नेहमी प्रमाणेच छान !! पुरी येथे गेलात भगवान जगन्नाथाचे दर्शन तरी घ्यावयास हवे होते हो..... बाकी तुम्हाला लहानपणापासून निसर्ग आवडतो असा माझा कयास आहे... नेहमी तुम्हाला पाऊस व पावसाळी वातावरण आवडत असावे.. तुमच्या लेखनी मध्ये हे आरामात लक्षात येते.. प्रवास असाच रंगत दार ठेवा.. व पुढील भाग लवकर येऊ देत. राज जैन मृगजळाचा पाठलाग नेहमीच जीवघेणा ठरतो... आपली पाण्याची बाटली नेहमी आपल्या जवळ बाळगावी... ;)

मस्त वर्णन आपल्या पुढील सर्व प्रवासास हार्दीक शुभेच्छा

मेघदुत ची आठवण झाली. :) ढगातला प्रवास आवडला, आकाशात जेव्हा केव्हा ढगांचा प्रवास पाहात राहू आपल्या लेखाची आठवण होत राहील. ढगांच्या खिडकीतून खाली डोकावल्यावर काय काय दिसले वाचायला मजा आली. ''आकारमानाप्रमाणे आणि प्रदेशानुसार गारांचे वर्गिकरण करुन ठेवले होते.त्या एका चाळणीमधुन खाली टाकण्यात येणार होत्या. पाण्याने भरलेले छोटे ढगांचे तुकडे रचुन ठेवले होते.पाउस पडण्यापूर्वी वातावरण निर्मिती व्हावी म्हणुन ढगातील स्पीकर चालु केले होते.'' हाहाहाहा हे लै भारी !!! बाकी 'ऐन' ला भेटल्याशिवाय आपला प्रवास थांबवूच नका आणि ती इतक्या सहजा सहजी भेटता कामा नये !!!

वा व्हिक्टर

पाउस झाल्यामुले माणसे खुशीत येत असतीलच पण ढगही खुशीत येतात. ते हलेके होतात. पुढील प्रवासासाठी हिरवे हिरवे गार गालिचे हरित तृणांच्या मखमालीचे म्हणत एकमेकांत मिसळतात.शाळा सुटल्यावर लहान मुलानी जल्लोश करत घरी जाण्यासाठी वर्गातुन मैदानात धाव घ्यावी. त्यांची एकच सरमिसळ व्हावी आणि त्या गर्दीला "उत्साह" एवढेच रूप मिळावे तसे काहिसे झाले.....आमच्या ढगात बरेचसे लहनमोठे ढ्ग मिसळले.

छान कल्पना. हाही ढगप्रवास आवडला. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

झाडे कशी लहान मुलाला आईने आंघोळ घालावी तशी दिसत होती. जंगलातुन जाणा-या राष्ट्रीय महामार्गामुळे खाली दाट केसातुन भांग पाडावे तसे दिसत होते. >>> ही तुमची वर्णन करण्याची शैली मला आमचा नववी कि दहावीतील धडा आठवुन देते. त्यात विठ्ठल गाडगीळ (चु भु दे घे) यानी त्यांच्या केरळ प्रवासाचे वर्णन केले होते. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

मला हा भाग खूप आवडला!! फार सुंदर वर्णन...! http://bhagyashreee.blogspot.com/

व्हिक्टरभाऊ मस्तच... कोणाही मर्त्य मानावाला जमणार नाही अशी रंगांचे ही स्वर्गीय उधळण ढगात सुरु झाली होती. हे फार आवडल.. (स्वप्नाळु) मदनबाण.....

मस्त लेख.... पारले मोनॅकोच्या ऍडचे वर्णन आवडले....:) फ़क्त शिवाजी महाराज, जंगलात गुहेत रहाणारा सिंह, पालथा झोपलेला सैनिक आणि सलाईनच्या बाटलीचे कारंजे असते तर फ़टाके न उडवतादेखील दिवाळी केल्यासारखे वाटले असते. बाळापण आठवले...आम्हीपण सलाईनचा वापरकरून कारंजा करत होतो...:) अजुनी तिला भेटला नाहीत याचे जास्त वाईट वाटले...:)

हवाई प्रवासाच्या नियमा नुसार ढगात ;हलकी असतात म्हणुन फ़क्त मोनॅको बिस्कीटे विकायला परवानगी होती. शाळा सुटल्यावर लहान मुलानी जल्लोश करत घरी जाण्यासाठी वर्गातुन मैदानात धाव घ्यावी. त्यांची एकच सरमिसळ व्हावी आणि त्या गर्दीला "उत्साह" एवढेच रूप मिळावे जमलाय लेख. तुमच्या कल्पनाशक्तीची कमाल आहे. बाकी ढगांपासून प्रेरणा घेऊन एवढे लिखाण करणारे कालिदासानंतर बहुतेक तुम्हीच. :D :D बिपिन.

कमाल आहे तुमच्या कल्पना शक्तीची.. मानलं तुम्हाला...

पेस्तनकाकांचा आवाज या वेळेस स्पष्ट आला. मी वर पाहिले.....पहातो तो काय. पेस्तनकाका हवेत तरंगत होते.त्यानी मोनॅको बिस्किटे जास्त प्रमाणात खाल्यामुळे ते फ़ारच हलके होऊन हवेत तरंगत होते. हा हा हा ... खाली तिष्ता नदी आता दुथडीभरुन वहात होती.झाडे कशी लहान मुलाला आईने आंघोळ घालावी तशी दिसत होती. जंगलातुन जाणा-या राष्ट्रीय महामार्गामुळे खाली दाट केसातुन भांग पाडावे तसे दिसत होते. दगडावरुन पडणारे नदीचे पाणी पाहुन मला कालिदासाने मेघदूतात वर्णन केलेल्या ओलेत्या ललनेच्या शुभ्र वस्त्राप्रमाणे दिसणारे नदीचे पाणी ही उपमा आठवली. खरेच कालिदासानेही असाच ढगातुन कधितरी प्रवास केला असावा त्याशिवाय त्याला ही उपमा सूचली नसती. खुप सु॑दर वर्णन. हळु हळु सगळे तारे अंधुक व्हायला लागले.पूर्वेला निळसर गुलाबी गुलालाची उधळण होऊ लागली.मी आत्तापर्यंत सूर्योदय फ़क्त डोंगराआडुनच होताना पाहिला होता.हा सूर्योदय अगदी क्षितीजावरुन होत होता.आकाश गुलाबी सोनेरी लालसर मोरपंखी अशा अनेक रंगानी भरुन गेले. आमचा ढग तर मिनिटामिनिटाला नवा रंग धारण करत होता.हळु हळु त्या प्रत्येक रंगात एक सोनेरी झाक डोकावु लागली. पूर्वेकडे साक्षात भगवान सहस्त्ररश्मी क्षितीजाआडुन डोकावु लागले.क्षितीजावरुन सूर्यास्त दिसतो जवळ जवळ तेवढाच सूर्योदय ही मनोहर दिसतो. किंबहुना त्यापेक्षा जास्तच. कोणाही मर्त्य मानावाला जमणार नाही अशी रंगांचे ही स्वर्गीय उधळण ढगात सुरु झाली होती. हळुहळु सगळ ढग लालसर सोनेरी प्रकाशाने न्हाउन निघाला. त्या प्रकाशात आम्ही सगळेच लालसर सोनेरी यक्ष दिसु लागलो. तेजपुंजाची झळाळी काय असते याचा आम्ही अनुभव घेत होतो. निसर्ग सौद॑र्याची उधलण छान केली आहे स्वप्नात. तुम्ही आम्हाला ही स्वप्नात पाठवलेत.

म्हणते तस्सच माझी प्रतिक्रीया देऊन टाकली तिने... तुमच्या कल्पनाशक्तीला सलाम! सिंपली ग्रेट!!!

मस्त!! मोनॅकोची जाहिरात सहीच!!

छे: आजही तसेच. ऎन; पुन्हा.एकदा मी स्वप्नात तुला न भेटताच परत आलो. ही अशी स्वप्नांची समाप्ती नको वाटते. पण ते आपल्य हातात थोडेच असते. विजुभौ गटणे मामा म्हणतो की ऍनने तुम्हाला नकार दिला म्हणुन.......=)) पण लगे रहो....एक ना एक दिवस तुमची स्वप्ने खरी होतील... तुम्हाला ऍन वास्तवात ही भेटावी ...ही सदीच्छा

खाली तिष्ता नदी आता दुथडीभरुन वहात होती.झाडे कशी लहान मुलाला आईने आंघोळ घालावी तशी दिसत होती. जंगलातुन जाणा-या राष्ट्रीय महामार्गामुळे खाली दाट केसातुन भांग पाडावे तसे दिसत होते. दगडावरुन पडणारे नदीचे पाणी पाहुन मला कालिदासाने मेघदूतात वर्णन केलेल्या ओलेत्या ललनेच्या शुभ्र वस्त्राप्रमाणे दिसणारे नदीचे पाणी ही उपमा आठवली. खरेच कालिदासानेही असाच ढगातुन कधितरी प्रवास केला असावा त्याशिवाय त्याला ही उपमा सूचली नसती. खडकावरुन फ़ेसाळत खळाळणारा पाण्याचा शूभ्र प्रवाह...त्याभोवती गवताचे हिरवे गार मखमली पाचुचे मखर. मधेच दिसणारी लालसर काळी माती या सगळ्याला विसंगत छेद देणारा काळाशार डामरी राष्ट्रीय महामार्ग. अक्षरश: वेड लावणारे दृष्य होते ते. हिरव्या रंगाच्या अगणीत छटा कोणीतरी मनाला येईल तशा उधळल्या होत्या.एका रंगाच्या इतक्या छटा असतात हे प्रथमच पहात होतो.नुकत्याच फ़ुटु पहाणा-या कोवळ्या सोनेरी लालसर मखमली दुलई पासुन ते गाभुळल्या शेवाळी काळसर हिरव्यापर्यंत........दाट वाढलेल्या कुरणाच्या फ़िक्कट पोपटी छटेपासुन ते वा-यावर नाचत हिंदोळणा-या मोठ्या हत्ती गवताच्या पाचुच्या हिरव्या गालिच्या पर्यन्त हिरव्या रंगाच्या असतील नसतील तेव्हढया सगळ्या छटा उपस्थित होत्या. सुंदर वर्णन. आवडले. अभिनंदन.

नेहमी प्रमाणेच छान !! पुरी येथे गेलात भगवान जगन्नाथाचे दर्शन तरी घ्यावयास हवे होते हो..... बाकी तुम्हाला लहानपणापासून निसर्ग आवडतो असा माझा कयास आहे... नेहमी तुम्हाला पाऊस व पावसाळी वातावरण आवडत असावे.. तुमच्या लेखनी मध्ये हे आरामात लक्षात येते.. प्रवास असाच रंगत दार ठेवा.. व पुढील भाग लवकर येऊ देत. राज जैन मृगजळाचा पाठलाग नेहमीच जीवघेणा ठरतो... आपली पाण्याची बाटली नेहमी आपल्या जवळ बाळगावी... ;)

मस्त वर्णन आपल्या पुढील सर्व प्रवासास हार्दीक शुभेच्छा

मेघदुत ची आठवण झाली. :) ढगातला प्रवास आवडला, आकाशात जेव्हा केव्हा ढगांचा प्रवास पाहात राहू आपल्या लेखाची आठवण होत राहील. ढगांच्या खिडकीतून खाली डोकावल्यावर काय काय दिसले वाचायला मजा आली. ''आकारमानाप्रमाणे आणि प्रदेशानुसार गारांचे वर्गिकरण करुन ठेवले होते.त्या एका चाळणीमधुन खाली टाकण्यात येणार होत्या. पाण्याने भरलेले छोटे ढगांचे तुकडे रचुन ठेवले होते.पाउस पडण्यापूर्वी वातावरण निर्मिती व्हावी म्हणुन ढगातील स्पीकर चालु केले होते.'' हाहाहाहा हे लै भारी !!! बाकी 'ऐन' ला भेटल्याशिवाय आपला प्रवास थांबवूच नका आणि ती इतक्या सहजा सहजी भेटता कामा नये !!!

वा व्हिक्टर

पाउस झाल्यामुले माणसे खुशीत येत असतीलच पण ढगही खुशीत येतात. ते हलेके होतात. पुढील प्रवासासाठी हिरवे हिरवे गार गालिचे हरित तृणांच्या मखमालीचे म्हणत एकमेकांत मिसळतात.शाळा सुटल्यावर लहान मुलानी जल्लोश करत घरी जाण्यासाठी वर्गातुन मैदानात धाव घ्यावी. त्यांची एकच सरमिसळ व्हावी आणि त्या गर्दीला "उत्साह" एवढेच रूप मिळावे तसे काहिसे झाले.....आमच्या ढगात बरेचसे लहनमोठे ढ्ग मिसळले.

छान कल्पना. हाही ढगप्रवास आवडला. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

झाडे कशी लहान मुलाला आईने आंघोळ घालावी तशी दिसत होती. जंगलातुन जाणा-या राष्ट्रीय महामार्गामुळे खाली दाट केसातुन भांग पाडावे तसे दिसत होते. >>> ही तुमची वर्णन करण्याची शैली मला आमचा नववी कि दहावीतील धडा आठवुन देते. त्यात विठ्ठल गाडगीळ (चु भु दे घे) यानी त्यांच्या केरळ प्रवासाचे वर्णन केले होते. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

मला हा भाग खूप आवडला!! फार सुंदर वर्णन...! http://bhagyashreee.blogspot.com/

व्हिक्टरभाऊ मस्तच... कोणाही मर्त्य मानावाला जमणार नाही अशी रंगांचे ही स्वर्गीय उधळण ढगात सुरु झाली होती. हे फार आवडल.. (स्वप्नाळु) मदनबाण.....

मस्त लेख.... पारले मोनॅकोच्या ऍडचे वर्णन आवडले....:) फ़क्त शिवाजी महाराज, जंगलात गुहेत रहाणारा सिंह, पालथा झोपलेला सैनिक आणि सलाईनच्या बाटलीचे कारंजे असते तर फ़टाके न उडवतादेखील दिवाळी केल्यासारखे वाटले असते. बाळापण आठवले...आम्हीपण सलाईनचा वापरकरून कारंजा करत होतो...:) अजुनी तिला भेटला नाहीत याचे जास्त वाईट वाटले...:)

हवाई प्रवासाच्या नियमा नुसार ढगात ;हलकी असतात म्हणुन फ़क्त मोनॅको बिस्कीटे विकायला परवानगी होती. शाळा सुटल्यावर लहान मुलानी जल्लोश करत घरी जाण्यासाठी वर्गातुन मैदानात धाव घ्यावी. त्यांची एकच सरमिसळ व्हावी आणि त्या गर्दीला "उत्साह" एवढेच रूप मिळावे जमलाय लेख. तुमच्या कल्पनाशक्तीची कमाल आहे. बाकी ढगांपासून प्रेरणा घेऊन एवढे लिखाण करणारे कालिदासानंतर बहुतेक तुम्हीच. :D :D बिपिन.

कमाल आहे तुमच्या कल्पना शक्तीची.. मानलं तुम्हाला...

पेस्तनकाकांचा आवाज या वेळेस स्पष्ट आला. मी वर पाहिले.....पहातो तो काय. पेस्तनकाका हवेत तरंगत होते.त्यानी मोनॅको बिस्किटे जास्त प्रमाणात खाल्यामुळे ते फ़ारच हलके होऊन हवेत तरंगत होते. हा हा हा ... खाली तिष्ता नदी आता दुथडीभरुन वहात होती.झाडे कशी लहान मुलाला आईने आंघोळ घालावी तशी दिसत होती. जंगलातुन जाणा-या राष्ट्रीय महामार्गामुळे खाली दाट केसातुन भांग पाडावे तसे दिसत होते. दगडावरुन पडणारे नदीचे पाणी पाहुन मला कालिदासाने मेघदूतात वर्णन केलेल्या ओलेत्या ललनेच्या शुभ्र वस्त्राप्रमाणे दिसणारे नदीचे पाणी ही उपमा आठवली. खरेच कालिदासानेही असाच ढगातुन कधितरी प्रवास केला असावा त्याशिवाय त्याला ही उपमा सूचली नसती. खुप सु॑दर वर्णन. हळु हळु सगळे तारे अंधुक व्हायला लागले.पूर्वेला निळसर गुलाबी गुलालाची उधळण होऊ लागली.मी आत्तापर्यंत सूर्योदय फ़क्त डोंगराआडुनच होताना पाहिला होता.हा सूर्योदय अगदी क्षितीजावरुन होत होता.आकाश गुलाबी सोनेरी लालसर मोरपंखी अशा अनेक रंगानी भरुन गेले. आमचा ढग तर मिनिटामिनिटाला नवा रंग धारण करत होता.हळु हळु त्या प्रत्येक रंगात एक सोनेरी झाक डोकावु लागली. पूर्वेकडे साक्षात भगवान सहस्त्ररश्मी क्षितीजाआडुन डोकावु लागले.क्षितीजावरुन सूर्यास्त दिसतो जवळ जवळ तेवढाच सूर्योदय ही मनोहर दिसतो. किंबहुना त्यापेक्षा जास्तच. कोणाही मर्त्य मानावाला जमणार नाही अशी रंगांचे ही स्वर्गीय उधळण ढगात सुरु झाली होती. हळुहळु सगळ ढग लालसर सोनेरी प्रकाशाने न्हाउन निघाला. त्या प्रकाशात आम्ही सगळेच लालसर सोनेरी यक्ष दिसु लागलो. तेजपुंजाची झळाळी काय असते याचा आम्ही अनुभव घेत होतो. निसर्ग सौद॑र्याची उधलण छान केली आहे स्वप्नात. तुम्ही आम्हाला ही स्वप्नात पाठवलेत.

म्हणते तस्सच माझी प्रतिक्रीया देऊन टाकली तिने... तुमच्या कल्पनाशक्तीला सलाम! सिंपली ग्रेट!!!

मस्त!! मोनॅकोची जाहिरात सहीच!!

छे: आजही तसेच. ऎन; पुन्हा.एकदा मी स्वप्नात तुला न भेटताच परत आलो. ही अशी स्वप्नांची समाप्ती नको वाटते. पण ते आपल्य हातात थोडेच असते. विजुभौ गटणे मामा म्हणतो की ऍनने तुम्हाला नकार दिला म्हणुन.......=)) पण लगे रहो....एक ना एक दिवस तुमची स्वप्ने खरी होतील... तुम्हाला ऍन वास्तवात ही भेटावी ...ही सदीच्छा

खाली तिष्ता नदी आता दुथडीभरुन वहात होती.झाडे कशी लहान मुलाला आईने आंघोळ घालावी तशी दिसत होती. जंगलातुन जाणा-या राष्ट्रीय महामार्गामुळे खाली दाट केसातुन भांग पाडावे तसे दिसत होते. दगडावरुन पडणारे नदीचे पाणी पाहुन मला कालिदासाने मेघदूतात वर्णन केलेल्या ओलेत्या ललनेच्या शुभ्र वस्त्राप्रमाणे दिसणारे नदीचे पाणी ही उपमा आठवली. खरेच कालिदासानेही असाच ढगातुन कधितरी प्रवास केला असावा त्याशिवाय त्याला ही उपमा सूचली नसती. खडकावरुन फ़ेसाळत खळाळणारा पाण्याचा शूभ्र प्रवाह...त्याभोवती गवताचे हिरवे गार मखमली पाचुचे मखर. मधेच दिसणारी लालसर काळी माती या सगळ्याला विसंगत छेद देणारा काळाशार डामरी राष्ट्रीय महामार्ग. अक्षरश: वेड लावणारे दृष्य होते ते. हिरव्या रंगाच्या अगणीत छटा कोणीतरी मनाला येईल तशा उधळल्या होत्या.एका रंगाच्या इतक्या छटा असतात हे प्रथमच पहात होतो.नुकत्याच फ़ुटु पहाणा-या कोवळ्या सोनेरी लालसर मखमली दुलई पासुन ते गाभुळल्या शेवाळी काळसर हिरव्यापर्यंत........दाट वाढलेल्या कुरणाच्या फ़िक्कट पोपटी छटेपासुन ते वा-यावर नाचत हिंदोळणा-या मोठ्या हत्ती गवताच्या पाचुच्या हिरव्या गालिच्या पर्यन्त हिरव्या रंगाच्या असतील नसतील तेव्हढया सगळ्या छटा उपस्थित होत्या. सुंदर वर्णन. आवडले. अभिनंदन.

पुनश्च स्वागत! (बाकी, लेखाचं नाव वाचुन आता पुन्हा धमाकेदार वाचायला मिळणार किंवा लेख/चर्चेचं रणमैदान होणार असं वाटलं होतं.मग कळलं ते नाव डिक्शनरी तील अर्थानच वापरलय म्हणुन;"विशेष नाम" म्हणुन नाही. :-) ) आपलाच, मनोबा

शीर्षक वाचून अंमळ गंमत वाटली. असो, मिपाच्या नावाची जरी काही ठिकाणी ऍलर्जी असली तरी मिपावर कुठल्याच नावाची ऍलर्जी नाही! :) काळ्या पहाडा, पुनरागमनाबद्दल तुझं अभिनंदन रे! :) आपला, (एक्स मनोगती, आता कट्टर मिपाकर!) तात्या.

पुन्हा म्हणजे काय? तु आधी कुठे गेला होतास? -- ध्रुव

काळा पहाड... स्वागत.

पुनश्च स्वागत! (बाकी, लेखाचं नाव वाचुन आता पुन्हा धमाकेदार वाचायला मिळणार किंवा लेख/चर्चेचं रणमैदान होणार असं वाटलं होतं.मग कळलं ते नाव डिक्शनरी तील अर्थानच वापरलय म्हणुन;"विशेष नाम" म्हणुन नाही. :-) ) आपलाच, मनोबा

शीर्षक वाचून अंमळ गंमत वाटली. असो, मिपाच्या नावाची जरी काही ठिकाणी ऍलर्जी असली तरी मिपावर कुठल्याच नावाची ऍलर्जी नाही! :) काळ्या पहाडा, पुनरागमनाबद्दल तुझं अभिनंदन रे! :) आपला, (एक्स मनोगती, आता कट्टर मिपाकर!) तात्या.

पुन्हा म्हणजे काय? तु आधी कुठे गेला होतास? -- ध्रुव

काळा पहाड... स्वागत.

वपुर्झा माहित आहे. हा तसाच प्रकार ( प्रयत्न) आहे का ? :?

>>>मला तरी अस वाट्त ,माणूस उद्दात्त वा निरपेक्ष अस काही देउ शकेलच अस नाही, मी सहमत नाही. आई हा एकच नाते असे आहे जे निरपेक्ष अस काही देते. निरपेक्ष तर जाऊच द्या, स्वतःला वाटेल तो त्रास सहन करून सुद्धा आई मुलांसाठी आपले सर्वस्व द्यायला तयार असते.

वपुर्झा माहित आहे. हा तसाच प्रकार ( प्रयत्न) आहे का ? :?

>>>मला तरी अस वाट्त ,माणूस उद्दात्त वा निरपेक्ष अस काही देउ शकेलच अस नाही, मी सहमत नाही. आई हा एकच नाते असे आहे जे निरपेक्ष अस काही देते. निरपेक्ष तर जाऊच द्या, स्वतःला वाटेल तो त्रास सहन करून सुद्धा आई मुलांसाठी आपले सर्वस्व द्यायला तयार असते.

छान निसर्ग आहे हो तुमच्या घराजवळ्...मस्त आलेत फोटो...

हा गडावर जाताना खडकवासल्याच्या पुढून काढलेला... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

तसाच अजून एक...रस्त्यातून... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

हा मोटारीच्या रस्त्याने वर जाताना .... भरून आलेलं आभाळ... ते दोन टॉवर... आणि बारकाईने पाहिलं तर खच्चून गर्दी दिसतेय रस्त्यावर वाहनांची आणि माणसांची....... __________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

छान फोटो आले आहेत. किती छान वाटत असेल ना तुम्हाला घरातुन हे दृश्य पाहताना.

सिंहगडदर्शन आवडले. कॅमेर्‍यापुढच्या दृष्यांमधून कॅमेर्‍यामागचा माणूसही दिसतो म्हणतात तो असा. :-)

छान फोटो काढले आहेत... आणि मजा आहे तुमची... सकाळी उठलं की सिंहगडाचं दर्शन... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

फोटो मस्तच. रोज सकाळी दर्शन म्हणजे खरोखरीच मजा आहे :) -- ध्रुव

फोटो आवडले.. सिंहगडचे अनेक ट्रेक,त्यातल्या गमती ,ती कांदाभजी ,दही ..सगळे आठवले. स्वाती

पावसाळ्यात गडावर गेलच पाहिजे अस वाटत आधीचे अनुभव आठवुन. पण गर्दीचा विचार करुन गप्प बसाव लागत. ह्या पावसाळ्यात जावच एकदा. :) छान फोटो आहेत. अवांतर : पहिल्या फोटोतील ढग फार छान आले आहेत. :) अतिअवांतर : मी त्या ढगात कुठे विजुभाउ दिसतात का ते बघत होतो. ;) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

तुम्ही सिंहगडला जाताना काढलेले फोटो जास्टी छान आहेत.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

हळूहळू झूमइन करत गेलेले सिंहगडाचे चित्रण आवडले! :) चतुरंग

चांगले फोटो...

छान निसर्ग आहे हो तुमच्या घराजवळ्...मस्त आलेत फोटो...

हा गडावर जाताना खडकवासल्याच्या पुढून काढलेला... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

तसाच अजून एक...रस्त्यातून... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

हा मोटारीच्या रस्त्याने वर जाताना .... भरून आलेलं आभाळ... ते दोन टॉवर... आणि बारकाईने पाहिलं तर खच्चून गर्दी दिसतेय रस्त्यावर वाहनांची आणि माणसांची....... __________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

छान फोटो आले आहेत. किती छान वाटत असेल ना तुम्हाला घरातुन हे दृश्य पाहताना.

सिंहगडदर्शन आवडले. कॅमेर्‍यापुढच्या दृष्यांमधून कॅमेर्‍यामागचा माणूसही दिसतो म्हणतात तो असा. :-)

छान फोटो काढले आहेत... आणि मजा आहे तुमची... सकाळी उठलं की सिंहगडाचं दर्शन... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

फोटो मस्तच. रोज सकाळी दर्शन म्हणजे खरोखरीच मजा आहे :) -- ध्रुव

फोटो आवडले.. सिंहगडचे अनेक ट्रेक,त्यातल्या गमती ,ती कांदाभजी ,दही ..सगळे आठवले. स्वाती

पावसाळ्यात गडावर गेलच पाहिजे अस वाटत आधीचे अनुभव आठवुन. पण गर्दीचा विचार करुन गप्प बसाव लागत. ह्या पावसाळ्यात जावच एकदा. :) छान फोटो आहेत. अवांतर : पहिल्या फोटोतील ढग फार छान आले आहेत. :) अतिअवांतर : मी त्या ढगात कुठे विजुभाउ दिसतात का ते बघत होतो. ;) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

तुम्ही सिंहगडला जाताना काढलेले फोटो जास्टी छान आहेत.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

हळूहळू झूमइन करत गेलेले सिंहगडाचे चित्रण आवडले! :) चतुरंग

चांगले फोटो...

अरे हो लिहायला विसरलो चित्रपटात कंदील लाउन प्रकाश योजना असणार आहे पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

पोल्ट्रीयात्रीच्या पोल्ट्रीत एकदा मोठा पेच निर्माण होतो, त्याचा अंडे विकायचा धंदा एकदम डाउन होतो. का म्हणुन तो कारण शोधायला लागतो. सगळ्या डिलर्स ला जाउन भेटतो, कर्मचार्‍यांना भेटतो. मग त्याला उमगते की आपल्या पोल्ट्रीतली अंडी पोक्कळ निघतात म्हणुन धंदा बसलाय. मग तो प्रचंड मोठी मोहिम राबवतो हे शोधायला की आपल्या कोंबड्यांना असा कोणता रोग झाला की ज्यामुळे अंडी पोक्कळ निघायला लागलीत ? १०-२० व्हेटरनरी डाक्टरांचा थवा अविरत भिडलेला असतो त्यासाठी. काहिच सापडत नाही. तो कंटाळतो, वैतागतो, हताश होतो अन सरतशेवटी डॉन नामक एका भाई ला शरण जातो. मग त्याला टिप मिळते की विजाभाई नामक एका त्याच्या रायव्हल ने कुटुंबनियोजन अधिकार्‍यांना(कंडोम वाटणार्‍या) पैसे खाउ घालुन त्याच्या पोल्ट्रीत त्यांची विजिट रोज संध्याकाळी ऍरेंज केलेली असते. त्या कुटुंबनियोजन अधिकार्‍यांचा अन विजाभाईचा बंदोबस्त करुन पोल्ट्रीयात्री निर्धास्त होतो. =)) =)) =))

>>अन सरतशेवटी डॉन नामक एका भाई ला शरण जातो. मग त्याला टिप मिळते की विजाभाई नामक एका त्याच्या रायव्हल ने कुटुंबनियोजन अधिकार्‍यांना पैसे खाउ घालुन त्याच्या पोल्ट्रीत त्यांची विजिट रोज संध्याकाळी ऍरेंज केलेली असते. लै भारी ... टेन्शन नको हां भाय, आपल्याकडे लै उपाय हायतं ... तात्पुरता उपाय म्हणून सगळ्या कोंबड्यांना सकाळ-सकाळ योगासन करायला लाव, आहार हा "सात्विक " हवा, मी लवकरच "रेसीपी" पाठवतो. त्यासाठी सगळ्या "सुगरणतायांना" संशोधनाला लावले आहे ... पाणी मात्र "पवित्र गंगाजल" वापर .... सध्याच्या वापरातल्या "डबक्याचा" उपयोग "गळ किंवा नांगर" टाकून बसण्यासाठी कर ... "राजें" कडून "टिप" मिळाली आहे, भविष्यात "शाकाहारी कोंबड्यांना व त्यांच्या अंड्यांना" चांगली मागणी येण्याची चिन्हे आहेत. >>आपल्या पोल्ट्रीतली अंडी पोक्कळ निघतात म्हणुन धंदा बसलाय हां, म्हणजे थोडक्यात हे "मिस्ड कॉल" प्रकरण आहे. लक्ष ठेवावे लागेल. भविष्यात मोठ्ठे नुकसान संभवते .... ये विजाभाई का नाम आजकल बहुत सुननेका पड रहा है, कहासे है ये पंटर ? ह्याचा "मोदी नामक मोटाभाई" बरोबर सेटिंग आहे ऐसा ऐक्या है, फिर तो लफडा हुवा ना ... टायरवाला भाई - छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

पोल्टीयात्री पोकळ अंड्यांचा विचार करत असता तिकडून तात्या येतो. आणि विचारतो "कसला विचार करतो आहेस पोल्ट्रय्या". पोल्टीयात्री: "घरात आणि विकायला कोणती अंडी पाठवावी?" तात्या: " घरची पोल्ट्री असताना तुला का रे अंड्यांची चिंता? त्या धमाल्याने तुझ्या सर्व कोंबड्या तर पळवल्या नाहीत ना?" पोल्टीयात्री: " अरे नाही रे. आज काल कोंबड्या पोकळ अंडी देऊ लागल्या आहेत" तात्या: "तू इनो घालतोस का कोंबड्याना?" पोल्टीयात्री: "हो. पण तुला कसे कळले." तात्या: "हा हा हा. अरे साधे आहे म्हणूनच कोंबड्यांची नुसती पोटंच नाही तर आतली अंडी पण साफ होतात.अरे आजकाल इनोचा खप वाढल्याची बातमी आहे. आणि हे नवीन इनो पोट जरा जास्तच साफ करते." पोल्टीयात्री: "तरीच. आजपासून कोंबड्याना इनो घालणे बंद. बंद म्हणजे बंद " अशाप्रकारे पोल्टीयात्रीने कोंबड्याना(माद्या) इनो घालणे बंद केले आणि कोंबड्या परत पहील्यासारखी भरदार अंडी देऊ लागल्या. आणि लोकांनीही कोंबड्यांच्या(नर) क्षमतेवर संशय घेणे सोडून दिले. डीस्क्लेमरः वरील कथानकातील सर्व पात्रे, घटना काल्पनिक आहेत. त्यातील कशाचाही वास्तविक जीवनाशी संबंध आढळला तर तो निव्वळ योगायोग समजावा. पुण्याचे पेशवे

मग पोल्ट्रीयात्री ने मिपावरुन सर्व सुग्रणींना कोंबड्यांसाठी उत्तमोत्तम रेसिपीज शोधुन द्यायला सांगितल्या.... वरदाची स्वयपाकातली गती यथातथाच पण तिने ठरवलं यावेळी आपण एक रेसिपी शोधून काढायचीच... तिची रेसिपी... घरात आणलेली सगळे धान्य निवडताना खाली गोळा झालेला कचरा फेकू नका...सगळा कोंबड्यांना खाऊ घाला...फुकट आणि होल ग्रेन्सची रेसिपी..करायला सोपी....पटकन होते आणि पौष्टीक असते.... मग सगळ्या तायांनी तिला अनुमोदन दिलं. पि.डा. काकूंनी स्पेश्शल निरोप पाठवला काकांबरोबर ' कित्ती सह्ही रेसिपी गं धान्य निवडायची कशी हे माहीतच नव्हतं आम्हाला' बाकीच्या तायांच्या आणि पेठकर काकांच्या रेसिपीज होत्या त्या अशा.... क्रमशः.....(झालं की नाही पर्फेक्ट विजुभाऊ ष्टाईल)

:)

ए लेको चांगले पिक्चर बघायचे सोडुन तुमी "आमची माती आमची माणसे " आणि "अन्नदाता " कार्यक्रम लिहित सुटला आहात. अजुन दोनतीन छान गाणी टाका ना राव(!) हे घ्या एक गाणे जवा जुनाच पोपट हा लागला ईनो ईनो बोलायला गोष्ट निघाली चांगलीच खाष्ट पोपट म्हणतो मैनाच फाष्ट सांगुन सांगुन थकला हा पोपट लागला डोलायला...... जवा जुनाच पोपट हा लागला ईनो ईनो बोलायला आता तिकडुन हिरवीण येत्ये आन म्हन्त्ये कशी काय च्या काय...तू हिकडं बसलायस व्हयरं आन म्या सम्दं गाव धुंडाळून आल्ये की रे... मंग हीरो म्हंतो कसा सम्दे गाव धुंडाळुन आलीस पर पर माझ्या साठी नौकरी बघायची सुचलं न्हाय तुला तुजा बापुस मला म्हंतो की या हिकडे यायचे तर पोल्ट्रीत प्रॉडक्षन वाढव आता हे म्या कसं सांगु त्याना. ( हा आत्ता आठवलं आपल्या लक्ष्या वर चित्रित केलेलं एक गानं हाय " कोंबड्यानो अंडी द्या नायतर खुराडं सोडा" ) काय राव कै च्या कै.......जर्रा चांगला प्लॉट लिवा की........ लै छन्ना छन्नी हानामारी ठाकुर सरपंच पाटील असलं कायतरी लिवा. कथासुत्र तुमच्या हाता दिल्यालं हाय त्याचा गुत्ता ( सूद्ध मर्‍हाटीत गुंता गैरसमज नकु) करु नका. कता फुडं जाऊ द्या रं बिगीबिगी...... काटी न घोंगडं घिउद्या की रं मला बी पिक्चर पाहु द्या की. :::::::: पिक्चर पाहनारं ईजुभौ... पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

हीरो ला नोकरी मिळते रोज कोंबड्याना गाडीतुन फिरवुन आणण्याची. ह्या इथे हीरो आनि हीरवीणीचे स्वित्झर्लंड ला गाणे( हीरोला नोकरी नसते मग स्वित्झर्लंडचे तिकिट कोण देते हे विचारु नका. तो ऑन साईट असाइनमेटवर गेलाय) पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

मग तिकडे हिरो गाणं गात आणि नाचत असताना एक कोंबडी पळून जाते. मग हिरोला जेव्हा कळते कि १ कोंबडी गायब आहे तेव्हा तो खाडकन "जमिनीवर" येतो. आणि स्वित्झर्लंड च्या रस्त्यांवर फिरत सर्वांना विचारत असतो-- "कोणी कोंबडी पाहिली का कोंबडी??" असाच तो भटकत बसतो. (क्रमशः) "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

ती कोंबडी पळून जाते हिरॉइनच्या घरी तिचा बाप अनायसे आलेली कोंबडी पाहून खूष होतो...लगेच त्याच्या शेफ ला सांगतो आज चिकन तंदुरी कर्..इथे हिरॉईन त्या कोंबडीला ओळखते आणि तिला वाचवायचे प्रयत्न करायला लागते..... पुढं काही म्हणून सुचत नाही बगा..... ~X(

हिरॉईन त्या कोंबडीला ओळखते आणि तिला वाचवायचे प्रयत्न करायला लागते.....>>>>>>>. वरदा कथा अशी चटकन पुढे नेली तर केकता बाई लेखिकेचा फाउल धरतात बर. :) हे बघ अस लिहाव. त्या कोंबडीला पाहुन क्षणार्धात हिरॉइने तिला ओळखले. (त्यावेळेच्या तिच्या चेहर्‍यावरचे हावभाव कमीत कमी साडेअडतीस वेळा वेगवेगळ्या कोनातुन दाखवावेत. सोबत प्रत्येक वेळी वेगळाच धक्कादायक आवाज मागे असु द्यावा. आणि लग्गेच एक ब्रेक घ्यावा. ;) मग १०० एक जाहिरातीनंतर कॅमेरा तिच्या बापाच्या तोंडावर. त्याचय चेहर्‍यावर एकाच वेळी आश्चर्य, राग व शंका दाखवावी. हे त्या हिऱोइनीच्या लक्षात येताच तिने समजुन न समजल्याचे नाटक करण्याचा प्रयत्न करावा. आणि सारवासारव करावी की नाही ही कोंबडी बघताच तिला बर्डफ्ल्यु ची आठवण झाली अस. (इथे चिकनगुनिया अस लिहिल तरी चालेल) त्या बिनडोक पोरीच्या बापाला आणि प्रेक्षकाना नावात चिकन असल्याने उलट जास्तच पटेल. :) आता पुढे लिहा बॉ. ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

खूपच क काकिकी बघता की तुम्ही....अगदी बरोब्बर लिहिलय..... पुढे ती कुठचं गाणं म्हणेल हो विजुभाऊ?

झकासपाव तुमचे बरोबर आहे. वरदा तै हीरोईन आता गाणे म्हणते. या कोम्बड्यानो ...परत फिरा रे पोल्ट्री कडे परतुन तिन्ही सांजा जाहल्या....येइल आता अंधाराला पूर जाऊ नका तुम्ही पोल्ट्री पासुन दूर. या कोम्बड्यानो ...परत फिरा रे... पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

अरे हो लिहायला विसरलो चित्रपटात कंदील लाउन प्रकाश योजना असणार आहे पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

पोल्ट्रीयात्रीच्या पोल्ट्रीत एकदा मोठा पेच निर्माण होतो, त्याचा अंडे विकायचा धंदा एकदम डाउन होतो. का म्हणुन तो कारण शोधायला लागतो. सगळ्या डिलर्स ला जाउन भेटतो, कर्मचार्‍यांना भेटतो. मग त्याला उमगते की आपल्या पोल्ट्रीतली अंडी पोक्कळ निघतात म्हणुन धंदा बसलाय. मग तो प्रचंड मोठी मोहिम राबवतो हे शोधायला की आपल्या कोंबड्यांना असा कोणता रोग झाला की ज्यामुळे अंडी पोक्कळ निघायला लागलीत ? १०-२० व्हेटरनरी डाक्टरांचा थवा अविरत भिडलेला असतो त्यासाठी. काहिच सापडत नाही. तो कंटाळतो, वैतागतो, हताश होतो अन सरतशेवटी डॉन नामक एका भाई ला शरण जातो. मग त्याला टिप मिळते की विजाभाई नामक एका त्याच्या रायव्हल ने कुटुंबनियोजन अधिकार्‍यांना(कंडोम वाटणार्‍या) पैसे खाउ घालुन त्याच्या पोल्ट्रीत त्यांची विजिट रोज संध्याकाळी ऍरेंज केलेली असते. त्या कुटुंबनियोजन अधिकार्‍यांचा अन विजाभाईचा बंदोबस्त करुन पोल्ट्रीयात्री निर्धास्त होतो. =)) =)) =))

>>अन सरतशेवटी डॉन नामक एका भाई ला शरण जातो. मग त्याला टिप मिळते की विजाभाई नामक एका त्याच्या रायव्हल ने कुटुंबनियोजन अधिकार्‍यांना पैसे खाउ घालुन त्याच्या पोल्ट्रीत त्यांची विजिट रोज संध्याकाळी ऍरेंज केलेली असते. लै भारी ... टेन्शन नको हां भाय, आपल्याकडे लै उपाय हायतं ... तात्पुरता उपाय म्हणून सगळ्या कोंबड्यांना सकाळ-सकाळ योगासन करायला लाव, आहार हा "सात्विक " हवा, मी लवकरच "रेसीपी" पाठवतो. त्यासाठी सगळ्या "सुगरणतायांना" संशोधनाला लावले आहे ... पाणी मात्र "पवित्र गंगाजल" वापर .... सध्याच्या वापरातल्या "डबक्याचा" उपयोग "गळ किंवा नांगर" टाकून बसण्यासाठी कर ... "राजें" कडून "टिप" मिळाली आहे, भविष्यात "शाकाहारी कोंबड्यांना व त्यांच्या अंड्यांना" चांगली मागणी येण्याची चिन्हे आहेत. >>आपल्या पोल्ट्रीतली अंडी पोक्कळ निघतात म्हणुन धंदा बसलाय हां, म्हणजे थोडक्यात हे "मिस्ड कॉल" प्रकरण आहे. लक्ष ठेवावे लागेल. भविष्यात मोठ्ठे नुकसान संभवते .... ये विजाभाई का नाम आजकल बहुत सुननेका पड रहा है, कहासे है ये पंटर ? ह्याचा "मोदी नामक मोटाभाई" बरोबर सेटिंग आहे ऐसा ऐक्या है, फिर तो लफडा हुवा ना ... टायरवाला भाई - छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

पोल्टीयात्री पोकळ अंड्यांचा विचार करत असता तिकडून तात्या येतो. आणि विचारतो "कसला विचार करतो आहेस पोल्ट्रय्या". पोल्टीयात्री: "घरात आणि विकायला कोणती अंडी पाठवावी?" तात्या: " घरची पोल्ट्री असताना तुला का रे अंड्यांची चिंता? त्या धमाल्याने तुझ्या सर्व कोंबड्या तर पळवल्या नाहीत ना?" पोल्टीयात्री: " अरे नाही रे. आज काल कोंबड्या पोकळ अंडी देऊ लागल्या आहेत" तात्या: "तू इनो घालतोस का कोंबड्याना?" पोल्टीयात्री: "हो. पण तुला कसे कळले." तात्या: "हा हा हा. अरे साधे आहे म्हणूनच कोंबड्यांची नुसती पोटंच नाही तर आतली अंडी पण साफ होतात.अरे आजकाल इनोचा खप वाढल्याची बातमी आहे. आणि हे नवीन इनो पोट जरा जास्तच साफ करते." पोल्टीयात्री: "तरीच. आजपासून कोंबड्याना इनो घालणे बंद. बंद म्हणजे बंद " अशाप्रकारे पोल्टीयात्रीने कोंबड्याना(माद्या) इनो घालणे बंद केले आणि कोंबड्या परत पहील्यासारखी भरदार अंडी देऊ लागल्या. आणि लोकांनीही कोंबड्यांच्या(नर) क्षमतेवर संशय घेणे सोडून दिले. डीस्क्लेमरः वरील कथानकातील सर्व पात्रे, घटना काल्पनिक आहेत. त्यातील कशाचाही वास्तविक जीवनाशी संबंध आढळला तर तो निव्वळ योगायोग समजावा. पुण्याचे पेशवे

मग पोल्ट्रीयात्री ने मिपावरुन सर्व सुग्रणींना कोंबड्यांसाठी उत्तमोत्तम रेसिपीज शोधुन द्यायला सांगितल्या.... वरदाची स्वयपाकातली गती यथातथाच पण तिने ठरवलं यावेळी आपण एक रेसिपी शोधून काढायचीच... तिची रेसिपी... घरात आणलेली सगळे धान्य निवडताना खाली गोळा झालेला कचरा फेकू नका...सगळा कोंबड्यांना खाऊ घाला...फुकट आणि होल ग्रेन्सची रेसिपी..करायला सोपी....पटकन होते आणि पौष्टीक असते.... मग सगळ्या तायांनी तिला अनुमोदन दिलं. पि.डा. काकूंनी स्पेश्शल निरोप पाठवला काकांबरोबर ' कित्ती सह्ही रेसिपी गं धान्य निवडायची कशी हे माहीतच नव्हतं आम्हाला' बाकीच्या तायांच्या आणि पेठकर काकांच्या रेसिपीज होत्या त्या अशा.... क्रमशः.....(झालं की नाही पर्फेक्ट विजुभाऊ ष्टाईल)

:)

ए लेको चांगले पिक्चर बघायचे सोडुन तुमी "आमची माती आमची माणसे " आणि "अन्नदाता " कार्यक्रम लिहित सुटला आहात. अजुन दोनतीन छान गाणी टाका ना राव(!) हे घ्या एक गाणे जवा जुनाच पोपट हा लागला ईनो ईनो बोलायला गोष्ट निघाली चांगलीच खाष्ट पोपट म्हणतो मैनाच फाष्ट सांगुन सांगुन थकला हा पोपट लागला डोलायला...... जवा जुनाच पोपट हा लागला ईनो ईनो बोलायला आता तिकडुन हिरवीण येत्ये आन म्हन्त्ये कशी काय च्या काय...तू हिकडं बसलायस व्हयरं आन म्या सम्दं गाव धुंडाळून आल्ये की रे... मंग हीरो म्हंतो कसा सम्दे गाव धुंडाळुन आलीस पर पर माझ्या साठी नौकरी बघायची सुचलं न्हाय तुला तुजा बापुस मला म्हंतो की या हिकडे यायचे तर पोल्ट्रीत प्रॉडक्षन वाढव आता हे म्या कसं सांगु त्याना. ( हा आत्ता आठवलं आपल्या लक्ष्या वर चित्रित केलेलं एक गानं हाय " कोंबड्यानो अंडी द्या नायतर खुराडं सोडा" ) काय राव कै च्या कै.......जर्रा चांगला प्लॉट लिवा की........ लै छन्ना छन्नी हानामारी ठाकुर सरपंच पाटील असलं कायतरी लिवा. कथासुत्र तुमच्या हाता दिल्यालं हाय त्याचा गुत्ता ( सूद्ध मर्‍हाटीत गुंता गैरसमज नकु) करु नका. कता फुडं जाऊ द्या रं बिगीबिगी...... काटी न घोंगडं घिउद्या की रं मला बी पिक्चर पाहु द्या की. :::::::: पिक्चर पाहनारं ईजुभौ... पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

हीरो ला नोकरी मिळते रोज कोंबड्याना गाडीतुन फिरवुन आणण्याची. ह्या इथे हीरो आनि हीरवीणीचे स्वित्झर्लंड ला गाणे( हीरोला नोकरी नसते मग स्वित्झर्लंडचे तिकिट कोण देते हे विचारु नका. तो ऑन साईट असाइनमेटवर गेलाय) पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

मग तिकडे हिरो गाणं गात आणि नाचत असताना एक कोंबडी पळून जाते. मग हिरोला जेव्हा कळते कि १ कोंबडी गायब आहे तेव्हा तो खाडकन "जमिनीवर" येतो. आणि स्वित्झर्लंड च्या रस्त्यांवर फिरत सर्वांना विचारत असतो-- "कोणी कोंबडी पाहिली का कोंबडी??" असाच तो भटकत बसतो. (क्रमशः) "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

ती कोंबडी पळून जाते हिरॉइनच्या घरी तिचा बाप अनायसे आलेली कोंबडी पाहून खूष होतो...लगेच त्याच्या शेफ ला सांगतो आज चिकन तंदुरी कर्..इथे हिरॉईन त्या कोंबडीला ओळखते आणि तिला वाचवायचे प्रयत्न करायला लागते..... पुढं काही म्हणून सुचत नाही बगा..... ~X(

हिरॉईन त्या कोंबडीला ओळखते आणि तिला वाचवायचे प्रयत्न करायला लागते.....>>>>>>>. वरदा कथा अशी चटकन पुढे नेली तर केकता बाई लेखिकेचा फाउल धरतात बर. :) हे बघ अस लिहाव. त्या कोंबडीला पाहुन क्षणार्धात हिरॉइने तिला ओळखले. (त्यावेळेच्या तिच्या चेहर्‍यावरचे हावभाव कमीत कमी साडेअडतीस वेळा वेगवेगळ्या कोनातुन दाखवावेत. सोबत प्रत्येक वेळी वेगळाच धक्कादायक आवाज मागे असु द्यावा. आणि लग्गेच एक ब्रेक घ्यावा. ;) मग १०० एक जाहिरातीनंतर कॅमेरा तिच्या बापाच्या तोंडावर. त्याचय चेहर्‍यावर एकाच वेळी आश्चर्य, राग व शंका दाखवावी. हे त्या हिऱोइनीच्या लक्षात येताच तिने समजुन न समजल्याचे नाटक करण्याचा प्रयत्न करावा. आणि सारवासारव करावी की नाही ही कोंबडी बघताच तिला बर्डफ्ल्यु ची आठवण झाली अस. (इथे चिकनगुनिया अस लिहिल तरी चालेल) त्या बिनडोक पोरीच्या बापाला आणि प्रेक्षकाना नावात चिकन असल्याने उलट जास्तच पटेल. :) आता पुढे लिहा बॉ. ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

खूपच क काकिकी बघता की तुम्ही....अगदी बरोब्बर लिहिलय..... पुढे ती कुठचं गाणं म्हणेल हो विजुभाऊ?

झकासपाव तुमचे बरोबर आहे. वरदा तै हीरोईन आता गाणे म्हणते. या कोम्बड्यानो ...परत फिरा रे पोल्ट्री कडे परतुन तिन्ही सांजा जाहल्या....येइल आता अंधाराला पूर जाऊ नका तुम्ही पोल्ट्री पासुन दूर. या कोम्बड्यानो ...परत फिरा रे... पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

भाग्यश्री, चार्ली चॅप्लीन च्या आत्मच्रित्राची छान ओळख करून दिली आहेस. समीक्षा आवडली. मुळ पुस्तकाचे नाव कळू शकेल का? अभिज्ञ.

http://en.wikipedia.org/wiki/My_Autobiography_%28Chaplin%29

चार्ली तर ग्रेट माणूस आहेच.. पण त्याच्याहुन जास्त त्याच्यावर सदैव निस्सीम प्रेम करणारा त्याचा भाऊ सिडने मनात अगदी घरच करुन बसलेला आहे. हसरे दु:ख वाचत होते तेव्हा कितीदातरी उगाच काळजी वाटायची की या भावांमधल्या इतक्या सुरेख प्रेमाला कोणा दुष्टाची नजर तर लागणार नाही ना? पण नाही लागली शेवटपर्यंत तेच त्यांच्या प्रेमाचे यश होते असे वाटले आणि मी मनोमन जबरदस्त सुखावले ! स्वतः इतका अप्रतिम कलाकार आणि त्यातून प्रसिद्ध असुनही माझ्या पोरांना मात्र माझे नाही तर लॉरेलहार्डीचे शो जास्त हसवतात आणि आवडतात हे दिलखुलासपणे सांगणारा त्याच्यातला बाप अत्यंत आवडला. अजुनही भरपुर गोष्टी आहेत पण तुर्तास इतकेच. मी 'हसरे दु:ख' वाचले होते काही वर्षांपुर्वी पण 'मी चार्ली चॅप्लिन' नाही वाचले अजुन. जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला आणि नविन पुस्तकाची खास ओळखही झाली.. धमाल काम केलंयस, भाग्यश्री. धन्यवाद. आता लवकरच मिळवते ओरिजिनल पुस्तक आणि वाचून काढते. अवांतर : ऍमेझॉनवर डेबिट कार्डसुद्धा चालते का पुस्तकांची खरेदी करायला की क्रेडीट कार्डच लागते?

भाग्यश्री, सुंदर परिक्षण! चार्ली या जगावेगळ्या अवलिया कलावंताला माझा सलाम... आपला, (चार्लीप्रेमी) तात्या.

भाग्यश्री,परिक्षण आवडले. पुलंनी लिहिलं आहे,त्यांनी जेव्हा चार्लीला प्रत्यक्ष पाहिलं तेव्हा तो एका उंचावरील गॅलरीतून भक्तांना दर्शन देत होता आणि त्या गर्दीत पुलही होते. त्याला पाहिले आणि पंढरीच्या विठोबाला ज्या भक्तीने वारकरी हात जोडतो तसे हात जोडले गेले आणि डोळ्यात कृतार्थतेचं पाणी! त्याची आठवण झाली. स्वाती

परिक्षण छान दिलं आहेस. मलाही हसरे दु:ख आणि मी चार्ली चाप्लिन हे वाचायचं आहे. तू छान ओळ्ख करून दिली आहेस. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

सविस्तर हवी होती पण तरिही हरकत नाही प्रयत्न स्तुत्य! (अवांतर - वर डकवलेल्या 'द किड' ह्या प्रसिद्ध चित्रपटातल्या फोटोतला चार्ली बरोबरच बालक हा पुढे प्रसिद्ध झालेला अमेरिकन अभिनेता जॅकी कूगन आहे.) चतुरंग

चांगलं लिहिलयं परिक्षण. आवडलं. मी लहानपणी चार्लीचे बरेच सिनेमे पाहीले होते. तुझा लेख वाचल्यावर ते आठवले. चार्ली खरोखर एक महान कलाकार होता. >>(अवांतर - वर डकवलेल्या 'द किड' ह्या प्रसिद्ध चित्रपटातल्या फोटोतला चार्ली बरोबरच बालक हा पुढे प्रसिद्ध झालेला अमेरिकन अभिनेता जॅकी कूगन आहे.) चतुरंगजी चांगली माहिती दिलीत. धन्यवाद. ईश्वरी

हो अजुन ओळख हवी होती.. पण तेव्हा जेव्हढं लिहीले तेव्हढेच पोस्ट केले.. आता ते पुस्तक पण नाही मिळणार मला.. नाहीतर एखादा प्रसंग , किंवा जनरलच अजुन वाढवता आले असते.. असो.. धन्यवाद सगळ्यांना..! http://bhagyashreee.blogspot.com/

छान सा॑गितलेस आता वाचते ते पुस्तक. असेच चा॑गल्या पुस्तका॑ बद्दल एकमेका॑ना सा॑गु.

भाग्यश्री, चार्ली चॅप्लीन च्या आत्मच्रित्राची छान ओळख करून दिली आहेस. समीक्षा आवडली. मुळ पुस्तकाचे नाव कळू शकेल का? अभिज्ञ.

http://en.wikipedia.org/wiki/My_Autobiography_%28Chaplin%29

चार्ली तर ग्रेट माणूस आहेच.. पण त्याच्याहुन जास्त त्याच्यावर सदैव निस्सीम प्रेम करणारा त्याचा भाऊ सिडने मनात अगदी घरच करुन बसलेला आहे. हसरे दु:ख वाचत होते तेव्हा कितीदातरी उगाच काळजी वाटायची की या भावांमधल्या इतक्या सुरेख प्रेमाला कोणा दुष्टाची नजर तर लागणार नाही ना? पण नाही लागली शेवटपर्यंत तेच त्यांच्या प्रेमाचे यश होते असे वाटले आणि मी मनोमन जबरदस्त सुखावले ! स्वतः इतका अप्रतिम कलाकार आणि त्यातून प्रसिद्ध असुनही माझ्या पोरांना मात्र माझे नाही तर लॉरेलहार्डीचे शो जास्त हसवतात आणि आवडतात हे दिलखुलासपणे सांगणारा त्याच्यातला बाप अत्यंत आवडला. अजुनही भरपुर गोष्टी आहेत पण तुर्तास इतकेच. मी 'हसरे दु:ख' वाचले होते काही वर्षांपुर्वी पण 'मी चार्ली चॅप्लिन' नाही वाचले अजुन. जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला आणि नविन पुस्तकाची खास ओळखही झाली.. धमाल काम केलंयस, भाग्यश्री. धन्यवाद. आता लवकरच मिळवते ओरिजिनल पुस्तक आणि वाचून काढते. अवांतर : ऍमेझॉनवर डेबिट कार्डसुद्धा चालते का पुस्तकांची खरेदी करायला की क्रेडीट कार्डच लागते?

भाग्यश्री, सुंदर परिक्षण! चार्ली या जगावेगळ्या अवलिया कलावंताला माझा सलाम... आपला, (चार्लीप्रेमी) तात्या.

भाग्यश्री,परिक्षण आवडले. पुलंनी लिहिलं आहे,त्यांनी जेव्हा चार्लीला प्रत्यक्ष पाहिलं तेव्हा तो एका उंचावरील गॅलरीतून भक्तांना दर्शन देत होता आणि त्या गर्दीत पुलही होते. त्याला पाहिले आणि पंढरीच्या विठोबाला ज्या भक्तीने वारकरी हात जोडतो तसे हात जोडले गेले आणि डोळ्यात कृतार्थतेचं पाणी! त्याची आठवण झाली. स्वाती

परिक्षण छान दिलं आहेस. मलाही हसरे दु:ख आणि मी चार्ली चाप्लिन हे वाचायचं आहे. तू छान ओळ्ख करून दिली आहेस. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

सविस्तर हवी होती पण तरिही हरकत नाही प्रयत्न स्तुत्य! (अवांतर - वर डकवलेल्या 'द किड' ह्या प्रसिद्ध चित्रपटातल्या फोटोतला चार्ली बरोबरच बालक हा पुढे प्रसिद्ध झालेला अमेरिकन अभिनेता जॅकी कूगन आहे.) चतुरंग

चांगलं लिहिलयं परिक्षण. आवडलं. मी लहानपणी चार्लीचे बरेच सिनेमे पाहीले होते. तुझा लेख वाचल्यावर ते आठवले. चार्ली खरोखर एक महान कलाकार होता. >>(अवांतर - वर डकवलेल्या 'द किड' ह्या प्रसिद्ध चित्रपटातल्या फोटोतला चार्ली बरोबरच बालक हा पुढे प्रसिद्ध झालेला अमेरिकन अभिनेता जॅकी कूगन आहे.) चतुरंगजी चांगली माहिती दिलीत. धन्यवाद. ईश्वरी

हो अजुन ओळख हवी होती.. पण तेव्हा जेव्हढं लिहीले तेव्हढेच पोस्ट केले.. आता ते पुस्तक पण नाही मिळणार मला.. नाहीतर एखादा प्रसंग , किंवा जनरलच अजुन वाढवता आले असते.. असो.. धन्यवाद सगळ्यांना..! http://bhagyashreee.blogspot.com/

छान सा॑गितलेस आता वाचते ते पुस्तक. असेच चा॑गल्या पुस्तका॑ बद्दल एकमेका॑ना सा॑गु.

अरे केंव्हा केंव्हा ढगात गारेचे मोठे खडे असतात. ते जर डायरेक्ट खाली सोडले तर लोकंच्या डोक्यात पडतील. म्हणुन मी ते दळुन बारीक करेते.

अस्स होय! काय अचाट कल्पनाय!

पूर्वी धनभारीत ढग आणि ऋण भारीत ढग समोरसमोर आले तर त्यातल्या वीजेमुळे कडाडकन आवाज व्हायचा आता तसे दोन् ढग शेजारी शेजारी जोडुन् त्यातुन मिळणार्‍या वीजेवर हे ढगाचे इन्जीन चालवतो.

अरे बापरे!

प्रत्येक अनाउन्समेंट अस्सल कोल्हापुरी म-हाटीत ऐकु येत होती.

:)

खाली काही दिसते का ते पहायचा प्रयत्न केला पण धुक्यामुळे जिथे आमचे पाय अम्हाला दिसत नव्हते तिथे इतर दिसणे शक्यच नव्हते.

मेघालय शिआँगवरून जाताना खालचा निसर्ग दिसला अस्ता तर अजून मज्जा आली असती ना विजुभाऊ! मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

>>चेहे-याला त्यानी पांढरी फ़ेस पावडर लावली तर ते खारदाण्यासारखे दिसतात. >>ए मर्दा ए अरं येक येळ बाइल परवडली पर त्यो मोबाईल .....आरं बंद कर की त्ये =)) >>शिवाय अफ़झुल खानाची आतडी पोटाबाहेर लोंबावीत तसे ब्यागेतले सामान बाहेर आले असते ते वेगळेच. तुमच्या लेखनावर जीएंचा प्रभाव जाणवतो =)) (गोरादाणा) -आंद्या

( या लोकाना कशा एकजात सोनेरी दातांच्या सुवर्णकांतीच्या यक्षीणी मिळतात कोण जाणे. सालं आमच्या ऒफ़िसात ती करपलेल्या भाकरीच्या वर्णाची आणि तोंडाचे विष्वरूप करुन दुकानाच्या फ़ळ्या दाखवत फ़ॆ करुन हसणारी दक्षीणीच असते.) 8} तुमच्या कल्पनाशक्तीला दाद द्यायलाच हवी. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

पुढील भाग वाचायचेत. येउ द्या ना पटापट.... बाकी मान्सूनचा प्रवास,ढिलायन्स ची कोल्हापुरी भाषा मस्तच! आपलाच, मनोबा

या असल्या पक्क्या रंगाचा एक मित्र होता त्याला लग्नात हळद लावली होती तेंव्हा तर ब-याच जणाना काळ्या शिसवी कपाटाला व्हार्नीष लावावे तसा तो दिसत होता हे बाकी खास. लेख इतर स्वप्नप्रवासी लेखांप्रमाणेच 'कल्पनातीत' आहे. अभिनंदन.

काय सुन्दर उपमा दिलित हो मोथ्या गारा पडल्या तर लोकाना लागतिल म्हनुन मि दलुन देते. एकदम खास. अगदि लहानपण आथवले. तुमचा प्रवास मस्त चालला आहे.

या लोकाना कशा एकजात सोनेरी दातांच्या सुवर्णकांतीच्या यक्षीणी मिळतात कोण जाणे. नशीब एकेकाचे....:) कोल्हापूरी भाषा एकदम सही वापरली आहे इथे....:) एकदा नीट लावलेली, झाकण त्यावर बसुन दाबुन लावली बॆग पुन्हा नीट लावणे हे किती अवघड असते ते....खरे आहे.. पृथ्वीवरची माणसे खाली का पडत नाहीत याचे उत्तर आता मला सापडले....:) बाकी लेखन मस्तच आहे...आवडले...:)

मालिका छानच सुरू आहे... का कोणजाणे पण बाहेरचे वारे जरा कमी झाले होते. ढग आता हलत नव्हता.बाहेरची काही गम्मत कुठुन बघायला मिळते का हे मी पहात होतो. तेवढ्यात ........ (क्रमश:) वाचतो आहे! तात्या.

"त्या दळणा-या जातेवाल्या आजी तुम्ही?" हो मीच. मग तुमचे जाते कुठाय ? ते होय? ते अरे हल्ली मी वापरत नाही. चायनीज जाते आल्यापासुन हे जुने जाते आता तसे पडुनच असते. काय भन्नार्ट कल्पना....माझ्या डोळ्यासमोर एक पांढर्‍या केसांची नऊवारी नेसलेली आजी आली आणि ती गिरणीचं बटण ऑन करतेय असं दिसलं....मानलं बॉ तुम्हाला..... प्रुथ्वीवरची माणसं अशी बॅलंस होतात होय्...सा. ज्ञा. मधे सॉलीडच भर पडली... लगे रहो...मस्तच लिहिताय....

(सालं आमच्या ऒफ़िसात ती करपलेल्या भाकरीच्या वर्णाची आणि तोंडाचे विष्वरूप करुन दुकानाच्या फ़ळ्या दाखवत फ़ॆ करुन हसणारी दक्षीणीच असते.) ही उपमा ही मजेशीर, आणि कोल्हापुरी भाषा ही मस्त पेरली आहे. छान कल्पना, चीनी वस्तुचा वापर किती वाढला आहे हे जीवनाश्यक झाला आहे हे दाखवुन दिलेत. यु.एस.मध्ये तर मेड इन चायना वस्तुच जास्त पहायला मिळतात.

माझे आणि भूगोलांच्या मास्तरांचे दुमत झाले असावे पण म्हणुन काय त्यासाठी झोडपुन काढायचे ?.आपले कोणाशी दुमत असले की त्याला झोडपुन काढायचे हे मला भूगोलाच्या मास्तरानी शिकवले. शाळेत शिकलेला हा माझा पहीला जीवनोपयोगी पाठ असावा. .... =)) =)) =))

माझा धवल नावाचा या असल्या पक्क्या रंगाचा एक मित्र होता त्याला लग्नात हळद लावली होती तेंव्हा तर ब-याच जणाना काळ्या शिसवी कपाटाला व्हार्नीष लावावे तसा तो दिसत होता . या असल्या लोकांची एक गम्मत असते. चेहे-याला त्यानी पांढरी फ़ेस पावडर लावली तर ते खारदाण्यासारखे दिसतात. हे लय भारी !!!!! मदनबाण.....

अरे केंव्हा केंव्हा ढगात गारेचे मोठे खडे असतात. ते जर डायरेक्ट खाली सोडले तर लोकंच्या डोक्यात पडतील. म्हणुन मी ते दळुन बारीक करेते.

अस्स होय! काय अचाट कल्पनाय!

पूर्वी धनभारीत ढग आणि ऋण भारीत ढग समोरसमोर आले तर त्यातल्या वीजेमुळे कडाडकन आवाज व्हायचा आता तसे दोन् ढग शेजारी शेजारी जोडुन् त्यातुन मिळणार्‍या वीजेवर हे ढगाचे इन्जीन चालवतो.

अरे बापरे!

प्रत्येक अनाउन्समेंट अस्सल कोल्हापुरी म-हाटीत ऐकु येत होती.

:)

खाली काही दिसते का ते पहायचा प्रयत्न केला पण धुक्यामुळे जिथे आमचे पाय अम्हाला दिसत नव्हते तिथे इतर दिसणे शक्यच नव्हते.

मेघालय शिआँगवरून जाताना खालचा निसर्ग दिसला अस्ता तर अजून मज्जा आली असती ना विजुभाऊ! मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

>>चेहे-याला त्यानी पांढरी फ़ेस पावडर लावली तर ते खारदाण्यासारखे दिसतात. >>ए मर्दा ए अरं येक येळ बाइल परवडली पर त्यो मोबाईल .....आरं बंद कर की त्ये =)) >>शिवाय अफ़झुल खानाची आतडी पोटाबाहेर लोंबावीत तसे ब्यागेतले सामान बाहेर आले असते ते वेगळेच. तुमच्या लेखनावर जीएंचा प्रभाव जाणवतो =)) (गोरादाणा) -आंद्या

( या लोकाना कशा एकजात सोनेरी दातांच्या सुवर्णकांतीच्या यक्षीणी मिळतात कोण जाणे. सालं आमच्या ऒफ़िसात ती करपलेल्या भाकरीच्या वर्णाची आणि तोंडाचे विष्वरूप करुन दुकानाच्या फ़ळ्या दाखवत फ़ॆ करुन हसणारी दक्षीणीच असते.) 8} तुमच्या कल्पनाशक्तीला दाद द्यायलाच हवी. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

पुढील भाग वाचायचेत. येउ द्या ना पटापट.... बाकी मान्सूनचा प्रवास,ढिलायन्स ची कोल्हापुरी भाषा मस्तच! आपलाच, मनोबा

या असल्या पक्क्या रंगाचा एक मित्र होता त्याला लग्नात हळद लावली होती तेंव्हा तर ब-याच जणाना काळ्या शिसवी कपाटाला व्हार्नीष लावावे तसा तो दिसत होता हे बाकी खास. लेख इतर स्वप्नप्रवासी लेखांप्रमाणेच 'कल्पनातीत' आहे. अभिनंदन.

काय सुन्दर उपमा दिलित हो मोथ्या गारा पडल्या तर लोकाना लागतिल म्हनुन मि दलुन देते. एकदम खास. अगदि लहानपण आथवले. तुमचा प्रवास मस्त चालला आहे.

या लोकाना कशा एकजात सोनेरी दातांच्या सुवर्णकांतीच्या यक्षीणी मिळतात कोण जाणे. नशीब एकेकाचे....:) कोल्हापूरी भाषा एकदम सही वापरली आहे इथे....:) एकदा नीट लावलेली, झाकण त्यावर बसुन दाबुन लावली बॆग पुन्हा नीट लावणे हे किती अवघड असते ते....खरे आहे.. पृथ्वीवरची माणसे खाली का पडत नाहीत याचे उत्तर आता मला सापडले....:) बाकी लेखन मस्तच आहे...आवडले...:)

मालिका छानच सुरू आहे... का कोणजाणे पण बाहेरचे वारे जरा कमी झाले होते. ढग आता हलत नव्हता.बाहेरची काही गम्मत कुठुन बघायला मिळते का हे मी पहात होतो. तेवढ्यात ........ (क्रमश:) वाचतो आहे! तात्या.

"त्या दळणा-या जातेवाल्या आजी तुम्ही?" हो मीच. मग तुमचे जाते कुठाय ? ते होय? ते अरे हल्ली मी वापरत नाही. चायनीज जाते आल्यापासुन हे जुने जाते आता तसे पडुनच असते. काय भन्नार्ट कल्पना....माझ्या डोळ्यासमोर एक पांढर्‍या केसांची नऊवारी नेसलेली आजी आली आणि ती गिरणीचं बटण ऑन करतेय असं दिसलं....मानलं बॉ तुम्हाला..... प्रुथ्वीवरची माणसं अशी बॅलंस होतात होय्...सा. ज्ञा. मधे सॉलीडच भर पडली... लगे रहो...मस्तच लिहिताय....

(सालं आमच्या ऒफ़िसात ती करपलेल्या भाकरीच्या वर्णाची आणि तोंडाचे विष्वरूप करुन दुकानाच्या फ़ळ्या दाखवत फ़ॆ करुन हसणारी दक्षीणीच असते.) ही उपमा ही मजेशीर, आणि कोल्हापुरी भाषा ही मस्त पेरली आहे. छान कल्पना, चीनी वस्तुचा वापर किती वाढला आहे हे जीवनाश्यक झाला आहे हे दाखवुन दिलेत. यु.एस.मध्ये तर मेड इन चायना वस्तुच जास्त पहायला मिळतात.

माझे आणि भूगोलांच्या मास्तरांचे दुमत झाले असावे पण म्हणुन काय त्यासाठी झोडपुन काढायचे ?.आपले कोणाशी दुमत असले की त्याला झोडपुन काढायचे हे मला भूगोलाच्या मास्तरानी शिकवले. शाळेत शिकलेला हा माझा पहीला जीवनोपयोगी पाठ असावा. .... =)) =)) =))

माझा धवल नावाचा या असल्या पक्क्या रंगाचा एक मित्र होता त्याला लग्नात हळद लावली होती तेंव्हा तर ब-याच जणाना काळ्या शिसवी कपाटाला व्हार्नीष लावावे तसा तो दिसत होता . या असल्या लोकांची एक गम्मत असते. चेहे-याला त्यानी पांढरी फ़ेस पावडर लावली तर ते खारदाण्यासारखे दिसतात. हे लय भारी !!!!! मदनबाण.....

भाषाशैली ओघवती आहे.... दुर्दैवाने, "i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.." हे वाक्य आज "कॉमन" झालं आहे... अगदी शाळेतल्या पोरांपासुन ते अभियान्त्रीकी आणि वैद्यकीय महाविद्यालयांमधुन शिकणा~या "मॅच्युअर्ड" युवा पीढीपर्यंत... बाहेरच्या दुनियेचं नाही माहीती बाबा आपल्याला... बाहेरच्या प्रेम प्रकरणांना तेव्हढा "एक्स्पोजर" नाही मिळाला... (मला खरं तर प्रेम प्रकरणाऐवजी लफडी म्हणायचं होतं :D ) पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

काय म्हणायच त्याला? जे पुर्वी होत? प्रेम? नाहिच.. अस विसरत का कोणी प्रेम? ती होती एक चूक.. तू केलेली, आणि तुझ्या प्रेमाखातर मी ही केलेली..

झालं तर मग..

"i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.."

त्याच्या नजरेत काय किंमत आहे हे कळलं ना..?? 'जब वी मेट' पाहिला नाहीये का लेखाच्या नायिकेने.. नसेल तर आधी पहायला सांग! त्या माकडापेक्षा हजार पटीने चांगला सोलमेट मिळेल तिला - असा माझा निरोप दे तिला! :) मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

तुझ्याशी फोन वर बोलुन ८ महिने झाले.. ते हि बळजबरीचे बोलण.. कथानायिकेला मान्य आहे की आपण त्याच्याशी फोनवर बोललो तेही ८महिन्यांपूर्वी आणि त्यातही (आपल्या बोलण्यात) प्रेम नव्हतेच होती ती बळजबरी. शेवटचा mail कधी आला तुझा ते सुद्धा आठवत नाहिए.. ८च महिन्यात शेवटचा मेल कधी आला होता हेही विस्मरणात गेल्यामुळे खरेच ८ महिन्यांपूर्वी कथानायिकेचे नायकावर प्रेम होते का हा प्रश्न संभवतो. आणि तुझ्या प्रेमाखातर मी ही केलेली.(चूक) कारण काहीही असले तरीही आपलीही चूक झाली हे कथानायिका मान्य करते आहे. "कितीही रुसलीस ना तरी mail करत जा.. " "plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz.." म्हणजे प्रेमकालावधीतील नायिकेच्या रुसण्याचे आणि चिडण्याचेच प्रसंग अधिक दिसताहेत/आठवताहेत. ह्या सर्व पार्श्वभूमीवर खालील प्रतिसाद नायकावर अन्यायकारक वाटतो. त्याच्या नजरेत काय किंमत आहे हे कळलं ना..?? त्या माकडापेक्षा हजार पटीने चांगला सोलमेट मिळेल तिला - असा माझा निरोप दे तिला! एकतर्फी मांडलेल्या कैफियतीवरून नायकाला एकदम माकड संबोधणे अन्याय्य वाटते.

"तुझा mail आला ना कि एकदम माझे डोले लकाकतात.. i feel much better..i donno why पण एकदम relaxed वाटत.. कितीही रुसलीस ना तरी mail करत जा.. " "plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz.." "i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.." ही नायकाची २ वाक्ये मला परस्पर टोकाची वाटतात.

now will u plz stop ths

म्हणजे नायिकेकडून काही प्रयत्न होत होते का..?

"plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz..

अशी लुटुपुटुची तर हजारो भांडणे होतात.. चिडणे - समजावणे यातही मजा असते. त्यामुळे असेही थेट म्हणता येणार नाही की -

नायिकेच्या रुसण्याचे आणि चिडण्याचेच प्रसंग अधिक दिसताहेत/आठवताहेत.

आणि ते प्रेम होतच यावरही ठाम मत नाहीये. पण नायिकेला त्याची आठवण होतीये.. कुठेतरी आतून काहीतरी वाटतंय.. चूक दोघांची असेलही किंवा नसेलही.. प्रेम असेलही किंवा नसेलही.. 'माकड' शब्दात काही गैर मला वाटत नाही. सांगायचा उद्देश - त्याच्या वागण्याने जो मानसिक त्रास झाला.. किंवा जो असा मानसिक त्रास तुला होतोय हे पाहू शकतो.. त्याच्यासाठी खंत करू नकोस.. नवीन जीवनाची आशा ठेव. हो.. आणि काका म्हटले तसे ही बाजू जर एकतर्फी असेल तर लेखिकेने दुसरी बाजूही स्पष्ट केल्यास आवडेल. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

"things change.. people change" हे जर मान्य केल तर मग प्रश्नच उरत नाहीत.. मनस्वी.. लेखिका मीच आहे बर.. :) माझ्याच ब्लॉग वरुन उचलुन इकडे टाकलय.. -- गिरिजा.. लिहिण्याची हौसच लई... माझा ब्लॉग -----------------------

असेल ही त्यांच प्रेम एकमेकांवर पण परीस्थितीने त्यांना दूर जायला भाग पाडलं असेल. त्यांची काहीतरी मजबूरी असेल, कदाचित "आंतर जातिय" वैगरे... त्या दोघांना पटलेलं असेल पण चिडचिड कोणावर करणार आपल्याच माणसावर्,तोडून कोणाला बोलणार आपल्याच माणसाला म्हणून कदाचित ही वाक्य-- आता.. तुझ्याशी फोन वर बोलुन ८ महिने झाले.. ते हि बळजबरीचे बोलण.. "i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.." स्वगत बोललेली असु शकतात. एकमेकांना दाखवायच असेल की 'तुझ्याशिवाय मी राहु शकते' "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

भाषाशैली ओघवती आहे.... दुर्दैवाने, "i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.." हे वाक्य आज "कॉमन" झालं आहे... अगदी शाळेतल्या पोरांपासुन ते अभियान्त्रीकी आणि वैद्यकीय महाविद्यालयांमधुन शिकणा~या "मॅच्युअर्ड" युवा पीढीपर्यंत... बाहेरच्या दुनियेचं नाही माहीती बाबा आपल्याला... बाहेरच्या प्रेम प्रकरणांना तेव्हढा "एक्स्पोजर" नाही मिळाला... (मला खरं तर प्रेम प्रकरणाऐवजी लफडी म्हणायचं होतं :D ) पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

काय म्हणायच त्याला? जे पुर्वी होत? प्रेम? नाहिच.. अस विसरत का कोणी प्रेम? ती होती एक चूक.. तू केलेली, आणि तुझ्या प्रेमाखातर मी ही केलेली..

झालं तर मग..

"i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.."

त्याच्या नजरेत काय किंमत आहे हे कळलं ना..?? 'जब वी मेट' पाहिला नाहीये का लेखाच्या नायिकेने.. नसेल तर आधी पहायला सांग! त्या माकडापेक्षा हजार पटीने चांगला सोलमेट मिळेल तिला - असा माझा निरोप दे तिला! :) मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

तुझ्याशी फोन वर बोलुन ८ महिने झाले.. ते हि बळजबरीचे बोलण.. कथानायिकेला मान्य आहे की आपण त्याच्याशी फोनवर बोललो तेही ८महिन्यांपूर्वी आणि त्यातही (आपल्या बोलण्यात) प्रेम नव्हतेच होती ती बळजबरी. शेवटचा mail कधी आला तुझा ते सुद्धा आठवत नाहिए.. ८च महिन्यात शेवटचा मेल कधी आला होता हेही विस्मरणात गेल्यामुळे खरेच ८ महिन्यांपूर्वी कथानायिकेचे नायकावर प्रेम होते का हा प्रश्न संभवतो. आणि तुझ्या प्रेमाखातर मी ही केलेली.(चूक) कारण काहीही असले तरीही आपलीही चूक झाली हे कथानायिका मान्य करते आहे. "कितीही रुसलीस ना तरी mail करत जा.. " "plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz.." म्हणजे प्रेमकालावधीतील नायिकेच्या रुसण्याचे आणि चिडण्याचेच प्रसंग अधिक दिसताहेत/आठवताहेत. ह्या सर्व पार्श्वभूमीवर खालील प्रतिसाद नायकावर अन्यायकारक वाटतो. त्याच्या नजरेत काय किंमत आहे हे कळलं ना..?? त्या माकडापेक्षा हजार पटीने चांगला सोलमेट मिळेल तिला - असा माझा निरोप दे तिला! एकतर्फी मांडलेल्या कैफियतीवरून नायकाला एकदम माकड संबोधणे अन्याय्य वाटते.

"तुझा mail आला ना कि एकदम माझे डोले लकाकतात.. i feel much better..i donno why पण एकदम relaxed वाटत.. कितीही रुसलीस ना तरी mail करत जा.. " "plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz.." "i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.." ही नायकाची २ वाक्ये मला परस्पर टोकाची वाटतात.

now will u plz stop ths

म्हणजे नायिकेकडून काही प्रयत्न होत होते का..?

"plz चिडू नकोस ग.. बोल ना ग plzzz..

अशी लुटुपुटुची तर हजारो भांडणे होतात.. चिडणे - समजावणे यातही मजा असते. त्यामुळे असेही थेट म्हणता येणार नाही की -

नायिकेच्या रुसण्याचे आणि चिडण्याचेच प्रसंग अधिक दिसताहेत/आठवताहेत.

आणि ते प्रेम होतच यावरही ठाम मत नाहीये. पण नायिकेला त्याची आठवण होतीये.. कुठेतरी आतून काहीतरी वाटतंय.. चूक दोघांची असेलही किंवा नसेलही.. प्रेम असेलही किंवा नसेलही.. 'माकड' शब्दात काही गैर मला वाटत नाही. सांगायचा उद्देश - त्याच्या वागण्याने जो मानसिक त्रास झाला.. किंवा जो असा मानसिक त्रास तुला होतोय हे पाहू शकतो.. त्याच्यासाठी खंत करू नकोस.. नवीन जीवनाची आशा ठेव. हो.. आणि काका म्हटले तसे ही बाजू जर एकतर्फी असेल तर लेखिकेने दुसरी बाजूही स्पष्ट केल्यास आवडेल. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

"things change.. people change" हे जर मान्य केल तर मग प्रश्नच उरत नाहीत.. मनस्वी.. लेखिका मीच आहे बर.. :) माझ्याच ब्लॉग वरुन उचलुन इकडे टाकलय.. -- गिरिजा.. लिहिण्याची हौसच लई... माझा ब्लॉग -----------------------

असेल ही त्यांच प्रेम एकमेकांवर पण परीस्थितीने त्यांना दूर जायला भाग पाडलं असेल. त्यांची काहीतरी मजबूरी असेल, कदाचित "आंतर जातिय" वैगरे... त्या दोघांना पटलेलं असेल पण चिडचिड कोणावर करणार आपल्याच माणसावर्,तोडून कोणाला बोलणार आपल्याच माणसाला म्हणून कदाचित ही वाक्य-- आता.. तुझ्याशी फोन वर बोलुन ८ महिने झाले.. ते हि बळजबरीचे बोलण.. "i just dont love u.. that was my mistake.. now will u plz stop ths and live ur life n let me live mine.." स्वगत बोललेली असु शकतात. एकमेकांना दाखवायच असेल की 'तुझ्याशिवाय मी राहु शकते' "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

छान ! बाकी... काही वर्षाने आपल्याच जुन्या आठवणी मध्ये जाणे व गुंग होणे ..... ही काहीतरी वेगळीच नशा असते. बाकी कविता जी मध्ये मध्ये पेरली आहे... छान आशय व लेखनासोबत धावणारी आहे.. एक म्हणणे ... आवडले :) राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

आनंदा, काय मस्त लिहिलं रे , माणसाचं हरवलेपण शोधणं म्हणतात ते हेच. त्यांची ती छोटीमोठी स्वप्ने त्या नंदीला आठवत असतील का ? रोज तिला बबडी म्हणुन हाक मारणारा म्हातारा नंतर कितीतरी दिवस आपल्याला शोधत असेल ! अन मग एका क्षणात वेदनेचा चित्रपट झरझर त्याच्या डोळ्यासमोरुन निघुन गेला हे, मस्त वाटलं....प्रत्येकाला आपापल्या स्वप्नांची आठवण व्हावी, अशाच या दोन ओळी. हळुवार पणे आपल्या डोळ्यासमोर चलचित्र रिव्हर्स ,फॉरवर्ड होतंय असे वाटले. कमी शब्दात अधिक भावना व्यक्त होतात त्या अशाच शब्दातून. अस्सेच लेखन येऊ दे !!! वरील आठवणींवर एका कवीच्या दोन ओळी - आज पुन्हा आसवांची जुनीच धार आली. अश्रुंना तुझीच पुन्हा आठवण फार झाली.

मनापासुन. भावना अगदि चपखल शब्दात बसवल्यात. त्या कवितेच्या ओळी पण अगदि सूट होतात, त्या स्थितीमध्ये. मस्त लिखाण एकदम. आपलाच, मनोबा

सही लिहिलय, खूप आवडलं. फुलवा, तुमच्या ओळी पण सुरेखच आहेत.

जुन्या आठवणींना उजाळा देताना मनाची होणारी कातर अवस्था खुप छान व्यक्त केली आहे... आणि फुलवाच्या हळूवार काव्याचा वापर तर अगदी सुंदर केला आहे... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

आनंदयात्री साहेब..... जियो रे :) अरे फुलवा ह्यांची कविता घेऊन त्यां ओळींवर इतकी छान चपखल बसणारी लघुकथा लिहिलीस, मस्तच.

दुपारी २ वाजता हलका लंच करुन ठरलेल्या शेड्युल प्रमाणे तो मीटिंग रुम कडे वळाला. काही क्षणातच टकटक वाजवुन दार उघडले गेले. पुर्णतः बिझनेस फॉर्मल्स मधली एक साधारण चाळीशीची स्त्री लगबगीने आत शिरली. थक्क होउन तो पहातच राहिला. उठुन अभिवादन वैगेरे करायचे सगळे एटिकेट्स विसरुन तो अवाक होउन बघत होता. वादळात हलते झुम्बर दाही दिशांचे.. ये पाउस होवुनी झिरपत आर्त मनाचे..

:) आवडलं . एकदम भिडलं हे! अजुनही येऊ दे :) पु.ले.शु. -ध मा ल.

आनंदयात्री, कथेचा नवा बाज मनापासून आवडला. कथा आणि कविता हातात हात घालून वाटचाल करताहेत ही कल्पनाच रोमँटीक आहे. कथेत भरपूर प्रणय लपलेला असला तरी भावनांची तीव्रता जरा हरवल्या सारखी वाटली. विस वर्षांनंतर होणारी प्रियकर आणि प्रेयसीची भेट भावनिकदृष्ट्या (जरी कॉर्पोरेटच्या वेगळ्या आंगणात असली तरी..) अजून हूरहूर निर्माण करणारी हवी होती, असे वाटते. 'आँधी' चित्रपटाची आठवण झाली. 'तेरे बिना जिंदगीसे कोई, शिकवा तो नही' मधील विरही आर्तता मनाला पिळून काढते. तसेच, 'तुमने मुँछे रखी....' 'हाँऽऽ !.... तुम्हे पसंद नही थी न?' 'इसलिए रखी?' वगैरे संवादातील मिशांचा संदर्भ दुय्यम आहे पण व्यक्तिमत्त्वात होणारे बदल, तरूणपणच्या आठवणी, एकमेकांच्या आवडी-निवडींसंबंधी अजूनही असणारी जाण... अनेक पूर्व गोष्टींना उजाळा देते. त्यात फक्त पोक्त प्रेम दिसते. असो. हा भास म्हणु की आहे तुझाच गाव .. बघ श्वासही घेती माझे तुझेच नाव .. आभास असे की जीव खुळावुन जाई.. मन बासरी होवुनी तुझीच गीते गाई.. वादळात हलते झुम्बर दाही दिशांचे.. ये पाउस होवुनी झिरपत आर्त मनाचे.. वार्‍यावर अवचित उठे धुळीचा लोट.. अन हरवुन जाई तुझ्या गावची वाट.. हा भास म्हणु की आहे तुझाच गाव .. बघ श्वासही घेती माझे तुझेच नाव .. फुलवा ह्यांची कविताही सुंदर, भावपूर्ण आहे. दोघांचेही अभिनंदन.

पेठकरांसारखीच मलाही आँधीची आठवण झाली, फुलवाची कविताही तरल आहे..दोन्हीचे एकत्रीकरण छान जमले आहे. स्वाती

त्याकाळातली त्यांची ती छोटीमोठी स्वप्ने त्या नंदीला आठवत असतील का ? रोज तिला बबडी म्हणुन हाक मारणारा म्हातारा नंतर कितीतरी दिवस आपल्याला शोधत असेल ! अन मग एका क्षणात वेदनेचा चित्रपट झरझर त्याच्या डोळ्यासमोरुन निघुन गेला. वा! सुंदर लिहिलं आहेस रे यात्री! तुझं आणि फुलवाचं, दोघांचंही अभिनंदन... औरभी आने दो बॉस! तात्या.

तु फुलवा॑ची कविता योग्य तिथे पेरून छान लिखाण बनवल आहेस, मला फक्त ती ४० व. स्त्री पटकन कळली नाही. पण मा॑डणी आणि आशय छानच. मनाला हळवे करणारे लिखाणात तुझा हातख॑ड आहे बॉ.

माझ्या कवितेचं हे इतकं छान रुप बघुन खुप बर वाटल.. कविते सोबत कथा अगदी हातात हात घालुन जात आहेत.. मला पण हेच मनात होत लिहिताना . तुझ्या कथेत जास्त काय आवडल असेल तर त्यांच्यातील अबोल संवाद्.-"शब्देविण संवादु" यालाच म्हणत अस्तील .. माझी कविता अशी छान , अलंकृत करुन इथे आणल्याबद्दल धन्यवाद. तुला जितकी माझी कविता आवडली आहे, तितकीच मला तुझी कथा आवडली आहे...

छान ! बाकी... काही वर्षाने आपल्याच जुन्या आठवणी मध्ये जाणे व गुंग होणे ..... ही काहीतरी वेगळीच नशा असते. बाकी कविता जी मध्ये मध्ये पेरली आहे... छान आशय व लेखनासोबत धावणारी आहे.. एक म्हणणे ... आवडले :) राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

आनंदा, काय मस्त लिहिलं रे , माणसाचं हरवलेपण शोधणं म्हणतात ते हेच. त्यांची ती छोटीमोठी स्वप्ने त्या नंदीला आठवत असतील का ? रोज तिला बबडी म्हणुन हाक मारणारा म्हातारा नंतर कितीतरी दिवस आपल्याला शोधत असेल ! अन मग एका क्षणात वेदनेचा चित्रपट झरझर त्याच्या डोळ्यासमोरुन निघुन गेला हे, मस्त वाटलं....प्रत्येकाला आपापल्या स्वप्नांची आठवण व्हावी, अशाच या दोन ओळी. हळुवार पणे आपल्या डोळ्यासमोर चलचित्र रिव्हर्स ,फॉरवर्ड होतंय असे वाटले. कमी शब्दात अधिक भावना व्यक्त होतात त्या अशाच शब्दातून. अस्सेच लेखन येऊ दे !!! वरील आठवणींवर एका कवीच्या दोन ओळी - आज पुन्हा आसवांची जुनीच धार आली. अश्रुंना तुझीच पुन्हा आठवण फार झाली.

मनापासुन. भावना अगदि चपखल शब्दात बसवल्यात. त्या कवितेच्या ओळी पण अगदि सूट होतात, त्या स्थितीमध्ये. मस्त लिखाण एकदम. आपलाच, मनोबा

सही लिहिलय, खूप आवडलं. फुलवा, तुमच्या ओळी पण सुरेखच आहेत.

जुन्या आठवणींना उजाळा देताना मनाची होणारी कातर अवस्था खुप छान व्यक्त केली आहे... आणि फुलवाच्या हळूवार काव्याचा वापर तर अगदी सुंदर केला आहे... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

आनंदयात्री साहेब..... जियो रे :) अरे फुलवा ह्यांची कविता घेऊन त्यां ओळींवर इतकी छान चपखल बसणारी लघुकथा लिहिलीस, मस्तच.

दुपारी २ वाजता हलका लंच करुन ठरलेल्या शेड्युल प्रमाणे तो मीटिंग रुम कडे वळाला. काही क्षणातच टकटक वाजवुन दार उघडले गेले. पुर्णतः बिझनेस फॉर्मल्स मधली एक साधारण चाळीशीची स्त्री लगबगीने आत शिरली. थक्क होउन तो पहातच राहिला. उठुन अभिवादन वैगेरे करायचे सगळे एटिकेट्स विसरुन तो अवाक होउन बघत होता. वादळात हलते झुम्बर दाही दिशांचे.. ये पाउस होवुनी झिरपत आर्त मनाचे..

:) आवडलं . एकदम भिडलं हे! अजुनही येऊ दे :) पु.ले.शु. -ध मा ल.

आनंदयात्री, कथेचा नवा बाज मनापासून आवडला. कथा आणि कविता हातात हात घालून वाटचाल करताहेत ही कल्पनाच रोमँटीक आहे. कथेत भरपूर प्रणय लपलेला असला तरी भावनांची तीव्रता जरा हरवल्या सारखी वाटली. विस वर्षांनंतर होणारी प्रियकर आणि प्रेयसीची भेट भावनिकदृष्ट्या (जरी कॉर्पोरेटच्या वेगळ्या आंगणात असली तरी..) अजून हूरहूर निर्माण करणारी हवी होती, असे वाटते. 'आँधी' चित्रपटाची आठवण झाली. 'तेरे बिना जिंदगीसे कोई, शिकवा तो नही' मधील विरही आर्तता मनाला पिळून काढते. तसेच, 'तुमने मुँछे रखी....' 'हाँऽऽ !.... तुम्हे पसंद नही थी न?' 'इसलिए रखी?' वगैरे संवादातील मिशांचा संदर्भ दुय्यम आहे पण व्यक्तिमत्त्वात होणारे बदल, तरूणपणच्या आठवणी, एकमेकांच्या आवडी-निवडींसंबंधी अजूनही असणारी जाण... अनेक पूर्व गोष्टींना उजाळा देते. त्यात फक्त पोक्त प्रेम दिसते. असो. हा भास म्हणु की आहे तुझाच गाव .. बघ श्वासही घेती माझे तुझेच नाव .. आभास असे की जीव खुळावुन जाई.. मन बासरी होवुनी तुझीच गीते गाई.. वादळात हलते झुम्बर दाही दिशांचे.. ये पाउस होवुनी झिरपत आर्त मनाचे.. वार्‍यावर अवचित उठे धुळीचा लोट.. अन हरवुन जाई तुझ्या गावची वाट.. हा भास म्हणु की आहे तुझाच गाव .. बघ श्वासही घेती माझे तुझेच नाव .. फुलवा ह्यांची कविताही सुंदर, भावपूर्ण आहे. दोघांचेही अभिनंदन.

पेठकरांसारखीच मलाही आँधीची आठवण झाली, फुलवाची कविताही तरल आहे..दोन्हीचे एकत्रीकरण छान जमले आहे. स्वाती

त्याकाळातली त्यांची ती छोटीमोठी स्वप्ने त्या नंदीला आठवत असतील का ? रोज तिला बबडी म्हणुन हाक मारणारा म्हातारा नंतर कितीतरी दिवस आपल्याला शोधत असेल ! अन मग एका क्षणात वेदनेचा चित्रपट झरझर त्याच्या डोळ्यासमोरुन निघुन गेला. वा! सुंदर लिहिलं आहेस रे यात्री! तुझं आणि फुलवाचं, दोघांचंही अभिनंदन... औरभी आने दो बॉस! तात्या.

तु फुलवा॑ची कविता योग्य तिथे पेरून छान लिखाण बनवल आहेस, मला फक्त ती ४० व. स्त्री पटकन कळली नाही. पण मा॑डणी आणि आशय छानच. मनाला हळवे करणारे लिखाणात तुझा हातख॑ड आहे बॉ.

माझ्या कवितेचं हे इतकं छान रुप बघुन खुप बर वाटल.. कविते सोबत कथा अगदी हातात हात घालुन जात आहेत.. मला पण हेच मनात होत लिहिताना . तुझ्या कथेत जास्त काय आवडल असेल तर त्यांच्यातील अबोल संवाद्.-"शब्देविण संवादु" यालाच म्हणत अस्तील .. माझी कविता अशी छान , अलंकृत करुन इथे आणल्याबद्दल धन्यवाद. तुला जितकी माझी कविता आवडली आहे, तितकीच मला तुझी कथा आवडली आहे...