झरझर झरझर झरणाऱ्या कातरवेळी मुलीला घेऊन मुलाने खेळायला जाऊ नये... तिचे धावते पाय थबकतात, घरातच विलांटी घेऊन मैदानाकाठचे गवत डोळ्यांनी खुडत राहतात... ..... ‘थांब थांब पळू नकोस माजलेले गवत, त्यात सापविंचू, मी आलो आलो नको नको पळू नकोस ....’ ऐकू येते इतके स्पष्ट भुडूक अंधारावर खेळगड्याचे नाव कोरत राहते ती दोन डोळ्यांवर वाकून .... खेळातले नियम मुलीला माहित नसतात मुलाला माहित असतात, पण तो ते पाळत नाही.... नियमावाचून मुक्त खेळ तो टाळ्या किती, हसू किती अंधार उजेडावर लाटा किती! घरी निघण्याची वेळ येताच मुलगी फ्रॉक झटकते, मुलगा घाम पुसतो कोवळ्या कोवळ्या अंधाराला रानफुलांचा वास येतो.... शाळेत जाताना मुलगी वेणीत अनंत माळते त्या रानफुलांचा वास वहीतल्या रेघांवर झुलवत ठेवते... ...... कातर कातर कातर वेळी मुलगी एकदम मोठी होते देवापाशी समंजस दिवा लावते.... तिला प्रार्थना जमत नाही, शुभं करोति येत नाही, पण जोडले हात स्वस्तिक होतात फ्रॉकवरच्या फुलांमध्ये मुलाच्या घामाचा गंध शोधू लागतात.... ..... खरंच, झरझर झरझर झरणाऱ्या कातरवेळी मुलीला घेऊन मुलाने खेळायला जाऊ नये Shivkanya