फक्त ही सांस्कृतिच आता परकी वाटावी इतका बदल स्वत: मधे झालेला असल्याने, संपूर्ण वृध्दत्व येत नाही तोपर्यंत हे काव्य काळजाला भिड़ेल असे वाटत नाही.

मस्त लिवलंय .. जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या .. खासकरून कोकणातल्या घराच्या .. मी महिन्यात आम्ही सर्व भावंडे तिथे अंगणात सर्व स्तोत्रे म्हणायचो .. मला वाटत दहा पंधरा वर्षे तिथे आम्ही दरवर्षी दंगा करायचो पण आता सर्व जण शहरात स्थायिक झाले आणि ते भलेमोठे घर , त्यासमोरच अंगण , वृंदावन असेच ओस पडले आहे .. तिथे तुळस लावली जाते पण ती फक्त गणपतीत आणो होळीच्या सणालाच.. नाहीतर तिथे पूर्ण शुकशुकाट असतो ... कधी पुन्हा उजळेल सारे ? कधी उतरतील त्या अंगणात तारे ? कधी भिनेल गगनात स्तोत्र ध्वनी ? कधी बैसेल ती अनोखी पंगत पुन्हा अंगणी ? तूच तर आहेस त्या सर्वांचा उदगाता निर्माता तूच घडविलेस सर्व पसारे अन नजारे तूच दिलेस कैक आशीर्वाद तूच दिल्या या अनमोल ठेवी आम्हा लोचनी पुढारलो कि सुधारलो ते तूच जाणे पण मी अजूनही तिथेच लोळतो जिवंतपणी दे , कधीतरी पुन्हा दे करून जवळ त्या भूतकाळाला ओढ अनामिक ती हृदयात कायम राहिली

सुरेख.

निव्वळ अफलातून आहे. समजतेय असं वाटेपर्यंत निसटतेय आणि निसटताना समजतेय अशी अवस्था झाली आहे. मिपावर बाजूनेच निसटणारा सरधोपट वाचकांची पत्रेवाला नाखु

देखणे गो बाय तुझा देवघर.

कविता आवडली, नीटशी समजण्यासाठी बर्‍याचदा वाचावयास लागली (की अजून नीटशी समजली नाही असा प्रश्नही मनात येऊन गेला.)

बराच वेळ लागला समजायला.

समईमधल्या दीपकळीवर विझू विझू ते डोळे दिसती... कोकणांत तिन्हीसांजा साजरा होणारा सामूहिक परवचा आठवला.

फक्त ही सांस्कृतिच आता परकी वाटावी इतका बदल स्वत: मधे झालेला असल्याने, संपूर्ण वृध्दत्व येत नाही तोपर्यंत हे काव्य काळजाला भिड़ेल असे वाटत नाही.

मस्त लिवलंय .. जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या .. खासकरून कोकणातल्या घराच्या .. मी महिन्यात आम्ही सर्व भावंडे तिथे अंगणात सर्व स्तोत्रे म्हणायचो .. मला वाटत दहा पंधरा वर्षे तिथे आम्ही दरवर्षी दंगा करायचो पण आता सर्व जण शहरात स्थायिक झाले आणि ते भलेमोठे घर , त्यासमोरच अंगण , वृंदावन असेच ओस पडले आहे .. तिथे तुळस लावली जाते पण ती फक्त गणपतीत आणो होळीच्या सणालाच.. नाहीतर तिथे पूर्ण शुकशुकाट असतो ... कधी पुन्हा उजळेल सारे ? कधी उतरतील त्या अंगणात तारे ? कधी भिनेल गगनात स्तोत्र ध्वनी ? कधी बैसेल ती अनोखी पंगत पुन्हा अंगणी ? तूच तर आहेस त्या सर्वांचा उदगाता निर्माता तूच घडविलेस सर्व पसारे अन नजारे तूच दिलेस कैक आशीर्वाद तूच दिल्या या अनमोल ठेवी आम्हा लोचनी पुढारलो कि सुधारलो ते तूच जाणे पण मी अजूनही तिथेच लोळतो जिवंतपणी दे , कधीतरी पुन्हा दे करून जवळ त्या भूतकाळाला ओढ अनामिक ती हृदयात कायम राहिली

सुरेख.

निव्वळ अफलातून आहे. समजतेय असं वाटेपर्यंत निसटतेय आणि निसटताना समजतेय अशी अवस्था झाली आहे. मिपावर बाजूनेच निसटणारा सरधोपट वाचकांची पत्रेवाला नाखु

देखणे गो बाय तुझा देवघर.

कविता आवडली, नीटशी समजण्यासाठी बर्‍याचदा वाचावयास लागली (की अजून नीटशी समजली नाही असा प्रश्नही मनात येऊन गेला.)

बराच वेळ लागला समजायला.

विलक्षण

तरल, सुरेख.

धन्यवाद.

लयबद्ध

मऊशार उबदार वाळूत लिहावं तसं लेखन आहे तुमचं. कधीतरी निवांतपणे तिथेच बाजूला बसून वाचता येतं किंवा कधी ते लगेच लाटेच्या पाण्यासोबत वाहून जातं. कधी तिथल्या वाळूचा उबदारपणा हवाहवासा वाटतो कधी गरम चटकेही बसतात. त्या वाळूचे गरम चटके बसल्यावर आम्ही उठून जाऊ शकतो पण तुम्ही तिथेच आणि तसेच लिहित रहा. Sandy

अलगूज वाजते तशी ओढ वाटणारी कवीता. राग ताल नाही समजले तरी ऐकायला आवठते अशी अलगूज धून आकाशवाणी रसिक श्रोता वाचकांची पत्रेवाला नाखु

तुमच्या कविता बरेचदा कळत नाहीत तरी वाचाव्याश्या वाटतात परत परत. लिहीत रहा.

मुलीला घेऊन मुलाने खेळायला जाऊ नये

का जाऊ नये समजले नाही जरा विस्तार कराल काय ?

खूप छान कविता आहे. लहानपण आठवलं. लहानपणचे स्पर्धा, नियम, चाकोर्‍या नसलेले वेगवेगळे खेळ आठवले. अवांतरः आणि खरंच, आपल्या लहान मुली किती समंजस असतात आणि निवांत. मुलगे म्हणजे नुसता धांगडधिंगा आणि मारामार्‍या. बहिणीबरोबरसुद्धा सतत बरोबरी आणि भांडाभांडी. पण आपल्या बहिणीला थोडं जरी लागलं खुपलं की तितकेच भावूक होतात.

नॉट समझींग्ड..

विलक्षण

तरल, सुरेख.

धन्यवाद.

लयबद्ध

मऊशार उबदार वाळूत लिहावं तसं लेखन आहे तुमचं. कधीतरी निवांतपणे तिथेच बाजूला बसून वाचता येतं किंवा कधी ते लगेच लाटेच्या पाण्यासोबत वाहून जातं. कधी तिथल्या वाळूचा उबदारपणा हवाहवासा वाटतो कधी गरम चटकेही बसतात. त्या वाळूचे गरम चटके बसल्यावर आम्ही उठून जाऊ शकतो पण तुम्ही तिथेच आणि तसेच लिहित रहा. Sandy

अलगूज वाजते तशी ओढ वाटणारी कवीता. राग ताल नाही समजले तरी ऐकायला आवठते अशी अलगूज धून आकाशवाणी रसिक श्रोता वाचकांची पत्रेवाला नाखु

तुमच्या कविता बरेचदा कळत नाहीत तरी वाचाव्याश्या वाटतात परत परत. लिहीत रहा.

मुलीला घेऊन मुलाने खेळायला जाऊ नये

का जाऊ नये समजले नाही जरा विस्तार कराल काय ?

खूप छान कविता आहे. लहानपण आठवलं. लहानपणचे स्पर्धा, नियम, चाकोर्‍या नसलेले वेगवेगळे खेळ आठवले. अवांतरः आणि खरंच, आपल्या लहान मुली किती समंजस असतात आणि निवांत. मुलगे म्हणजे नुसता धांगडधिंगा आणि मारामार्‍या. बहिणीबरोबरसुद्धा सतत बरोबरी आणि भांडाभांडी. पण आपल्या बहिणीला थोडं जरी लागलं खुपलं की तितकेच भावूक होतात.

नॉट समझींग्ड..

ह्या ह्या ह्या ह्या!

सुट्टी जाहीर केली तेंव्हा नाही गेलात हापिसात,हेलपाटा पडला असता शिवाय घरी लवकर यायचा कंटाळा आला असता तो वेगळाच. विडंबन आवडले

:):)

ह्या ह्या ह्या ह्या!

सुट्टी जाहीर केली तेंव्हा नाही गेलात हापिसात,हेलपाटा पडला असता शिवाय घरी लवकर यायचा कंटाळा आला असता तो वेगळाच. विडंबन आवडले

:):)

सुरेख जमली.

सुंदर रचना. Sandy

अहा...

तू डोळ्यांत नदीला वाट दिली आहेस हे खास आवडले

दर्जेदार , सुंदर, नेहमीप्रमाणे.

:(

रॉकस्टार मधले "शहरमे हूं मै तेरे, आके जरा मिल तो ले" गाणे आठवले. येनीवे, कविता भारीच.

सर्व रसिक वाचकांचे आभार.

सुरेख जमली.

सुंदर रचना. Sandy

अहा...

तू डोळ्यांत नदीला वाट दिली आहेस हे खास आवडले

दर्जेदार , सुंदर, नेहमीप्रमाणे.

:(

रॉकस्टार मधले "शहरमे हूं मै तेरे, आके जरा मिल तो ले" गाणे आठवले. येनीवे, कविता भारीच.

सर्व रसिक वाचकांचे आभार.

तहान लागल्यावर विहीर खोदणे यालाच म्हणत असावे पैजारबुवा,

सुरेख नेहेमीप्रमाणे!!

इच्छामरणावरती आहे का ही कविता?

म्हातारपणावर आहे का हो कविता ? वय झाल्यावर जीवनरस संपत जाणारी कविता ?

आपण लावू तितके अर्थ. कविता आहे, कोडे नाही. :))

खॅ खॅ खॅ विहीर नको पण पाऊस पडण्यापुर्वी जमीनीची नांगरट करावीच लागते ना? नांगरट खोल झाली तर जमीन भुसभूशीत होते. बी बियाणं चांगलं रुजते. वरून पाऊस असतोच दणकेबाज. मग पीकही चांगले जोमदार येते. आमची माती अन त्यांची झालेली माती. खॅ खॅ खॅ

आवडली.. पण नेहमीप्रमाणे बांधीव नाही वाटली..

चांगली आहे, पण काही तरी मिसींग वाटले. बाकी "धागा काढण्याचा विचार" असे विडंबन कोण लिहीतयं बघू. ;-)

खोल आहे.

जीवनरस शुष्क करणारे असे काही शब्द पाहून चटके बसले डोळ्यांना. घश्याला कोरड पाडणारी कविता !

लिहले आहे छान पण एक शब्द कळला नाही.

तहान लागल्यावर विहीर खोदणे यालाच म्हणत असावे पैजारबुवा,

सुरेख नेहेमीप्रमाणे!!

इच्छामरणावरती आहे का ही कविता?

म्हातारपणावर आहे का हो कविता ? वय झाल्यावर जीवनरस संपत जाणारी कविता ?

आपण लावू तितके अर्थ. कविता आहे, कोडे नाही. :))

खॅ खॅ खॅ विहीर नको पण पाऊस पडण्यापुर्वी जमीनीची नांगरट करावीच लागते ना? नांगरट खोल झाली तर जमीन भुसभूशीत होते. बी बियाणं चांगलं रुजते. वरून पाऊस असतोच दणकेबाज. मग पीकही चांगले जोमदार येते. आमची माती अन त्यांची झालेली माती. खॅ खॅ खॅ

आवडली.. पण नेहमीप्रमाणे बांधीव नाही वाटली..

चांगली आहे, पण काही तरी मिसींग वाटले. बाकी "धागा काढण्याचा विचार" असे विडंबन कोण लिहीतयं बघू. ;-)

खोल आहे.

जीवनरस शुष्क करणारे असे काही शब्द पाहून चटके बसले डोळ्यांना. घश्याला कोरड पाडणारी कविता !

लिहले आहे छान पण एक शब्द कळला नाही.

हा हा... मस्त जमलय... आणि मी पयला

:)

=))))))

मोदी विरोधी विडंबन येणार याची खात्री बाळगा !

थेट उल्लेख केलाय. सूचक हवं होतं.

=)) =)) =)) चित्रगुतांचा धागा आणि सुंदर सुंदर चित्रे नाहीत ! प्रगाढ निषेढ ! :)

या"भक्ताला" माफ कर!!! भक्त सर्टिफाईड नाखु वाचकांची पत्रेवाला

लय म्हणजे लयच भारी! शब्दा-शब्दाला हाणलंय पप्पूरावांना. तेवढा छोटा भीम किंवा डोरेमॉनचा उल्लेख राहिला.

हा पप्पू काही बदलणार नाही जोपर्यंत त्याच्या गळ्यात वरमाला पडत नाही आपल्या देशावर तोच राज्य करू शकतो ज्याचे लग्न झालेय इथे पप्पूला कोणी पुढे भेटेल असे दिसत नाही त्याचे वय आता वयपण झालेय

अजून कोण कोण येणार आहेत दाराबाहेर ते देवच जाणे सद्यस्थितीत चौकीदारच भला दिसतोय कोई माने या ना माने हाती धनुष्यबाण घेऊन थेट गोल मारून आलोय सुट्टी काही मिळाली नाही सरळ कामावर चाललोय निकाल लागेल तेव्हा लागेल मनात घर केलंय चौकीदारानं घरात घुसून कधी कुणी मारलं नव्हतं तेच करून दाखवलं या वाघानं

+1

एवढं खरं होतं लेकाचं तर मम्मी ने अध्यक्षपद स्वतः कडे परत का घेतलं?

हा .... हा ..... हा ...... आता पक्ष्याध्यक्षपदाचा राजीनामा द्यायचा हट्ट दाराआडून चाललाय ते आठवलं ! हा घोळ २०२४ च्या इलेक्शन च्या आधी पर्यंत चालाणार , मग आहेच दारा आडची ताई जबाबदारी घ्यायला !

हा हा... मस्त जमलय... आणि मी पयला

:)

=))))))

मोदी विरोधी विडंबन येणार याची खात्री बाळगा !

थेट उल्लेख केलाय. सूचक हवं होतं.

=)) =)) =)) चित्रगुतांचा धागा आणि सुंदर सुंदर चित्रे नाहीत ! प्रगाढ निषेढ ! :)

या"भक्ताला" माफ कर!!! भक्त सर्टिफाईड नाखु वाचकांची पत्रेवाला

लय म्हणजे लयच भारी! शब्दा-शब्दाला हाणलंय पप्पूरावांना. तेवढा छोटा भीम किंवा डोरेमॉनचा उल्लेख राहिला.

हा पप्पू काही बदलणार नाही जोपर्यंत त्याच्या गळ्यात वरमाला पडत नाही आपल्या देशावर तोच राज्य करू शकतो ज्याचे लग्न झालेय इथे पप्पूला कोणी पुढे भेटेल असे दिसत नाही त्याचे वय आता वयपण झालेय

अजून कोण कोण येणार आहेत दाराबाहेर ते देवच जाणे सद्यस्थितीत चौकीदारच भला दिसतोय कोई माने या ना माने हाती धनुष्यबाण घेऊन थेट गोल मारून आलोय सुट्टी काही मिळाली नाही सरळ कामावर चाललोय निकाल लागेल तेव्हा लागेल मनात घर केलंय चौकीदारानं घरात घुसून कधी कुणी मारलं नव्हतं तेच करून दाखवलं या वाघानं

+1

एवढं खरं होतं लेकाचं तर मम्मी ने अध्यक्षपद स्वतः कडे परत का घेतलं?

हा .... हा ..... हा ...... आता पक्ष्याध्यक्षपदाचा राजीनामा द्यायचा हट्ट दाराआडून चाललाय ते आठवलं ! हा घोळ २०२४ च्या इलेक्शन च्या आधी पर्यंत चालाणार , मग आहेच दारा आडची ताई जबाबदारी घ्यायला !

दिवसेंदिवस प्रश्न गहन होत आहेत.

काव्या मागच्या भावना नाही समजत आहेत. पुर किवा त्सुनामी च्या संबंधी असावी.

दिवसेंदिवस प्रश्न गहन होत आहेत.

काव्या मागच्या भावना नाही समजत आहेत. पुर किवा त्सुनामी च्या संबंधी असावी.

आणि अंगावर येणारी कविता. खरेच या व्यवसायात पेन्शन सोडाच अटेन्शन सुद्धा नसतं, निवृत्ती तर लांबची गोष्ट

चित्र कमी झालीत सर.

जबरा!! कविता आणि फोटो दोन्हि वाचुन/बघुन मन अस्वस्थ झाले. चांगल्या कलाकृतीला हीच पावती.

प्रतिसाद काय लिहावा हे उमगत नाही! अत्यंत परिणामकारक आणि विदारक. त्रासदायक आहे हे.

अस्वस्थ करणारं वास्तव ! वाचून हलायला झालं ! फोटोज आणि मजकुर, दोन्हीही जळजळीत !

खरंच भयाण वाटली वाचून .. अजून काय बोलणार ... इथे ते नाखूसाहेब म्हणतात त्याप्रमाणे यीअर एंडिंग , बोनस वगैरे काही नाही . ना कसली जिंदगानी , ना भविष्यातली तरतूद ,,,

या व्यवसायाचे भयाण वास्तव अस्वस्थ करणारे आहे. सर्वसाधारणपणे वारयोषितांचे आयुष्यमान ४० वर्षे एवढेच आहे. आणि बहुतांश त्या १४ ते १६ वर्षाला या व्यवसायात ढकलल्या जातात. ज्यांना याची प्राथमिक माहिती हवी असेल त्यांनी खालील दुवा उघडून पाहावा PROSTITUTION IN INDIA(२०१५) http://factsanddetails.com/india/People_and_Life/sub7_3h/entry-4190.html

भयाण आणि विषण्ण करणारे वास्तव.

यावर जास्त लिहीण्याची हिम्मत नाही. आतापर्यंत जे काही वाचनात आले त्यामधे अनिल कांबळे याच्या "त्या कोवळ्या फुलांचा"ह्या गझलेच्या तोडीचे साहित्य वाचनात आले नाही. गझल ऐकताना हृदय पिळवटून येते. https://youtu.be/BMNQF1OfHWQ

भयाण वास्तव ... भारी लिहिलंय ! शेवटचे ३-४ परिच्छेद वाचताना कातर झाल्या सारखे वाटले ! ले. समीरबापु गायकवाड यांनी त्यांच्या खूलूस या पुस्तकात अश्या रेड लाईट जगाचा आणि अश्या दुर्दैवी स्त्रीयांच्या आयुष्याचा वेध आणि शोध घेतलाय ! जरुर वाचा ते पुस्तक. त्यांच्या फेबु पेज वर पण त्यातली काही प्रकरणे आहेत !

आणि अंगावर येणारी कविता. खरेच या व्यवसायात पेन्शन सोडाच अटेन्शन सुद्धा नसतं, निवृत्ती तर लांबची गोष्ट

चित्र कमी झालीत सर.

जबरा!! कविता आणि फोटो दोन्हि वाचुन/बघुन मन अस्वस्थ झाले. चांगल्या कलाकृतीला हीच पावती.

प्रतिसाद काय लिहावा हे उमगत नाही! अत्यंत परिणामकारक आणि विदारक. त्रासदायक आहे हे.

अस्वस्थ करणारं वास्तव ! वाचून हलायला झालं ! फोटोज आणि मजकुर, दोन्हीही जळजळीत !

खरंच भयाण वाटली वाचून .. अजून काय बोलणार ... इथे ते नाखूसाहेब म्हणतात त्याप्रमाणे यीअर एंडिंग , बोनस वगैरे काही नाही . ना कसली जिंदगानी , ना भविष्यातली तरतूद ,,,

या व्यवसायाचे भयाण वास्तव अस्वस्थ करणारे आहे. सर्वसाधारणपणे वारयोषितांचे आयुष्यमान ४० वर्षे एवढेच आहे. आणि बहुतांश त्या १४ ते १६ वर्षाला या व्यवसायात ढकलल्या जातात. ज्यांना याची प्राथमिक माहिती हवी असेल त्यांनी खालील दुवा उघडून पाहावा PROSTITUTION IN INDIA(२०१५) http://factsanddetails.com/india/People_and_Life/sub7_3h/entry-4190.html

भयाण आणि विषण्ण करणारे वास्तव.

यावर जास्त लिहीण्याची हिम्मत नाही. आतापर्यंत जे काही वाचनात आले त्यामधे अनिल कांबळे याच्या "त्या कोवळ्या फुलांचा"ह्या गझलेच्या तोडीचे साहित्य वाचनात आले नाही. गझल ऐकताना हृदय पिळवटून येते. https://youtu.be/BMNQF1OfHWQ

भयाण वास्तव ... भारी लिहिलंय ! शेवटचे ३-४ परिच्छेद वाचताना कातर झाल्या सारखे वाटले ! ले. समीरबापु गायकवाड यांनी त्यांच्या खूलूस या पुस्तकात अश्या रेड लाईट जगाचा आणि अश्या दुर्दैवी स्त्रीयांच्या आयुष्याचा वेध आणि शोध घेतलाय ! जरुर वाचा ते पुस्तक. त्यांच्या फेबु पेज वर पण त्यातली काही प्रकरणे आहेत !

सचित्र कविता आवडली फारच आवडली. भिंतीवर कोरलेले सावलीचे घड्याळ पहिल्यांदा पाहिले मस्त आहे. पैजारबुवा,

टिक टिक टिक... चलती जाए घडी... दोन घडीचा डाव म्हणत म्हणत घड्याळांची अंगडी टोपडी बदल्याचे गीत बनवून वेळात वेळ काढून टाकलेला धागा भावला.

घंटा नाहीये का घड्याळात? अन चित्रमय विडंबन आवडले. अन आधूनीक चित्रकलेत ते डोळे बाहेर येतात, दोन नाकं, एकच कान असं असत ते मुळ कवितेत फिट बसते.

"आज्जीजवळी घड्याळ, कसले आहे चमत्कारिक" हि मुळ कविता आणि "शरदाजवळी आहे घड्याळ, कसले चमत्कारिक" हे विडंबन आठवले.

पैजारबुवा, नंदा करमरकर, पाषाणभेद आणि दुर्गविहारी, अनेक आभार. 'दाराआडची मुलगी'च्या मूळ कवियत्रीने कवितेचा एक सुंदर घाट निर्मिला आहे, त्या घाटावर येऊन काव्यगंगेत डुबकी मारण्यात एक आगळीच मौज आहे. 'शिव कन्या' यांना अनेक धन्यवाद.

खरंय चित्रगुप्त साहेब ,, खरंय ,, शिवकन्या याना मनापासून धन्यवाद .. त्यांच्या त्या कवितेमुळे , या सुंदर कविता वाचनात आल्या आणि थोडे हलके हलके वाटत आहे .. चित्रगुप्त साहेब आपण तर कमालच केली .. काय सुंदर सचित्र कविता केल्या आहात आपण .. हि कविता तर अफलातून झालेली आहे . एक काम करतो ह्हीला प्रिंटवतो आणि माझ्या मुलांना वाचायला देतो , निदान त्यांना घड्याळ कशी कशी सुधारत गेली ते चांगलेच समजेल ..

वर्तमानकाळ. फक्त चालू वेळ,ना भविष्याचे डोलारे ना भूतकाळातील गाठोडी फक्त "आनेवाला पल जानेवाला है" इतकंच सागणारे काटे असोत कि आकडे बोलतात. आजीचे घड्याळ अंगिकारायचा अल्प प्रयत्नशील नाखु पांढरपेशा

वाह, मस्तच ! दाराआडच्या कविता (खरंतर यांचा एक वेगळा कवितासंग्रह (मिपा वर आणि छापील सुद्धा) प्रकाशित करायला पाहिजे. इतक्या या वैविध्यपूर्ण आणि सुरेख आहेत) च्या निमित्तानी ही सुरेख स-चित्र कविता वाचायला मिळाली. घड्याळांचा सुंदर हा परामर्श घेतला आहे.

सचित्र कविता आवडली फारच आवडली. भिंतीवर कोरलेले सावलीचे घड्याळ पहिल्यांदा पाहिले मस्त आहे. पैजारबुवा,

टिक टिक टिक... चलती जाए घडी... दोन घडीचा डाव म्हणत म्हणत घड्याळांची अंगडी टोपडी बदल्याचे गीत बनवून वेळात वेळ काढून टाकलेला धागा भावला.

घंटा नाहीये का घड्याळात? अन चित्रमय विडंबन आवडले. अन आधूनीक चित्रकलेत ते डोळे बाहेर येतात, दोन नाकं, एकच कान असं असत ते मुळ कवितेत फिट बसते.

"आज्जीजवळी घड्याळ, कसले आहे चमत्कारिक" हि मुळ कविता आणि "शरदाजवळी आहे घड्याळ, कसले चमत्कारिक" हे विडंबन आठवले.

पैजारबुवा, नंदा करमरकर, पाषाणभेद आणि दुर्गविहारी, अनेक आभार. 'दाराआडची मुलगी'च्या मूळ कवियत्रीने कवितेचा एक सुंदर घाट निर्मिला आहे, त्या घाटावर येऊन काव्यगंगेत डुबकी मारण्यात एक आगळीच मौज आहे. 'शिव कन्या' यांना अनेक धन्यवाद.

खरंय चित्रगुप्त साहेब ,, खरंय ,, शिवकन्या याना मनापासून धन्यवाद .. त्यांच्या त्या कवितेमुळे , या सुंदर कविता वाचनात आल्या आणि थोडे हलके हलके वाटत आहे .. चित्रगुप्त साहेब आपण तर कमालच केली .. काय सुंदर सचित्र कविता केल्या आहात आपण .. हि कविता तर अफलातून झालेली आहे . एक काम करतो ह्हीला प्रिंटवतो आणि माझ्या मुलांना वाचायला देतो , निदान त्यांना घड्याळ कशी कशी सुधारत गेली ते चांगलेच समजेल ..

वर्तमानकाळ. फक्त चालू वेळ,ना भविष्याचे डोलारे ना भूतकाळातील गाठोडी फक्त "आनेवाला पल जानेवाला है" इतकंच सागणारे काटे असोत कि आकडे बोलतात. आजीचे घड्याळ अंगिकारायचा अल्प प्रयत्नशील नाखु पांढरपेशा

वाह, मस्तच ! दाराआडच्या कविता (खरंतर यांचा एक वेगळा कवितासंग्रह (मिपा वर आणि छापील सुद्धा) प्रकाशित करायला पाहिजे. इतक्या या वैविध्यपूर्ण आणि सुरेख आहेत) च्या निमित्तानी ही सुरेख स-चित्र कविता वाचायला मिळाली. घड्याळांचा सुंदर हा परामर्श घेतला आहे.