कविता

रोज शरीराची मशाल पेटवावीच लागते, इच्छा असो वा नसो तसे फारसे पर्यायही उपलब्ध नसतात मग उगाचच वाटत राहतं आपण नाझींच्या छळछांवणीतले ज्यू आहोत म्हणून ...... यातनागृहे सर्वत्रच आहेत तक्रार करण्यात हशील ते काय ? जे भोगायचे ते निमुटपणे फक्त आरश्याला सांगायचे तेही डोळे मिटून कारण उघड्या डोळ्यांनी आरसा बघवत नाही अन त्यात दडले नापाक असे हे शरीर....

प्रेरना माननीय प्रेषक, कंजूस, यांची नैसर्गीकपणे मोकळी-चाकळी माफी मागून :) मिपाकरांच्या सेवेत सादर ... झाडांच्या सावलीत राणीच्या बागेत ने-चर वॉक श्रवणोत्सुक नेत्र वेगळ्या कोनातून मनोरा पाहणारे Appreciation टॉक चिंचेची अन चिनाराची झाडे कुट-कुटली, पुर्व-पश्चिम दक्षीण-उत्तर, गाभुळलेले, हिरवे चढ उतार झेलत हळूवार-मौन कधी जोरदार वाहत्या वार्‍यासंगे बोलके तुषार वळणे डौलदार नजाकत लवलव गवताची पाती झुलता झंकार फुलपाखरे किती चमकदार पक्षीगाती मंजुळ मनाचे तराणे कळ्या फुलतात हळूवार प्रतिक्षा त्या खास किटकांची फुलांचे परागीभवन फळांच्या आशा कधी निराशा

ते आले आणि वार केले मी धडपडलो पण भ्यालो नाही अपमान पचवु कसा म्हणत उगा मद्य प्यालो नाही केली त्यांनी अफाट निंदा मी मुळीच बधलो नाही दिखाव्याच्या प्रतिष्ठेसाठी दिखाऊपणे वदलो नाही उष्ण झळा येत गेल्या कोमेजलो पण हरलो नाही मनाला चटके बसले तरी काळजामधे झुरलो नाही सोसुन सारा ऊन-वारा नियतीशीही झुंजत राहीन खंबीरपणे उभा राहुन पहाडाशीही टक्कर घेईन आघात तर होतच राहतील लोक हसुन मजा पाहतील पाहणाऱ्यांना पाहु द्यावे आपण पुढे चालत राहावे रडणार नाही कुढणार नाही त्याचाच भाव चढा असेल आणि बेडरपणे पुढे जाणे हाच खरा लढा असेल - शार्दुल हातोळकर

प्रेरणा : "कुठ कुठ जायाच हनिमूनला" ही प्रसिद्ध ठसकेबाज लावणी! कुठं कुठं जाऊ मी सांगायला? अहो भरल्या जवानीत 'सर' तुम्ही मला हेरलं हेरलं ते हेरलं अन् जॉबच् माझ्या ठरलं ख्रिसमस झाला, "न्यू" इयर झालं आता फक्त ऑफिस की हो उरलं! मार्केटींग, मॅनेजमेंट, निवांत एच.आर. कोण नाही पर्वा करायला कुठं कुठं जाऊ मी सांगायला? थोडं तरी इन्क्रिमेण्ट करायला! रात्रभर एकटा बसू कसा? क्लायंटला अडचण सांगू कसा? बाकीचे सारे, प्रोफेशनल खरे जातात टायमात ते घरला! कुठं कुठं जाऊ मी सांगायला? जमेल तेवढं खेचून मी काम नाही केला आजिबात आराम सकाळ

मी कितीही विखुरलो छिन्न भिन्न जाहलो तू मला गोळा करतेस लहान मुलाने चित्रकोडे एकत्र करावे तसे ......................! मी इतुका अवघडलेला तु मला सहज मोकळा करतेस ! सहजपणे सगळे कसे जमते तुला हे ? मी नेहमीच फाटलेल्या वस्त्रासारखा अलगथलग तु सगळा मला जोडुन आईच्या मायेने, माझ्या फाटलेल्या वस्त्रांची गोधडी करतेस उबदार, आश्वस्त................... सहजपणे सगळे कसे जमते तुला हे ? थंडी इतुकी कडाक्याची झाडांचे ही खराटे होतात गिळुनी सगळा उबदारपणा रात्रीही गारठ्तात तु मात्र............ मला बाहुपाशात घेऊन विश्वाची उब माझ्या शरीरात भरतेस ! सहजपणे सगळे कसे जमते तुला हे ? तुझ्या स्तनातून वाहणारे दूध नाकारून तु

‘बाजीराव-मस्तानी’ सिनेमा पाहताना ही मुसमुसत होती, मस्तानी जगताना. ठरवले ह्याच क्षणी सांगावे हिला मनोगत सहज पूर्ण होईल जीवनाचे मनोरथ. “मी पण आणू म्हणतो मस्तानी आपल्या आयुष्यात” फक्त पुढचे काही क्षण गेले मौनात, मा‍झ्या जीवनात. डोळे बरसू लागले तोफ गोळे आणि जिव्हा, तप्त लाव्हा ‘मुलुख मैदानी’च्या वर्षावात सर्व झाले स्वाहा. बाळगा जरा मनाची, असलं काही बोलायला, पोरीचे हात पिवळे करायचे, तर निघाले तोंड काळे करायला.

नुसतेच शब्द सारे.. गाभा मुळी कळेना.. स्वतःस प्रश्न केला.. रचना कशी असावी? होता जरी जरासा.. अर्थ, अडकलेला.. तरीही मनांत म्हटले.. रचना अशी असावी? मजला तरी कळावी, मम भावना मनीची.. आशय जिथे गमेना.. रचना तशी नसावी.. सहज-सुगम्य भाषा.. विषया धरून यावी.. बोजड कशास व्हावे.. रचना तशी असावी.. फुलती सहज जैसे ऋतुरंग आसमंती.. अर्थास शब्द यावे.. रचना तशीच व्हावी.. आशय थेट यावा अन् अंतरी भिडावा.. जन्मून सार्थ व्हावी.. रचना तशी असावी. राघव

पुस्तके झिरपत राहतात कुठेतरी जाणिवेत, नेणीवेत आणि मग त्यांना अवचितच मनात धुमारे फुटतात न बघितलेला पण परीचित परीसर, वाचलेली पात्रे नकळत, वेळी-अवेळी डोळ्यांसमोर पिंगा घालतात अनोळखी या वाटांवरून चाललोय आपण आधीही कधीतरी एखादा बालमित्र मॅडसारखा इथेच गळ्यात पडेल असे वाटते आपण त्यांना विसरलो, मुळात हेही विसरलेल्या कविता अचानकच नेमक्या वेळी, नेमक्या ओळींसकट भेटतात आणि काय पाझरत होते नेणीवेत हे तेंव्हा उलगडते आतल्या आतच फुलणारे ते झाड आनं