प्रेरणा: दाराआडची मुलगी. चमेलीबाई दाराआडून बघते आहे बाहेर किती बाहेर ? स्वत:च्या बाहेर, कमाठीपुर्‍याच्याही पल्याड - भूतभविष्याच्या आरपार ... तिकडे दूर इस्माईल बसला आहे... केसांचा कोंबडा काढून "दिल का भंवर करे पुकार" ... म्हणत डुलणार्‍या देखण्या नायकाची नायिका बनायला घर-गाव सोडून चंदेरी दुनियात आलेल्या चमेलीला शेवटी इथे घेऊन आलेला इस्माईल. पण तोही आता थकत चाललाय ... करत असेल का तोही अजून तिचा विचार ? जात असेल का तो गल्लीच्या बाहेर, तिच्यासाठी कुणी लक्ष्मीनंदन हुडकायला वर्दळीच्या रस्त्यांवर ? चमेलीबाई दाराबाहेर येऊ शकत नाही. तेवढ्यात लाचारीनं कुर्निसात करत इस्माईल कुणाला तरी इकडे पाठवतो दाही बोटात जड अंगठ्या घातलेला, गजरा हुंगत येणारा मस्तवाल धनदांडगा बघून चमेलीबाई सावरून बसते ... आपल्या सुरकुतलेल्या ओठांवर पटकन लिपस्टिक फिरवते पण तिच्याकडे ढुंकूनही न बघता आठ नंबरमधे नवीनच आलेल्या त्या नटव्या सकीनाच्या खोलीत तो शिरतो ... ... त्या सटव्या रोहिंगा का कोण मुली इकडे आल्यापासून असंच होतंय ... रोजच असं होतंय .. आस कोळपलेली चमेलीबाई भकास नजरेनं दाराआडून बघत रहाते... बघतच रहाते...